بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_پنجاهوسه و اما راجب اینکه سر خونه و زندگیم برگردم. سکوتی کردم و گفتم:با اجازه ی شما بله.. منصور قبل از خان گفت ، دختر ما از این پسر جز ناعقلی چیزی ندیدیم، چطور میگی عاقله ؟ آقا گفت وقتی میگم دخترم نمی‌فهمه چی باید بگه شما میگید نه ، همه ی عالم و آدم میدونن که ناصر از بچگی دیوانه بوده ، این دختر یه روزه میخواد هر چه دیدیم و شنیدیم را باور نکنیم .. یهو بلند شدم و گفتم:بله آقا من نا عقلم،، من هیچی از این دنیا نمی‌فهمم... دستم به طرف ناصر اشاره کردم و گفتم پاشو بریم ، مگه آقا جون اینو نمیخوای .. خان گفت بشین دختر کجا میخوای بری ؟ مگه جونتو از سر راه آوردی میخوای جوونیتو تو شیشه بزاری ؟ پاتو از این عمارت بیرون بزاری ، بدون شک فردا یه بلایی سرت میاد.. رنگ و روی آقام هر لحظه به کبودی می‌رفت و از شدت عصبانیت ممکن بود هر آنی منفجر بشه ،با صدای آرومی گفتم من دیگه خسته شدم ، از این همه مقاومت ، می‌خوام به خونم برگردم ،زندگی خوب یا بدش باید به قول خانجون باهاش بسازم ،چون راه چاره ایی برام نمونده .. خان سرشو پایین انداخت و گفت وقتی تو این زندگیو انتخاب می‌کنی ،من حرفی برای گفتن ندارم، ولی با رفتنت یه شرطی به این عصمت دارم .. خاله عصمت با ترسی که از صداش بیداد میکرد گفت بفرما خان ،شما دستور بده... منصور خنده ایی کرد و همه به سمت منصور سر چرخوندن .. علیرضا با ح. رص گفت حالا شما چرا اینقدر داری حرص میخوری داداش؟ گفت نه علیرضا من حرص نمیخورم ، ولی از اینکه این خانم جلوی جمع خودشو داره تبرئه میکنه برام جالب شد.. خان وسط حرف منصور و علیرضا افتاد و گفت عصمت این اخطار آخری بهت میدم که با کوچکترین خطایی ازت بشنوم بدون اینکه به التماس یا حرف کسی ترحم کنم مجازات میشی، هر چقدر هم میدونم دامادت داره عیب دخترتو به جون میخره ، باز هم دارم از این خطا چشم پوشی میکنم ... خاله عصمت بلند شد و به پای خان افتاد و به طرفم چرخید و بدون اینکه کسی اونو ببینه زبونش را بیرون آورد و گفت عروس گلم دیگه همه با هم به خونمون برمیگردیم...همه به جز منصور وعلیرضا و دو نفر ازحضاری که شاهدان عینی بودن با صدای بلند صلوات فرستادن.. ناصر با غ ضب و خشم به طرفم اومد و با صدای آرومی گفت راه بیافت ، هنوز حرفام با تو تموم نشده .. با ح ص بهش نگاه کردم و جلوتر از همه به راه افتادم.. ا ایستادم و به عقب سر چرخوندم ، به خان رو کردم و با بغض گفتم ممنونم ... نمی‌دونم با چه زبانی قادر به تشکر شما بشم، ولی میدونم شما چنان محکم پشتم ایستادین که حتی تکیه گاهم مثل شما پشتم نیاستاد ، هیچ وقت امروزم را به خاطر محبت هایی که در حقم کردین را فراموش نمیکنم .. خان با تأسف سری تکون داد و گفت از این بعد هر کسی یا هر چیزی که تورو اذیت کرد روی من حساب کن.. لبخندی زدم و با خداحافظی راهی خونه شدیم ، نارین از خوشحالی قهقهه ایی با خاله تمام مسیری که قلبم مثل سیر و سرکه در حال جوشان بود را به پایان رسوندیم ، قبل از اینکه مسیرمون را با آقا جون کج کنیم، بدون خداحافظی قدم هایم را تند تند برداشتم ،تا مجبور به گفتن خداحافظی نشم ... با وردمون به خونه ،تمام خاطرات از همون ساعتی که پا گذاشته بودم و تا اون لحظه ایی که به سمت عمارت رفتم، موبه مو مثل فیلم از جلوی چشمم رد میشد ، با صدای خنده ی نارین که می‌گفت چی شد تاج گل ؟ چرا مثل مجسمه به خونه خیره شدی ؟ خاله ادامه ی حرف نارین را پیش گرفت و گفت آخه عروسم اولین بار به این خونه اومده ، باید قربونی زیر پاش بکشیم و گفت ناصر ؟ ناصر به من نگاه میکرد،حتی پلک هم نمی‌زد با صدای خاله سرش را تکون داد و چند بار چشاشو باز و بسته کرد و گفت چیه ؟ خاله و نارین همزمان با هم خنده ایی کردن و خاله گفت ناصر ننه راه اتاق را به زنت نشون نمیدی ؟ آخه تاج گل داره غریبگی میکنه.. چشم غره ایی به خاله رفتم و گفتم فکر نکن با مظلومیتت گول خان و اون آدمایی که اونجا بودن بزنی ،می‌دونی که نمیتونی سر من کلاه بزاری ، در ضمن تو بهتر از همه منو میشناسی و می‌دونی که من همه ی کارایی که کردی را میدونم ، پس از الان نمیتونی سر به سرم بزاری .. ناصر روبروم ایستاد و گفت هنوز زبونت درازه تاج گل ، امروز را چه زود فراموشی کردی ؟ فکر نکن حرفای امشبتو فراموش کرده باشم ، نه اصلا ، فقط امشب سرم از درد داره می ترکه و حوصله ی بحث و دعوا ندارم، زود باش رخت خوابمو پهن کن بعد از شستن دست و صورتم می‌خوام زود بخوابم .. علیرضا به دیوار تکیه داده بود و سعی میکرد بی خیال ، وضعیت را نادیده بگیره.. داخل اتاق شدم به هر چه نگاه میکردم برام غریبگی میکرد ، یهو صورتم را توی آینه که روی طاقچه افتاد ، با ترس به قیافه ی بهم ریختم که زیر چشمام کبود و ورم کرده بود افتاد...دستمو آروم روی زخمای صورتم کشیدم و گفتم.... ادامه دارد... بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر #قسمت_پنجاهوچهار
با باز شدن در و دیدن ناصر از توی آینه ، اشکایی که کل صورتمو پوشونده بود پاک کردم، ناصر گفت چرا دوست داری دم به دقیقه روی اعصاب من راه بری هاااا؟ هر چی به خودم میگم ناصر آروم باش ،ولی مگه تو میذاری؟ از ترسم خودمو مچاله کردمو منتظر بودم که هر آن ناصر عصبانی شه ،اما نمی‌دونم چرا یهو ساکت شد. وقتی دیدم که ناصر غرق خوابه ،نفس بلندی کشیدم و با خیال راحت که دیگه کتک نمیخورم خوابیدم.. صبح وقتیکه با صدای قار و قور شکمم چشامو باز کردم ، انگار برای چند ثانیه، همه چی رو فراموش کرده بودم، اما به محض اینکه سرمو چرخوندم و ناصر رو دیدم که نشسته و به در خیره شده ، دوباره تمام بدبختیهام رو به یاد آوردم. نگاهی به صورتم کرد و گفت پاشو یه لقمه برام درست کن که از امروز باید کارمو تو مزرعه ی خان زودتر شروع کنم.