بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_هفدهم گفت از علیرضا خبر دارم.. گفتم قول میدم که بدون هیچ حرفی لباس عروس بپوشمو به هیچی هم، اعتراض نکنم فقط زودتر بگو خانجون.. گفت قول دادی هاااا ؟ سرمو تکون دادم و با حالت مظلومانه و پر از بغضی گفتم قول. گفت خبردار شدم که خطر رفع شده و حال علیرضا خوبه ،فقط چند جای بدنش شکستگی داره و تا چند مدت زمین گیر می مونه. نفسمو که تا اون موقع حبس شده بود با خیال راحت بیرون دادمو گفتم خدایا صد هزار مرتبه شکرت ،الان فقط مهم اینه که زندس .. خانجون با مهربانی گفت هیچ کار خدا بی حکمت نیست مادر. با رفتن خانجون، هرچی فکرم کردم که حکمت تصادف علیرضا چی می تونه باشه ، عقلم به جایی قد نداد،ولی دیگه به خودم قول دادم این علاقه رو فراموش کنم... اونروز رو به سختی تا فردا و پس فرداش رسوندم، هر روزی که می گذشت، ترسم بیشتر و بیشتر می شد و ساعت به ساعت افسرده تر و غمگین تر می شدم…. حیاط خونمون از بزرگ و کوچیک ، پیر و جون و بچه ، خاله و عمه و دایی و عمو پر شده بود. یکی شام رو با کمک چند نفر دیگه روی آتیش بار می ذاشت، اون یکی ریسه، روی دیوار نصب می کرد، خانجون هم، حنا هم میزد.. اما اینقدر توی فکر بود که حتی خشک شدن حنا رو متوجه نشده بود، ننه آقا از مطبخ بیرون اومد و گفت خانجون داری چیکار می‌کنی ؟ هر چی حنا بود ریختی روی زمین و حیف و میل کردی.. خانجون انگار که تازه از خواب بیدار شده باشه گفت هااا ؟ ملالی نیست یه کمی برای روز مبادا و برای رنگ کردن موهای رنگ کفنم قایم کرده بودم ،الان میرم میارمش و قاطی این یکی می کنم. پنجره رو بستم و ترجیح دادم چیزی نبینم و نشنوم. رفتم گوشه اتاق نشستم ،حس و حال خوبی نداشتم، احساس می کردم توی چند روز تمام زندگیمو باختم ، مثل غم زده ها نه لبهام برای حرف زدن باز می شد و نه برای لبخوندی الکی و مصنوعی . توی غمهام غرق شده بودم که چند تا از زنهای فامیل سطل به دست با کف و کل داخل اتاق شدن . سرمو از روی زانوم بلند کردمو با تعجب بهشون که بالای سرم ایستاده بودن خیره شدم. ننه آقا هم بقچه به دست اومد و به جمعشون پیوست. با ترش روئی گفتم چه خبرتونه ؟ حنا بندون و حنا برون شبه، از الان چرا اومدید بالای سر من ایستادین؟ زری خانم ، زن عموی اقام، به من نزدیک شد آروم تو گوشم گفت نیومدیم که حنا دستت بذاریم دختر، اومدیم تورو ببریم حموم عروسیت. گفتم خدا رو شکر من هنوز دست و پا دارم ، خودم یه آبی به سر و صورتم می زنم،شماها هم لازم نیست خودتونو به زحمت بندازید. زری خانم یه ابروشو بالا داد و گفت واه واه واه دلم برای ناصر بیچاره می سوزه، خدا به دادش برسه با این دوتا زبون دراز ،یکی ننه اش و یکی هم زنش…. ننه آقا با حرص دستمو گرفت، کشید و از جام بلندم کرد و گفت راه بیافت . الکی هم خودتو به مظلومیت نزن ، مگه اولین باره که می بینی این رسوم رو؟ راه بیافت، وقت ندارم کلی کار سرم ریخته. کل مسیر، مثل بچه منو انداختن وسط و دورم حلقه زدنو منو تا گرمابه رسوندن . داخل حمام چندتا از زنهای فامیل دورم جمع شدن.بعد از شستنم ننه آقا با صدای بلند گفت خانمها، دخترم آماده اس .. گفتم حالا می تونم برم ؟ ننه آقا زود بقچه رو باز کرد و گفت آبجی عصمت این لباس رو برات سر جهازی داده فعلا اینو بپوش تا شب، لباس حنابندونتو بیاره. بدون هیچ اعتراضی همون لباسی که خالم مثلا لطف کرده برام آورده بود رو تن کردمو به خودم نگاهی انداختم . لباسه به تنم زار میزد ،هم کلی برام بلند بود و هم اینقدر گشاد که سرشونش هر از گاهی از یه طرف شونه ام آویزون می شد. ننه آقا که متوجه نگاهم شده بود، زود پشتم ایستاد و پشت لباسو یه گره زد و گفت ، عااا ، عااا نگاه، دیگه از شونت آویزون نمیشه. به محض رسیدن به خونه پیراهنو با حرص از تنم در آوردم و یکی از لباسهای قدیمی خودمو تن کردم ، صنوبر صورتمو آریش کرد و خاله عصمت هم لباسی که معلوم بود برای جونیاش بوده رو آورد تنم کرد .... تمام شب حنابندونم مثل چی نشستم و منتظر معجزه ای محال بودم. تا صبح اشک ریختمو تا دم دمه های صبح پلک رو هم نذاشتم که ناخوداگاه بعد از صدای موذن سید رضا چشام سنگین شد و به خواب رفتم . تازه چشام گرم خواب شده بود که خانجون اومد بالای سرم. پشت سر هم صدام میزد و می‌گفت دخترجان بیدار شو، بیدار شو که الان عارفه خانم برای کارای صورتت میاد ، ولی قبلش باید با هم حرف بزنیم.. چشامو به سختی باز کردم و گفتم خانجون از علیرضا برام خبر آوردی ؟ یه اوف طولانی راه انداخت و گفت ما راجع به این موضوع با هم حرف زدیم مگه نه؟مگه قول ندادی که دیگه بهش فکر هم نکنی؟ گفتم پس چه حرفی دیگه مونده که بهم بزنی؟بعد توضیحاتی که خانجون داد، اخمی به ابرو آوردم و از حرفای خانجون هنوز برام که نامفهوم بود ، انگشتانم را با هم بازی دادم و با تمام سادگیم گفتم خانجون چی میگی؟ ادامه دارد بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر #قسمت_هجدهم
چه اشتباهی کردم تو این روستا بدنیا اومدم ، خانجون من بهت قول دادم که حرف گوش کن باشم، دیگه اینقدر صغری ، کبری برام فلسفه نکنید ....خانجون دستمو گرفت و گفت نه ، نه ، منظور من این نبود ، منظور من شب عروسیه ...دستشو روی سرم کشید، جون خانجون نزار خاله عصمتت به ما بخنده ، اشکاش از گوشه چشمش داخل چروک شده ی صورتش ریخته شدن ، با پشت دستم اشکاشو پاک کردم و گفتم خانجون گریه نکن ،هر چه تو گفتی من انجام میدم ... با هم به بخت بد اقبالم که برام کمین کرده اشک ریختیم...به جای عارفه خانم ،دختر ذبیح الله همسایه ی خاله عصمت که تازه عروسی کرده بود با خاله عصمت برای اصلاح من اومدن..