بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_پنجاهویک هنوز حرفم تموم نشده بود ، تا چند ثانیه هیچی جز ظلمات را نمی‌دیدم .. آقام گفت اینو زدم که بفهمی با بچه طرف نیستی ، یه دونه دیگه زد و گفت اینو زدم تا به خودت بیای ،، الان هم برای بار آخر بهتت ذکر میدم اگه حرفی یا سخنی بشه، حقی نداری حرفی از جدایی بزنی و اگه تا چند ساعت دیگه خان هر حرفی به نفع تو زد ،چیزی جز رفتن سر خونه و زندگیت حرفی نمیزنی ، چون بعد از شنیدن این حرفا تو خونه ی من دیگه نه جایی داری و نمی‌خوام پاتو تو خونم بزاری .. پدرم حرفاشو زد و از اتاق بیرون رفت ، چشام عادت به باریدن کرده بودن ، تند تند اشک میریختن ، انگار تمام اوار بدبختیا روی سرم ریخته شده بودن ، محکم لحاف را توی مشتم گره زدم و گفتم آخه چرا اینجوری کردی ؟ اینقدر با خودم حرف زدم تا اینکه حرفام و گلایه هام تموم شده بودن .. هوا کم کم روبه تاریکی شده بود ، و حالم از اون چه بود بدتر میشد... با تق و توق در ، بعد از مکثی در باز شد ، از دیدن نابهنگام منصور پسر خان، با سلامی آروم گفتم اومدن ؟ گفت نه نه ، هنوز به اومدنشون دیر نشده ،حتما تا نیم الی یک ساعت دیگه میرسن... سرمو پایین انداختن.. گفت آهی کشید و گفت چکار کردی که اینجور اقات ازت دلخور بود .. فکم تند تند به لرزش افتاد، گفتم کاری اشتباهی قبل از ازدواج کرده بودم که اگه زمان به عقب برگرده هیچ وقت من این اشتباهو مرتکب نمی‌شدم... گفت اشتباه؟ آخه تو مگه چند سال داری ؟چه اشتباهی؟ می تونم بدونم این اشتباهی که ازش حرف میزنی چی می‌تونه باشه ؟ میتونی حرفتو بهم بزنی ... دیگه بعد از خانجون نمیتونم به کسی اعتماد کنم ، می‌دونی خانجون چقدر حرفامو میفهمید ؟ حتی ننم مثل خانجون نبود و نیست ، از صبح من اینجا به خودش اجازه نداد بیاد حالمو بپرسه ، بگه این دخترم هر کاری که نکرده قبل از اینکه به قضاوت بگیرمش، به حرفاش گوش بدم ، می‌دونی آقام چی بهم گفت ؟ سرشو تکون داد وگفت نه نمی‌دونم ... چندبار آهی از ته اعماق وجودم کشیدم و گفتم اقاجونم گفت تو خونم دیگه تورو قبول نمیکنم .. گفت خب چرا ؟ بابت چی ؟ گفتم بابت علاقه ای که اشتباه بود.. با صدای یالله چندتا مرد ، هم صدام و هم بدنم ،همزمان به لرزش افتادن، گفتم تورو خدا از اینجا برو تا یه داستان جدیدی به زندگیم اضافه نشده .. گفت باشه باشه .. منصور قبل از رفتنش یه دستمال از ج یبش بیرون آورد و به طرفم گرفت و گفت اشکاتو پاک کن و هر که بهت آسیبی رسونده مطمعن باش ضربشو به خاطر این همه اشکی که داری میریزی تاوان پس میده و اینی که میگی دوست داشتن تورو داره اینجوری اذیت میکنه.. دستمال را از دستش گرفتم ..منصور با اووف بلندی از اتاق بیرون رفت ، منتظر بودم هر آنی که منو برای باز جویی صدا بزنن ، زمان به کندی حرکت میکرد و صدای یکی یکی از مهمون های خواسته شده به گوشم آشنا می اومد ، طولی نکشید به جز صداهای خدمه که مشغول پذیرایی هیچ صدایی به گوش نمی اومد ، بلند شدم و به کنار پنجره رفتم گوشه ی پرده را کنار کشیدم و به گوشه و کنار عمارت نگاهی انداختم ، یه لحظه چشمم به علیرضا که با منصور در حال حرف زدن بود ،ترس برم داشت، یهو علیرضا سرش را چرخوند و منو پشت پنجره دید،زود پرده را به حالت عادی کشیدم و پشت پرده بی حرکت ایستادم ..دوباره گوشه ی پرده را کنار کشیدم، ولی این بار نه از منصور نه از علیرضا خبری بود ، مثل لشکر شکست خورده به جای قبلی برگشتم و منتظر هر آن صدایی که منو به اسم تاج گل صدا بزنم نشستم.. از کندی وقت حرصم گرفته شد و هر ثانیه که می‌گذشت استرسم چندین برابر میشد...