بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_اول زمستون سال ۱۳۳۵هوا از سوز سرما به خودش گر گرفته بود ، دفتر نیمه سیاهم را برداشتم ،تا چند سطر برای امتحان فردا چیزی خونده باشم... خان جون ،مادر آقام ،با مادرم سر رنگ لحاف که برای صنوبر خواهر بزرگترم که قراره چند ماه دیگه برای جهازش آماده کنن ، بحث میکردن....خان جون که پاهاشو زیر کرسی گذاشته بود و هر از گاهی خمیازه ایی میکشید،آخه خان جون عادت داشت قبل از نهار یکی دو ساعتی چرتی بزنه،گفت :تاج گل ؟ ** من تاج گل ، دختر ته تغاری پدر و مادرم که بعد از چهارتا خواهر برادر به دنیا اومدم... خواهر بزرگم بتول که با پسر داییم ازدواج کرده و هنوز بعد از دوتا بچه و سومین بچه ی تو راهی ، که یکی دو ماه به فارغ شدنش نمونده بود، زیاد دل خوشی از زندگیش نداره و هر از گاهی به عنوان قهر به خونه ی پدری می اومد و با اصرار مادرم دوباره با زنبیل لباسش پیش شوهر بداخلاقش برمیگرده و تقریبا این برای همه ی ما ، این قهر کردنا و برگردوندنا عادی شده بود.... بعد از بتول ، صنوبر که تفاوت سنی دوساله با بتول بیشتر نداشت، با پسر همسایه امون ، داوود عقد کرده و قرار شد تا بهار سر خونه و زندگیش بره ، و اما مهران و بهرام برادر های دوقلو که چشم راست خان جون ، که هر دو سر زمین خان جلال کار میکردن ، تا دست راست پدرم که با کفاشی نون شبشو به زور در می آورد بشن ... با صدای آرومی گفتم اووووف ، دوباره خان جون میخواد به من گیر بده ... صدای قل قل کردن شلغم هایی که تو قابلمه ی رویی روی چراغ نفتی و بوی خاک ، که نیم ساعت پیش بارون حسابی خیسش کرده بود از لای درز پنجره به داخل اتاق دوازده متری که همه در اون جا خوش کرده بودیم می اومد ... بی صدا تکلیف هایی که آقای کاظمی، معلم کل مدرسه را درس یاد میداد به ما داده بود و قرار بود فردا از ما امتحان بگیره را با چشم بسته میخوندم ، یه دفعه با پرتاب چیزی تو سرم ،چشامو تا ته باز کردم و با صدای بلند خان جون که می‌گفت : دختر مگه من صدات نمیزنم ؟ با لبخند، تا خان جون عصبی از نشده خودمو با چهار دست و پا بهش رسوندم و گفتم چی شده ؟ چرا صدام میزنی ؟ صداشو آروم کرد و گفت خودتو آماده کن که عروسی نارین دختر داییت چند روز دیگه اس..... لبم را کج کردم و گفتم خب ؟ با کج خلقی گفت خب؟ سرمو روی پاهای پیرش گذاشتم و گفتم نه منظورم اینکه نارین داره می‌ره شهر ، میگم خب ما که نمی‌تونیم بریم عروسیش ... دستشو روی موهام کشید و گفت چرا نمی تونیم بریم ؟اتفاقا برای کوری چشم حسود خوب میتونیم بریم،من و تو با هم میریم .. سرمو ازروی پاش بلند کردم و گفتم من ؟ تکه ایی از نونِ فتیر را کند و لای لثه های بی دندونش گذاشت و همین جوری که داشت لقمه رو می جویید گفت آره تو،چون تو چند قلم خوندی و چند مثقال سواد داری ، میتونی چند خط آدرس تو اون شهر عریض و بزرگ بخونی ،تا گم نشیم ... سرفه ایی کرد و گفت زشته من نرم،ناسلامتی عروسی نوه امه .. رو کرد به ننه آقا و گفت ،تو چی با من نمیای ؟