خانجون دستشو به پهلوش چسبوند و حق به جانب گفت: عصمت تا الان هیچی بهت نگفتم خیلی دیگه دور برداشتی،دختر دسته گلمو به عقد اون پسر بی عقلت درآوردی گفتم عیبی نداره، بذاریم حر و حدیثا تموم بشه، شب حنابندون لباس کهنه ی خودت رو تنش کردی باز زبون به دهن گرفتم ، الانم با دختر ذبیح الله اومدی، نه لباس عروسی، نه یه انگشتری ، مگه اومدی زن بیوه ببری سر خونه و زندگیش ؟ می خوای از فرصت بهتونی که بهش زدی استفاده کنی ؟ نه عصمت خانم ،اینطوری نمیشه ،منو نمی تونی گول بزنی ،حالا دختر ذبیح الله رو با خودت ببر و تا با عارفه و لباس عروس و سه تا النگو نیومدی، عروس بهت نمیدم. خاله عصمت رنگ به رنگ شد و به من که از حرف خانجون لبخند رو لبم اومده بود، نگاه کرد و با حرص گفت خانجون من عارفه و لباسو میارم، ولی به جز یه النگو که اونم از وسط النگوهای خودم در میارم و بهش میدم،دیگه برای لین دخترخرجی نمی کنم ، تازه همینم از سرش زیاده. خانجون با همون حالت، جایی که ایستاده بود نشست و گفت و گفتنیامو گفتم ، دیگه خود دانی، چیزی که بهت گفتمو عملی کنی یا نکنی ...خاله عصمت که می دونست خانجون کوتاه نمیاد، با حرص سه تا از النگوهایی که تو دستش برق می زد و بیرون کشید ،به طرفم پرت کرد و گفت اینم صدقه سری پسرم بهت دادم و با دختر ذبیح الله که حسابی بهش برخورده بود که نتونسته با کارش رو صورتم، برای خودش تو روستا مشتری پیدا کنه ،بدون خداحافظی و با غیض از خونه بیرون رفتن.نفس بلندی کشیدم و دست خانجونو بوسیدم و گفتم خانجون ممنونم که پشتم ایستادی و منو تو این روز تنها نذاشتی. گفتم تو رو خدا بعد از این هم هوامو داشته باش خانجون….خانجون که بی صدا اشک می‌ریخت گفت انشالله خدا هواتو داشته باشه ننه... با صدای خاله و عارفه، خانجون دستاشو به زانوش گرفت ،به سختی بلند شد و گفت پیر شدم ننه ، خدا این جونی که امانت بهم داده رو قبل از اینکه زمین گیر بشم ازم بگیره که تو سری خور دختر و داماد نشم...دستشو بوسیدم و گفتم خدا نکنه خانجون مهربونم.خاله عصمت قبل از عارفه داخل اتاق شد و گفت ننه دستوراتت اجرا شد، ولی یادت باشه امروز چقدر منو ناراحت کردی. خانجون بی تفاوت به حرفای خاله گفت عارفه جون خیلی خوش اومدی ،بفرما داخل چرا دم در ایستادی ؟عارفه که اکثر دخترای روستا رو آرایش و اصلاح کرده بود و پیش اهالی روستا محبوب بود، با صورت مهربونشو سلام و صلوات داخل اتاق شد و گفت مبارک باشه دختر، انشالله عاقبت به خیر بشی..خانجون گفت انشالله انشالله ، اگه بعضی ها بذارن عارفه خانم.خاله عصمت رو ترش کرد و به خانجون گفت ننه مطمئنی من دختر توام؟ آخه انگار به چشمت بیشتر شبیه دشمن هستم.خانجون صداشو آروم کرد و گفت صد رحمت به دشمن...زود سر چرخوند و گفت عارفه خانم جون ، بیا بالا بشین ، چی لازم داری برات بیارم ، قرقره داری ؟ بعد خنده ی ریزی کرد و گفت والله زمان ما تا روز عروسیمون نمیذاشتن تو آئینه نگاه کنیم .. عارفه با خنده به بازوی خانجون زد و گفت خانجون، خدا رو شکر تو یکی امروز خنده به لبم آوردی.