حتی خبری از کسی نمیشد ، چند ساعت طول کشید و من مثل اسپند روی آتیش میشدم، یه بار بلند میشدم و از پنجره به حیاط بزرگ عمارت که هیچکسی جر نوچه های خان که در حال کشیک زنان ، کس دیگری نبود .. دور اتاق را دور خودم چرخیدم و یه بار زانوی غم بغل می‌گرفتم، تا اینکه با صدای در سرپا شدم و با دیدن صورت منصور گفتم چی شد ؟ همه چی به خیرو خوشی تموم شد ؟ گفتم مطمعن بودم ، همه چی بر وفق مراد من میشه .. لبخندم طولانی تر شد و گفتم آقام طرف منو گرفت مگه نه ؟ بعد مکثی که سرم را به نشانه ی تایید حرفم تکون میدادم.. گفت نه آمدم دنبالت تا تورو پیششون ببرم ... لباسمو تکون دادم و گفتم بریم ، یهو ایستادم و گفتم میشه ازت یه سوالی قبل رفتن بپرسم کنم ؟ گفت بله که میتونی بپرسی ،هر چه دلت میخواد میتونی بپرسی فقط سریعتر بپرس .. گفتم با علیرضا راجب چی یا واضح تر بگم راجب کی داشتید حرف میزدین ؟ با تعجب گفت علیرضا ؟ کدوم علیرضا ؟ گفتم همون پسری که چند ساعت پیش کنارت پیش درخت انجیر تو حیاط ایستاده بود.. ابروهاشو بالا انداخت و گفت شوهر نارینو میگی ؟ ادامه دارد بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر #قسمت_پنجاهودو
سرم را تند تند بالا و پایین کردم و گفتم آره آره ، شوهر سابقش ،حتما امشب طلاقش میده ..حرفمو قطع کرد و گفت راجب چیز به خصوصی حرف نمیزدیم ،فقط از اینکه همدیگر و از قبل می‌شناختیم و هم کلاس بودیم، یه سلام و علیکی با هم کردیم ، حالا تا دنبالمون نیومدن پشت سرم راه بیافت و از هیچی نترس، هر چه می‌دونی و با تو هر ظلمی را کرده بودن را جلوی همه حرفاتو بیان کن ...با پای لرزون پشت سر منصور با فاصله راه افتادم و هر کسی از مستخدمای عمارت صورتم را میدید با بغل دستیش پچ پچی میکرد ، وقتی به اتاق مهمون رسیدیم ، قبل از اینکه داخل اتاق بشم ، ایستادم ، منصور متوجه شد و با صدای آرومی گفت چرا ایستادی ؟ چرا راه نمیای ؟چشام پراز اشک شد ، گفتم قلبم به من میگه خبرهای خوبی در این اتاق نمیشنوی.. لبخندی زد وگفت قلبت داره اشتباه میکنه ، اصلا نگران نباش ، بیا بریم .. اول منصور داخل اتاق شد و من بلافاصله پشت سرش ، با سلام ضعیفی که فقط خان و چند نفر که برای شهادت اومده بودن جواب سلامم را دادن ،چشمم کل اتاقی رو گشت .. آقا یه گوشه بدون اینکه سرش را بالا بگیره ، ایستاده بود، علیرضا که یه لحظه با نفرت به من نگاه کرد و دوباره با پدر ناصر به حرف زدنش ادامه داد و خاله عصمت و نارین که یه گوشه با استرس به خان نگاه میکردن...با صدای خان از زیر نظر گرفتن آدمایی که به روز خانوادم بودن بیرون اومدم .. خان گفت دختر همون جا بشین و حرفاتو بزن ، هر چی شنیدی و دیدی و هر مصیبتی که بهت زده شده همین جا بگو.. سرمو بالا گرفتم و تا خواستم حرفای دلمو بزنم ، با دیدن قیافه ی آقام که با چشاش منو تهدید میکرد زود سرم را پایین انداختم و برای دفاع از خودم که به خاطر تهدید از بی خانمان موندن به اشکام که از گونه هام بر روی فرش ریخته میشدن نگاه کردم ، با ورود ناصر که می‌گفت تاج گل چه حرفی دیگه براش باقی مونده ،که ازش نظر میخواین؟ یهو همه به ناصر با تعجب نگاه کردن، سریع به خودش اومد و به حالت دیونگی رفت و با دندونش ناخوناشو شروع به جوییدن کرد ..خاله عصمت بلند شد و به طرف ناصر اومد و گفت بیا پسرم ، بیا کنار ننت بشین ..