بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_هفتادوسه منصور صداشو بالاتر برد و گفت اَه ه ه ، خب بگو دیگه کلافم کردی، کی دنبالته؟ اصلا چرا میخوای مخفی بشی ؟ زود باش بگو دیگه واقعا دارم عصبی میشم.. گفتم آخه اگه واقعیت رو بهت بگم یک در صدم حرفامو باور نمی کنی ، پس بی خیالش شو و فقط تا صبح منو قایم کن ، صبح هم کمکم کن از اینجا برم.. گفت چرا بری؟ وقتی وارد عمارت شدی تو روز روشن همه اومدنتو دیدن و اونایی هم که ندیدن از دهن اینو اون شنیدن ،پس چرا الان باید یواشکی از اینجا بری؟ حرفشو قطع کردم و گفتم آره میدونم ، همه ی اینایی که گفتی رو میدونم ، ولی الان باید از دست کسی که فکر می کردم قراره حامیم باشه مخفی بشم.. ابروهاشو بالا انداخت و گفت حامیت ؟ چیکار کرده ؟منصور که کاملا متوجه استرس توی چهرم شده بود، با جدیت پرسید چی شده ؟ تاج گل اینقدر سکوت نکن ، حرف بزن تا منم بفهمم موضوع از چه قراره. گفتم چی رو میخوای بدونی ، هااا ؟ میخوای بگم مردی که یه عمر مرد و زن ، پیر و جوون جلوش دولا راست میشدن ، از دختر بیکس و بدبختی که بهش پناه آورده بود تقاضای ازدواج کرده ،و میخواد دختری که همسن بچشه به عقد خودش در بیاره ، چی رو می خوای بدونی هاااا؟ منصور با خشم چپ چپی بهم نگاه کرد و گفت میفهمی داری چی میگی ؟ اصلا می‌دونی داری راجع به کی حرف میزنی ؟ نه فکر نکنم بدونی .گفت حالا که نمی‌دونی، بذار من راجع به خاندانمون یه مختصری برات بگم که بدونی و همه چی دستت بیاد، باید بفهمی که چون اینجا اومدی و خان بهت پناه داده ، قرار نیست یه روزه همه چی رو تصاحب کنی ، چون این برای تو خیلی بزرگه، اینم بدون که اجازه نمیدم با این دوز و کلکها ، دیدم رو نسبت به کسی که همیشه دوسش داشتم و بزرگم بوده خراب کنی. گفتم من که بهت گفته بودم اگه واقعیت رو بهت بگم باور نمی کنی، الانم که فکر می‌کنی من دروغ میگم باکی نیست، فقط ازت یه خواهشی دارم اونم اینه که کمک کنی بدون اینکه کسی ما رو ببینه از عمارت بیرون بریم. گفت منظورت از ما ، من که نیستم؟ سرمو تکون دادم و گفتم نه اصلا ، چرا باید راجع به تو تصمیم بگیرم ، منظورم از ما ، من و نرگسه،که حداقل تو شهر غریب یه یار و یاوری داشته باشم. با صدای در دست و پامو گم کردم و فقط دنبال جایی می گشتم که بتونم قایم بشم. منصور بدون اینکه حرفی بزنه آروم گفت هیسییس!!!!!!!! منصور به یه گوشه اشاره کرد و آروم گفت همین جا بی صدا وایسا و هیچی نگو. سرمو به عنوان تایید حرفش تند تند تکون دادم. منصور چشماشو ریز کرد، موهاشو با دستش کمی بهم ریخت و قبل از اینکه درو باز کنه با صدای خواب آلود گفت:کیه ؟ با شنیدن صدای خان ،از ترس چشامو روی هم گذاشتم. منصور که ترس رو توی چهرم دید، به علامت سکوت، بدون وقفه در و باز کرد و گفت اتفاقی افتاده خان ؟ چیشده این وقت شبی اینجا اومدید ؟ خان گفت نه چه اتفاقی پسر جان ،واقعیتش حوصلم سر رفته بود، خوابم هم نمی برد،گفتم یه سر بیام پیشت و پدر پسری با هم یه گپی بزنیم. منصور با تعجب گفت خان چی شده بعد از این همه سال اونم نصفه شبی یاد گپ پدر و پسری افتادی؟باشه شما برو تو اتاق مهمونخونه منم لباسمو عوض می کنم و میام. خان گفت نمی‌خواد لباس عوض کنی، تو همین اتاق تو می شینیم و با هم گپ می زنیم. با شنیدن این که خان می خواد بیاد داخل اتاق ، داشتم از ترس پس می افتادم ، دستمو محکمتر به دهنم فشار دادم.. منصور گفت آره اینطوری هم خوبه ،چرا که نه، بعد در رو کمی باز تر کرد و گفت بفرمائید.... با شنیدن تعارف منصور،از استرس یرم گیج رفت، یهو خان گفت نه ولش کن ،الان که گفتی دیدم راست میگی دیر وقته ،می تونیم بذاریم یه وقت دیگه با هم حرف بزنیم ..