بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_هفتادوچهار دستای سرد و لرزونم رو جلوی دهنم گرفتم و با هاااااا کردنهای پشت سرهم سعی کردم که کمی گرمشون کنم. منصور که با پی بردن به ذات پدرش دیوار اعتمادش فرو ریخته بود، با غمی که از چهرش می بارید، بدون اینکه به من نگاه کنه دستاشو روی سرش گذاشت و به گلیم کف اتاق خیره شد. با سکوت سنگینی که توی اتاق حاکم شده بود، دوباره یاد مصیبتهایی افتادم که از سر گذرونده بودم، از طلاقی که هیچ وقت فکرش رو نمی کردم بگیرم و خیلی زود از انجامش پشیمون شده بودم ، تا آینده ای نامعلومی که پیش رو داشتم ، ولی احساس میکردم که از گذروندن راه های پر پیج و خم زندگیم واقعا خسته شدمو دیگه جونی برای ادامه تو تنم نمونده . به خودم که اومدم تازه متوجه شدم که از ایستادن طولانی پاهام چقدر خسته شدن، برای همین آروم همون جایی که بودم نشستم ، هنوز چند دقیقه از نشستنم نگذشته بود که منصور گفت من برم بیرون که تا دیر نشده کارهای سفرت رو جور کنم، تو هم همین جا بمون و به هیچ عنوان ،دوباره تاکید می کنم به هیچ عنوان تا وقتی که صدات نزدم از این اتاق بیرون نیا، فهمیدی چی گفتم ؟ همزمان با تکون دادم سرم گفتم آره فهمیدم ، فقط می خواستم بدونم می تونم نرگس رو هم با خودم ببرم ؟ منصور نگاه چپ چپی بهم انداخت و گفت عجب گیری دادی به نرگس ، اول خودتو نجات بده بعد فکر همراه باش. سکوت رو ترجیح دادم که منصور آروم درو باز کرد، به چپ و راست نگاهی انداخت و وقتی مطمئن شد کسی نیست ،گفت من رفتم پشت سرم چفت در رو بنداز و برو زیر تخت و تا صدات نزدم بیرون نیا . منتظر جوابم نموند و از اتاق بیرون رفت . منم به تبعیت از حرفش همون کاری که گفت رو انجام دادم و آروم زیر تخت دراز کشیدم . هر چقدر منتظر موندم از منصور خبری نشد که نشد،کم کم داشتم ناامید می شدم و هم نگران ، دلشوره و استرس به جونم افتاد بود ، تا اینکه با تقه ای که به در خورد صدای آروم نرگس رو شنیدم که می گفت تاج گل جان در رو باز کن،منصور خان گفته تا همه چی آرومه زود از اینجا بریم. سریع از مخفیگاهی که نفس کشیدن رو برام سخت کرده بود بیرون اومدم، چفت در رو باز کردمو نرگس رو به داخل اتاق کشیدم . گفتم نرگس همه ی طلاهام تو بقچه امه، می تونی قبل از رفتن بری و بقچه رو برام از اتاق بیاری؟ سرشو تکون داد و گفت آره ،ولی فعلا زود باش بریم ،سر راهمون بقچه رو هم برمی‌داریم ، فقط زود باش، عجله کن تا سر و کله ی کسی پیدا نشده راه بیافتیم. به حرف نرگس گوش دادم و از اتاق بیرون اومدم ، هنوز چند قدم بیشتر راه نرفته بودیم که یکی از پشت سرم گفت به به تاج گل خانوم؟ پس اینجا قایم شده بودی؟ سر جام میخکوب شدم، به نرگس نگاه خشمگینی کردم ، که با صدای آرومی گفت به خدا کار من نیست، من همون کاری که منصور خان گفت رو انجام دادم. خان گفت بدون خداحافظی می خواستی بری؟ دختر جان تو مگه اصلا جا و مکانی داری که میخوای از اینجا بری ؟ صداشو بالاتر برد و گفت به تو خوبی نیومده و لیاقت نداری که با زبون خوش باهات حرف بزنم، اشکال نداره از این به بعد میدونم باهات چیکار کنم،از این به بعد باهات همون جوری رفتار می کنم که ناصر باهات می کرد. آروم به عقب بر گشتم و همزمان با اشکی که از گوشه ی چشمم روی صورتم چکید گفتم خان ،من به ریش سفیدت اعتماد کردم .. من بهت لطف کردمو خواستم برات یه قدم خیری بردارم و از این بدبختی نجاتت بدم.... بذار من بهت بگم ، چون تو پا رو قوانین عمارت خان گذاشتی ، چون روی حرف و خواسته ی خان حرف زدی و خواستی قوانین عمارت رو دور بزنی ،که هیچ این کدوم این خطاها برای من قابل بخشش نیست... با عصبانیت گفتم چه قانونی؟ خان اینو بدون که من با بقیه ی زنا و دخترای این روستا فرق دارم ... صورت خان از عصبانیت سرخ شد و گفت قابله رو که یادته ؟ همون قابله ای که تو روی من ایستاد رو می گم یادت که نرفته؟ می‌دونی چیکارش کردم ؟ صدام آرومتر از قبل شد و گفتم چیکارش کردین ؟ نکنه تو اونو .....حرفمو قورت دادم ،که گفت آره چون مثل تو از قانون خان سرپیچی کرد. هنوز حرفای خان تموم نشده بود که از پشت سرم صدای منصور رو شنیدم که خطاب به خان گفت ، به به چشمم روشن ادامه بده خان داشتی می گفتی ،خب دیگه چکارا کردی که ما بی خبریم؟ خان تو چطور می تونی این کارا رو کنی؟ می دونی از چی نارحتم خان ؟ از اینکه هیچ وقت حرفایی که مردم پشت سرت راجع به ظالم بودنت می گفتن رو باور نکردم و با تمام وجودم بهت اطمینان داشتمو همیشه برام یه اسطوره بودی. به خان نزدیکتر شد و گفت می دونی از چی ناراحتم ،از اینکه سر شب حال این دختر رو که با ترس از دستت قایم شد رو دیدمو حرفهاش رو راجع به تو باور نکردم ، صداشو بالاتر برد و گفت آخه تو چطور آدمی هستی؟حرفشو قطع کرد و سرشو تکون داد و گفت متاسفم ،برای خودم متاسفم که بچه توام… ادامه دارد.... بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر #قسمت_هفتادوپنج
خان عصبانی شد و گفت تو بچه داری چطور جرات می کنی جلوی من این حرفهارو سرهم کنی هاااا؟ الانم تا منو عصبانی تر نکردی از جلوی چشمم برو و تو کارای من دخالت نکن، اینم بدون که بعدا جواب گستاخیه امشبت رو پس میدی. منصور گفت اااا من برم نه خان ، من هیچ جا نمیرم و تو هم نمی تونی به تاج گل کاری داشته باشی. با دستش به سمتم اشاره کرد و گفت تاج گل زود باش برو وسایلتو از اتاقت جمع کن تا ببرمت و تحویل خانوادت بدمت.خان صداشو بالاتر برد و گفت تو حق نداری رو حرف من حرف بزنی بچه جان، الانم زود برو تو اتاقت و جلوی چشمم نباش . وضعیت بدی بود ، نرگس یه گوشه کز کرده بود و بی صدا اشک می‌ریخت ، منصور هم که به خاطر من با پدرش درگیر شده بود و منم که هیچ امیدی به بیرون رفتن از اون عمارت نداشتم.
منصور اومد طرفم و آروم گفت:من سر خان رو گرم می کنم ، تو هم بدون اینکه پشت سرتو نگاه کنی ، بدو برو بیرون ده و توی پستو قایم شو تا من بیام. سرمو با استرس تکون دادم و گفتم چشم باشه. به نرگس نگاه کردم و با اشاره بهش فهموندم که پشت سرم بیاد. منصور شروع کرد به داد و هوار کردن و من دست نرگس رو گرفتم و بدون توجه به سرو صدایی که از پشت سرمون می اومد به سمت باغ دویدیمو از در پشتی عمارت خارج شدیم. وسط راه تازه یاد بقچه ام افتادمو اصلا نمی‌دونم وسط اون همه بدبدختی و استرس چطور برداشتن اون دو سه تا تکه طلایی که خالم به زور بهم داده بود به ذهنم رسید، دست نرگسو کشیدم و گفتم همین جا وایسا تا من بگردمو بقچمو بیارم که حداقل وقتی پامون به شهر رسید بتونیم شکممون رو تا چند روز سیر کنیم. منتظر سوال و جواب نرگس نشدم و با همون سرعت دوباره به سمت عمارت و اتاقی که وسایلم توش بود رفتمو بقچه به بغل پیش نرگس برگشتم.. با نفس نفس گفتم نرگس تا خان به نوچه هاش خبر نداده که دنبالمون بگردن ،باید خودمونو به پستو برسونیم، اما اونشب انگار مسیر پستویی که همیشه با ده دقیقه پیاده روی بهش می رسیدیم ،برامون کیلومترها دور شده بود ، نرگس که از فرط دویدن