بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_هفتادوپنج خان عصبانی شد و گفت تو بچه داری چطور جرات می کنی جلوی من این حرفهارو سرهم کنی هاااا؟ الانم تا منو عصبانی تر نکردی از جلوی چشمم برو و تو کارای من دخالت نکن، اینم بدون که بعدا جواب گستاخیه امشبت رو پس میدی. منصور گفت اااا من برم نه خان ، من هیچ جا نمیرم و تو هم نمی تونی به تاج گل کاری داشته باشی. با دستش به سمتم اشاره کرد و گفت تاج گل زود باش برو وسایلتو از اتاقت جمع کن تا ببرمت و تحویل خانوادت بدمت. خان صداشو بالاتر برد و گفت تو حق نداری رو حرف من حرف بزنی بچه جان، الانم زود برو تو اتاقت و جلوی چشمم نباش . وضعیت بدی بود ، نرگس یه گوشه کز کرده بود و بی صدا اشک می‌ریخت ، منصور هم که به خاطر من با پدرش درگیر شده بود و منم که هیچ امیدی به بیرون رفتن از اون عمارت نداشتم. منصور اومد طرفم و آروم گفت:من سر خان رو گرم می کنم ، تو هم بدون اینکه پشت سرتو نگاه کنی ، بدو برو بیرون ده و توی پستو قایم شو تا من بیام. سرمو با استرس تکون دادم و گفتم چشم باشه. به نرگس نگاه کردم و با اشاره بهش فهموندم که پشت سرم بیاد. منصور شروع کرد به داد و هوار کردن و من دست نرگس رو گرفتم و بدون توجه به سرو صدایی که از پشت سرمون می اومد به سمت باغ دویدیمو از در پشتی عمارت خارج شدیم. وسط راه تازه یاد بقچه ام افتادمو اصلا نمی‌دونم وسط اون همه بدبدختی و استرس چطور برداشتن اون دو سه تا تکه طلایی که خالم به زور بهم داده بود به ذهنم رسید، دست نرگسو کشیدم و گفتم همین جا وایسا تا من بگردمو بقچمو بیارم که حداقل وقتی پامون به شهر رسید بتونیم شکممون رو تا چند روز سیر کنیم. منتظر سوال و جواب نرگس نشدم و با همون سرعت دوباره به سمت عمارت و اتاقی که وسایلم توش بود رفتمو بقچه به بغل پیش نرگس برگشتم.. با نفس نفس گفتم نرگس تا خان به نوچه هاش خبر نداده که دنبالمون بگردن ،باید خودمونو به پستو برسونیم، اما اونشب انگار مسیر پستویی که همیشه با ده دقیقه پیاده روی بهش می رسیدیم ،برامون کیلومترها دور شده بود ، نرگس که از فرط دویدن به نفس نفس افتاده بود با کلمات مقطع گفت واااای خدا روشکر بالاخره رسیدیم، به خدا نفسم برید. منم دست کمی از نرگس نداشتمو علاوه بر نفسهای تند و دهن خشکم ،دردی هم توی شکمم پیچیده بود . هر کدوممون یه گوشه ای روی زمین نشستیم تا نفسی تازه کنیم. اما همونطور که داشتم بی صدا به چهار گوشه ی پستو نگاه می کردم، یهو خوف عجیبی به جونم افتاد، دستمو روی دلم که هر لحظه دردش داشت بیشتر میشد و تازه حالت تهوع هم بهش اضافه شده بود گذاشتم تا بلکه کمی از دردش کاسته بشه ولی هیچ فایده ای نداشت. هنوز نیم ساعت از رسیدنمون نگذشته بود که در پستو با ضرب باز شد و ... منصور با استرسی که توی چهرش موج میزد و نفس نفسی که نشون میداد تمام مسیر رو با ترس از نوچه های خان اومده، وارد پستو شد. نفس عمیقی کشید که و گفت زود باشید پشت سر من راه بیافتید. سرپا ایستادم و گفتم کجا ؟ گفت الان وقت سوال و جواب نیست تاج گل، فقط تا خان نوچه هاشو نفرستاده زود راه بیافتید.. دست نرگسو گرفتم و پشت سر منصور راه افتادیم که منصور یهو سر جاش ایستاد و با دست بهمون اشاره کرد که ما هم بایستیم، گفت همین جا وایسین ، تا من یه سر و گوشی آب بدمو اوضاع رو بسنجم، اگه دیدم هیچ خبری نیست ،بدون اتلاف وقت سوار ماشین می شیم. منصور چند قدم جلو رفت و با هر قدم سرشو به اطراف می چرخوند و وقتی که دید خبری از نوچه های خان نیست با دست اشاره کرد که به سمت ماشین بریمو سوار شیم. من و نرگس از ترس اینکه نکنه یه وقت دوباره دست خان بهمون برسه، با سرعت برق و باد خودمونو به ماشین رسوندیم و منصور هم معطل نکرد و ماشین رو به حرکت در آورد، اما وقتی از روستا خارج شدیم ، ناخواسته اشکام سرازیر شد آخه من تا حالا به غیر از عروسی نارین، دیگه هیچ وقت از زادگاهم دور نشده بود مو این بار می دونستم که رفتنم برای یکی دو روز نیست و شاید تا آخر عمرم دیگه روستامون رو نبینم.