بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_دوم به لقمه اش شک کردم و گفتم خان جون ؟ بدون اینکه به من نگاهی کنه ، گفت هاااا، چی میخوای تاج گل ؟ به لقمه ام نگاه کردم و گفتم آخه این چیزی نداره.. اخماشو توی هم گره زد و گفت چی میخواستی توش باشه ؟ نکنه دلت کباب بره خواسته ؟ همین هم تو این بحر بیابون غنیمته .. سرم را به طرف پنجره چرخوندم و به برف هایی که کنار جاده در حال ذوب شدن بودن خیره شدم و هر از گاهی یه گاز از لقمه می‌گرفتم ، اینقدر خشک بود دندونامو به درد گرفت .. هنوز در حال جوییدن لقمه بودم ، چشام سنگین شدن و به خواب رفتم ، تمام اون دو سه ساعتی که خواب بودم انگار منو تو گهواره ایی در حال چرخوندن بودم ..حتی نمیتونستم پلک هایم را باز و بسته کنم و به منظره ایی که بار اولم از این طبیعت زیبا نگاه کنم... با صدای خان جون که از ته حلقش بیرون می آورد و می‌گفت تاجی ؟ تاجی ننه رسیدیم ، پاشو ، پاشو ببین شهر چقدر قشنگه.. چشامو به سختی باز کردم و یه قوسی به کمرم آوردم و گفتم رسیدیم خان جون ؟ بقچه رو زیر بغلش گرفت و با دست دیگه اش دستمو گرفت و با خودش از مینی بوس پایین آورد ، سرم هنوز گیج می‌رفت ، یکی رو دوتا می‌دیدم ، گفتم خان جون فکر کنم هوای شهر به من نمیسازه ،بیا برگردیم روستا ..از وقتی از روستا بیرون زدیم و تو این ارابه سوار شدیم ، من حالم هر لحظه بد و بدتر میشه .. خان جون خنده ایی کرد و گفت راه بیافت دختر،تو هیچیت نیست ، راه بیافت یه جایی پیدا کنیم سرو صورتتو یه آبی بزن ، حالت خوب میشه.... بعد از اینکه آبی به صورتم زدم ،حالم بهتر از قبل شد .. سوار ماشینی شدیم و به آدرسی که داشتیم رفتیم ،وارد محله ایی شدیم که زمین تا آسمون با روستای ما متفاوت بود ، هم خونه ها و هم پوششون با ما فرق داشت . از ریسه های رنگ به رنگ فهمیدیم که آدرسی که اومدیم درست بوده ، از دور خاله بهجت را دیدیم که با دست به بچه ها اشاره میکرد که دست به ریسه ها نزنن تا خراب نشن ..خانجون با صدای بلند گفت بهجت ما اومدیم ننه .. خاله بهجت با خنده به استقبالمون اومد و گفت خوش اومدی خانجون.. دور و بر ما رو نگاه کرد و گفت پس بقیه کجان ؟چرا شما دوتا تنها هستین ؟ خانجون دست منو گرفت و گفت:نمیخوای تعارف کنی داخل بشیم بهجت ؟ خاله بهجت با ناراحتی گفت خانجون عروسی یه دونه دخترمه، نمیخوان بیان ؟ دستشو به طرفم اشاره کرد و گفت حالا که خانواده ی این دختر نیومدن ،چرا تو اینو با خودت آوردی ؟ فقط میخوای آبروی منو پیش حاج رحمان پدرشوهر دخترم و فامیل شوهر نارین ببری ؟ خانجون دستشو به کمرش چسبوند و گفت ، بس کن ، مارو خوردی ، بست نیست اینقدر تند تند حرف میزنی ؟ حتما نمی تونستن بیان،حالا اگه خیلی ناراحتی دست این دخترو میگیرم و از همون راهی که اومدم برمی‌گردم، به جای خوش آمد گوییته؟ خاله بهجت بهم چپ چپی نگاه کرد و گفت با این لباس اومدی ؟ نگو لباس خوشگل با خودت نیوردی .. به تیپ و قیافه ام نگاهی کردم و گفتم مگه لباسام چشون هست خاله ؟ گفت هیچی فقط اینجا روستا نیست ، حالا تا کسی تو خونه نیست بیا یکی از لباسای نارین و بهت بدم بپوش ، تا مسخره ی شهریا نشدیم.. از حرفای خاله بهجت بدجور قلبم شکست ..