عروسی خواهر زاده ات نمیخوای بری ؟ ننه آقا سرشو پایین و با سوزنی که دستش بود شروع به دوختن گوشه ی لباس آقام شد گفت :ای خان جون ، تو این اوضاع گرونی مگه میشه آدم بره شهر؟ با این پولی که قراره من تو شهر خرج کنم، یه قلم از وسیله جهاز صنوبر میخرم .. خان جون خمیازه ایی کشید و گفت خود دانی ، ولی اینجوری خیلی زشته هااااا چند روز دیگه حرف و حدیث برات نشه ، حالا از من گفتن بود... اتاق سکوت زیبایی به خود گرفت و هر کدوم به کاری مشغول بود ، خان جون زیر کرسی به خواب عمیقی ،ننه آقا گوشه ی شلوار پوسیده ی پدرم را با وصله می‌دوخت و صنوبر به ظرف هایی که برای جهازش عاصفه خانم، با پول مادرم که بهش داده بود از شهر خریده بود را تو گوشه ی اتاق جابه جا میکرد... * سوار اتوبوسی شدیم و من با شوق بقچه را از دست خان جون گرفتم و گفتم خان جون ؟ شهر قشنگه؟ الان نارین شهری میشه دیگه مارو نمی‌شناسه ؟ خان جون گفت :آره ننه، شهر خیلی قشنگه و خیلی بزرگ که آدم اون جا گم میشه .. شهر برای ما ساخته نشده ،فقط برای اونایی که خیلی بختشون مثل نارین بزرگه ، فقط اونا میتونن تو شهر زندگی کنن... بقچه رو از دستم گرفت و گفت یکی دو ساعت تا شهر برسیم مونده ، بیا با هم یه لقمه بخوریم تا با شکم گشنه تمام این مسیرو طی نکنیم ...دوتا لقمه از بقچه بیرون آورد و یکی از اون دو لقمه سهم من بود دستم داد و گفت بخور ننه ، بخور از صبح هیچی نخوردی ، لقمه رو با حرص که از نارین و شانسش داشتم گازی گرفتم ، هر چه لقمه رو گاز می‌گرفتم جز نون چیزی لای دندونم نمی اومد ،منتظر پنیری ، کره ایی بودم، به خان جون نگاه کردم با چه ولع خاصی ، لقمه اش را می‌خورد ... ادامه دارد بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر#قسمت_دوم
به لقمه اش شک کردم و گفتم خان جون ؟ بدون اینکه به من نگاهی کنه ، گفت هاااا، چی میخوای تاج گل ؟ به لقمه ام نگاه کردم و گفتم آخه این چیزی نداره.. اخماشو توی هم گره زد و گفت چی میخواستی توش باشه ؟ نکنه دلت کباب بره خواسته ؟ همین هم تو این بحر بیابون غنیمته ..سرم را به طرف پنجره چرخوندم و به برف هایی که کنار جاده در حال ذوب شدن بودن خیره شدم و هر از گاهی یه گاز از لقمه می‌گرفتم ، اینقدر خشک بود دندونامو به درد گرفت .. هنوز در حال جوییدن لقمه بودم ، چشام سنگین شدن و به خواب رفتم ، تمام اون دو سه ساعتی که خواب بودم انگار منو تو گهواره ایی در حال چرخوندن بودم ..حتی نمیتونستم پلک هایم را باز و بسته کنم و به منظره ایی که بار اولم از این طبیعت زیبا نگاه کنم... با صدای خان جون که از ته حلقش بیرون می آورد و می‌گفت تاجی ؟ تاجی ننه رسیدیم ، پاشو ، پاشو ببین شهر چقدر قشنگه..