خانجون رو به خاله کرد و گفت تو می خوای اینجا مثل چی وایسی؟ مگه تو امشب مهمون نداری ؟ برو به کارات برس. خاله عصمت ابرویی تابه تا کرد و گفت آره آره باید برم ، آخه امشب از شهر هم مهمون دارم.خب عارفه جون اون توصیه هایی که بهت کردم رو مو به مو انجام بدیا و با خداحافظی کوتاهی از اتاق بیرون رفت.عارفه گفت دختر جان اون بالشتو کنار دیوار زیر پنجره بذار تا قشنگ ببینم و صورتتو.. خانجون گفت پس تا شما کار نوه امو انجام بدی ،منم برم یه چایی تازه دم با یوخه که بتول صبح درست کرده بیارم که دهنمونو شیرین کنیم….با رفتن خانجون، عارفه بساطشو باز کرد ، اینقدر گفت و گفت و فکرمو با حرفاش مشغول کرد تا کار ابروهام هم تموم شد. عارفه خانوم تمام روز که مشغول موهام و آرایش صورتم بود داشت حرف میزد و منو آگاه می کرد. با اتمام کار عارفه ،خانجون با ظرف همیشگی که یه کاسه پراز زغال بود بالای سرم اومد ،اسپند رو دور سرم چرخوند و روی آتیش ریخت .
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
چه اشتباهی کردم تو این روستا بدنیا اومدم ، خانجون من بهت قول دادم که حرف گوش کن باشم، دیگه اینقدر صغری ، کبری برام فلسفه نکنید ....خانجون دستمو گرفت و گفت نه ، نه ، منظور من این نبود ، منظور من شب عروسیه ...دستشو روی سرم کشید، جون خانجون نزار خاله عصمتت به ما بخنده ، اشکاش از گوشه چشمش داخل چروک شده ی صورتش ریخته شدن ، با پشت دستم اشکاشو پاک کردم و گفتم خانجون گریه نکن ،هر چه تو گفتی من انجام میدم ... با هم به بخت بد اقبالم که برام کمین کرده اشک ریختیم...به جای عارفه خانم ،دختر ذبیح الله همسایه ی خاله عصمت که تازه عروسی کرده بود با خاله عصمت برای اصلاح من اومدن..خانجون دستشو به پهلوش چسبوند و حق به جانب گفت: عصمت تا الان هیچی بهت نگفتم خیلی دیگه دور برداشتی،دختر دسته گلمو به عقد اون پسر بی عقلت درآوردی گفتم عیبی نداره، بذاریم حر و حدیثا تموم بشه، شب حنابندون لباس کهنه ی خودت رو تنش کردی باز زبون به دهن گرفتم ، الانم با دختر ذبیح الله اومدی، نه لباس عروسی، نه یه انگشتری ، مگه اومدی زن بیوه ببری سر خونه و زندگیش ؟ می خوای از فرصت بهتونی که بهش زدی استفاده کنی ؟ نه عصمت خانم ،اینطوری نمیشه ،منو نمی تونی گول بزنی ،حالا دختر ذبیح الله رو با خودت ببر و تا با عارفه و لباس عروس و سه تا النگو نیومدی، عروس بهت نمیدم. خاله عصمت رنگ به رنگ شد و به من که از حرف خانجون لبخند رو لبم اومده بود، نگاه کرد و با حرص گفت خانجون من عارفه و لباسو میارم، ولی به جز یه النگو که اونم از وسط النگوهای خودم در میارم و بهش میدم،دیگه برای لین دخترخرجی نمی کنم ، تازه همینم از سرش زیاده. خانجون با همون حالت، جایی که ایستاده بود نشست و گفت و گفتنیامو گفتم ، دیگه خود دانی، چیزی که بهت گفتمو عملی کنی یا نکنی ...