پوزخندی زد و گفت روز رو که ازمون نگرفتن، تو هم برو دوباره بخواب فعلا شب بخیر . با شنیدن این حرف خان نفس راحت و عمیقی کشیدم که منصور گفت خان حالا که خوابتون نمیاد و کاری هم ندارید ،می خواید با هم بریم یه سری به تاج گل بزنیم ؟ گویا امروز حالش خوب نبوده. خان گفت نه پسر جان، حتما اونم تا الان خوابیده ،نمی‌خواد بیدارش کنیم ،منم کم کم داره خوابم می گیره ،میرم تو اتاقم که بخوابم شب بخیر. با رفتن خان منصور در اتاق رو بست و نگاهی بهم انداخت و با آه عمیقی گفت با اینکه برام گفتنش خیلی سخته ،ولی باید اعتراف کنم که فکر می کنم اشتباه کردم و باید حرفهات رو باور می کردم . الان هم تا دیر نشده آماده شو که قبل از طلوع خورشید باید از اینجا بری ، چون اگه تا صبح اینجا بمونی خان برای سر به نیست کردنت دست به هرکاری میزنه….با اینکه تا اون لحظه دلم می خواست هر چه زودتر از اون عمارت برم و دائم منتظر لحظه ی رفتنم بودم، ولی نمی دونم چرا وقتی منصور گفت که باید همون شب عمارت رو ترک کنم اضطراب و نگرانی تمام وجودم رو احاطه کرد. ادامه دارد بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر#قسمت_هفتادوچهار
دستای سرد و لرزونم رو جلوی دهنم گرفتم و با هاااااا کردنهای پشت سرهم سعی کردم که کمی گرمشون کنم. منصور که با پی بردن به ذات پدرش دیوار اعتمادش فرو ریخته بود، با غمی که از چهرش می بارید، بدون اینکه به من نگاه کنه دستاشو روی سرش گذاشت و به گلیم کف اتاق خیره شد. با سکوت سنگینی که توی اتاق حاکم شده بود، دوباره یاد مصیبتهایی افتادم که از سر گذرونده بودم، از طلاقی که هیچ وقت فکرش رو نمی کردم بگیرم و خیلی زود از انجامش پشیمون شده بودم ، تا آینده ای نامعلومی که پیش رو داشتم ، ولی احساس میکردم که از گذروندن راه های پر پیج و خم زندگیم واقعا خسته شدمو دیگه جونی برای ادامه تو تنم نمونده . به خودم که اومدم تازه متوجه شدم که از ایستادن طولانی پاهام چقدر خسته شدن، برای همین آروم همون جایی که بودم نشستم ، هنوز چند دقیقه از نشستنم نگذشته بود که منصور گفت من برم بیرون که تا دیر نشده کارهای سفرت رو جور کنم، تو هم همین جا بمون و به هیچ عنوان ،دوباره تاکید می کنم به هیچ عنوان تا وقتی که صدات نزدم از این اتاق بیرون نیا، فهمیدی چی گفتم ؟ همزمان با تکون دادم سرم گفتم آره فهمیدم ، فقط می خواستم بدونم می تونم نرگس رو هم با خودم ببرم ؟منصور نگاه چپ چپی بهم انداخت و گفت عجب گیری دادی به نرگس ، اول خودتو نجات بده بعد فکر همراه باش. سکوت رو ترجیح دادم که منصور آروم درو باز کرد، به چپ و راست نگاهی انداخت و وقتی مطمئن شد کسی نیست ،گفت من رفتم پشت سرم چفت در رو بنداز و برو زیر تخت و تا صدات نزدم بیرون نیا . منتظر جوابم نموند و از اتاق بیرون رفت . منم به تبعیت از حرفش همون کاری که گفت رو انجام دادم و آروم زیر تخت دراز کشیدم . هر چقدر منتظر موندم از منصور خبری نشد که نشد،کم کم داشتم ناامید می شدم و هم نگران ، دلشوره و استرس به جونم افتاد بود ، تا اینکه با تقه ای که به در خورد صدای آروم نرگس رو شنیدم که می گفت تاج گل جان در رو باز کن،منصور خان گفته تا همه چی آرومه زود از اینجا بریم.سریع از مخفیگاهی که نفس کشیدن رو برام سخت کرده بود بیرون اومدم، چفت در رو باز کردمو نرگس رو به داخل اتاق کشیدم . گفتم نرگس همه ی طلاهام تو بقچه امه، می تونی قبل از رفتن بری و بقچه رو برام از اتاق بیاری؟ سرشو تکون داد و گفت آره ،ولی فعلا زود باش بریم ،سر راهمون بقچه رو هم برمی‌داریم ، فقط زود باش، عجله کن تا سر و کله ی کسی پیدا نشده راه بیافتیم. به حرف نرگس گوش دادم و از اتاق بیرون اومدم ، هنوز چند قدم بیشتر راه نرفته بودیم که یکی از پشت سرم گفت به به تاج گل خانوم؟ پس اینجا قایم شده بودی؟ سر جام میخکوب شدم، به نرگس نگاه خشمگینی کردم ، که با صدای آرومی گفت به خدا کار من نیست، من همون کاری که منصور خان گفت رو انجام دادم. خان گفت بدون خداحافظی می خواستی بری؟ دختر جان تو مگه اصلا جا و مکانی داری که میخوای از اینجا بری ؟ صداشو بالاتر برد و گفت به تو خوبی نیومده و لیاقت نداری که با زبون خوش باهات حرف بزنم، اشکال نداره از این به بعد میدونم باهات چیکار کنم،از این به بعد باهات همون جوری رفتار می کنم که ناصر باهات می کرد. آروم به عقب بر گشتم و همزمان با اشکی که از گوشه ی چشمم روی صورتم چکید گفتم خان ،من به ریش سفیدت اعتماد کردم .. من بهت لطف کردمو خواستم برات یه قدم خیری بردارم و از این بدبختی نجاتت بدم.... بذار من بهت بگم ، چون تو پا رو قوانین عمارت خان گذاشتی ، چون روی حرف و خواسته ی خان حرف زدی و خواستی قوانین عمارت رو دور بزنی ،که هیچ این کدوم این خطاها برای من قابل بخشش نیست...با عصبانیت گفتم چه قانونی؟ خان اینو بدون که من با بقیه ی زنا و دخترای این روستا فرق دارم ... صورت خان از عصبانیت سرخ شد و گفت قابله رو که یادته ؟ همون قابله ای که تو روی من ایستاد رو می گم یادت که نرفته؟ می‌دونی چیکارش کردم ؟ صدام آرومتر از قبل شد و گفتم چیکارش کردین ؟ نکنه تو اونو .....حرفمو قورت دادم ،که گفت آره چون مثل تو از قانون خان سرپیچی کرد. هنوز حرفای خان تموم نشده بود که از پشت سرم صدای منصور رو شنیدم که خطاب به خان گفت ، به به چشمم روشن ادامه بده خان داشتی می گفتی ،خب دیگه چکارا کردی که ما بی خبریم؟ خان تو چطور می تونی این کارا رو کنی؟ می دونی از چی نارحتم خان ؟ از اینکه هیچ وقت حرفایی که مردم پشت سرت راجع به ظالم بودنت می گفتن رو باور نکردم و با تمام وجودم بهت اطمینان داشتمو همیشه برام یه اسطوره بودی. به خان نزدیکتر شد و گفت می دونی از چی ناراحتم ،از اینکه سر شب حال این دختر رو که با ترس از دستت قایم شد رو دیدمو حرفهاش رو راجع به تو باور نکردم ، صداشو بالاتر برد و گفت آخه تو چطور آدمی هستی؟حرفشو قطع کرد و سرشو تکون داد و گفت متاسفم ،برای خودم متاسفم که بچه توام…
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
دستای سرد و لرزونم رو جلوی دهنم گرفتم و با هاااااا کردنهای پشت سرهم سعی کردم که کمی گرمشون کنم. منصور که با پی بردن به ذات پدرش دیوار اعتمادش فرو ریخته بود، با غمی که از چهرش می بارید، بدون اینکه به من نگاه کنه دستاشو روی سرش گذاشت و به گلیم کف اتاق خیره شد. با سکوت سنگینی که توی اتاق حاکم شده بود، دوباره یاد مصیبتهایی افتادم که از سر گذرونده بودم، از طلاقی که هیچ وقت فکرش رو نمی کردم بگیرم و خیلی زود از انجامش پشیمون شده بودم ، تا آینده ای نامعلومی که پیش رو داشتم ، ولی احساس میکردم که از گذروندن راه های پر پیج و خم زندگیم واقعا خسته شدمو دیگه جونی برای ادامه تو تنم نمونده . به خودم که اومدم تازه متوجه شدم که از ایستادن طولانی پاهام چقدر خسته شدن، برای همین آروم همون جایی که بودم نشستم ، هنوز چند دقیقه از نشستنم نگذشته بود که منصور گفت من برم بیرون که تا دیر نشده کارهای سفرت رو جور کنم، تو هم همین جا بمون و به هیچ عنوان ،دوباره تاکید می کنم به هیچ عنوان تا وقتی که صدات نزدم از این اتاق بیرون نیا، فهمیدی چی گفتم ؟ همزمان با تکون دادم سرم گفتم آره فهمیدم ، فقط می خواستم بدونم می تونم نرگس رو هم با خودم ببرم ؟