بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_صدودو ولی ما تو راه یه چیزایی خوردیم ،شما بفرمائید با خیال راحت غذاتون رو میل کنید. نازلی که تازه متوجه ی حرف خودشو منظور منصور شده بود گفت به خدا من منظورم این نبود که شما تنها بیای سر سفره ، فقط چون اسم این خانمو نمی‌دونستم … منصور حرفشو قطع کرد و گفت منظورتو فهمیدم ، منم گفتم که ما تو مسیر یه چیزی خوردیم و الان میل به غذا نداریم. نازلی که اصلا نمی تونست ناراحتیشو به خاطر پشتیانیه منصور از من پنهان کنه، با حرص چشم غره ای به من رفت و از اتاق خارج شد. منصور سرشو پایین انداخت و گفت الان میرم از بیرون برات یه چیزی می گیرم که بخوری و ضعف نکنی. با صدای بلند خنده ای کردم که منصور با تعجب بهم نگاه کرد و گفت چرا می خندی حرفم خنده دار بود ؟ گفتم انگار خیلی بهت علاقمنده.. اخمی کرد و گفت من پاشم برم یه چیزی بخرم بخوریم. اما تا از جاش بلند شد حکیم اومد داخل اتاق و گفت چرا پس نمیاید باهم یه لقمه غذا بخوریم ؟ منصور گفت ممنونم ازتون ،ولی به نازلی خانوم هم گفتم که ما یه چیزایی تو راه خوردیم و بعد اومدیم.راستش تاج گل هوس یه چیزی کرده که باید برم از بیرون براش بگیرمو بیام.. حکیم علی لباشو جمع کرد و گفت هر جور صلاح می دونید ،ولی آخه این جوری لقمه از گلوم پایین نمیره. منصور گفت شما برو بشین با خیال راحت غذاتو بخور ،ما رو ببخشید که بد موقع مزاحم تون شدیم . بالاخره منصور و حکیم بعد از اینکه کلی تعارف با هم تیکه پاره کردن ،همراه هم از اتاق خارج شدن…. من موندم و تنهایی و یه عالمه فکر و خیال و درد که روز به روز هم به جای اینکه کمتر بشن ،بهشون اضافه می شد. نیم ساعتی تا اومدن منصور طول کشید و من تو اون دقیقه ها فقط و فقط به بدبختیهامو آینده ی نامعلومم فکر کردم. بعد از خوردن کبابی که منصور برام از بیرون گرفته بود و مزه اش برای من که اولین بار بود که کباب کوبیده می خوردم بسیار عجیب و خوشمزه بود ،چشمم به حکیم افتاد که با یه منقل و چنتا سیخ و یه زنبیل پراز وسیله یالله گویان وارد اتاق شد. منصور سریع به طرف حکیم علی رفت و منقلی که پر زغال سرخ بود رو از دستش گرفت و گفت حکیم پس چرا منو صدا نزدی که کمکت کنم؟حکیم علی نفس نفس زنان گفت بابا جان ،هنوز اون قدرا هم پیر نشدم که از پس کارای خودمم بر نیام، ولی اگه می خوای کمکم کنی این سیخ ها رو زیر این آتیش بذار که کم کم قرمز بشن. با تعجب و کمی اضطراب نشسته بودم و به کارهایی که حکیم و منصور می کردن و نازلی که همزمان با کوبیدن چند تا برگ صدر توی هاون مشغول بود نگاه میکرد. حکیم علی چیزی تو گوش منصور گفت و به سمت منقل رفت و با بادبزنی که با یه تکیه کارتن درست کرده بود شروع به باد زدن زغالها کرد و هر از گاهی هم سیخا رو زیر و رو میکرد. منصور کنارم نشست و گفت آماده ای؟ با چشمائی که پراز ترس و استرس بود بهش نگاهی کردمو گفتم اینا دیگه چین؟ چرا دارید سیخ داغ می کنید ؟ گفت نمی‌خواد تو به این چیزا فکر کنی ، فقط به خوب شدن پاهات فکر کن که اگه خوب نشه خدایی نکرده کارش به جاهای باریک کشیده میشه. با وحشت گفتم منظورت اینه که اوضاع پام وخیمه ؟ سرشو تند تند تکون داد و گفت آره ،بیشتر از اون چیزی که فکرشو کنی، ولی نگران نباش ،حکیم کارشو خوب بلده و اگه تحمل کنی مداواش می کنه. دستمالی روبروی من گرفت و گفت اینو بگیر بزار توی دهنت تا دندونات آسیب نبینه و اگر هم زیاد دردت گرفت اصلا مراعات نکن و جیغ بزن.. گفتم حکیم می دونه که من حامله ام؟ چشاشو روی هم گذاشت و گفت خیالت راحت باشه، همه ی چیزایی که لازم بود بدونه رو بهش گفتم ،تو فقط الان کاری که بهت گفتمو انجام بده و سعی کن تحمل کنی. حکیم علی گفت آماده ای؟ با بغضی که فکمو تکون میداد ،سرم و تکون دادم.. به حکیم با وحشت نگاه کردم. قبل از اینکه حکیم کارشو شروع کنه منصور زود دستمالی تو دهنم گذاشت و گفت به من اعتماد کن می دونی که کاری نمی کنم به ضررت باشه و یهو حس کردم سر تا پام آتیش گرفت و درد رو توی مغز استخونم حس کردم. از درد نمی تونستم به چیزی جز جیغ زدن اونم با دستمالی که تو دهنم بود فکر کنم ، اینقدر جیغ کشیدم تا بالاخره نفسم کند و کند تر شد و به شماره افتاد…. همه چی پیش چشمم سیاه شد و بی هوش شدم ،نمی‌دونم تو اون مدتی که بی هوش بودم چه اتفاقی افتاد و حکیم با پام چیکار کرد ، ولی وقتی به هوش اومدم ، منصور رو دیدم که در حالیکه نشسته بود که خوابش برده بود. به اطراف نگاهی انداختم ، ولی کسی جز منصور تو اتاق نبود. به پام که از بالا تا پایین باندپیچی شده بود نگاهی کردم و به زور کمی تکونش دادم و وقتی مطمئن شدم تکون میخوره نفس راحتی کشیدم. با صدای آرومی از ته گلوم ،که به خاطر جیغ هایی که کشیده بودم همچنان می‌سوخت گفتم منصور ؟منصور خان ؟ ادامه دارد.... بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر#قسمت_صدوسه
زود چشماشو باز کرد و با دستش چشاشو مالید و گفت بیدار شدی تاج گل ؟چشامو روی هم گذاشتمو گفتم آره ، فقط خیلی تشنمه ... سرشو به چپ و راست چرخوند و گفت اهااا ، آب اونجاس ، از کنار پنجره ای که رو به حیاط باز می شد ، کوزه ی آب رو برداشت و داشت به سمتم می اومد که یه لحظه سرجاش خشکش زد و دوباره به سمت پنجره برگشت. چشاشو ریز کرد و به حیاط خیره شد.با صدای گرفته ام گفتم چی شده ؟ به خدا دیگه طاقت ندارم ، نگو که علیرضا دوباره پیدامون کرده . سرشو به طرفم چرخوند و گفت نه نه ، هیچی نشده س. با درد گفتم نمی تونم تکون بخورم،به خدا نمی تونم ،انگار پام خورد شده.