وسط احساسات و اشکی که نمی‌دونم برای کدوم خاطره ی خوش اون روستا داشتم می ریختم، دوباره اون درد به سراغم اومد، سرمو به پشتی صندلی تکیه دادمو و سعی کردم که درد رو تحمل کنم . منصور که از داخل آینه ی ماشین نگاهش بهم افتاد ابروشو تاب داد و گفت چت شده؟ چرا صورتت بهم ریخته؟ چشامو روی هم گذاشتمو گفتم نمی‌دونم چم شده.. منصور نفسی بیرون داد و تا خواست حرفی بزنه نرگس گفت حتما گرسنته تاج گل جان، ولی نگران نباش ،من یه تکه نون با خودم آوردم که اگه خدایی نکرده جایی گیر کردیم شکممونو برای چند ساعتی باهاش سیر کنیم و بعد دستشو داخل جیبش کرد و یه تکه نون خشک به طرفم گرفت و گفت بخور تاج گل جان. دستمو روی دستش گذاشتم و گفتم ممنون نرگس ، ادامه دارد بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر #قسمت_هفتادوشش
ولی فعلا اشتها ندارم ، حالا هر وقت خواستم ازت می گیرم. نرگس هم با گفتن باشه هر جور مایلی، دوباره نون رو به داخل جیبش برگردوند….وسط جاده ای بودیم که تا چشم کار می کرد به غیر از تاریکی و ظلمات هیچی دیده نمی شد و هر چی می رفتیم به هیچ جایی نمی رسیدیم. منصور ساکت بود و نمی‌دونستم که مقصد نهاییمون کجاس. بین اون همه استرس و تر س از اینکه خان نوچه هاشو دنبالمون بفرسته و گیر بیافتیم، نرگس با خیال راحت به خواب رفت و خیلی زود صدای خروپفش بلند شد. منصور از آینه به من نگاه کرد و گفت بهتری ؟ سرمو تکون دادم و گفتم ممنون خیلی بهتر شدم. گفت خدارو شکر، خیلی نگرانت بودم. گفتم منصور خان داری ما رو کجا میبری ؟ آخه من یه سری با خانجون خدا بیامرزم برای عروسی نارین به تهرون رفته بودیم، ولی انگار مسیرش اینقدر طولانی نبود.منصور با یه دستش فرمون رو سفت گرفت و با دست دیگه اش موهاشو مرتب کرد و گفت تاج گل ما تهرون نمیریم ، اگه شما رو ببرم تهرون نوچه های خان توی یه چشم به هم زدن پیداتون می کنن،پس تهرون گزینه ی مناسبی نیست ، می خوام یه جایی ببرمتون که دست هیچکس بهتون نرسه . برای چند روز خونه ی یه پیرزن مهربون که از آشناهای منه می مونید و وقتیکه آبا از آسیاب افتاد و نوچه های خان مطمئن شدن که شما توی تهرون نیستید، خودم دوباره میام دنبالتون و میبرمتون تهرون ، ولی تو این مدت که من نیستم باید قول بدی که از خونه بیرون نمیرید تا مشکلی پیش نیاد، الانم هنوز خیلی راه مونده تا برسیم و میتونی تا اونجا یه چرتی بزنی ... منم از خدا خواسته چشمامو روی هم گذاشتم و سریع به خواب رفتم. وقتی چشمامو باز کردم دیدم که توی یه پمپ بنزین هستیم و منصور بیرون از ماشین مشغول حرف زدن با یه مردیه ، بعد از چند دقیقه به طرف ماشین برگشت و حرکت کرد. بدون اینکه حرفی بزنم دوباره چشمامو بستم و به خواب رفتم ،ولی این سری چون مطمئن بودم به اندازه ای که کسی پیدامون نکنه دور شدیم ، بدون دغدغه خوابیدم و با صدای منصور که گفت بیدار شو تاج گلم رسیدیم ،چشمامو باز کردم. چشمهای خواب آلودمو با پشت دستم مالیدم و گفتم رسیدیم ؟ گفت آره دیگه ، پیاده شید تا کسی ندیدتتون و خبر به این ور و اونور نرسیده..