به نفس نفس افتاده بود با کلمات مقطع گفت واااای خدا روشکر بالاخره رسیدیم، به خدا نفسم برید. منم دست کمی از نرگس نداشتمو علاوه بر نفسهای تند و دهن خشکم ،دردی هم توی شکمم پیچیده بود . هر کدوممون یه گوشه ای روی زمین نشستیم تا نفسی تازه کنیم. اما همونطور که داشتم بی صدا به چهار گوشه ی پستو نگاه می کردم، یهو خوف عجیبی به جونم افتاد، دستمو روی دلم که هر لحظه دردش داشت بیشتر میشد و تازه حالت تهوع هم بهش اضافه شده بود گذاشتم تا بلکه کمی از دردش کاسته بشه ولی هیچ فایده ای نداشت. هنوز نیم ساعت از رسیدنمون نگذشته بود که در پستو با ضرب باز شد و ...منصور با استرسی که توی چهرش موج میزد و نفس نفسی که نشون میداد تمام مسیر رو با ترس از نوچه های خان اومده، وارد پستو شد. نفس عمیقی کشید که و گفت زود باشید پشت سر من راه بیافتید. سرپا ایستادم و گفتم کجا ؟ گفت الان وقت سوال و جواب نیست تاج گل، فقط تا خان نوچه هاشو نفرستاده زود راه بیافتید..دست نرگسو گرفتم و پشت سر منصور راه افتادیم که منصور یهو سر جاش ایستاد و با دست بهمون اشاره کرد که ما هم بایستیم، گفت همین جا وایسین ، تا من یه سر و گوشی آب بدمو اوضاع رو بسنجم، اگه دیدم هیچ خبری نیست ،بدون اتلاف وقت سوار ماشین می شیم. منصور چند قدم جلو رفت و با هر قدم سرشو به اطراف می چرخوند و وقتی که دید خبری از نوچه های خان نیست با دست اشاره کرد که به سمت ماشین بریمو سوار شیم. من و نرگس از ترس اینکه نکنه یه وقت دوباره دست خان بهمون برسه، با سرعت برق و باد خودمونو به ماشین رسوندیم و منصور هم معطل نکرد و ماشین رو به حرکت در آورد، اما وقتی از روستا خارج شدیم ، ناخواسته اشکام سرازیر شد آخه من تا حالا به غیر از عروسی نارین، دیگه هیچ وقت از زادگاهم دور نشده بود مو این بار می دونستم که رفتنم برای یکی دو روز نیست و شاید تا آخر عمرم دیگه روستامون رو نبینم.وسط احساسات و اشکی که نمی‌دونم برای کدوم خاطره ی خوش اون روستا داشتم می ریختم، دوباره اون درد به سراغم اومد، سرمو به پشتی صندلی تکیه دادمو و سعی کردم که درد رو تحمل کنم . منصور که از داخل آینه ی ماشین نگاهش بهم افتاد ابروشو تاب داد و گفت چت شده؟ چرا صورتت بهم ریخته؟ چشامو روی هم گذاشتمو گفتم نمی‌دونم چم شده.. منصور نفسی بیرون داد و تا خواست حرفی بزنه نرگس گفت حتما گرسنته تاج گل جان، ولی نگران نباش ،من یه تکه نون با خودم آوردم که اگه خدایی نکرده جایی گیر کردیم شکممونو برای چند ساعتی باهاش سیر کنیم و بعد دستشو داخل جیبش کرد و یه تکه نون خشک به طرفم گرفت و گفت بخور تاج گل جان. دستمو روی دستش گذاشتم و گفتم ممنون نرگس ،
ادامه دارد
بومِ آشپزی
خان عصبانی شد و گفت تو بچه داری چطور جرات می کنی جلوی من این حرفهارو سرهم کنی هاااا؟ الانم تا منو عصبانی تر نکردی از جلوی چشمم برو و تو کارای من دخالت نکن، اینم بدون که بعدا جواب گستاخیه امشبت رو پس میدی. منصور گفت اااا من برم نه خان ، من هیچ جا نمیرم و تو هم نمی تونی به تاج گل کاری داشته باشی. با دستش به سمتم اشاره کرد و گفت تاج گل زود باش برو وسایلتو از اتاقت جمع کن تا ببرمت و تحویل خانوادت بدمت.خان صداشو بالاتر برد و گفت تو حق نداری رو حرف من حرف بزنی بچه جان، الانم زود برو تو اتاقت و جلوی چشمم نباش . وضعیت بدی بود ، نرگس یه گوشه کز کرده بود و بی صدا اشک می‌ریخت ، منصور هم که به خاطر من با پدرش درگیر شده بود و منم که هیچ امیدی به بیرون رفتن از اون عمارت نداشتم.
