بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_چهلوشش ناصر گفت تاج گل من میرم ببینم خان چی میخواد و بعد از اون راهی خونمون میشیم ،موندن ما در اینجا بیهوده اس ، کم مضحکه ی عالم و آدم بودیم، الان هم اومدن به اینجا یه داستان جدیدی باید شروع کنیم .. سرمو پایین انداختم و با گل های گلیم فرش بازی کردم و گفتم حالا برو ببین خان چی میگه ، بعد راجب این موضوع با هم حرف میزنیم.. با رفتن ناصر ،یه لحظه سایه ی یکی بالای سرم منو از فکر و خیالم بیرون کشید..سرم را بالا گرفتم و از دیدن علیرضا که با خشم به من نگاه میکرد سرجام خشکککم زد،معطل فرصتی برای تلنگر زدن حرف هاش نشد و گفت فقط خواستی زندگی آرومم را بهم بزنی ؟چطور تونستی با من اینکارو کنی ؟ هااا ؟چرا من زود حقیقتو نفهمیدم ؟ ولی خداشکر زود شناختمت ، میخوام زندگیت و از اینی که هست بدتر کنم... گفتم به حرفم گوش کن... گفت ساکت شو دیگه نمیخوام یه ذره به تو فکر کنم، چه بر سه به اینکه حرفتو گوش بده.. بدون اینکه حرف دیگه ای بزنه از اتاق بیرون رفت ... صدامو از حرصی که داشتم کلفت کردم و گفتم تاج گل بس کن و حقتو از هر آنکه اشکتو در آورد بگیر... منتظر ناصر نشستم ،طولی نکشید که ناصر با قیافه ای درهم وارد اتاق شد و گفت تاج گل تو همین جا بمون تا من برگردم. با تعجب گفتم چرا باید اینجا بمونم ؟ بلند شدم و گفتم من اینجا نمی مونم ،منو ببر بذار خونه ی آقا جونم، تا تکلیفم با ننت روشن بشه. با عصبانیت گفت کدوم آقا جون ؟ همینی که الان پیش خان نشسته و گل میگه و گل می‌شنوه ؟ اخمامو تو هم کردمو گفتم آقاجونم اینجاس ؟ گفت انگار حرفای منو باور نداری ، یه بار گفتم اینجاس دیگه، دوباره باید تکرار کنم ؟ حالا من برم و تا شب نشده باید با آقام برگردم پیش خان ... تا من برگردم مواظب خودت باش .لبخند کمرنگی زدم و با چشمم ناصر رو دنبال کردم ،وقتی که مطمئن شدم از عمارت بیرون رفت، از اتاق خارج شدم. به محض اینکه پامو بیرون گذاشتم ، چشم خدمه ای که توی راهرو بود بهم افتاد و سراسیمه به طرفم اومد، با قیافه ای نگران گفت دختر تو چرا از اتاق بیرون اومدی ؟ گفتم می خواستم بدونم اتاق مهمون کجاس ؟ انگشتشو به لبش چسبوند و گفت هیسسس ،خان مهمون داره ، کسی هم اجازه نداره حتی اطراف اون اتاق بره. گفتم می دونم خان مهمون داره،مهمونش آقامه ، میخوام برم پیش آقام . با تردید با انگشتش به ته حیاط اشاره کرد و گفت اتاق مهمون اونجا پیش اون درخت گردوئه ،ولی اگه رفتی و خان عصبانی شد به من مربوط نیست. کمی بهم نگاه کرد و پرسید چند وقته عروس شدی ؟بهت میاد تازه عروس باشی.. به سوالش جواب ندادم و به همون سمتی که بهم نشون داده بود رفتم. وقتی نزدیک اتاق شدم صدای خان رو شنیدم که می‌گفت این پسر عقل نداره ، آخه توی عاقل چطور دخترتو به اون دیودونه دادی ؟ نترسیدی بایی به سرش بیاره ؟ دلت برای دخترت نسوخت ؟ والا من که غریبه ام و امروز برای اولین بار بود که دخترت رو می دیدم ، با اون حال پریشونی که داشت دلم براش سوخت شد. آقام گفت…. خان هر کسی یه تقدیر و پیشونی نوشتی داره ، تقدیر دختر منم این بوده و وقتی پای قسمت وسط باشه دیگه از دست من و تو هیچ کاری ساخته نیست. چند لحظه ای سکوت شد ، اما خان زود سکوت رو شکست و گفت میگم دامادت عقل درست و حسابی نداره ، متوجهی چی میگم ؟ آخه حیف دخترت نبود که دادیش دست یه همچین آدمی ؟ آقام گفت نه ، حیف نبود، حیف اعتبار چندین و چند ساله ی من بود که پیش چند تا نامرد زیر سوال میرفت. خان گفت منظورم اینه که یعنی یه دونه آدم درست و حسابی نبود که به جای این پسره یه کم عقل باهاش وصلت کنی ؟ دوتا دخترای دیگه اتو که به آدمای خوبی شوهر دادی ، این سومی رو هم به یه آدم خوب میدادی .از حرف و سخن اهالی روستا متوجه شدم که دخترت هر روز زیر مشتو لگد و بهتون اون عصمت و پسر کم عقلشه . پدرم صداشو آروم کرد و گفت زندگی همه ، پستی و بلندی داره خان ، من که نمی تونم هر روز تو زندگی اینا دخالت کنم ، زن باید با همه ی سختیها بجنگه تا زندگیشو رو به راه کنه، این دلیل نمیشه که زن ، به خاطر همچین چیزایی هر روز قهر کنه یا بخواد جدا بشه.. همونطور که به هیچ وجه من الوجوه راضی نمی شم که دخترای دیگم بخوان جدا بشن ، تاج گل هم باید سر زندگیش بمونه و …. به اینجای حرف آقام که رسید با احساس صدایی و از ترس اینکه فال گوش وایساده بودم ،یه متر از جام پریدم…از دیدن پسری جوون که در حال فالگوش ایستادن منو دیده بود شرمزده شدم ، انگشتشمو به بینیم چسبوندم و با صدای آهسته ایی گفتم چیزی نگو ، تورو خدا حرفی نزن که صداتو بشنون و متوجه حضورم بشن .. گفت تو اینجا چکار میکنی ؟ اصلا تو کی هستی ؟ تو عمارت چکار میکنی ؟ حتما خدمتکار جدیدی هستی ، اگه خدمتکاری خبر بیار کی هستی ؟ ادامه دارد.... بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر #قسمت_چهلوهفت
نگو که فضولی نمیکنی که اصلا باورت نمیکنم ، چون خودم دیدم...چند قدم از اتاقی که خان و اقاجونم در حال مذاکره علیه زندگی من بودن فاصله گرفتم ، تا صدای این پسر را نشون و از اتاق بیرون بیان ... گفت کجا داری میری دختر ؟ چرا جوابمو نمیدی ؟خدمتکار اینقدر پرو و نترس؟ در جا ایستادم و به عقب چرخی زدم و گفتم خدمتکار چیه ؟ خبرببر چیه ؟ گفت پس اینجا چه میکردی ؟ به جای اینکه کارو مارتو انجام بدی ، پشت در ایستادی و حرف های خان را گوش می دادی ؟ نگو برای دزدی وارد عمارت شدی ؟ چشامو روی هم بستم و بلافاصله باز کردم و گفتم داشتم حرف های آقام و خان برای زندگیم رو گوش میکردم...گفت زندگیت ؟ پس تو چرا اینجایی ؟ گفتم قضیه اش خیلی عریض و طویله ، خیلی وقت میخواد ، الان من نمیتونم جواب تمام سوالات تورو یک به یک بدم ، تا سرو کله ی آقاجون پیداش نشده زودتر از اینجا دور باید بشم.. گفت نه دیگه ، نمیتونی از اینجا بری تا وقتی که حقیقتو به من نگی ، من از کجا بدونم داری واقعیتو بهم میگی ؟ هیچ دزدی نمیگه من دزدم ....صورتم در هم شد ، با ترش خلقی گفتم مگه نمی‌فهمی میگم اقام الان از اتاق بیرون میاد ؟ فک نمیکنی حرق زدن من با یه مرد غریبه یه بلوای دیگه به پا میکنه؟گفت بلوا ؟ خب پا به گوش حرفات هستم، تو بگو من میشنوم... گفتم اصلا تو کی هستی که میخوای برات توضیح بدم ؟ نه برات توضیح میدم و نه ترسی ازت دارم و تا کسی منو پیش اینجا ندیده من باید به اون اتاق برگردم.. با صدای خداحافظی آقام خودم را پشت درخت پناه گرفتمو گفتم حالا من چه کنم ؟چینی به پیش.ونیش آورد و ابرویی تا به تا کرد ، گفت از چی داری فرار میکنی ؟گفتم از بدبختیایی که تو دو سه هفته که دورم احاطه شدن ...زود گفتم ، همش تقصیر تو بود ، اگه تو منو به حرف نمیگرفتی الان من تو اتاق بودم..سرشو تکون داد و گفت نگران اق ات نباش الان میرم سر اون مرد که به گفته ی خودت اقاتِ حالا راست یا دروغش خدا می‌دونه را گرم میکنم تو هم از پشت این درختا خودتو به اتاقت برسون ..چند قدم برداشت ، و با صدای آرومی گفتم خیلی لطف کردین .. از گوشه و کنار درختان ، آروم و پاورچین پاورچین پاهامو بلند میکردم و آروم روی علف های خشک که به رنگ طلایی میگذاشتم ، و از صدای خش خش چشامو محکم روی هم فشار میدادم و مجدد راه خودم را ادامه میدادم ...