بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_پنجاهودو سرم را تند تند بالا و پایین کردم و گفتم آره آره ، شوهر سابقش ،حتما امشب طلاقش میده .. حرفمو قطع کرد و گفت راجب چیز به خصوصی حرف نمیزدیم ،فقط از اینکه همدیگر و از قبل می‌شناختیم و هم کلاس بودیم، یه سلام و علیکی با هم کردیم ، حالا تا دنبالمون نیومدن پشت سرم راه بیافت و از هیچی نترس، هر چه می‌دونی و با تو هر ظلمی را کرده بودن را جلوی همه حرفاتو بیان کن ... با پای لرزون پشت سر منصور با فاصله راه افتادم و هر کسی از مستخدمای عمارت صورتم را میدید با بغل دستیش پچ پچی میکرد ، وقتی به اتاق مهمون رسیدیم ، قبل از اینکه داخل اتاق بشم ، ایستادم ، منصور متوجه شد و با صدای آرومی گفت چرا ایستادی ؟ چرا راه نمیای ؟ چشام پراز اشک شد ، گفتم قلبم به من میگه خبرهای خوبی در این اتاق نمیشنوی.. لبخندی زد وگفت قلبت داره اشتباه میکنه ، اصلا نگران نباش ، بیا بریم .. اول منصور داخل اتاق شد و من بلافاصله پشت سرش ، با سلام ضعیفی که فقط خان و چند نفر که برای شهادت اومده بودن جواب سلامم را دادن ،چشمم کل اتاقی رو گشت .. آقا یه گوشه بدون اینکه سرش را بالا بگیره ، ایستاده بود، علیرضا که یه لحظه با نفرت به من نگاه کرد و دوباره با پدر ناصر به حرف زدنش ادامه داد و خاله عصمت و نارین که یه گوشه با استرس به خان نگاه میکردن... با صدای خان از زیر نظر گرفتن آدمایی که به روز خانوادم بودن بیرون اومدم .. خان گفت دختر همون جا بشین و حرفاتو بزن ، هر چی شنیدی و دیدی و هر مصیبتی که بهت زده شده همین جا بگو.. سرمو بالا گرفتم و تا خواستم حرفای دلمو بزنم ، با دیدن قیافه ی آقام که با چشاش منو تهدید میکرد زود سرم را پایین انداختم و برای دفاع از خودم که به خاطر تهدید از بی خانمان موندن به اشکام که از گونه هام بر روی فرش ریخته میشدن نگاه کردم ، با ورود ناصر که می‌گفت تاج گل چه حرفی دیگه براش باقی مونده ،که ازش نظر میخواین؟ یهو همه به ناصر با تعجب نگاه کردن، سریع به خودش اومد و به حالت دیونگی رفت و با دندونش ناخوناشو شروع به جوییدن کرد .. خاله عصمت بلند شد و به طرف ناصر اومد و گفت بیا پسرم ، بیا کنار ننت بشین ..ناصر انگار تو همین چند ساعت خوب فرمون گرفته بود، با سر تایید میکرد و با خاله به سمتی که نشسته بود رفتن .. خان شروع به حرف زدن کرد و از گفته های علیرضا که همه رو بی وقفه و بدون اینکه نفسی بگیره را یه جا و با هم برای حاضرین تعریف و بازگو میکرد ، و در آخر گفت حالا که اگه موافقی همین جا اقا ابوذر خطبه ی طلاق را بخونه ... همه به دهن بی تحرک علیرضا چشم دوخته و منتظر حرف نهایی بودن. علیرضا به فکر فرو رفت و رو کرد به خان و گفت با اجازه ی شما من زنم را طلاق نمیدم ، من زندگیمو دوست دارم .. با این حرفش سرم را بالا گرفتم و به علیرضا نگاه کردم،به نارین که از حرف علیرضا لبخند به لب بود نگاه میکرد... خان با تعجب گفت یعنی میخوای از خطای دختر عصمت چشم پوشی کنی ؟ فردا پس فردایی که اگه اشتباه دیگه ایی ازش سر زد، اولین نفری که من محکومش میکنم خود تو هستی.. علیرضا محکم سر حرفش ایستاد و گفت آره خودم هستم .. اقام گفت خب خداشکر ، که این قضیه هم ختم به خیر و خوشی تموم شد و تاج گل هم بدون اعتراضیراهی خونه و زندگیش بشه... خان با صدای بلندی گفت چی خونه چه زندگی ،از کدوم زندگی داری حرف میزنی ؟ می‌دونی داری با دخترت چه می‌کنی ؟ امروز جلوی چشمم پسر عصمت هر چه دلش خواست سر این دختر آورد ، به والله اگه عقل درست و حسابی داشت من زنده نمیزاشتم از این در بیرون بره.. ولی چه کنم اگه میزدم همه به حالت معترض میگفتن خان دست روی آدم کم عقل کرده .. حرفشو قطع کرد و گفت حالا مسأله تنها این نیست. ،رو کرد به پدر ناصر و گفت و اما تو،بچه هات و زنت و به امون خدا ول کردی و نمیگی اینا چیکار میکنن.. خدا شکر که یه پسر علیل عقلی انداختی سر این دختر و اما دخترت ، بعد اسمتو مرد.. صورت بابای ناصر رنگ به رنگ عوض میشد ، ادامه داد و گف من اینجا نماینده ی اهالی روستا میگم بارو بندیلتون جمع کنید و از این روستا کوچ کنید و اما این دختر ... دستشو به طرفم اشاره کرد و گفت تو حاضری با شوهر ناعقلت زندگی کنی ؟ قبل از من آقا گفت معلومه راضیه خان ، این چه سوالی می‌پرسی ؟ بین همه ی زن و شوهرا دعوا پیش میاد ،تاج گل نه اولین بوده نه آخری .. خان انگشتشو به طرف آقام گرفت و گفت تو فعلا حرف نزن و من حرف حسابم با این دختره ، دوباره تکرار کرد تو موافقی سر خونه و زندگیت برگردی ؟ این پسر عقل درست و حسابی نداره ، هر آنکه ممکنه جونتو بگیره.. سرمو بالا گرفتم و از ترس آقام گفتم ،ناصر دیوانه نیست خان و کاملا عقل درست حسابی داره از من و شما هم عاقلتره ، ادامه دارد.... بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر#قسمت_پنجاهوسه
و اما راجب اینکه سر خونه و زندگیم برگردم. سکوتی کردم و گفتم:با اجازه ی شما بله.. منصور قبل از خان گفت ، دختر ما از این پسر جز ناعقلی چیزی ندیدیم، چطور میگی عاقله ؟ آقا گفت وقتی میگم دخترم نمی‌فهمه چی باید بگه شما میگید نه ، همه ی عالم و آدم میدونن که ناصر از بچگی دیوانه بوده ، این دختر یه روزه میخواد هر چه دیدیم و شنیدیم را باور نکنیم ..یهو بلند شدم و گفتم:بله آقا من نا عقلم،، من هیچی از این دنیا نمی‌فهمم... دستم به طرف ناصر اشاره کردم و گفتم پاشو بریم ، مگه آقا جون اینو نمیخوای .. خان گفت بشین دختر کجا میخوای بری ؟ مگه جونتو از سر راه آوردی میخوای جوونیتو تو شیشه بزاری ؟ پاتو از این عمارت بیرون بزاری ، بدون شک فردا یه بلایی سرت میاد..