چشامو به سختی باز کردم و یه قوسی به کمرم آوردم و گفتم رسیدیم خان جون ؟ بقچه رو زیر بغلش گرفت و با دست دیگه اش دستمو گرفت و با خودش از مینی بوس پایین آورد ، سرم هنوز گیج می‌رفت ، یکی رو دوتا می‌دیدم ، گفتم خان جون فکر کنم هوای شهر به من نمیسازه ،بیا برگردیم روستا ..از وقتی از روستا بیرون زدیم و تو این ارابه سوار شدیم ، من حالم هر لحظه بد و بدتر میشه .. خان جون خنده ایی کرد و گفت راه بیافت دختر،تو هیچیت نیست ، راه بیافت یه جایی پیدا کنیم سرو صورتتو یه آبی بزن ، حالت خوب میشه....بعد از اینکه آبی به صورتم زدم ،حالم بهتر از قبل شد ..سوار ماشینی شدیم و به آدرسی که داشتیم رفتیم ،وارد محله ایی شدیم که زمین تا آسمون با روستای ما متفاوت بود ، هم خونه ها و هم پوششون با ما فرق داشت .از ریسه های رنگ به رنگ فهمیدیم که آدرسی که اومدیم درست بوده ، از دور خاله بهجت را دیدیم که با دست به بچه ها اشاره میکرد که دست به ریسه ها نزنن تا خراب نشن ..خانجون با صدای بلند گفت بهجت ما اومدیم ننه ..خاله بهجت با خنده به استقبالمون اومد و گفت خوش اومدی خانجون.. دور و بر ما رو نگاه کرد و گفت پس بقیه کجان ؟چرا شما دوتا تنها هستین ؟ خانجون دست منو گرفت و گفت:نمیخوای تعارف کنی داخل بشیم بهجت ؟ خاله بهجت با ناراحتی گفت خانجون عروسی یه دونه دخترمه، نمیخوان بیان ؟دستشو به طرفم اشاره کرد و گفت حالا که خانواده ی این دختر نیومدن ،چرا تو اینو با خودت آوردی ؟ فقط میخوای آبروی منو پیش حاج رحمان پدرشوهر دخترم و فامیل شوهر نارین ببری ؟ خانجون دستشو به کمرش چسبوند و گفت ، بس کن ، مارو خوردی ، بست نیست اینقدر تند تند حرف میزنی ؟ حتما نمی تونستن بیان،حالا اگه خیلی ناراحتی دست این دخترو میگیرم و از همون راهی که اومدم برمی‌گردم، به جای خوش آمد گوییته؟ خاله بهجت بهم چپ چپی نگاه کرد و گفت با این لباس اومدی ؟ نگو لباس خوشگل با خودت نیوردی ..به تیپ و قیافه ام نگاهی کردم و گفتم مگه لباسام چشون هست خاله ؟ گفت هیچی فقط اینجا روستا نیست ، حالا تا کسی تو خونه نیست بیا یکی از لباسای نارین و بهت بدم بپوش ، تا مسخره ی شهریا نشدیم..از حرفای خاله بهجت بدجور قلبم شکست ..خانجون متوجه ی صورت ناراحتم شد و آروم زیر گوشم زمزمه کرد و گفت از وقتی چشم باز کرد زبونش نیش داشت ، هیچ وقت تو دل کسی به خاطر این زبونش نرفت که نرفت ...گفت نمی‌خواد به چیزی فکر کنی، یکی دو ساعت استراحت کنیم با هم میریم لباسی برات میخرم،تا منت بهجت سرت نباشه..داخل خونه ایی شدیم که سرتا سر چراغ های زرد و قرمز و آبی مثل شیشه های پنجره ، با این رنگها ست شده بودن .. صدای خنده های نارین از اتاق بغلی حرصم را بیشتر در می آورد..خانجون گفت تاج گل، این صدا ،صدای خنده ی نارین نیست ؟سرم را به طرف بالا و پایین تکون دادم و گفتم آره خانجون، صدای خودِ خودشه، خدا شکر اگه ما بودیم خاله بهجت چیکار میکرد..