بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_پنجاه ولی تقصیر توی دیونه نیست، تقصیر اون آقاشه که به تو زن داده ..چند نفر از نوچه های خان ناصری که داد میزد و تهدیدم میکرد و بردند... با دور شدنش صداش هم شنیده نمیشد .. خان با صدای بلند داد زد لیلا کجایی؟ زود بیا این دخترو ببر تو عمارت ، دست و صورتشو بشور.. صدای دویدن پای یکی را از دور می‌شنیدم ، سرمو بالا گرفتم و گفتم خان نمی‌خواد کسی رو خبر بدی که صورتمو بشوره ، خودم میشورم، فقط یه لطفی در حقم کن ،خان گفت بله، بله ، هر چی دلت خواست بگو ،هر دستوری میدی ،سر یه چشم بهم زدن برات محیا میشه... اشکامو پاک کردم و گفتم منو میفرستی خونه ی آقام ؟ یعنی یکی با من بفرست تا خونه ی آقام ؟ سرشو تکون داد و گفت باز اسم اقاتو داری میاری ؟ چقدر باید به تو بگم اون در حقت پدری نکرده چرا نمیخوای بفهمی ؟ گفتم میفهمم ،بخدا من همه چی رو میفهمم، ولی چکار کنم خان ؟ من یک زنم ... منصور با صدای آرومی گفت نمی‌خواد الان حرص بخوری پاشو کاری که خان گفته رو انجام بده یکی رو دنبال اقات میفرستم بیاد اینجا ،تا تکلیفتو روشن کنه .. لیلا که به دستور خان کنارم ایستاده بود دستمو گرفت و گفت پاشو خانم ، خدا خیرش نده چه به روز صورت خوشگلت آورده .. گفتم خودم بلند میشم نمی‌خواد زحمت بکشی ، به من نگو خانم ،لیلا جان ، اسمم تاج گله .. خان اوفی کرد و با عصبانیت از پیش ما به طرف اتاق مهمون خونه دور شد ،ولی همچنان منصور روبروم ایستاده و با قیافه ی در هم به من نگاه میکرد و هر از گاهی سرش را تکون میداد .. دستمو روی زمین چسبوندم و با ای بلندی که تمام بدنم درد میکرد خودم را از روی زمین بلند کردم، اشکم از گوشه ی چش. مم تند تند و بدون هیچ اِبایی روی صورتم می‌ریخت ، لب باز کردم و گفتم دستت درد نکنه که منو از دست ناصر نجات دادی ،و بدون اینکه منتظر جوابش بمونم پشت سر لیلا راه افتادم ... بعد از اینکه دست و صورتم را شستم، لیلا منو داخل یکی از اتاق های عمارت برد ،ایندفعه به تجملات اتاق توجه ام را جلب نکرد ... لیلا گفت خانم اگه با من کاری نداری من برم به کارهای مطبخ برسم .. سرم را به طرفین تکون دادم و با صدای پراز غم و بغضی که هر لحظه داشت منو بیشتر منو اذیت میکرد گفتم نه نه کاری ندارم، ولی لطفا قبل از رفتنت یه بالشتی به من میدی ؟ لبخندی زد و گفت تو امر بفرما به جای یه متکا دوتا بهت میدم سر یه چشم به هم زدن یه بالشت و لحاف که روشون با پارچه ی ساتن قرمز و با حاشیه ی گلدوزی شده ست شده بودن را کنارم گذاشت و از اتاق بیرون رفت ، سرم را روی بالشت گذاشتم و بعد از کلی گریه چشام به خواب رفتن ، هنوز چشام گرم خواب نشده بودن با شنیدن باز شدن در اتاق سریع چشامو باز کردم،تمام بدنم کوفته شده بود ... تمام زورم را به کار گرفتم و به سختی سرپا شدم و با بغض گفتم آقا اومدی ؟ اومدی ببینی ناصر چه به روزم آورده ؟ دستم را روی صورتم کشیدم و گفتم ببین خودت ببین چه به روز صورتم آورده ؟ اومدی منو با خودت ببری آقا جون ؟من میدونستم منو اینجا تنها نمیزاری ... پدرم با لحن خیلی تندی گفت حقت بوده و بیشتر از این لایق این کتک بودی ... با چشمایی از تعجب و از حدقه بیرون ، گفتم چرا ؟ چرا این حرفارو میزنی آقا جون ؟ مگه چکار کرده بودم ؟ آقا با چشمانی که از عصبانیت قرمز شده بود گفت چی میخواستی بشه ؟چطور تونستی به اون پسره بگی که اینجور تهمتی سر زنش بزنه و نارینو طلاق بده و با تو ازدواج کنه ؟ چطور تونستی بگی که تو کنار ناصر هیچ بویی از خوشبختی نمیبری ؟ زبونت چطور سر این حرفا چرخید ؟ مگه من اینجوری تورو بزرگ کرده بودم ؟ حیف که من به خاطر تو ، هر روز و شبم غبطه می‌خوردم که چطور به خودم اجازه دادم که زن اون دیونه بشی ، ولی خیلی اشتباه کرده بودم.. گفتم من این حرفا رو زده بودم آقا ؟ گفت نه من،،معلومه که تو به علیرضا این حرفهاو زده بودی .. خنده ی تلخی و پراز حرصی زدم و گفتم کی این حرفارو بهت زده ؟حتما ناصر اینارو بهت گفته که کار امروزشو برات توجیه کنه .. گفت هنوز از حرفایی که زدی داری طفره میری ؟ گفتم معلومه ،چون ناصر به خاطر هیچ کار و دلیلی منو به اینروزا انداخته ، چون من این حرفارو نزدم . گفتم آقاجون به خاک خانجون ناصر بهت دروغ گفته .. گفت ناصر بهم این حرفارو نزده .. گفتم پس حتما خاله عصمت برای لاپوشی کارهاش این بهتون هارو بهم زده.. گفت همه دروغ میگن جر خودت ؟ نه ناصر و نه عصمت این حرف هارو بهم نرسونده،همون پسره این حرفهارو زده سرشو تکون داد و گفت نمی‌دونم اسمش چیه ، همون داماد عصمت بهم همه چی رو اعتراف کرد .. با تعجب گفتم علیرضا ؟دروغ میگی، اره دروغ میگی،همه ی حرفایی که زدی درغه ، نمیتونم حرفتو باور کنم .. ادامه دارد.... بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر #قسمت_پنجاهویک
هنوز حرفم تموم نشده بود ، تا چند ثانیه هیچی جز ظلمات را نمی‌دیدم ..آقام گفت اینو زدم که بفهمی با بچه طرف نیستی ، یه دونه دیگه زد و گفت اینو زدم تا به خودت بیای ،، الان هم برای بار آخر بهتت ذکر میدم اگه حرفی یا سخنی بشه، حقی نداری حرفی از جدایی بزنی و اگه تا چند ساعت دیگه خان هر حرفی به نفع تو زد ،چیزی جز رفتن سر خونه و زندگیت حرفی نمیزنی ، چون بعد از شنیدن این حرفا تو خونه ی من دیگه نه جایی داری و نمی‌خوام پاتو تو خونم بزاری .. پدرم حرفاشو زد و از اتاق بیرون رفت ، چشام عادت به باریدن کرده بودن ، تند تند اشک میریختن ، انگار تمام اوار بدبختیا روی سرم ریخته شده بودن ، محکم لحاف را توی مشتم گره زدم و گفتم آخه چرا اینجوری کردی ؟ اینقدر با خودم حرف زدم تا اینکه حرفام و گلایه هام تموم شده بودن .. هوا کم کم روبه تاریکی شده بود ، و حالم از اون چه بود بدتر میشد... با تق و توق در ، بعد از مکثی در باز شد ، از دیدن نابهنگام منصور پسر خان، با سلامی آروم گفتم اومدن ؟گفت نه نه ، هنوز به اومدنشون دیر نشده ،حتما تا نیم الی یک ساعت دیگه میرسن... سرمو پایین انداختن.. گفت آهی کشید و گفت چکار کردی که اینجور اقات ازت دلخور بود ..فکم تند تند به لرزش افتاد، گفتم کاری اشتباهی قبل از ازدواج کرده بودم که اگه زمان به عقب برگرده هیچ وقت من این اشتباهو مرتکب نمی‌شدم...گفت اشتباه؟آخه تو مگه چند سال داری ؟چه اشتباهی؟ می تونم بدونم این اشتباهی که ازش حرف میزنی چی می‌تونه باشه ؟ میتونی حرفتو بهم بزنی ...دیگه بعد از خانجون نمیتونم به کسی اعتماد کنم ، می‌دونی خانجون چقدر حرفامو میفهمید ؟ حتی ننم مثل خانجون نبود و نیست ، از صبح من اینجا به خودش اجازه نداد بیاد حالمو بپرسه ، بگه این دخترم هر کاری که نکرده قبل از اینکه به قضاوت بگیرمش، به حرفاش گوش بدم ، می‌دونی آقام چی بهم گفت ؟ سرشو تکون داد وگفت نه نمی‌دونم ... چندبار آهی از ته اعماق وجودم کشیدم و گفتم اقاجونم گفت تو خونم دیگه تورو قبول نمیکنم ..گفت خب چرا ؟ بابت چی ؟گفتم بابت علاقه ای که اشتباه بود..با صدای یالله چندتا مرد ، هم صدام و هم بدنم ،همزمان به لرزش افتادن، گفتم تورو خدا از اینجا برو تا یه داستان جدیدی به زندگیم اضافه نشده ..گفت باشه باشه .. منصور قبل از رفتنش یه دستمال از ج یبش بیرون آورد و به طرفم گرفت و گفت اشکاتو پاک کن و هر که بهت آسیبی رسونده مطمعن باش ضربشو به خاطر این همه اشکی که داری میریزی تاوان پس میده و اینی که میگی دوست داشتن تورو داره اینجوری اذیت میکنه.. دستمال را از دستش گرفتم ..منصور با اووف بلندی از اتاق بیرون رفت ، منتظر بودم هر آنی که منو برای باز جویی صدا بزنن ، زمان به کندی حرکت میکرد و صدای یکی یکی از مهمون های خواسته شده به گوشم آشنا می اومد ، طولی نکشید به جز صداهای خدمه که مشغول پذیرایی هیچ صدایی به گوش نمی اومد ، بلند شدم و به کنار پنجره رفتم گوشه ی پرده را کنار کشیدم و به گوشه و کنار عمارت نگاهی انداختم ، یه لحظه چشمم به علیرضا که با منصور در حال حرف زدن بود ،ترس برم داشت، یهو علیرضا سرش را چرخوند و منو پشت پنجره دید،زود پرده را به حالت عادی کشیدم و پشت پرده بی حرکت ایستادم ..دوباره گوشه ی پرده را کنار کشیدم، ولی این بار نه از منصور نه از علیرضا خبری بود ، مثل لشکر شکست خورده به جای قبلی برگشتم و منتظر هر آن صدایی که منو به اسم تاج گل صدا بزنم نشستم.. از کندی وقت حرصم گرفته شد و هر ثانیه که می‌گذشت استرسم چندین برابر میشد...