رنگ و روی آقام هر لحظه به کبودی می‌رفت و از شدت عصبانیت ممکن بود هر آنی منفجر بشه ،با صدای آرومی گفتم من دیگه خسته شدم ، از این همه مقاومت ، می‌خوام به خونم برگردم ،زندگی خوب یا بدش باید به قول خانجون باهاش بسازم ،چون راه چاره ایی برام نمونده ..خان سرشو پایین انداخت و گفت وقتی تو این زندگیو انتخاب می‌کنی ،من حرفی برای گفتن ندارم، ولی با رفتنت یه شرطی به این عصمت دارم ..خاله عصمت با ترسی که از صداش بیداد میکرد گفت بفرما خان ،شما دستور بده... منصور خنده ایی کرد و همه به سمت منصور سر چرخوندن .. علیرضا با ح. رص گفت حالا شما چرا اینقدر داری حرص میخوری داداش؟گفت نه علیرضا من حرص نمیخورم ، ولی از اینکه این خانم جلوی جمع خودشو داره تبرئه میکنه برام جالب شد..خان وسط حرف منصور و علیرضا افتاد و گفت عصمت این اخطار آخری بهت میدم که با کوچکترین خطایی ازت بشنوم بدون اینکه به التماس یا حرف کسی ترحم کنم مجازات میشی، هر چقدر هم میدونم دامادت داره عیب دخترتو به جون میخره ، باز هم دارم از این خطا چشم پوشی میکنم ...خاله عصمت بلند شد و به پای خان افتاد و به طرفم چرخید و بدون اینکه کسی اونو ببینه زبونش را بیرون آورد و گفت عروس گلم دیگه همه با هم به خونمون برمیگردیم...همه به جز منصور وعلیرضا و دو نفر ازحضاری که شاهدان عینی بودن با صدای بلند صلوات فرستادن.. ناصر با غ ضب و خشم به طرفم اومد و با صدای آرومی گفت راه بیافت ، هنوز حرفام با تو تموم نشده ..با ح ص بهش نگاه کردم و جلوتر از همه به راه افتادم.. ا ایستادم و به عقب سر چرخوندم ، به خان رو کردم و با بغض گفتم ممنونم ...نمی‌دونم با چه زبانی قادر به تشکر شما بشم، ولی میدونم شما چنان محکم پشتم ایستادین که حتی تکیه گاهم مثل شما پشتم نیاستاد ، هیچ وقت امروزم را به خاطر محبت هایی که در حقم کردین را فراموش نمیکنم ..خان با تأسف سری تکون داد و گفت از این بعد هر کسی یا هر چیزی که تورو اذیت کرد روی من حساب کن.. لبخندی زدم و با خداحافظی راهی خونه شدیم ، نارین از خوشحالی قهقهه ایی با خاله تمام مسیری که قلبم مثل سیر و سرکه در حال جوشان بود را به پایان رسوندیم ، قبل از اینکه مسیرمون را با آقا جون کج کنیم، بدون خداحافظی قدم هایم را تند تند برداشتم ،تا مجبور به گفتن خداحافظی نشم ... با وردمون به خونه ،تمام خاطرات از همون ساعتی که پا گذاشته بودم و تا اون لحظه ایی که به سمت عمارت رفتم، موبه مو مثل فیلم از جلوی چشمم رد میشد ، با صدای خنده ی نارین که می‌گفت چی شد تاج گل ؟ چرا مثل مجسمه به خونه خیره شدی ؟ خاله ادامه ی حرف نارین را پیش گرفت و گفت آخه عروسم اولین بار به این خونه اومده ، باید قربونی زیر پاش بکشیم و گفت ناصر ؟ ناصر به من نگاه میکرد،حتی پلک هم نمی‌زد با صدای خاله سرش را تکون داد و چند بار چشاشو باز و بسته کرد و گفت چیه ؟خاله و نارین همزمان با هم خنده ایی کردن و خاله گفت ناصر ننه راه اتاق را به زنت نشون نمیدی ؟ آخه تاج گل داره غریبگی میکنه.. چشم غره ایی به خاله رفتم و گفتم فکر نکن با مظلومیتت گول خان و اون آدمایی که اونجا بودن بزنی ،می‌دونی که نمیتونی سر من کلاه بزاری ، در ضمن تو بهتر از همه منو میشناسی و می‌دونی که من همه ی کارایی که کردی را میدونم ، پس از الان نمیتونی سر به سرم بزاری ..ناصر روبروم ایستاد و گفت هنوز زبونت درازه تاج گل ، امروز را چه زود فراموشی کردی ؟ فکر نکن حرفای امشبتو فراموش کرده باشم ، نه اصلا ، فقط امشب سرم از درد داره می ترکه و حوصله ی بحث و دعوا ندارم، زود باش رخت خوابمو پهن کن بعد از شستن دست و صورتم می‌خوام زود بخوابم ..علیرضا به دیوار تکیه داده بود و سعی میکرد بی خیال ، وضعیت را نادیده بگیره.. داخل اتاق شدم به هر چه نگاه میکردم برام غریبگی میکرد ، یهو صورتم را توی آینه که روی طاقچه افتاد ، با ترس به قیافه ی بهم ریختم که زیر چشمام کبود و ورم کرده بود افتاد...دستمو آروم روی زخمای صورتم کشیدم و گفتم....
ادامه دارد...
بومِ آشپزی
و اما راجب اینکه سر خونه و زندگیم برگردم. سکوتی کردم و گفتم:با اجازه ی شما بله.. منصور قبل از خان گفت ، دختر ما از این پسر جز ناعقلی چیزی ندیدیم، چطور میگی عاقله ؟ آقا گفت وقتی میگم دخترم نمی‌فهمه چی باید بگه شما میگید نه ، همه ی عالم و آدم میدونن که ناصر از بچگی دیوانه بوده ، این دختر یه روزه میخواد هر چه دیدیم و شنیدیم را باور نکنیم ..یهو بلند شدم و گفتم:بله آقا من نا عقلم،، من هیچی از این دنیا نمی‌فهمم... دستم به طرف ناصر اشاره کردم و گفتم پاشو بریم ، مگه آقا جون اینو نمیخوای .. خان گفت بشین دختر کجا میخوای بری ؟ مگه جونتو از سر راه آوردی میخوای جوونیتو تو شیشه بزاری ؟ پاتو از این عمارت بیرون بزاری ، بدون شک فردا یه بلایی سرت میاد..رنگ و روی آقام هر لحظه به کبودی می‌رفت و از شدت عصبانیت ممکن بود هر آنی منفجر بشه ،با صدای آرومی گفتم من دیگه خسته شدم ، از این همه مقاومت ، می‌خوام به خونم برگردم ،زندگی خوب یا بدش باید به قول خانجون باهاش بسازم ،چون راه چاره ایی برام نمونده ..خان سرشو پایین انداخت و گفت وقتی تو این زندگیو انتخاب می‌کنی ،من حرفی برای گفتن ندارم، ولی با رفتنت یه شرطی به این عصمت دارم ..خاله عصمت با ترسی که از صداش بیداد میکرد گفت بفرما خان ،شما دستور بده... منصور خنده ایی کرد و همه به سمت منصور سر چرخوندن .. علیرضا با ح. رص گفت حالا شما چرا اینقدر داری حرص میخوری داداش؟گفت نه علیرضا من حرص نمیخورم ، ولی از اینکه این خانم جلوی جمع خودشو داره تبرئه میکنه برام جالب شد..خان وسط حرف منصور و علیرضا افتاد و گفت عصمت این اخطار آخری بهت میدم که با کوچکترین خطایی ازت بشنوم بدون اینکه به التماس یا حرف کسی ترحم کنم مجازات میشی، هر چقدر هم میدونم دامادت داره عیب دخترتو به جون میخره ، باز هم دارم از این خطا چشم پوشی میکنم ...