خان جون انگشتشو لای لثه اش گذاشت و گفت؛ واخ ، واخ واخ، من یادمه روز عروسیم از بس که خجالت می‌کشیدم هر چه سورمه داخل چشم میذاشتن پاک میشد،دخترای الان با قدیم خیلی فرق کرده ...خاله بهجت مارو سمت اتاقی برد و قبل از اینکه به اتاق نزدیک بشیم یکی صداش زد و از پیش ما رفت ... همین که خواستم داخل اتاق بشم یکی جلون سبز شد سرمو آروم آروم بالا گرفتم و از دیدن پسری که روبه روم وایساده بود از ترس خودمو به عقب کشوندم ..با تعجب به من نگاه کرد و گفت سر کار خانم کی باشه ؟ پشت سر خودمو چپ و راستم را نگاه کردم و جز خودم کسی رو ندیدم، گفتم سرکار آقا کی هست ؟ من تاج گل دختر خاله ی نارین،نارین هم دختر خاله بهجته ..لبخندی زد و گفت ببخشید ،نشناخته بودم..خان جون مداخله کرد و گفت دختر صلوات بفرست و به آقا راه خروجی بده... با صدای خانجون گفتم چیزی گفتی خانجون ؟
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
به لقمه اش شک کردم و گفتم خان جون ؟ بدون اینکه به من نگاهی کنه ، گفت هاااا، چی میخوای تاج گل ؟ به لقمه ام نگاه کردم و گفتم آخه این چیزی نداره.. اخماشو توی هم گره زد و گفت چی میخواستی توش باشه ؟ نکنه دلت کباب بره خواسته ؟ همین هم تو این بحر بیابون غنیمته ..سرم را به طرف پنجره چرخوندم و به برف هایی که کنار جاده در حال ذوب شدن بودن خیره شدم و هر از گاهی یه گاز از لقمه می‌گرفتم ، اینقدر خشک بود دندونامو به درد گرفت .. هنوز در حال جوییدن لقمه بودم ، چشام سنگین شدن و به خواب رفتم ، تمام اون دو سه ساعتی که خواب بودم انگار منو تو گهواره ایی در حال چرخوندن بودم ..حتی نمیتونستم پلک هایم را باز و بسته کنم و به منظره ایی که بار اولم از این طبیعت زیبا نگاه کنم... با صدای خان جون که از ته حلقش بیرون می آورد و می‌گفت تاجی ؟ تاجی ننه رسیدیم ، پاشو ، پاشو ببین شهر چقدر قشنگه..چشامو به سختی باز کردم و یه قوسی به کمرم آوردم و گفتم رسیدیم خان جون ؟ بقچه رو زیر بغلش گرفت و با دست دیگه اش دستمو گرفت و با خودش از مینی بوس پایین آورد ، سرم هنوز گیج می‌رفت ، یکی رو دوتا می‌دیدم ، گفتم خان جون فکر کنم هوای شهر به من نمیسازه ،بیا برگردیم روستا ..از وقتی از روستا بیرون زدیم و تو این ارابه سوار شدیم ، من حالم هر لحظه بد و بدتر میشه .. خان جون خنده ایی کرد و گفت راه بیافت دختر،تو هیچیت نیست ، راه بیافت یه جایی پیدا کنیم سرو صورتتو یه آبی بزن ، حالت خوب میشه....بعد از اینکه آبی به صورتم زدم ،حالم بهتر از قبل شد ..سوار ماشینی شدیم و به آدرسی که داشتیم رفتیم ،وارد محله ایی شدیم که زمین تا آسمون با روستای ما متفاوت بود ، هم خونه ها و هم پوششون با ما فرق داشت .از ریسه های رنگ به رنگ فهمیدیم که آدرسی که اومدیم درست بوده ، از دور خاله بهجت را دیدیم که با دست به بچه ها اشاره میکرد که دست به ریسه ها نزنن تا خراب نشن ..