بدون اینکه حرفی بزنم بخاری که از سرما روی شیشه ی ماشین نشسته بود رو با دستم پاک کردمو نگاهی به بیرون انداختم ، هوا گرگ و میش شده بود و باد تندی که می وزید از توی ماشین هم لرز به تنم می انداخت، دستمو روی شونه ی نرگس گذاشتم و همراه با تکون دادنش با صدای آروم گفتم نرگس بیدار شو رسیدیم ، نرگس وقتی چشماش کاملا باز شد، کمی به اینطرف و اونطرف نگاه کرد و گفت اینجا کجاس و از ماشین پیاده شد، خواستم منم پشت سرش پیاده بشم که تازه متوجه خواب رفتگیه پام شدم،دستمو روی پام گذاشتم که منصور صداشو آروم کرد و گفت تاج گل نمی خوای پیاده بشی ؟ فکر کنم توصیه هام رو گوش نکردیاااا؟ گفتم چرا گوش کردم، ولی پام و دیگه حسش نمی کنم، به هر سختی که بود از ماشین پیاده شدم و سه تایی با سرعت به سمت خونه ای که منصور نشون داد رفتیم . جلوی در که رسیدیم منصور همین جور که سرشو به چپ و راست می چرخوند تا کسی اونطرفها نباشه ، از جیبش کلیدی بیرون آورد درو باز کرد و گفت بفرمایید خانم های محترم به خونه ی جدیدتون خوش اومدین. نرگس شبیه بچه ی پنج ساله منو کنار زد و سریع داخل حیاط شد و دور خودش چرخید و گفت خدا جونم .. به اطراف حیاط نگاه کردم ، حیاطی که با خونه های روستایی فرق می کرد و به جای دیوارهای کاهگلی، دیوارهای آجری داشت ، کف حیاط پر بود از برگهای زرد که با باد شدیدی که می وزید به اینطرف و اونطرف می رفتن، با صدای منصور که گفت خانما نمی خواید تعارف کنید داخل خونه بشیم به خودم اومدم و گفتم والله شما صاحب خونه اید منصور خان ، ما مهمون شما هستیم ..خنده ای کرد و گفت اختیار داری از امروز شما صاحب خونه اید و من مهمون ، حالا هم تا کسی صدامونو نشنیده بریم داخل خونه .. پشت سر منصور آروم و فقط با صدای خش خش برگهایی که زیر پامون به صدا در می اومدن به سمت ساختمون ته حیاط راه افتادیم ..وقتی به در ورودی ساختمون رسیدیم قبل از اینکه منصور در رو باز کنه در باز شد و ....با دیدن پیرزنی که موهای سفیدش با رنگ پوستش هم خونی داشت دست و پام رو گم کردم ، پشت سر منصور رفتم... منصور گفت بیا جلو تاج گل ، بیا تا به زینت خانم معرفیت کنم ، زینت خانوم دایه ی منه و از وقتی چشم باز کردم بیشتر از مادرم دایه خانم رو دیدم ، اونم بیشتر از مادرم زحمتمو کشیده و بهم محبت کرده. نرگس سریع به طرف زینت خانم رفت و صورت زینت خانم رو تند تند بوسید... زینت خانم با اخم گفت ولم کن دختر جان، وایسا اول ببینم شماها کی هستید؟
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
ولی فعلا اشتها ندارم ، حالا هر وقت خواستم ازت می گیرم. نرگس هم با گفتن باشه هر جور مایلی، دوباره نون رو به داخل جیبش برگردوند….وسط جاده ای بودیم که تا چشم کار می کرد به غیر از تاریکی و ظلمات هیچی دیده نمی شد و هر چی می رفتیم به هیچ جایی نمی رسیدیم. منصور ساکت بود و نمی‌دونستم که مقصد نهاییمون کجاس. بین اون همه استرس و تر س از اینکه خان نوچه هاشو دنبالمون بفرسته و گیر بیافتیم، نرگس با خیال راحت به خواب رفت و خیلی زود صدای خروپفش بلند شد. منصور از آینه به من نگاه کرد و گفت بهتری ؟ سرمو تکون دادم و گفتم ممنون خیلی بهتر شدم. گفت خدارو شکر، خیلی نگرانت بودم. گفتم منصور خان داری ما رو کجا میبری ؟ آخه من یه سری با خانجون خدا بیامرزم برای عروسی نارین به تهرون رفته بودیم، ولی انگار مسیرش اینقدر طولانی نبود.