خاله عصمت بلند شد و به پای خان افتاد و به طرفم چرخید و بدون اینکه کسی اونو ببینه زبونش را بیرون آورد و گفت عروس گلم دیگه همه با هم به خونمون برمیگردیم...همه به جز منصور وعلیرضا و دو نفر ازحضاری که شاهدان عینی بودن با صدای بلند صلوات فرستادن.. ناصر با غ ضب و خشم به طرفم اومد و با صدای آرومی گفت راه بیافت ، هنوز حرفام با تو تموم نشده ..با ح ص بهش نگاه کردم و جلوتر از همه به راه افتادم.. ا ایستادم و به عقب سر چرخوندم ، به خان رو کردم و با بغض گفتم ممنونم ...نمی‌دونم با چه زبانی قادر به تشکر شما بشم، ولی میدونم شما چنان محکم پشتم ایستادین که حتی تکیه گاهم مثل شما پشتم نیاستاد ، هیچ وقت امروزم را به خاطر محبت هایی که در حقم کردین را فراموش نمیکنم ..خان با تأسف سری تکون داد و گفت از این بعد هر کسی یا هر چیزی که تورو اذیت کرد روی من حساب کن.. لبخندی زدم و با خداحافظی راهی خونه شدیم ، نارین از خوشحالی قهقهه ایی با خاله تمام مسیری که قلبم مثل سیر و سرکه در حال جوشان بود را به پایان رسوندیم ، قبل از اینکه مسیرمون را با آقا جون کج کنیم، بدون خداحافظی قدم هایم را تند تند برداشتم ،تا مجبور به گفتن خداحافظی نشم ... با وردمون به خونه ،تمام خاطرات از همون ساعتی که پا گذاشته بودم و تا اون لحظه ایی که به سمت عمارت رفتم، موبه مو مثل فیلم از جلوی چشمم رد میشد ، با صدای خنده ی نارین که می‌گفت چی شد تاج گل ؟ چرا مثل مجسمه به خونه خیره شدی ؟ خاله ادامه ی حرف نارین را پیش گرفت و گفت آخه عروسم اولین بار به این خونه اومده ، باید قربونی زیر پاش بکشیم و گفت ناصر ؟ ناصر به من نگاه میکرد،حتی پلک هم نمی‌زد با صدای خاله سرش را تکون داد و چند بار چشاشو باز و بسته کرد و گفت چیه ؟خاله و نارین همزمان با هم خنده ایی کردن و خاله گفت ناصر ننه راه اتاق را به زنت نشون نمیدی ؟ آخه تاج گل داره غریبگی میکنه.. چشم غره ایی به خاله رفتم و گفتم فکر نکن با مظلومیتت گول خان و اون آدمایی که اونجا بودن بزنی ،می‌دونی که نمیتونی سر من کلاه بزاری ، در ضمن تو بهتر از همه منو میشناسی و می‌دونی که من همه ی کارایی که کردی را میدونم ، پس از الان نمیتونی سر به سرم بزاری ..ناصر روبروم ایستاد و گفت هنوز زبونت درازه تاج گل ، امروز را چه زود فراموشی کردی ؟ فکر نکن حرفای امشبتو فراموش کرده باشم ، نه اصلا ، فقط امشب سرم از درد داره می ترکه و حوصله ی بحث و دعوا ندارم، زود باش رخت خوابمو پهن کن بعد از شستن دست و صورتم می‌خوام زود بخوابم ..علیرضا به دیوار تکیه داده بود و سعی میکرد بی خیال ، وضعیت را نادیده بگیره.. داخل اتاق شدم به هر چه نگاه میکردم برام غریبگی میکرد ، یهو صورتم را توی آینه که روی طاقچه افتاد ، با ترس به قیافه ی بهم ریختم که زیر چشمام کبود و ورم کرده بود افتاد...دستمو آروم روی زخمای صورتم کشیدم و گفتم....
ادامه دارد...
بومِ آشپزی
۱۴