خانجون متوجه ی صورت ناراحتم شد و آروم زیر گوشم زمزمه کرد و گفت از وقتی چشم باز کرد زبونش نیش داشت ، هیچ وقت تو دل کسی به خاطر این زبونش نرفت که نرفت ... گفت نمی‌خواد به چیزی فکر کنی، یکی دو ساعت استراحت کنیم با هم میریم لباسی برات میخرم،تا منت بهجت سرت نباشه.. داخل خونه ایی شدیم که سرتا سر چراغ های زرد و قرمز و آبی مثل شیشه های پنجره ، با این رنگها ست شده بودن .. صدای خنده های نارین از اتاق بغلی حرصم را بیشتر در می آورد..خانجون گفت تاج گل، این صدا ،صدای خنده ی نارین نیست ؟ سرم را به طرف بالا و پایین تکون دادم و گفتم آره خانجون، صدای خودِ خودشه، خدا شکر اگه ما بودیم خاله بهجت چیکار میکرد.. خان جون انگشتشو لای لثه اش گذاشت و گفت؛ واخ ، واخ واخ، من یادمه روز عروسیم از بس که خجالت می‌کشیدم هر چه سورمه داخل چشم میذاشتن پاک میشد،دخترای الان با قدیم خیلی فرق کرده ... خاله بهجت مارو سمت اتاقی برد و قبل از اینکه به اتاق نزدیک بشیم یکی صداش زد و از پیش ما رفت ... همین که خواستم داخل اتاق بشم یکی جلون سبز شد سرمو آروم آروم بالا گرفتم و از دیدن پسری که روبه روم وایساده بود از ترس خودمو به عقب کشوندم .. با تعجب به من نگاه کرد و گفت سر کار خانم کی باشه ؟ پشت سر خودمو چپ و راستم را نگاه کردم و جز خودم کسی رو ندیدم، گفتم سرکار آقا کی هست ؟ من تاج گل دختر خاله ی نارین،نارین هم دختر خاله بهجته .. لبخندی زد و گفت ببخشید ،نشناخته بودم.. خان جون مداخله کرد و گفت دختر صلوات بفرست و به آقا راه خروجی بده... با صدای خانجون گفتم چیزی گفتی خانجون ؟ ادامه دارد.... بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر#قسمت_سوم
موهای فرق شده اش را با سر انگشتش صاف کرد و گفت یه کمی استراحت کنیم و تا قبل از اینکه جشن شروع بشه ،بازاری بریم یه لباسی که لایق شهر باشه برات بخرم..از حرف خانجون خجالت زده کنار ایستادم و با صدای آرومی گفتم بفرما... پسر جوون با عجله از کنارم به طرف حیاط رفت .. یکی دو ساعت از اومدنمون گذشت و با خانجون به طرف بازار امامزاده حسن که خاله بهجت از قیمت هاش خیلی تعریفی میکرد قدم برداشتیم... یه دفعه صدای ترمز ماشینی که پشت سر ما بود از راه رفتن صرف نظر کردیم ، صدا همون صدا بود..سرم را به عقب چرخوندم و با صدای آرومی که فقط خان جون بشنوه گفتم ، این شبیه روح میمونه ،هر جا میریم جلوی چشممون سبز میشه...خانجون گفت هیسسس الان صداتو میشنوه....بر خلاف زبونم ، دوست داشتم بیشتر ببینمش.. اولین بار بود که این احساسات رو داشتم.صداشو بلند تر کرد و گفت مادر بیا سوار شید تا مسیری شمارو برسونم ...خانجون از خدا خواسته به طرف ماشین رفت و گفت ای به قربون تو پسرم ، خدا خیرت بده ننه....همینجور که سوار ماشین میشد من رو هم پشت سرش می کشید.هر دو با هم سوار ماشین شدیم ...خانجون گفت پیر شدم، یه قدم راه برم انگار مسافتی راه رفتم.مثل جوونیام نیستم که از این ده به اون ده یه ساعته راه میرفتم ..راستی پسرم شما چه نسبتی با داماد داری؟