منصور با یه دستش فرمون رو سفت گرفت و با دست دیگه اش موهاشو مرتب کرد و گفت تاج گل ما تهرون نمیریم ، اگه شما رو ببرم تهرون نوچه های خان توی یه چشم به هم زدن پیداتون می کنن،پس تهرون گزینه ی مناسبی نیست ، می خوام یه جایی ببرمتون که دست هیچکس بهتون نرسه . برای چند روز خونه ی یه پیرزن مهربون که از آشناهای منه می مونید و وقتیکه آبا از آسیاب افتاد و نوچه های خان مطمئن شدن که شما توی تهرون نیستید، خودم دوباره میام دنبالتون و میبرمتون تهرون ، ولی تو این مدت که من نیستم باید قول بدی که از خونه بیرون نمیرید تا مشکلی پیش نیاد، الانم هنوز خیلی راه مونده تا برسیم و میتونی تا اونجا یه چرتی بزنی ... منم از خدا خواسته چشمامو روی هم گذاشتم و سریع به خواب رفتم. وقتی چشمامو باز کردم دیدم که توی یه پمپ بنزین هستیم و منصور بیرون از ماشین مشغول حرف زدن با یه مردیه ، بعد از چند دقیقه به طرف ماشین برگشت و حرکت کرد. بدون اینکه حرفی بزنم دوباره چشمامو بستم و به خواب رفتم ،ولی این سری چون مطمئن بودم به اندازه ای که کسی پیدامون نکنه دور شدیم ، بدون دغدغه خوابیدم و با صدای منصور که گفت بیدار شو تاج گلم رسیدیم ،چشمامو باز کردم. چشمهای خواب آلودمو با پشت دستم مالیدم و گفتم رسیدیم ؟ گفت آره دیگه ، پیاده شید تا کسی ندیدتتون و خبر به این ور و اونور نرسیده..بدون اینکه حرفی بزنم بخاری که از سرما روی شیشه ی ماشین نشسته بود رو با دستم پاک کردمو نگاهی به بیرون انداختم ، هوا گرگ و میش شده بود و باد تندی که می وزید از توی ماشین هم لرز به تنم می انداخت، دستمو روی شونه ی نرگس گذاشتم و همراه با تکون دادنش با صدای آروم گفتم نرگس بیدار شو رسیدیم ، نرگس وقتی چشماش کاملا باز شد، کمی به اینطرف و اونطرف نگاه کرد و گفت اینجا کجاس و از ماشین پیاده شد، خواستم منم پشت سرش پیاده بشم که تازه متوجه خواب رفتگیه پام شدم،دستمو روی پام گذاشتم که منصور صداشو آروم کرد و گفت تاج گل نمی خوای پیاده بشی ؟ فکر کنم توصیه هام رو گوش نکردیاااا؟ گفتم چرا گوش کردم، ولی پام و دیگه حسش نمی کنم، به هر سختی که بود از ماشین پیاده شدم و سه تایی با سرعت به سمت خونه ای که منصور نشون داد رفتیم . جلوی در که رسیدیم منصور همین جور که سرشو به چپ و راست می چرخوند تا کسی اونطرفها نباشه ، از جیبش کلیدی بیرون آورد درو باز کرد و گفت بفرمایید خانم های محترم به خونه ی جدیدتون خوش اومدین. نرگس شبیه بچه ی پنج ساله منو کنار زد و سریع داخل حیاط شد و دور خودش چرخید و گفت خدا جونم .. به اطراف حیاط نگاه کردم ، حیاطی که با خونه های روستایی فرق می کرد و به جای دیوارهای کاهگلی، دیوارهای آجری داشت ، کف حیاط پر بود از برگهای زرد که با باد شدیدی که می وزید به اینطرف و اونطرف می رفتن، با صدای منصور که گفت خانما نمی خواید تعارف کنید داخل خونه بشیم به خودم اومدم و گفتم والله شما صاحب خونه اید منصور خان ، ما مهمون شما هستیم ..خنده ای کرد و گفت اختیار داری از امروز شما صاحب خونه اید و من مهمون ، حالا هم تا کسی صدامونو نشنیده بریم داخل خونه .. پشت سر منصور آروم و فقط با صدای خش خش برگهایی که زیر پامون به صدا در می اومدن به سمت ساختمون ته حیاط راه افتادیم ..وقتی به در ورودی ساختمون رسیدیم قبل از اینکه منصور در رو باز کنه در باز شد و ....با دیدن پیرزنی که موهای سفیدش با رنگ پوستش هم خونی داشت دست و پام رو گم کردم ، پشت سر منصور رفتم... منصور گفت بیا جلو تاج گل ، بیا تا به زینت خانم معرفیت کنم ، زینت خانوم دایه ی منه و از وقتی چشم باز کردم بیشتر از مادرم دایه خانم رو دیدم ، اونم بیشتر از مادرم زحمتمو کشیده و بهم محبت کرده. نرگس سریع به طرف زینت خانم رفت و صورت زینت خانم رو تند تند بوسید... زینت خانم با اخم گفت ولم کن دختر جان، وایسا اول ببینم شماها کی هستید؟
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
۲۰۱