با نگرانی گفت تکونش نده ، بذار برم یه لیوان بیارم بهت آب بدم، با لیوان راحت تره. وقتی بلند شد و از اتاق بیرون رفت ، احساس کردم آوردن لیوان بهونه بود تا بتونه به حیاط بره ، با اینکه نمی دونستم توی حیاط چه خبره ،ولی حس می کردم دوباره داره یه اتفاقی می افته که من ازش بی خبرم. چند دقیقه از رفتن منصور گذشت و من با هر ثانیه ای که می گذشت نگرانیم چندین برابر میشد ، تا اینکه منصور با یه لیوان توی دستش برگشت و سوالهای بی وقفه ی من شروع شد ،منصور تو رو خدا راستشو بگو چی شده ؟ کی تو حیاط بود که به بهونه ی لیوان آوردن بیرون رفتی ؟ اگه چیز مهمیه به منم بگو ؟ اگه حتی بدترین اتفاق هم افتاده بهم بگو، من طاقتشو دارم ، فقط بهم دروغ نگو که از دروغ گفتن متنفرم. خنده ی ریزی کرد و از کوزه آبی تو لیوان مسی ریخت و گفت چقدر سوال داشتی.. هیچی نشده ،کسی هم جز حکیم و نازلی توی حیاط نبود، از پنجره دیدم داشتن به طرف اتاقی که ما هستیم اشاره میکردن ، راستشو بخوای خیلی کنجکاو شدم، دل تو دلم نبود بدونم چی دارن میگن. به جون دایه یه لحظه تصمیم گرفتم با همین پای مصدومت از اینجا ببرمت، ولی زیر منت کسی نباشیم ،هر چند اخلاق حکیم رو خوب می شناسم و می دونستم از این جور اخلاقا نداره که بخواد سر مهمونش منت بذاره ،ولی بازم برای اینکه مطمئن بشم رفتم توی حیاط و بی تعارف گفتم حکیم علی راجع به ما چی می‌گفتید ؟اگه وجود ما شمارو ناراحت می‌کنه همین الان از اینجا میریم. حکیم دستشو رو شونم گذاشت و گفت اینجوری منو شناختی؟ الکی راجع به من قضاوت نکن پسر جان ، یه مقدار پای مرغ خریده بودم داشتم به نازلی می گفتم یه سوپی برای این دختر بپزه که جون بگیره ، الانم قبل از اینکه منو عصبی کنی زود برگرد پیش مریضت.با شنیدن حرفای منصور خیالم کمی راحت شد، نفسمو بیرون دادمو دست کردم تو جیب پیراهنم و طلاهایی که از عروسیم داشتمو از لای دستمالی که توش پیچیده بودمشون بیرون آوردمو به منصور گفتم اینارو بگیر بفروش و پولی که قراره به حکیم بدی رو ،از پول اینا بده. اما منصور با اخم دستمو رد کرد و گفت اینارو بذار توی جیبت و نگهشون دار برای آیندت ،هنوز راه طولانی پیش روته و ممکنه یه زمانی اینا به دردت بخورن . از این به بعد هم تا هر وقتی که من کنارتم دیگه به هیچی فکر نکن.دفعه ی آخرتم باشه که اینارو میاری و ازم می خوای بفروشمشون. با صدای آرومی گفتم آخه من تا همین جا هم خیلی مدیون محبتت هستم، اگه تو نبودی فقط خدا میدونه چی به سرم می اومد. با لبخند گفت وقت زیاده بالاخره یه روزی هم میاد که من جواب خوبیامو ازت بخوام.معنی حرفش رو نفهمیدم، ولی چیزی هم راجع بهش نپرسیدم فقط ابرویی بالا انداختم و گفتم کی از اینجا می ریم؟ دستی به ته ریشش کشید و گفت دقیق نمی‌دونم ، چون حکیم گفت تا ده روز، بلکه هم بیشتر باید روی پات مرحم های مختلف بذاره، ولی من فردا میرم یه سر به دایه بزنم و ببینم اون و نرگس کجا هستن و چی به روزشون اومده .حرفشو قطع کردم و گفتم میخوای منو اینجا تنها بذاری ؟