حتی خبری از کسی نمیشد ، چند ساعت طول کشید و من مثل اسپند روی آتیش میشدم، یه بار بلند میشدم و از پنجره به حیاط بزرگ عمارت که هیچکسی جر نوچه های خان که در حال کشیک زنان ، کس دیگری نبود .. دور اتاق را دور خودم چرخیدم و یه بار زانوی غم بغل می‌گرفتم، تا اینکه با صدای در سرپا شدم و با دیدن صورت منصور گفتم چی شد ؟ همه چی به خیرو خوشی تموم شد ؟گفتم مطمعن بودم ، همه چی بر وفق مراد من میشه ..لبخندم طولانی تر شد و گفتم آقام طرف منو گرفت مگه نه ؟ بعد مکثی که سرم را به نشانه ی تایید حرفم تکون میدادم.. گفت نه آمدم دنبالت تا تورو پیششون ببرم ... لباسمو تکون دادم و گفتم بریم ، یهو ایستادم و گفتم میشه ازت یه سوالی قبل رفتن بپرسم کنم ؟ گفت بله که میتونی بپرسی ،هر چه دلت میخواد میتونی بپرسی فقط سریعتر بپرس ..گفتم با علیرضا راجب چی یا واضح تر بگم راجب کی داشتید حرف میزدین ؟ با تعجب گفت علیرضا ؟ کدوم علیرضا ؟ گفتم همون پسری که چند ساعت پیش کنارت پیش درخت انجیر تو حیاط ایستاده بود.. ابروهاشو بالا انداخت و گفت شوهر نارینو میگی ؟
ادامه دارد
بومِ آشپزی
هنوز حرفم تموم نشده بود ، تا چند ثانیه هیچی جز ظلمات را نمی‌دیدم ..آقام گفت اینو زدم که بفهمی با بچه طرف نیستی ، یه دونه دیگه زد و گفت اینو زدم تا به خودت بیای ،، الان هم برای بار آخر بهتت ذکر میدم اگه حرفی یا سخنی بشه، حقی نداری حرفی از جدایی بزنی و اگه تا چند ساعت دیگه خان هر حرفی به نفع تو زد ،چیزی جز رفتن سر خونه و زندگیت حرفی نمیزنی ، چون بعد از شنیدن این حرفا تو خونه ی من دیگه نه جایی داری و نمی‌خوام پاتو تو خونم بزاری .. پدرم حرفاشو زد و از اتاق بیرون رفت ، چشام عادت به باریدن کرده بودن ، تند تند اشک میریختن ، انگار تمام اوار بدبختیا روی سرم ریخته شده بودن ، محکم لحاف را توی مشتم گره زدم و گفتم آخه چرا اینجوری کردی ؟ اینقدر با خودم حرف زدم تا اینکه حرفام و گلایه هام تموم شده بودن .. هوا کم کم روبه تاریکی شده بود ، و حالم از اون چه بود بدتر میشد... با تق و توق در ، بعد از مکثی در باز شد ، از دیدن نابهنگام منصور پسر خان، با سلامی آروم گفتم اومدن ؟گفت نه نه ، هنوز به اومدنشون دیر نشده ،حتما تا نیم الی یک ساعت دیگه میرسن... سرمو پایین انداختن.. گفت آهی کشید و گفت چکار کردی که اینجور اقات ازت دلخور بود ..فکم تند تند به لرزش افتاد، گفتم کاری اشتباهی قبل از ازدواج کرده بودم که اگه زمان به عقب برگرده هیچ وقت من این اشتباهو مرتکب نمی‌شدم...گفت اشتباه؟آخه تو مگه چند سال داری ؟چه اشتباهی؟ می تونم بدونم این اشتباهی که ازش حرف میزنی چی می‌تونه باشه ؟ میتونی حرفتو بهم بزنی ...دیگه بعد از خانجون نمیتونم به کسی اعتماد کنم ، می‌دونی خانجون چقدر حرفامو میفهمید ؟ حتی ننم مثل خانجون نبود و نیست ، از صبح من اینجا به خودش اجازه نداد بیاد حالمو بپرسه ، بگه این دخترم هر کاری که نکرده قبل از اینکه به قضاوت بگیرمش، به حرفاش گوش بدم ، می‌دونی آقام چی بهم گفت ؟ سرشو تکون داد وگفت نه نمی‌دونم ... چندبار آهی از ته اعماق وجودم کشیدم و گفتم اقاجونم گفت تو خونم دیگه تورو قبول نمیکنم ..گفت خب چرا ؟ بابت چی ؟گفتم بابت علاقه ای که اشتباه بود..با صدای یالله چندتا مرد ، هم صدام و هم بدنم ،همزمان به لرزش افتادن، گفتم تورو خدا از اینجا برو تا یه داستان جدیدی به زندگیم اضافه نشده ..گفت باشه باشه .. منصور قبل از رفتنش یه دستمال از ج یبش بیرون آورد و به طرفم گرفت و گفت اشکاتو پاک کن و هر که بهت آسیبی رسونده مطمعن باش ضربشو به خاطر این همه اشکی که داری میریزی تاوان پس میده و اینی که میگی دوست داشتن تورو داره اینجوری اذیت میکنه.. دستمال را از دستش گرفتم ..منصور با اووف بلندی از اتاق بیرون رفت ، منتظر بودم هر آنی که منو برای باز جویی صدا بزنن ، زمان به کندی حرکت میکرد و صدای یکی یکی از مهمون های خواسته شده به گوشم آشنا می اومد ، طولی نکشید به جز صداهای خدمه که مشغول پذیرایی هیچ صدایی به گوش نمی اومد ، بلند شدم و به کنار پنجره رفتم گوشه ی پرده را کنار کشیدم و به گوشه و کنار عمارت نگاهی انداختم ، یه لحظه چشمم به علیرضا که با منصور در حال حرف زدن بود ،ترس برم داشت، یهو علیرضا سرش را چرخوند و منو پشت پنجره دید،زود پرده را به حالت عادی کشیدم و پشت پرده بی حرکت ایستادم ..دوباره گوشه ی پرده را کنار کشیدم، ولی این بار نه از منصور نه از علیرضا خبری بود ، مثل لشکر شکست خورده به جای قبلی برگشتم و منتظر هر آن صدایی که منو به اسم تاج گل صدا بزنم نشستم.. از کندی وقت حرصم گرفته شد و هر ثانیه که می‌گذشت استرسم چندین برابر میشد...حتی خبری از کسی نمیشد ، چند ساعت طول کشید و من مثل اسپند روی آتیش میشدم، یه بار بلند میشدم و از پنجره به حیاط بزرگ عمارت که هیچکسی جر نوچه های خان که در حال کشیک زنان ، کس دیگری نبود .. دور اتاق را دور خودم چرخیدم و یه بار زانوی غم بغل می‌گرفتم، تا اینکه با صدای در سرپا شدم و با دیدن صورت منصور گفتم چی شد ؟ همه چی به خیرو خوشی تموم شد ؟گفتم مطمعن بودم ، همه چی بر وفق مراد من میشه ..لبخندم طولانی تر شد و گفتم آقام طرف منو گرفت مگه نه ؟ بعد مکثی که سرم را به نشانه ی تایید حرفم تکون میدادم.. گفت نه آمدم دنبالت تا تورو پیششون ببرم ... لباسمو تکون دادم و گفتم بریم ، یهو ایستادم و گفتم میشه ازت یه سوالی قبل رفتن بپرسم کنم ؟ گفت بله که میتونی بپرسی ،هر چه دلت میخواد میتونی بپرسی فقط سریعتر بپرس ..گفتم با علیرضا راجب چی یا واضح تر بگم راجب کی داشتید حرف میزدین ؟ با تعجب گفت علیرضا ؟ کدوم علیرضا ؟ گفتم همون پسری که چند ساعت پیش کنارت پیش درخت انجیر تو حیاط ایستاده بود.. ابروهاشو بالا انداخت و گفت شوهر نارینو میگی ؟
ادامه دارد
بومِ آشپزی
۱۳