خانجون با صدای بلند گفت بهجت ما اومدیم ننه ..خاله بهجت با خنده به استقبالمون اومد و گفت خوش اومدی خانجون.. دور و بر ما رو نگاه کرد و گفت پس بقیه کجان ؟چرا شما دوتا تنها هستین ؟ خانجون دست منو گرفت و گفت:نمیخوای تعارف کنی داخل بشیم بهجت ؟ خاله بهجت با ناراحتی گفت خانجون عروسی یه دونه دخترمه، نمیخوان بیان ؟دستشو به طرفم اشاره کرد و گفت حالا که خانواده ی این دختر نیومدن ،چرا تو اینو با خودت آوردی ؟ فقط میخوای آبروی منو پیش حاج رحمان پدرشوهر دخترم و فامیل شوهر نارین ببری ؟ خانجون دستشو به کمرش چسبوند و گفت ، بس کن ، مارو خوردی ، بست نیست اینقدر تند تند حرف میزنی ؟ حتما نمی تونستن بیان،حالا اگه خیلی ناراحتی دست این دخترو میگیرم و از همون راهی که اومدم برمی‌گردم، به جای خوش آمد گوییته؟ خاله بهجت بهم چپ چپی نگاه کرد و گفت با این لباس اومدی ؟ نگو لباس خوشگل با خودت نیوردی ..به تیپ و قیافه ام نگاهی کردم و گفتم مگه لباسام چشون هست خاله ؟ گفت هیچی فقط اینجا روستا نیست ، حالا تا کسی تو خونه نیست بیا یکی از لباسای نارین و بهت بدم بپوش ، تا مسخره ی شهریا نشدیم..از حرفای خاله بهجت بدجور قلبم شکست ..خانجون متوجه ی صورت ناراحتم شد و آروم زیر گوشم زمزمه کرد و گفت از وقتی چشم باز کرد زبونش نیش داشت ، هیچ وقت تو دل کسی به خاطر این زبونش نرفت که نرفت ...گفت نمی‌خواد به چیزی فکر کنی، یکی دو ساعت استراحت کنیم با هم میریم لباسی برات میخرم،تا منت بهجت سرت نباشه..داخل خونه ایی شدیم که سرتا سر چراغ های زرد و قرمز و آبی مثل شیشه های پنجره ، با این رنگها ست شده بودن .. صدای خنده های نارین از اتاق بغلی حرصم را بیشتر در می آورد..خانجون گفت تاج گل، این صدا ،صدای خنده ی نارین نیست ؟سرم را به طرف بالا و پایین تکون دادم و گفتم آره خانجون، صدای خودِ خودشه، خدا شکر اگه ما بودیم خاله بهجت چیکار میکرد..خان جون انگشتشو لای لثه اش گذاشت و گفت؛ واخ ، واخ واخ، من یادمه روز عروسیم از بس که خجالت می‌کشیدم هر چه سورمه داخل چشم میذاشتن پاک میشد،دخترای الان با قدیم خیلی فرق کرده ...خاله بهجت مارو سمت اتاقی برد و قبل از اینکه به اتاق نزدیک بشیم یکی صداش زد و از پیش ما رفت ... همین که خواستم داخل اتاق بشم یکی جلون سبز شد سرمو آروم آروم بالا گرفتم و از دیدن پسری که روبه روم وایساده بود از ترس خودمو به عقب کشوندم ..با تعجب به من نگاه کرد و گفت سر کار خانم کی باشه ؟ پشت سر خودمو چپ و راستم را نگاه کردم و جز خودم کسی رو ندیدم، گفتم سرکار آقا کی هست ؟ من تاج گل دختر خاله ی نارین،نارین هم دختر خاله بهجته ..لبخندی زد و گفت ببخشید ،نشناخته بودم..خان جون مداخله کرد و گفت دختر صلوات بفرست و به آقا راه خروجی بده... با صدای خانجون گفتم چیزی گفتی خانجون ؟
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
۱۵۳