منم با خودت ببر ، من نمی تونم تنها اینجا بمونم.. مستاصل گفت نمی تونم تورو با خودم ببرم ،تو این وضعیت امن ترین جا برات همین جاس. من میرم و یکی دو روز دیگه برمی‌گردم و اینسری تا خوب شدنت اینجا میمونم...شاید نرگس رو هم با خودم بیارم که ازت مراقبت کنه.نگاهی بهم کرد و باحرص گفت الان چرا داری اینجوری اشک میریزی؟ نکن دیگه ، هر چقدر تو برای من مهم هستی دایه هم مهمه ، اون برام از مادرم عزیزتره، چون خوبیهایی در حقم کرده که مادر خودم نکرده ،پس مجبورم برم از حالش با خبر بشم.توان جواب دادن بهش رو نداشتم ، چون اونقدر بغض داشتم که هر لحظه ممکن بود به هق هق بیافتم….برای همین سکوت کردم و سعی کردم که دیگه دنبال قضیه رو نگیرم ،چون خودم هم می دونستم که اعتراضم بی فایده اس و منصور باید بره ..گفتم من چطوری این محبت هاتو جبران کنم..به سقف خیره شد و گفت به نظرت الان اون ع داره چیکار می‌کنه ؟ با تعجب چشمامو ریز کردم و گفتم کی ؟ لبخندی زد و گفت علیرضا دیگه، الان حتما رفتا به همه گفته که تو کجا بودی.
ادامه دارد
بومِ آشپزی
زود چشماشو باز کرد و با دستش چشاشو مالید و گفت بیدار شدی تاج گل ؟چشامو روی هم گذاشتمو گفتم آره ، فقط خیلی تشنمه ... سرشو به چپ و راست چرخوند و گفت اهااا ، آب اونجاس ، از کنار پنجره ای که رو به حیاط باز می شد ، کوزه ی آب رو برداشت و داشت به سمتم می اومد که یه لحظه سرجاش خشکش زد و دوباره به سمت پنجره برگشت. چشاشو ریز کرد و به حیاط خیره شد.با صدای گرفته ام گفتم چی شده ؟ به خدا دیگه طاقت ندارم ، نگو که علیرضا دوباره پیدامون کرده . سرشو به طرفم چرخوند و گفت نه نه ، هیچی نشده س. با درد گفتم نمی تونم تکون بخورم،به خدا نمی تونم ،انگار پام خورد شده.با نگرانی گفت تکونش نده ، بذار برم یه لیوان بیارم بهت آب بدم، با لیوان راحت تره. وقتی بلند شد و از اتاق بیرون رفت ، احساس کردم آوردن لیوان بهونه بود تا بتونه به حیاط بره ، با اینکه نمی دونستم توی حیاط چه خبره ،ولی حس می کردم دوباره داره یه اتفاقی می افته که من ازش بی خبرم. چند دقیقه از رفتن منصور گذشت و من با هر ثانیه ای که می گذشت نگرانیم چندین برابر میشد ، تا اینکه منصور با یه لیوان توی دستش برگشت و سوالهای بی وقفه ی من شروع شد ،منصور تو رو خدا راستشو بگو چی شده ؟ کی تو حیاط بود که به بهونه ی لیوان آوردن بیرون رفتی ؟ اگه چیز مهمیه به منم بگو ؟ اگه حتی بدترین اتفاق هم افتاده بهم بگو، من طاقتشو دارم ، فقط بهم دروغ نگو که از دروغ گفتن متنفرم. خنده ی ریزی کرد و از کوزه آبی تو لیوان مسی ریخت و گفت چقدر سوال داشتی.. هیچی نشده ،کسی هم جز حکیم و نازلی توی حیاط نبود، از پنجره دیدم داشتن به طرف اتاقی که ما هستیم اشاره میکردن ، راستشو بخوای خیلی کنجکاو شدم، دل تو دلم نبود بدونم چی دارن میگن. به جون دایه یه لحظه تصمیم گرفتم با همین پای مصدومت از اینجا ببرمت، ولی زیر منت کسی نباشیم ،هر چند اخلاق حکیم رو خوب می شناسم و می دونستم از این جور اخلاقا نداره که بخواد سر مهمونش منت بذاره ،ولی بازم برای اینکه مطمئن بشم رفتم توی حیاط و بی تعارف گفتم حکیم علی راجع به ما چی می‌گفتید ؟