بدون هیچ حرفی بلند شدم به سمت مطبخ برم که تازه متوجه شدم چشمام از فرط کبودی و ورم به سختی باز میشن. از اتاق که بیرون اومدم ، صدای خاله و نارین رو از توی مطبخ شنیدم، علیرضا رو هم دیدم که سر جای همیشگیش روی سنگی که کنار درخت بید قرار داشت نشسته بود و با دیدن من سریع اخمهاشو توی هم کرد. بدون حرفی از کنارش رد شدم.سریع آبی به دست و صورتم زدمو از همون راهی که اومده بودم به طرف مطبخ برگشتم….وقتی با سینی صبحانه به اتاق برگشتم ، دیدم ناصر آماده ی رفتن شده و فقط منتظره تا کمی صبحانه بخوره و بعد بره . سینی رو زمین گذاشتمو بدون اینکه توجهی به ناصر کنم شروع کردم به خوردن که ناصر هم اومد نشست و شروع کرد. تازه چند لقمه خورده بودم که ناصر یهو گفت چه خبرته؟ با اخم نگاهی بهش انداختم، دست از خوردن برداشتمو خودمو کنار کشیدم و با صدای آهسته ای گفتم الهی شکرت. ناصر نگاهی بهم کرد و گفت من که نگفتم نخور، فقط خواستم حواست باشه که یه وقت خفه نشی .. با حرص گفتم تو از خفه شدن من نترس ، از چیزای دیگه بترس.. چشاشو برام ریز کرد و گفت منظور تو نفهمیدم، درست حرف بزن ببینم مثلا باید از چی بترسم؟ گفتم هیچی ،منظوری نداشتم. چاییشو یه نفس بالا کشید و گفت من دارم میرم ، حواست به خودت باشه. گفتم منظورت اینه که حواسم باید به حرفا و کارای خواهر و مادرت جمع باشه ؟ اگه منظورت همینه ، که نمی‌خواد به فکر باشی ، من به اذیتها و بی کس بودنم عادت کردم ... با حرص چپ چپی بهم نگاه کرد و تا خواست از اتاق بیرون بره گفت راستی داشت یادم می‌رفت ، قبل از اذان ظهر نهارمو به مزرعه بیار منو تا شب گشنه نذاریا تاج گل. سرمو به حالت تایید بالا و پایین کردم .با رفتن ناصر از اتاق بیرون اومدم و سعی کردم با شستن لباس ، آب و جارو کردن حیاط و زیر نظر گرفتن خاله و نارین خودمو مشغول کنم. هر از گاهی خاله تیکه ای بهم می پروند و پشت سرش نارین تایید میکرد و گاهی هم هر دو باهم به حرفاشون می خندیدن و در کنارشون واقعا زمان برام به کندی می گذشت. با صدای الله و اکبر اذان یاد نهار ناصر افتادم ، با عجله کاسه رویی رو پر از برنج کردمو کمی خورشت قیمه روش ریختم و با چند تکه نون و سبزی داخل زنبیل گذاشتم و راهی مزرعه شدم. تمام راه به این فکر می کردم که چطور می تونم چهره واقعی خاله رو به بقیه نشون بدم ..تو همین فکرا بودم که از پشت سرم صدای آشنای مردی رو شنیدم که پشت سرهم می‌گفت تاج گل ؟ در جا خشکم زد ، و از حال و هوای فکر کردن بیرون اومدم. بدون اینکه سرمو بچرخونم زیر لبگفتم تو دیگه اینجا چیکار می‌کنی ؟سرمو برگردوندم و ….از دیدن منصور ترس به جونم افتاد ، گفتم اومدم غذای ناصر رو بدم و سریع برگردم به اون خونه ای که امروز باید توش همه چی رو به همه ثابت کنم. به پیشونیش چینی انداخت و گفت میخوای چکار کنی تاج گل ؟باز می خوای خودتو توی چه دردسری بندازی ؟ گفتم دیگه هیچی برام مهم نیست. دیگه هم دیرم شده باید زودتر این غذا رو تحویل ناصر بدم و برگردم .چند قدم بیشتر نرفته بودم که گفت خیلی دوست دارم بدونم اون کسیو که دوست داشتی کیه؟ از شنیدن سوالش یه لحظه در جا خشکم زد، بدون اینکه سرمو به عقب بچرخونم ، گفتن امروز انتقامم زو از اون هم میگیرم .. از ته دلم آه ی کشیدم و سریع به مسیرم ادامه دادم. از دور قیافه ی ناصر ، که در حال بیل زدن بود به چشمم خورد، واقعا ازش متنفر بودم .. خودمو بهش رسوندم، سلام کوتاهی کردم و بلافاصله زنبیل رو روی تکه سنگی گذاشتم، گفتم اینم از نهارت، من دیگه باید برگردم. به بیل توی دستش تکیه داد ،با یه دستش عرقشو پاک کرد و گفت نرو وایسا با هم غذا بخوریم ، اینجوری هم از تنهایی بیرون میام ..گفتم می خوای ننتو به جون من بندازی و هی سرم غر غر کنه که از زیر کارا در رفتم؟ نفسی بیرون داد و گفت بهش بگو من خواستم ، تا من پشتت هستم جرات نمیکنه سرت غرغر کنه.
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
با باز شدن در و دیدن ناصر از توی آینه ، اشکایی که کل صورتمو پوشونده بود پاک کردم، ناصر گفت چرا دوست داری دم به دقیقه روی اعصاب من راه بری هاااا؟ هر چی به خودم میگم ناصر آروم باش ،ولی مگه تو میذاری؟ از ترسم خودمو مچاله کردمو منتظر بودم که هر آن ناصر عصبانی شه ،اما نمی‌دونم چرا یهو ساکت شد. وقتی دیدم که ناصر غرق خوابه ،نفس بلندی کشیدم و با خیال راحت که دیگه کتک نمیخورم خوابیدم.. صبح وقتیکه با صدای قار و قور شکمم چشامو باز کردم ، انگار برای چند ثانیه، همه چی رو فراموش کرده بودم، اما به محض اینکه سرمو چرخوندم و ناصر رو دیدم که نشسته و به در خیره شده ، دوباره تمام بدبختیهام رو به یاد آوردم. نگاهی به صورتم کرد و گفت پاشو یه لقمه برام درست کن که از امروز باید کارمو تو مزرعه ی خان زودتر شروع کنم.بدون هیچ حرفی بلند شدم به سمت مطبخ برم که تازه متوجه شدم چشمام از فرط کبودی و ورم به سختی باز میشن. از اتاق که بیرون اومدم ، صدای خاله و نارین رو از توی مطبخ شنیدم، علیرضا رو هم دیدم که سر جای همیشگیش روی سنگی که کنار درخت بید قرار داشت نشسته بود و با دیدن من سریع اخمهاشو توی هم کرد. بدون حرفی از کنارش رد شدم.سریع آبی به دست و صورتم زدمو از همون راهی که اومده بودم به طرف مطبخ برگشتم….وقتی با سینی صبحانه به اتاق برگشتم ، دیدم ناصر آماده ی رفتن شده و فقط منتظره تا کمی صبحانه بخوره و بعد بره . سینی رو زمین گذاشتمو بدون اینکه توجهی به ناصر کنم شروع کردم به خوردن که ناصر هم اومد نشست و شروع کرد. تازه چند لقمه خورده بودم که ناصر یهو گفت چه خبرته؟ با اخم نگاهی بهش انداختم، دست از خوردن برداشتمو خودمو کنار کشیدم و با صدای آهسته ای گفتم الهی شکرت. ناصر نگاهی بهم کرد و گفت من که نگفتم نخور، فقط خواستم حواست باشه که یه وقت خفه نشی .. با حرص گفتم تو از خفه شدن من نترس ، از چیزای دیگه بترس.. چشاشو برام ریز کرد و گفت منظور تو نفهمیدم، درست حرف بزن ببینم مثلا باید از چی بترسم؟ گفتم هیچی ،منظوری نداشتم. چاییشو یه نفس بالا کشید و گفت من دارم میرم ، حواست به خودت باشه. گفتم منظورت اینه که حواسم باید به حرفا و کارای خواهر و مادرت جمع باشه ؟ اگه منظورت همینه ، که نمی‌خواد به فکر باشی ، من به اذیتها و بی کس بودنم عادت کردم ... با حرص چپ چپی بهم نگاه کرد و تا خواست از اتاق بیرون بره گفت راستی داشت یادم می‌رفت ، قبل از اذان ظهر نهارمو به مزرعه بیار منو تا شب گشنه نذاریا تاج گل. سرمو به حالت تایید بالا و پایین کردم .با رفتن ناصر از اتاق بیرون اومدم و سعی کردم با شستن لباس ، آب و جارو کردن حیاط و زیر نظر گرفتن خاله و نارین خودمو مشغول کنم. هر از گاهی خاله تیکه ای بهم می پروند و پشت سرش نارین تایید میکرد و گاهی هم هر دو باهم به حرفاشون می خندیدن و در کنارشون واقعا زمان برام به کندی می گذشت. با صدای الله و اکبر اذان یاد نهار ناصر افتادم ، با عجله کاسه رویی رو پر از برنج کردمو کمی خورشت قیمه روش ریختم و با چند تکه نون و سبزی داخل زنبیل گذاشتم و راهی مزرعه شدم. تمام راه به این فکر می کردم که چطور می تونم چهره واقعی خاله رو به بقیه نشون بدم ..تو همین فکرا بودم که از پشت سرم صدای آشنای مردی رو شنیدم که پشت سرهم می‌گفت تاج گل ؟ در جا خشکم زد ، و از حال و هوای فکر کردن بیرون اومدم. بدون اینکه سرمو بچرخونم زیر لبگفتم تو دیگه اینجا چیکار می‌کنی ؟سرمو برگردوندم و ….از دیدن منصور ترس به جونم افتاد ، گفتم اومدم غذای ناصر رو بدم و سریع برگردم به اون خونه ای که امروز باید توش همه چی رو به همه ثابت کنم. به پیشونیش چینی انداخت و گفت میخوای چکار کنی تاج گل ؟باز می خوای خودتو توی چه دردسری بندازی ؟ گفتم دیگه هیچی برام مهم نیست. دیگه هم دیرم شده باید زودتر این غذا رو تحویل ناصر بدم و برگردم .چند قدم بیشتر نرفته بودم که گفت خیلی دوست دارم بدونم اون کسیو که دوست داشتی کیه؟ از شنیدن سوالش یه لحظه در جا خشکم زد، بدون اینکه سرمو به عقب بچرخونم ، گفتن امروز انتقامم زو از اون هم میگیرم .. از ته دلم آه ی کشیدم و سریع به مسیرم ادامه دادم. از دور قیافه ی ناصر ، که در حال بیل زدن بود به چشمم خورد، واقعا ازش متنفر بودم .. خودمو بهش رسوندم، سلام کوتاهی کردم و بلافاصله زنبیل رو روی تکه سنگی گذاشتم، گفتم اینم از نهارت، من دیگه باید برگردم. به بیل توی دستش تکیه داد ،با یه دستش عرقشو پاک کرد و گفت نرو وایسا با هم غذا بخوریم ، اینجوری هم از تنهایی بیرون میام ..گفتم می خوای ننتو به جون من بندازی و هی سرم غر غر کنه که از زیر کارا در رفتم؟ نفسی بیرون داد و گفت بهش بگو من خواستم ، تا من پشتت هستم جرات نمیکنه سرت غرغر کنه.
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
۱۵