صداشو صاف کرد و گفت من هیچ نسبتی با داماد ندارم ، بلکه خود دامادم حاج خانم.... با شنیدن این حرف قلبم ناخوداگاه به هزار و یه تکه خورد شد،با صدایی که می لرزید گفتم شما شوهر نارین دختر خاله ی من هستی ؟ از آینه به طرفم نگاه کرد و با صدای آرومی که خانجون متوجه نشه گفت متاسفانه بله .... سرم را پایین انداختم و با سر انگشتام خودمو مشغول کردم ..خانجون گفت :پس الان ما فامیل در اومدیم ،من هم مادر بزرگ نارینم ،اسمت چیه پسرم ؟ نمیشه بدون اینکه اسمت را ندونم هی بگم پسرم پسرم ... _گفت ؛ اسمم علیرضاس ، ولی همه بهم میگن علی ...به طرفم نگاه کرد و گفت این دختر خانم هم نوه ی شماس؟ خانجون دستی روی سرم کشید و گفت آره ننه ، این هم نوَه ی منه،ولی برعکس نارین این خیلی پخته تر و خانم تره ..صداشو آرومتر کرد و گفت بین خودمون بمونه ، هاااا، من این نومو بیشتر از نارین دوست دارم ..سرمو بالا بردم و خواستم به خانجون چیزی بگم که نگاهم به نگاه علیرضا خورد... سریع نگاهم رو گرفتم.. تو دلم خدا خدا میکردم علیرضا دروغ گفته باشه ،که هیچ نسبتی با نارین نداشته باشه ..با ایستادن ماشین ، سرم را به طرف شلوغی خیابان و مغازه های جور باجور چرخوندم ...علیرضا گفت ننه رسیدیم .. قبل از اینکه از ماشین پیاده بشیم گفتم خانجون اینجا خیلی شلوغه ، خدایی نکرده اینجا اگه گم شدیم چطوری به عروسی نارین برسیم ؟قبل از اینکه خانجون جوابمو بده، علیرضا گفت هر جا خواستید برید من می رسونمتون و کارهاتون که تموم شد با هم برمی گردیم.. خانجون گفت خدا خیرت بده پسرم تو امروز کلا ناجی ما شدی. ننه من می‌خوام برای این دختر یه لباسی بخرم تا برازنده ی عروسیای شهری باشه، آخه نمی‌خوام شب عروسی با این لباسای محلی دخترم خجالت بکشه. علیرضا که معلوم بود از این حرف خیلی ناراحت شده، گفت : ننه جان این چه حرفیه که میزنی ؟ ماشالله هزار ماشالله این دختر از نظر زیبایی هیچی کم نداره و لباسش هم اتفاقا خیلی برازندس و زیبائیشون رو دو چندان کرده. از این همه تعریف خوشحال شدم، لبخندی زدمو با صدائی آروم گفتم خیلی ممنون شما لطف دارید ..خانجون گفت پسرم پس اگه کاری نداری لطف کن مارو جلوی یه دکانی ، پیاده کن تا ما یه لباسی انتخاب کنیم...علیرضا خنده ای کرد و گفت مگه میخوای نخود لوبیا بخری ننه جان .خانجون گفت ، چه می‌دونم والله ، ... ماشین رو پارک کرد ، گفت پیاده شید، اینجا یه لباس فروشی می شناسم که هم لباساش قشنگن و هم قیمتهاش مناسبه. علیرضا چند قدم جلوتر راه افتاد و ما پشت سرش حرکت کردیم . تو دلم حسرت می خوردم که چی میشد اگه این پسر بجای نارین با من ازدواج میکرد؟مگه من چی از نارین کم دارم ، از ظاهر بگیر تا درس و مشق ، فقط یه چی کمتر از نارین داشتم، و اون هم پول آقام بود،....فقط چون شوهر خاله تو شهر کار می کرد و وضع مالیش از ما بهتر بود، دخترش الان می تونست با همچین آدمی ازدواج کنه. اینقدر تو مقایسه ی نارین و خودم غرق شده بودم ، حتی صدای خانجون و علیرضا رو نمی شنیدم . یه دفعه احساس کردم دستم سوخت ، با گفتن آخی به دستم نگاه کردم و نگاهم افتاد به خانجونی که با حرص بهم می گفت هوش و حواست کجاست دختر؟ یه ساعته داریم صدات می‌زنیم.