وقتی به اتاق رسیدم ، نف سم را آزاد کردم و تند تند به گرفتن نفس های تازه کشیدم ، با خیال راحت روی زمین نشستم و به چه کنم و چکار کنم به فکر رفتم، نمی‌دونم چقدر و چه زمان از وقتم گذشت که با صدای تق و توق در خودم را جمع و جور کردم و در جا سر پا مثل سربازی که ترس از مافوقش داشت ایستادم..با ورود خان لباسمو مرتب کردم و با دستپاچگی سلام کوتاهی دادم، سعی کردم به خودم مسلط باشم. خان دستشو بالا و پایین کرد و گفت بشین چرا سر پا ایستادی ؟ تا خواستم بشینم، از دیدن ناصر و پشت سرش اون پسر جوون مثل فنر دوباره سرپا شدم. ناصر با اخم دستشو برام تکون داد و گفت تاج گل بریم دیگه. گفتم بریم بریم . خان با اخم گفت کجا میخوای این دختر بی زبونو ببری ؟تو که عقل درست حسابی نداری و گویا از ننت هم خوب حرف شنوی داری. اینجوری نمیشه پسر جان، اول باید هوش و حواست سرجاش بیاد، بعدش می تونی این دخترو با خودت ببری. ناصر دائم خودشو چپ و راست میکرد که مثلا خوب نقششو بازی کنه.پسر جوون خنده ای کرد و گفت این شوهر این دختره اس؟اخمامو توی هم گره زدم .. خان اومد روی بالشتی که که کنار اتاق بود نشست و پسر جوون هم با سرعت یه بالشت دیگه برداشتو پشت کمرش گذاشت. خان تسبیح به دست گفت پسر جان بیا اینجا بشین یه چند کلام باهات حرف دارم، بعد رو کرد به پسر جوون و گفت منصور تو هم درو ببند و بیا کنار من بشین ، که از حرفام و گفته هام درس بگیری که شاید بعد از من به دردت خورد. ناصر با حرص کنارم نشست و آروم جوری که کسی صداشو نشنوه گفت بلند شو بریم تا بیشتر از این عصبیم نکردی. اما با صدای خان که شروع به صحبت کرد ، دیگه حرفشو ادامه نداد. خان گفت ، دختر جان خودت می خوای چیکار کنی؟ والا با این پسر که نمیشه درست و حسابی حرف زد ،هر چی هم بگم که منظور حرفامو درست نمی فهمه ، با آقات هم من هر چقدر راجع به جدایین حرف زدم که اصلا توی اون سرش نرفت. سرمو پایین انداختم و گفتم آقام اگه من براش مهم بودم که نمی ذاشت یکی دیگه به جای من سر خطبه ی عقد بله رو بگه. رنگ از رخسار ناصر پرید.خان گفت یعنی چی من درست متوجه نشدم ، منصور تو هم اینی که من شنیدمو شنیدی ؟ منصور که چشماش گرد شده بود گفت یعنی تو بله رو نگفتی ؟ از ترس ناصر و عواقبی که در انتظارم نشسته بود ، به تته پته افتادم….
ادامه دارد
بومِ آشپزی
نگو که فضولی نمیکنی که اصلا باورت نمیکنم ، چون خودم دیدم...چند قدم از اتاقی که خان و اقاجونم در حال مذاکره علیه زندگی من بودن فاصله گرفتم ، تا صدای این پسر را نشون و از اتاق بیرون بیان ... گفت کجا داری میری دختر ؟ چرا جوابمو نمیدی ؟خدمتکار اینقدر پرو و نترس؟ در جا ایستادم و به عقب چرخی زدم و گفتم خدمتکار چیه ؟ خبرببر چیه ؟ گفت پس اینجا چه میکردی ؟ به جای اینکه کارو مارتو انجام بدی ، پشت در ایستادی و حرف های خان را گوش می دادی ؟ نگو برای دزدی وارد عمارت شدی ؟ چشامو روی هم بستم و بلافاصله باز کردم و گفتم داشتم حرف های آقام و خان برای زندگیم رو گوش میکردم...گفت زندگیت ؟ پس تو چرا اینجایی ؟ گفتم قضیه اش خیلی عریض و طویله ، خیلی وقت میخواد ، الان من نمیتونم جواب تمام سوالات تورو یک به یک بدم ، تا سرو کله ی آقاجون پیداش نشده زودتر از اینجا دور باید بشم.. گفت نه دیگه ، نمیتونی از اینجا بری تا وقتی که حقیقتو به من نگی ، من از کجا بدونم داری واقعیتو بهم میگی ؟ هیچ دزدی نمیگه من دزدم ....صورتم در هم شد ، با ترش خلقی گفتم مگه نمی‌فهمی میگم اقام الان از اتاق بیرون میاد ؟ فک نمیکنی حرق زدن من با یه مرد غریبه یه بلوای دیگه به پا میکنه؟گفت بلوا ؟ خب پا به گوش حرفات هستم، تو بگو من میشنوم... گفتم اصلا تو کی هستی که میخوای برات توضیح بدم ؟ نه برات توضیح میدم و نه ترسی ازت دارم و تا کسی منو پیش اینجا ندیده من باید به اون اتاق برگردم.. با صدای خداحافظی آقام خودم را پشت درخت پناه گرفتمو گفتم حالا من چه کنم ؟چینی به پیش.ونیش آورد و ابرویی تا به تا کرد ، گفت از چی داری فرار میکنی ؟گفتم از بدبختیایی که تو دو سه هفته که دورم احاطه شدن ...زود گفتم ، همش تقصیر تو بود ، اگه تو منو به حرف نمیگرفتی الان من تو اتاق بودم..سرشو تکون داد و گفت نگران اق ات نباش الان میرم سر اون مرد که به گفته ی خودت اقاتِ حالا راست یا دروغش خدا می‌دونه را گرم میکنم تو هم از پشت این درختا خودتو به اتاقت برسون ..چند قدم برداشت ، و با صدای آرومی گفتم خیلی لطف کردین .. از گوشه و کنار درختان ، آروم و پاورچین پاورچین پاهامو بلند میکردم و آروم روی علف های خشک که به رنگ طلایی میگذاشتم ، و از صدای خش خش چشامو محکم روی هم فشار میدادم و مجدد راه خودم را ادامه میدادم ...وقتی به اتاق رسیدم ، نف سم را آزاد کردم و تند تند به گرفتن نفس های تازه کشیدم ، با خیال راحت روی زمین نشستم و به چه کنم و چکار کنم به فکر رفتم، نمی‌دونم چقدر و چه زمان از وقتم گذشت که با صدای تق و توق در خودم را جمع و جور کردم و در جا سر پا مثل سربازی که ترس از مافوقش داشت ایستادم..با ورود خان لباسمو مرتب کردم و با دستپاچگی سلام کوتاهی دادم، سعی کردم به خودم مسلط باشم. خان دستشو بالا و پایین کرد و گفت بشین چرا سر پا ایستادی ؟ تا خواستم بشینم، از دیدن ناصر و پشت سرش اون پسر جوون مثل فنر دوباره سرپا شدم. ناصر با اخم دستشو برام تکون داد و گفت تاج گل بریم دیگه. گفتم بریم بریم . خان با اخم گفت کجا میخوای این دختر بی زبونو ببری ؟تو که عقل درست حسابی نداری و گویا از ننت هم خوب حرف شنوی داری. اینجوری نمیشه پسر جان، اول باید هوش و حواست سرجاش بیاد، بعدش می تونی این دخترو با خودت ببری. ناصر دائم خودشو چپ و راست میکرد که مثلا خوب نقششو بازی کنه.پسر جوون خنده ای کرد و گفت این شوهر این دختره اس؟اخمامو توی هم گره زدم .. خان اومد روی بالشتی که که کنار اتاق بود نشست و پسر جوون هم با سرعت یه بالشت دیگه برداشتو پشت کمرش گذاشت. خان تسبیح به دست گفت پسر جان بیا اینجا بشین یه چند کلام باهات حرف دارم، بعد رو کرد به پسر جوون و گفت منصور تو هم درو ببند و بیا کنار من بشین ، که از حرفام و گفته هام درس بگیری که شاید بعد از من به دردت خورد. ناصر با حرص کنارم نشست و آروم جوری که کسی صداشو نشنوه گفت بلند شو بریم تا بیشتر از این عصبیم نکردی. اما با صدای خان که شروع به صحبت کرد ، دیگه حرفشو ادامه نداد. خان گفت ، دختر جان خودت می خوای چیکار کنی؟ والا با این پسر که نمیشه درست و حسابی حرف زد ،هر چی هم بگم که منظور حرفامو درست نمی فهمه ، با آقات هم من هر چقدر راجع به جدایین حرف زدم که اصلا توی اون سرش نرفت. سرمو پایین انداختم و گفتم آقام اگه من براش مهم بودم که نمی ذاشت یکی دیگه به جای من سر خطبه ی عقد بله رو بگه. رنگ از رخسار ناصر پرید.خان گفت یعنی چی من درست متوجه نشدم ، منصور تو هم اینی که من شنیدمو شنیدی ؟ منصور که چشماش گرد شده بود گفت یعنی تو بله رو نگفتی ؟ از ترس ناصر و عواقبی که در انتظارم نشسته بود ، به تته پته افتادم….
ادامه دارد
بومِ آشپزی
۱۱