اگه وجود ما شمارو ناراحت می‌کنه همین الان از اینجا میریم. حکیم دستشو رو شونم گذاشت و گفت اینجوری منو شناختی؟ الکی راجع به من قضاوت نکن پسر جان ، یه مقدار پای مرغ خریده بودم داشتم به نازلی می گفتم یه سوپی برای این دختر بپزه که جون بگیره ، الانم قبل از اینکه منو عصبی کنی زود برگرد پیش مریضت.با شنیدن حرفای منصور خیالم کمی راحت شد، نفسمو بیرون دادمو دست کردم تو جیب پیراهنم و طلاهایی که از عروسیم داشتمو از لای دستمالی که توش پیچیده بودمشون بیرون آوردمو به منصور گفتم اینارو بگیر بفروش و پولی که قراره به حکیم بدی رو ،از پول اینا بده. اما منصور با اخم دستمو رد کرد و گفت اینارو بذار توی جیبت و نگهشون دار برای آیندت ،هنوز راه طولانی پیش روته و ممکنه یه زمانی اینا به دردت بخورن . از این به بعد هم تا هر وقتی که من کنارتم دیگه به هیچی فکر نکن.دفعه ی آخرتم باشه که اینارو میاری و ازم می خوای بفروشمشون. با صدای آرومی گفتم آخه من تا همین جا هم خیلی مدیون محبتت هستم، اگه تو نبودی فقط خدا میدونه چی به سرم می اومد. با لبخند گفت وقت زیاده بالاخره یه روزی هم میاد که من جواب خوبیامو ازت بخوام.معنی حرفش رو نفهمیدم، ولی چیزی هم راجع بهش نپرسیدم فقط ابرویی بالا انداختم و گفتم کی از اینجا می ریم؟ دستی به ته ریشش کشید و گفت دقیق نمی‌دونم ، چون حکیم گفت تا ده روز، بلکه هم بیشتر باید روی پات مرحم های مختلف بذاره، ولی من فردا میرم یه سر به دایه بزنم و ببینم اون و نرگس کجا هستن و چی به روزشون اومده .حرفشو قطع کردم و گفتم میخوای منو اینجا تنها بذاری ؟منم با خودت ببر ، من نمی تونم تنها اینجا بمونم.. مستاصل گفت نمی تونم تورو با خودم ببرم ،تو این وضعیت امن ترین جا برات همین جاس. من میرم و یکی دو روز دیگه برمی‌گردم و اینسری تا خوب شدنت اینجا میمونم...شاید نرگس رو هم با خودم بیارم که ازت مراقبت کنه.نگاهی بهم کرد و باحرص گفت الان چرا داری اینجوری اشک میریزی؟ نکن دیگه ، هر چقدر تو برای من مهم هستی دایه هم مهمه ، اون برام از مادرم عزیزتره، چون خوبیهایی در حقم کرده که مادر خودم نکرده ،پس مجبورم برم از حالش با خبر بشم.توان جواب دادن بهش رو نداشتم ، چون اونقدر بغض داشتم که هر لحظه ممکن بود به هق هق بیافتم….برای همین سکوت کردم و سعی کردم که دیگه دنبال قضیه رو نگیرم ،چون خودم هم می دونستم که اعتراضم بی فایده اس و منصور باید بره ..گفتم من چطوری این محبت هاتو جبران کنم..به سقف خیره شد و گفت به نظرت الان اون ع داره چیکار می‌کنه ؟ با تعجب چشمامو ریز کردم و گفتم کی ؟ لبخندی زد و گفت علیرضا دیگه، الان حتما رفتا به همه گفته که تو کجا بودی.
ادامه دارد
بومِ آشپزی
۱۴