خاله عصمت که می دونست خانجون کوتاه نمیاد، با حرص سه تا از النگوهایی که تو دستش برق می زد و بیرون کشید ،به طرفم پرت کرد و گفت اینم صدقه سری پسرم بهت دادم و با دختر ذبیح الله که حسابی بهش برخورده بود که نتونسته با کارش رو صورتم، برای خودش تو روستا مشتری پیدا کنه ،بدون خداحافظی و با غیض از خونه بیرون رفتن.نفس بلندی کشیدم و دست خانجونو بوسیدم و گفتم خانجون ممنونم که پشتم ایستادی و منو تو این روز تنها نذاشتی. گفتم تو رو خدا بعد از این هم هوامو داشته باش خانجون….خانجون که بی صدا اشک می‌ریخت گفت انشالله خدا هواتو داشته باشه ننه... با صدای خاله و عارفه، خانجون دستاشو به زانوش گرفت ،به سختی بلند شد و گفت پیر شدم ننه ، خدا این جونی که امانت بهم داده رو قبل از اینکه زمین گیر بشم ازم بگیره که تو سری خور دختر و داماد نشم...دستشو بوسیدم و گفتم خدا نکنه خانجون مهربونم.خاله عصمت قبل از عارفه داخل اتاق شد و گفت ننه دستوراتت اجرا شد، ولی یادت باشه امروز چقدر منو ناراحت کردی. خانجون بی تفاوت به حرفای خاله گفت عارفه جون خیلی خوش اومدی ،بفرما داخل چرا دم در ایستادی ؟عارفه که اکثر دخترای روستا رو آرایش و اصلاح کرده بود و پیش اهالی روستا محبوب بود، با صورت مهربونشو سلام و صلوات داخل اتاق شد و گفت مبارک باشه دختر، انشالله عاقبت به خیر بشی..خانجون گفت انشالله انشالله ، اگه بعضی ها بذارن عارفه خانم.خاله عصمت رو ترش کرد و به خانجون گفت ننه مطمئنی من دختر توام؟ آخه انگار به چشمت بیشتر شبیه دشمن هستم.خانجون صداشو آروم کرد و گفت صد رحمت به دشمن...زود سر چرخوند و گفت عارفه خانم جون ، بیا بالا بشین ، چی لازم داری برات بیارم ، قرقره داری ؟ بعد خنده ی ریزی کرد و گفت والله زمان ما تا روز عروسیمون نمیذاشتن تو آئینه نگاه کنیم .. عارفه با خنده به بازوی خانجون زد و گفت خانجون، خدا رو شکر تو یکی امروز خنده به لبم آوردی.خانجون رو به خاله کرد و گفت تو می خوای اینجا مثل چی وایسی؟ مگه تو امشب مهمون نداری ؟ برو به کارات برس. خاله عصمت ابرویی تابه تا کرد و گفت آره آره باید برم ، آخه امشب از شهر هم مهمون دارم.خب عارفه جون اون توصیه هایی که بهت کردم رو مو به مو انجام بدیا و با خداحافظی کوتاهی از اتاق بیرون رفت.عارفه گفت دختر جان اون بالشتو کنار دیوار زیر پنجره بذار تا قشنگ ببینم و صورتتو.. خانجون گفت پس تا شما کار نوه امو انجام بدی ،منم برم یه چایی تازه دم با یوخه که بتول صبح درست کرده بیارم که دهنمونو شیرین کنیم….با رفتن خانجون، عارفه بساطشو باز کرد ، اینقدر گفت و گفت و فکرمو با حرفاش مشغول کرد تا کار ابروهام هم تموم شد. عارفه خانوم تمام روز که مشغول موهام و آرایش صورتم بود داشت حرف میزد و منو آگاه می کرد. با اتمام کار عارفه ،خانجون با ظرف همیشگی که یه کاسه پراز زغال بود بالای سرم اومد ،اسپند رو دور سرم چرخوند و روی آتیش ریخت .
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
۱۵۱