منصور اومد طرفم و آروم گفت:من سر خان رو گرم می کنم ، تو هم بدون اینکه پشت سرتو نگاه کنی ، بدو برو بیرون ده و توی پستو قایم شو تا من بیام. سرمو با استرس تکون دادم و گفتم چشم باشه. به نرگس نگاه کردم و با اشاره بهش فهموندم که پشت سرم بیاد. منصور شروع کرد به داد و هوار کردن و من دست نرگس رو گرفتم و بدون توجه به سرو صدایی که از پشت سرمون می اومد به سمت باغ دویدیمو از در پشتی عمارت خارج شدیم. وسط راه تازه یاد بقچه ام افتادمو اصلا نمی‌دونم وسط اون همه بدبدختی و استرس چطور برداشتن اون دو سه تا تکه طلایی که خالم به زور بهم داده بود به ذهنم رسید، دست نرگسو کشیدم و گفتم همین جا وایسا تا من بگردمو بقچمو بیارم که حداقل وقتی پامون به شهر رسید بتونیم شکممون رو تا چند روز سیر کنیم. منتظر سوال و جواب نرگس نشدم و با همون سرعت دوباره به سمت عمارت و اتاقی که وسایلم توش بود رفتمو بقچه به بغل پیش نرگس برگشتم.. با نفس نفس گفتم نرگس تا خان به نوچه هاش خبر نداده که دنبالمون بگردن ،باید خودمونو به پستو برسونیم، اما اونشب انگار مسیر پستویی که همیشه با ده دقیقه پیاده روی بهش می رسیدیم ،برامون کیلومترها دور شده بود ، نرگس که از فرط دویدن به نفس نفس افتاده بود با کلمات مقطع گفت واااای خدا روشکر بالاخره رسیدیم، به خدا نفسم برید. منم دست کمی از نرگس نداشتمو علاوه بر نفسهای تند و دهن خشکم ،دردی هم توی شکمم پیچیده بود . هر کدوممون یه گوشه ای روی زمین نشستیم تا نفسی تازه کنیم. اما همونطور که داشتم بی صدا به چهار گوشه ی پستو نگاه می کردم، یهو خوف عجیبی به جونم افتاد، دستمو روی دلم که هر لحظه دردش داشت بیشتر میشد و تازه حالت تهوع هم بهش اضافه شده بود گذاشتم تا بلکه کمی از دردش کاسته بشه ولی هیچ فایده ای نداشت. هنوز نیم ساعت از رسیدنمون نگذشته بود که در پستو با ضرب باز شد و ...منصور با استرسی که توی چهرش موج میزد و نفس نفسی که نشون میداد تمام مسیر رو با ترس از نوچه های خان اومده، وارد پستو شد. نفس عمیقی کشید که و گفت زود باشید پشت سر من راه بیافتید. سرپا ایستادم و گفتم کجا ؟ گفت الان وقت سوال و جواب نیست تاج گل، فقط تا خان نوچه هاشو نفرستاده زود راه بیافتید..دست نرگسو گرفتم و پشت سر منصور راه افتادیم که منصور یهو سر جاش ایستاد و با دست بهمون اشاره کرد که ما هم بایستیم، گفت همین جا وایسین ، تا من یه سر و گوشی آب بدمو اوضاع رو بسنجم، اگه دیدم هیچ خبری نیست ،بدون اتلاف وقت سوار ماشین می شیم. منصور چند قدم جلو رفت و با هر قدم سرشو به اطراف می چرخوند و وقتی که دید خبری از نوچه های خان نیست با دست اشاره کرد که به سمت ماشین بریمو سوار شیم. من و نرگس از ترس اینکه نکنه یه وقت دوباره دست خان بهمون برسه، با سرعت برق و باد خودمونو به ماشین رسوندیم و منصور هم معطل نکرد و ماشین رو به حرکت در آورد، اما وقتی از روستا خارج شدیم ، ناخواسته اشکام سرازیر شد آخه من تا حالا به غیر از عروسی نارین، دیگه هیچ وقت از زادگاهم دور نشده بود مو این بار می دونستم که رفتنم برای یکی دو روز نیست و شاید تا آخر عمرم دیگه روستامون رو نبینم.وسط احساسات و اشکی که نمی‌دونم برای کدوم خاطره ی خوش اون روستا داشتم می ریختم، دوباره اون درد به سراغم اومد، سرمو به پشتی صندلی تکیه دادمو و سعی کردم که درد رو تحمل کنم . منصور که از داخل آینه ی ماشین نگاهش بهم افتاد ابروشو تاب داد و گفت چت شده؟ چرا صورتت بهم ریخته؟ چشامو روی هم گذاشتمو گفتم نمی‌دونم چم شده.. منصور نفسی بیرون داد و تا خواست حرفی بزنه نرگس گفت حتما گرسنته تاج گل جان، ولی نگران نباش ،من یه تکه نون با خودم آوردم که اگه خدایی نکرده جایی گیر کردیم شکممونو برای چند ساعتی باهاش سیر کنیم و بعد دستشو داخل جیبش کرد و یه تکه نون خشک به طرفم گرفت و گفت بخور تاج گل جان. دستمو روی دستش گذاشتم و گفتم ممنون نرگس ،
ادامه دارد
بومِ آشپزی
۱۵