گفتم :هااا،چی ؟ هیچی ؟ من حواسم اینجاس... چی شده ؟ علیرضا به لباسایی که تو ی مغازه آویزون بود اشاره کرد و گفت از این جور لباسا خوشت میاد ؟
ادامه دارد
بومِ آشپزی
موهای فرق شده اش را با سر انگشتش صاف کرد و گفت یه کمی استراحت کنیم و تا قبل از اینکه جشن شروع بشه ،بازاری بریم یه لباسی که لایق شهر باشه برات بخرم..از حرف خانجون خجالت زده کنار ایستادم و با صدای آرومی گفتم بفرما... پسر جوون با عجله از کنارم به طرف حیاط رفت .. یکی دو ساعت از اومدنمون گذشت و با خانجون به طرف بازار امامزاده حسن که خاله بهجت از قیمت هاش خیلی تعریفی میکرد قدم برداشتیم... یه دفعه صدای ترمز ماشینی که پشت سر ما بود از راه رفتن صرف نظر کردیم ، صدا همون صدا بود..سرم را به عقب چرخوندم و با صدای آرومی که فقط خان جون بشنوه گفتم ، این شبیه روح میمونه ،هر جا میریم جلوی چشممون سبز میشه...خانجون گفت هیسسس الان صداتو میشنوه....بر خلاف زبونم ، دوست داشتم بیشتر ببینمش.. اولین بار بود که این احساسات رو داشتم.صداشو بلند تر کرد و گفت مادر بیا سوار شید تا مسیری شمارو برسونم ...خانجون از خدا خواسته به طرف ماشین رفت و گفت ای به قربون تو پسرم ، خدا خیرت بده ننه....همینجور که سوار ماشین میشد من رو هم پشت سرش می کشید.هر دو با هم سوار ماشین شدیم ...خانجون گفت پیر شدم، یه قدم راه برم انگار مسافتی راه رفتم.مثل جوونیام نیستم که از این ده به اون ده یه ساعته راه میرفتم ..راستی پسرم شما چه نسبتی با داماد داری؟صداشو صاف کرد و گفت من هیچ نسبتی با داماد ندارم ، بلکه خود دامادم حاج خانم.... با شنیدن این حرف قلبم ناخوداگاه به هزار و یه تکه خورد شد،با صدایی که می لرزید گفتم شما شوهر نارین دختر خاله ی من هستی ؟ از آینه به طرفم نگاه کرد و با صدای آرومی که خانجون متوجه نشه گفت متاسفانه بله .... سرم را پایین انداختم و با سر انگشتام خودمو مشغول کردم ..خانجون گفت :پس الان ما فامیل در اومدیم ،من هم مادر بزرگ نارینم ،اسمت چیه پسرم ؟ نمیشه بدون اینکه اسمت را ندونم هی بگم پسرم پسرم ... _گفت ؛ اسمم علیرضاس ، ولی همه بهم میگن علی ...به طرفم نگاه کرد و گفت این دختر خانم هم نوه ی شماس؟ خانجون دستی روی سرم کشید و گفت آره ننه ، این هم نوَه ی منه،ولی برعکس نارین این خیلی پخته تر و خانم تره ..صداشو آرومتر کرد و گفت بین خودمون بمونه ، هاااا، من این نومو بیشتر از نارین دوست دارم ..