ناصر انگار تو همین چند ساعت خوب فرمون گرفته بود، با سر تایید میکرد و با خاله به سمتی که نشسته بود رفتن .. خان شروع به حرف زدن کرد و از گفته های علیرضا که همه رو بی وقفه و بدون اینکه نفسی بگیره را یه جا و با هم برای حاضرین تعریف و بازگو میکرد ، و در آخر گفت حالا که اگه موافقی همین جا اقا ابوذر خطبه ی طلاق را بخونه ...همه به دهن بی تحرک علیرضا چشم دوخته و منتظر حرف نهایی بودن. علیرضا به فکر فرو رفت و رو کرد به خان و گفت با اجازه ی شما من زنم را طلاق نمیدم ، من زندگیمو دوست دارم ..با این حرفش سرم را بالا گرفتم و به علیرضا نگاه کردم،به نارین که از حرف علیرضا لبخند به لب بود نگاه میکرد... خان با تعجب گفت یعنی میخوای از خطای دختر عصمت چشم پوشی کنی ؟ فردا پس فردایی که اگه اشتباه دیگه ایی ازش سر زد، اولین نفری که من محکومش میکنم خود تو هستی.. علیرضا محکم سر حرفش ایستاد و گفت آره خودم هستم .. اقام گفت خب خداشکر ، که این قضیه هم ختم به خیر و خوشی تموم شد و تاج گل هم بدون اعتراضیراهی خونه و زندگیش بشه...خان با صدای بلندی گفت چی خونه چه زندگی ،از کدوم زندگی داری حرف میزنی ؟ می‌دونی داری با دخترت چه می‌کنی ؟ امروز جلوی چشمم پسر عصمت هر چه دلش خواست سر این دختر آورد ، به والله اگه عقل درست و حسابی داشت من زنده نمیزاشتم از این در بیرون بره..ولی چه کنم اگه میزدم همه به حالت معترض میگفتن خان دست روی آدم کم عقل کرده ..حرفشو قطع کرد و گفت حالا مسأله تنها این نیست. ،رو کرد به پدر ناصر و گفت و اما تو،بچه هات و زنت و به امون خدا ول کردی و نمیگی اینا چیکار میکنن.. خدا شکر که یه پسر علیل عقلی انداختی سر این دختر و اما دخترت ، بعد اسمتو مرد.. صورت بابای ناصر رنگ به رنگ عوض میشد ، ادامه داد و گف من اینجا نماینده ی اهالی روستا میگم بارو بندیلتون جمع کنید و از این روستا کوچ کنید و اما این دختر ... دستشو به طرفم اشاره کرد و گفت تو حاضری با شوهر ناعقلت زندگی کنی ؟قبل از من آقا گفت معلومه راضیه خان ، این چه سوالی می‌پرسی ؟ بین همه ی زن و شوهرا دعوا پیش میاد ،تاج گل نه اولین بوده نه آخری ..خان انگشتشو به طرف آقام گرفت و گفت تو فعلا حرف نزن و من حرف حسابم با این دختره ، دوباره تکرار کرد تو موافقی سر خونه و زندگیت برگردی ؟ این پسر عقل درست و حسابی نداره ، هر آنکه ممکنه جونتو بگیره.. سرمو بالا گرفتم و از ترس آقام گفتم ،ناصر دیوانه نیست خان و کاملا عقل درست حسابی داره از من و شما هم عاقلتره ،
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
سرم را تند تند بالا و پایین کردم و گفتم آره آره ، شوهر سابقش ،حتما امشب طلاقش میده ..حرفمو قطع کرد و گفت راجب چیز به خصوصی حرف نمیزدیم ،فقط از اینکه همدیگر و از قبل می‌شناختیم و هم کلاس بودیم، یه سلام و علیکی با هم کردیم ، حالا تا دنبالمون نیومدن پشت سرم راه بیافت و از هیچی نترس، هر چه می‌دونی و با تو هر ظلمی را کرده بودن را جلوی همه حرفاتو بیان کن ...با پای لرزون پشت سر منصور با فاصله راه افتادم و هر کسی از مستخدمای عمارت صورتم را میدید با بغل دستیش پچ پچی میکرد ، وقتی به اتاق مهمون رسیدیم ، قبل از اینکه داخل اتاق بشم ، ایستادم ، منصور متوجه شد و با صدای آرومی گفت چرا ایستادی ؟ چرا راه نمیای ؟چشام پراز اشک شد ، گفتم قلبم به من میگه خبرهای خوبی در این اتاق نمیشنوی.. لبخندی زد وگفت قلبت داره اشتباه میکنه ، اصلا نگران نباش ، بیا بریم .. اول منصور داخل اتاق شد و من بلافاصله پشت سرش ، با سلام ضعیفی که فقط خان و چند نفر که برای شهادت اومده بودن جواب سلامم را دادن ،چشمم کل اتاقی رو گشت .. آقا یه گوشه بدون اینکه سرش را بالا بگیره ، ایستاده بود، علیرضا که یه لحظه با نفرت به من نگاه کرد و دوباره با پدر ناصر به حرف زدنش ادامه داد و خاله عصمت و نارین که یه گوشه با استرس به خان نگاه میکردن...