منصور نگاه چپ چپی بهم انداخت و گفت عجب گیری دادی به نرگس ، اول خودتو نجات بده بعد فکر همراه باش. سکوت رو ترجیح دادم که منصور آروم درو باز کرد، به چپ و راست نگاهی انداخت و وقتی مطمئن شد کسی نیست ،گفت من رفتم پشت سرم چفت در رو بنداز و برو زیر تخت و تا صدات نزدم بیرون نیا . منتظر جوابم نموند و از اتاق بیرون رفت . منم به تبعیت از حرفش همون کاری که گفت رو انجام دادم و آروم زیر تخت دراز کشیدم . هر چقدر منتظر موندم از منصور خبری نشد که نشد،کم کم داشتم ناامید می شدم و هم نگران ، دلشوره و استرس به جونم افتاد بود ، تا اینکه با تقه ای که به در خورد صدای آروم نرگس رو شنیدم که می گفت تاج گل جان در رو باز کن،منصور خان گفته تا همه چی آرومه زود از اینجا بریم.سریع از مخفیگاهی که نفس کشیدن رو برام سخت کرده بود بیرون اومدم، چفت در رو باز کردمو نرگس رو به داخل اتاق کشیدم . گفتم نرگس همه ی طلاهام تو بقچه امه، می تونی قبل از رفتن بری و بقچه رو برام از اتاق بیاری؟ سرشو تکون داد و گفت آره ،ولی فعلا زود باش بریم ،سر راهمون بقچه رو هم برمی‌داریم ، فقط زود باش، عجله کن تا سر و کله ی کسی پیدا نشده راه بیافتیم. به حرف نرگس گوش دادم و از اتاق بیرون اومدم ، هنوز چند قدم بیشتر راه نرفته بودیم که یکی از پشت سرم گفت به به تاج گل خانوم؟ پس اینجا قایم شده بودی؟ سر جام میخکوب شدم، به نرگس نگاه خشمگینی کردم ، که با صدای آرومی گفت به خدا کار من نیست، من همون کاری که منصور خان گفت رو انجام دادم. خان گفت بدون خداحافظی می خواستی بری؟ دختر جان تو مگه اصلا جا و مکانی داری که میخوای از اینجا بری ؟ صداشو بالاتر برد و گفت به تو خوبی نیومده و لیاقت نداری که با زبون خوش باهات حرف بزنم، اشکال نداره از این به بعد میدونم باهات چیکار کنم،از این به بعد باهات همون جوری رفتار می کنم که ناصر باهات می کرد. آروم به عقب بر گشتم و همزمان با اشکی که از گوشه ی چشمم روی صورتم چکید گفتم خان ،من به ریش سفیدت اعتماد کردم .. من بهت لطف کردمو خواستم برات یه قدم خیری بردارم و از این بدبختی نجاتت بدم.... بذار من بهت بگم ، چون تو پا رو قوانین عمارت خان گذاشتی ، چون روی حرف و خواسته ی خان حرف زدی و خواستی قوانین عمارت رو دور بزنی ،که هیچ این کدوم این خطاها برای من قابل بخشش نیست...با عصبانیت گفتم چه قانونی؟ خان اینو بدون که من با بقیه ی زنا و دخترای این روستا فرق دارم ... صورت خان از عصبانیت سرخ شد و گفت قابله رو که یادته ؟ همون قابله ای که تو روی من ایستاد رو می گم یادت که نرفته؟ می‌دونی چیکارش کردم ؟ صدام آرومتر از قبل شد و گفتم چیکارش کردین ؟ نکنه تو اونو .....حرفمو قورت دادم ،که گفت آره چون مثل تو از قانون خان سرپیچی کرد. هنوز حرفای خان تموم نشده بود که از پشت سرم صدای منصور رو شنیدم که خطاب به خان گفت ، به به چشمم روشن ادامه بده خان داشتی می گفتی ،خب دیگه چکارا کردی که ما بی خبریم؟ خان تو چطور می تونی این کارا رو کنی؟ می دونی از چی نارحتم خان ؟ از اینکه هیچ وقت حرفایی که مردم پشت سرت راجع به ظالم بودنت می گفتن رو باور نکردم و با تمام وجودم بهت اطمینان داشتمو همیشه برام یه اسطوره بودی. به خان نزدیکتر شد و گفت می دونی از چی ناراحتم ،از اینکه سر شب حال این دختر رو که با ترس از دستت قایم شد رو دیدمو حرفهاش رو راجع به تو باور نکردم ، صداشو بالاتر برد و گفت آخه تو چطور آدمی هستی؟حرفشو قطع کرد و سرشو تکون داد و گفت متاسفم ،برای خودم متاسفم که بچه توام…
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
۹