سرمو بالا بردم و خواستم به خانجون چیزی بگم که نگاهم به نگاه علیرضا خورد... سریع نگاهم رو گرفتم.. تو دلم خدا خدا میکردم علیرضا دروغ گفته باشه ،که هیچ نسبتی با نارین نداشته باشه ..با ایستادن ماشین ، سرم را به طرف شلوغی خیابان و مغازه های جور باجور چرخوندم ...علیرضا گفت ننه رسیدیم .. قبل از اینکه از ماشین پیاده بشیم گفتم خانجون اینجا خیلی شلوغه ، خدایی نکرده اینجا اگه گم شدیم چطوری به عروسی نارین برسیم ؟قبل از اینکه خانجون جوابمو بده، علیرضا گفت هر جا خواستید برید من می رسونمتون و کارهاتون که تموم شد با هم برمی گردیم.. خانجون گفت خدا خیرت بده پسرم تو امروز کلا ناجی ما شدی. ننه من می‌خوام برای این دختر یه لباسی بخرم تا برازنده ی عروسیای شهری باشه، آخه نمی‌خوام شب عروسی با این لباسای محلی دخترم خجالت بکشه. علیرضا که معلوم بود از این حرف خیلی ناراحت شده، گفت : ننه جان این چه حرفیه که میزنی ؟ ماشالله هزار ماشالله این دختر از نظر زیبایی هیچی کم نداره و لباسش هم اتفاقا خیلی برازندس و زیبائیشون رو دو چندان کرده. از این همه تعریف خوشحال شدم، لبخندی زدمو با صدائی آروم گفتم خیلی ممنون شما لطف دارید ..خانجون گفت پسرم پس اگه کاری نداری لطف کن مارو جلوی یه دکانی ، پیاده کن تا ما یه لباسی انتخاب کنیم...علیرضا خنده ای کرد و گفت مگه میخوای نخود لوبیا بخری ننه جان .خانجون گفت ، چه می‌دونم والله ، ... ماشین رو پارک کرد ، گفت پیاده شید، اینجا یه لباس فروشی می شناسم که هم لباساش قشنگن و هم قیمتهاش مناسبه. علیرضا چند قدم جلوتر راه افتاد و ما پشت سرش حرکت کردیم . تو دلم حسرت می خوردم که چی میشد اگه این پسر بجای نارین با من ازدواج میکرد؟مگه من چی از نارین کم دارم ، از ظاهر بگیر تا درس و مشق ، فقط یه چی کمتر از نارین داشتم، و اون هم پول آقام بود،....فقط چون شوهر خاله تو شهر کار می کرد و وضع مالیش از ما بهتر بود، دخترش الان می تونست با همچین آدمی ازدواج کنه. اینقدر تو مقایسه ی نارین و خودم غرق شده بودم ، حتی صدای خانجون و علیرضا رو نمی شنیدم . یه دفعه احساس کردم دستم سوخت ، با گفتن آخی به دستم نگاه کردم و نگاهم افتاد به خانجونی که با حرص بهم می گفت هوش و حواست کجاست دختر؟ یه ساعته داریم صدات می‌زنیم.
گفتم :هااا،چی ؟ هیچی ؟ من حواسم اینجاس... چی شده ؟ علیرضا به لباسایی که تو ی مغازه آویزون بود اشاره کرد و گفت از این جور لباسا خوشت میاد ؟
ادامه دارد
بومِ آشپزی
۱۹