با صدای خان از زیر نظر گرفتن آدمایی که به روز خانوادم بودن بیرون اومدم .. خان گفت دختر همون جا بشین و حرفاتو بزن ، هر چی شنیدی و دیدی و هر مصیبتی که بهت زده شده همین جا بگو.. سرمو بالا گرفتم و تا خواستم حرفای دلمو بزنم ، با دیدن قیافه ی آقام که با چشاش منو تهدید میکرد زود سرم را پایین انداختم و برای دفاع از خودم که به خاطر تهدید از بی خانمان موندن به اشکام که از گونه هام بر روی فرش ریخته میشدن نگاه کردم ، با ورود ناصر که می‌گفت تاج گل چه حرفی دیگه براش باقی مونده ،که ازش نظر میخواین؟ یهو همه به ناصر با تعجب نگاه کردن، سریع به خودش اومد و به حالت دیونگی رفت و با دندونش ناخوناشو شروع به جوییدن کرد ..خاله عصمت بلند شد و به طرف ناصر اومد و گفت بیا پسرم ، بیا کنار ننت بشین ..ناصر انگار تو همین چند ساعت خوب فرمون گرفته بود، با سر تایید میکرد و با خاله به سمتی که نشسته بود رفتن .. خان شروع به حرف زدن کرد و از گفته های علیرضا که همه رو بی وقفه و بدون اینکه نفسی بگیره را یه جا و با هم برای حاضرین تعریف و بازگو میکرد ، و در آخر گفت حالا که اگه موافقی همین جا اقا ابوذر خطبه ی طلاق را بخونه ...همه به دهن بی تحرک علیرضا چشم دوخته و منتظر حرف نهایی بودن. علیرضا به فکر فرو رفت و رو کرد به خان و گفت با اجازه ی شما من زنم را طلاق نمیدم ، من زندگیمو دوست دارم ..با این حرفش سرم را بالا گرفتم و به علیرضا نگاه کردم،به نارین که از حرف علیرضا لبخند به لب بود نگاه میکرد... خان با تعجب گفت یعنی میخوای از خطای دختر عصمت چشم پوشی کنی ؟ فردا پس فردایی که اگه اشتباه دیگه ایی ازش سر زد، اولین نفری که من محکومش میکنم خود تو هستی.. علیرضا محکم سر حرفش ایستاد و گفت آره خودم هستم .. اقام گفت خب خداشکر ، که این قضیه هم ختم به خیر و خوشی تموم شد و تاج گل هم بدون اعتراضیراهی خونه و زندگیش بشه...خان با صدای بلندی گفت چی خونه چه زندگی ،از کدوم زندگی داری حرف میزنی ؟ می‌دونی داری با دخترت چه می‌کنی ؟ امروز جلوی چشمم پسر عصمت هر چه دلش خواست سر این دختر آورد ، به والله اگه عقل درست و حسابی داشت من زنده نمیزاشتم از این در بیرون بره..ولی چه کنم اگه میزدم همه به حالت معترض میگفتن خان دست روی آدم کم عقل کرده ..حرفشو قطع کرد و گفت حالا مسأله تنها این نیست. ،رو کرد به پدر ناصر و گفت و اما تو،بچه هات و زنت و به امون خدا ول کردی و نمیگی اینا چیکار میکنن.. خدا شکر که یه پسر علیل عقلی انداختی سر این دختر و اما دخترت ، بعد اسمتو مرد.. صورت بابای ناصر رنگ به رنگ عوض میشد ، ادامه داد و گف من اینجا نماینده ی اهالی روستا میگم بارو بندیلتون جمع کنید و از این روستا کوچ کنید و اما این دختر ... دستشو به طرفم اشاره کرد و گفت تو حاضری با شوهر ناعقلت زندگی کنی ؟قبل از من آقا گفت معلومه راضیه خان ، این چه سوالی می‌پرسی ؟ بین همه ی زن و شوهرا دعوا پیش میاد ،تاج گل نه اولین بوده نه آخری ..خان انگشتشو به طرف آقام گرفت و گفت تو فعلا حرف نزن و من حرف حسابم با این دختره ، دوباره تکرار کرد تو موافقی سر خونه و زندگیت برگردی ؟ این پسر عقل درست و حسابی نداره ، هر آنکه ممکنه جونتو بگیره.. سرمو بالا گرفتم و از ترس آقام گفتم ،ناصر دیوانه نیست خان و کاملا عقل درست حسابی داره از من و شما هم عاقلتره ،
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
۱۰