بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_صدوپنج من که از دست تو دلخور نشدم ، از دست این دختره عصبی شدم، ولی به جون عزیزت .. یهو از حرفی که زد خجالت زده شد و گفت ببخشید خواستم بگم به جون عزیزم دایه .. لبخندی زدم و گفتم خب بعدش؟ آره به جونم عزیزم من از همون اولم آدمی نبودم که نمک بخورمو نمکدون بشکنم، چون حکیم علی واقعا در حق من پدری کرده. یادم میاد آخرین باری که اینجا بودم یه شب سر درد و دل حکیم علی باز شد و بین حرفاش گفت نگران نازلیه، چون کسی رو نداره که بتونه بهش اعتماد کنه و نازلی رو بهش بسپره که اگه خدایی نکرده یه روز خودش نبود از این دختر مواظبت کنه . اونشب حکیم علی گفت هر چی فکر کردم مناسب تر از تو کسی رو پیدا نکردم که نازلی رو بهش بسپارم تا خیالم راحت باشه و سر بسته گفت که دلش می خواد نازلی با من ازدواج کنه ،ولی من همیشه نازلی رو به چشم خواهری نگاه کرده بودم و از اون به بعد هم نمی تونستم به چشم دیگه ای بهش نگاه کنم، برای همین بعد از اون دیگه برای یادگیری طبابت پیش حکیم علی نیومدم که هم مستقیم روی حرف حکیم حرف نزده باشم و هم غیر مستقیم متوجهش کرده باشم که جواب من به درخواستش منفیه. الانم نمی دونم چرا این دختره این حرفو زد، آخه من که قول و قراری باهاشون نذاشته بودم که بخواد با سرنوشتش بازی بشه… اونشب تا صبح نه من خوابم برد ، نه منصور که کل شب رو نشسته دستشو زیر چونه اش گذاشته بود و غرق فکر و خیال بود. هوا تقریبا گرگ و میش شده بود که منصور از جاش بلند شد و گفت تاج گل بیداری ؟ چشمامو باز کردم و گفتم آره بیدارم ، چی شده ؟ گفت من باید برم ، دلم بدجوری شور میزنه . به سختی خودمو کمی جابجا کردمو گفتم برای چی دلت شور میزنه؟ گفت نمی‌دونم کل شب صدای دایه تو گوشم بود، همش نگرانم که نکنه اون پسره بلایی سرشون آورده باشه.. زود گفتم خدا نکنه. دستشو توی جیبش کرد یه مقدار پول در آورد کنار رختخوابم گذاشت و گفت اینارو بده به حکیم که بره گوشت و ماهیچه و .... برات بخره که بخوری و زودتر جون بگیری.گفت خیلی مواظب خودت باش ، من زود برمی‌گردم. بغضم ترکید و با گریه ای که هر لحظه اوج می‌گرفت گفتم منصور تو رو خدا یه وقت منو اینجا تو این شهر غریب تنها نذاری ؟ نشست و گفت هیچ وقت ، هیچ وقت تنهات نمی ذارم مطمئن باش، فقط توی این چند روزی که من نیستم اگه یه وقت این دختره بهت چیزی گفت تحمل کن ، می دونم که توی این مدت خیلی سختی کشیدی ،ولی این روزها رو هم تحمل کن ایشالا بعدش همه چی درست میشه. گریه امونم نمی داد که حرف بزنم، برای همین برای تائید حرفش فقط سرمو تکون دادم و با گفتن خداحافظ از اتاق بیرون رفت. نه پای سالم داشتم که مثل بچه ها دنبالش بدوم و بگم منم با خودت ببر و نه می تونستم مانع رفتنش بشم و جز گریه کردن کاری از دستم ساخته نبود. توی اون مدت اونقدر منصور مثل یه کوه پشتم ایستاده بود ،که از نبودنش حتی برای یکی دو روز می ترسیدم و احساس نا امنی و بی پناهی بهم دست می داد. بعد از رفتن منصور اونقدر برای خودم و رفتن تنها کسی که تو این مدت کنارم بود گریه کردم که کم کم خسته شدم و بالاخره چشمام غرق خواب شدن. با صدای بلند نازلی که داد میزد چقدر می خوابی؟ نکنه انتظار داری من بیام تر و خشکت هم بکنم ؟چشمامو باز کردمو اولش اصلا متوجه منظورش نشدم، توی دل گفتم حتما داره با کس دیگه ای حرف می زنه، اما یهو در اتاقو محکم باز کرد، توی چارچوب در وایساد و گفت خیالت راحت شد؟ اونقدر ادا از خودت درآوردی که بالاخره منصور رو خسته کردی و اون رفت... ولی از امروز دیگه از این خبرا نیست، پاشو خودتو جمع کن ،چون دیگه کسی نیست که خدمتت باشه، منم اصلا حوصله ی این اداهاتو ندارم ،برای یه زخم کوچیک همچین خودتو توی رختخواب انداختی که هر کی ندونه فکر می کنه زخم شمشیر خوردی . چشامو روی هم محکم بستم و حرصمو قورت دادم و سعی کردم چیزی نگم. ولی دوباره ادامه داد و گفت اوتی که دوست دارمو ازم گرفتی، نکنه توقع داری خودمم بشم کلفت خانوم دیگه نتونستم سکوت کنم و گفتم قصد نداری دست از سر من برداری نه ؟چرا فکر می‌کنی منصور رو من ازت گرفتم حرفمو قطع کرد و گفت فکر نمی کنم، مطمئنم ،توی این چند روزه با چشمای خودم دیدم... گفتم وقتی من هیچ حس خاصی به منصور ندارم، تو اونوقت چطوری اینقدر مطمئنی؟ گفت زودتر پاتو از زندگی من و منصور بکش کنار ، چون علاقه ما مال امروز و دیروز نیست، ما از بچگی بهم علاقه داشتیم.. به حرفش پوزخندی زدم که جلوتر اومد و با حرص پاشو روی پام گذاشت و فشار داد و گفت بایدم بخندی،ولی به زودی زود اون منم که بهت می خندم.. از درد زیاد طاقتم تموم شد و جیغ بلندی زدم و با داد گفتم حکیم علی،تورو خدا بیا منو از دست این دختر نجات بده. خنده ای کرد و گفت هر چقدر دوست داری داد بزن ،اصلا جیغ بزن،چون کسی نیست که بیاد به دادت برسه، ادامه دارد بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر #قسمت_صدوشش
پس حواستو خوب جمع کن ،کاری نکن که همین الان پرتت کنم تو کوچه و مجبور بشی شب رو توی خیابونهای این شهر درندشت صبح کنی فهمیدی؟ گفتم نمی خوای باور کنی که بین من و منصور هیچی نبوده و نیست؟ باور نکن، ولی نمی تونی منو به قول خودت پرت کنی بیرون ،چون منصور می دونه که من با این پای علیلم که نمی تونم باهاش درست و حسابی یه قدمم بردارم ،نمی ذارم از این خونه برم ،مطمئنا می فهمه که رفتنم زیر سر توئه و ازت کینه به دل می گیره ،اونوقت بهت علاقمند که نمیشه هیچ، مطمئن باش تلافی میکنه، حالا دیگه خود دانی. با شنیدن حرفم کمی توی فکر رفت و یهو پاشو از روی پام که کم کم داشت زیر فشار پاش بی حس می شد برداشت . همینطور که با دستم جای پاش رو می مالیدم گفتم ، تو باید کاری کنی که منصور بهت علاقمند بشه نه اینکه بدتر از خودت فراریش بدی...هنوز حرفم تموم نشده بود که از توی حیاط صدای در زدن اومد،نازلی که معلوم بود حسابی هل شده ،سریع نزدیکم شد، انگشت اشاره اشو جلوی صورتم تکون داد و گفت وای به حالت اگه بخوای حرف اضافه ای به کسی بزنی، به والله چنان بلایی سرت میارم که روزی صد بار آرزوی مرگتو کنی و با عجله از اتاق بیرون رفت….صدای یاالله گفتن حکیم علی که توی خونه پیچید ، با خودم گفتم یا باید الان دست به دامن سیاستهای زنونه بشم که نازلی حساب کار دستش بیاد، یا باید سکوت کنمو از این به بعد هر دفعه که حکیم پاشو از خونه بیرون گذاشت تن و بدنم بلرزه . تصمیمم رو گرفتم و به محض اینکه صدای پای حکیم که نزدیک اتاق می شد رو شنیدم با صدای آرومی شروع کردم به گریه کردن. حکیم تقه ای به در زد و تا در رو باز کرد ، با چشمای گرد شده بهم خیره شد و گفت چی شده دختر جان چرا داری گریه می‌کنی ؟ پات هنوز درد می کنه؟خودمو به مظلومیت زدمو گفتم عمو حکیم شما که اینقدر دلرحم و مهربونی، چطور دلت میاد که یه زن تنها رو با این حال و روز و پای علیلش از خونت بیرون کنی؟ پولی که منصور بهم داده بود رو روبروش گرفتم و گفتم من خرج خودمو میدم و باری روی دوشتون نمی ذارم، فقط تو رو خدا آقائی کن و این زن تک و تنها و مریضو آواره ی شهر غریب نکن.حکیم که انگار هنوز حرفام براش نامفهوم بود ، ابروهاشو تو هم کشید و گفت دختر جان چی داری میگی ؟ نکنه باز تب کردی؟ گفت خدا رو شکر که نداری، پس چرا هذیون میگی؟ من کی خواستم از این خونه بیرونت کنم ؟ گفتم مگه شما به نازلی نگفته بودی که تاج گل باید از این خونه بره ؟حکیم که هاج و واج مونده بود گفت من برای چی باید یه همچین حرفی بزنم دختر جان ؟ گفتم نازلی گفت شما بهش گفتی که تا قبل از اینکه به خونه برگردید باید منو از خونه بیرون کرده باشه ، گفتم حتی با لگد به پام زد و گفت یالا خودتو جمع کن، آقا جونم گفته وقتی من برگشتم این دختره نباید اینجا باشه .حکیم علی که از شنیدن حرفام حسابی گیج شده بود با دهن باز یه نگاه به دهنم می کرد و یه نگاه به پام. دستمو روی صورتم گذاشتمو با صدای بلندی گریه کردم و گفتم به خدا اگه می تونستم راه برم قبل از اینکه بیرونم کنید خودم زحمتو کم می کردمو مزاحمتون نمی شدم،وگرنه همین الان رفع زحمت می کردمو اینقدر خودمو خوار و خفیف نمی کردم که نازلی بخواد اینجوری با کتک و بد و بیراه بیرونم کنه. دوباره پولو به طرفش گرفتم و گفتم لطفا این پولو ازم بگیرید، نمی خوام باری روی دوشتون بذارم ،ولی تو رو خدا فقط بذارید تا اومدن منصور اینجا بمونم. حکیم علی استغراللهی گفت و داد زد نازلی؟ نازلی زود بیا اینجا ببینم این حرفا از کجا دراومده؟ نازلی داخل اتاق شد و گفت:چی شده آقاجون؟ حکیم گفت این حرفا چیه که از قول من به این دختر زدی هاااا؟ من کی به تو گفتم که این دختر رو بیرون کنی؟ تو قرار نیست دریت بشی ؟ خودتم می دونی که این بار اولت نیست که از قول من حرف تحویل دیگران میدی، آخه من باید باهات چیکار کنم زود گفتم عمو حکیم میدونی به من چی میگه؟ میگه تو باعث شدی منصور دیگه منو دوست نداشته باشه، آخه من چیکار به منصور دارم ، والا اگه منصور نازلی رو دوست داشته باشه خودم میام براش خواستگاری . نازلی با حرص دندوناشو بهم فشار داد و گفت خیلی زرنگی، اول منصور، الانم نوبت آقا جونم شده؟ گفتم خجالت بکش حکیم علی حکم پدرم منو داره، حتی از پدرم هم بزرگتره ، این چه حرفیه که داری به من نسبت میدی؟ خدایا منصور زودتر برگرده و من از اینجا برم تا این دختره یه بهتون بدتر بهم نزده. رو به حکیم کردمو گفتم عمو حکیم، البته از روی شما شرمنده ام که این حرفو زدم،چون خود شما واقعا محبت رو در حقم تموم کردی و نمی‌دونم به بخاطر محبتاتون باید چطوری و با چه زبونی ازتون تشکر کنم.حکیم علی با شرمندگی گفت اصلا نیاز به تشکر نیست کاری نکردم ، تو مثل دخترمی ،
ادامه دارد...
بومِ آشپزی
پس حواستو خوب جمع کن ،کاری نکن که همین الان پرتت کنم تو کوچه و مجبور بشی شب رو توی خیابونهای این شهر درندشت صبح کنی فهمیدی؟ گفتم نمی خوای باور کنی که بین من و منصور هیچی نبوده و نیست؟ باور نکن، ولی نمی تونی منو به قول خودت پرت کنی بیرون ،چون منصور می دونه که من با این پای علیلم که نمی تونم باهاش درست و حسابی یه قدمم بردارم ،نمی ذارم از این خونه برم ،مطمئنا می فهمه که رفتنم زیر سر توئه و ازت کینه به دل می گیره ،اونوقت بهت علاقمند که نمیشه هیچ، مطمئن باش تلافی میکنه، حالا دیگه خود دانی. با شنیدن حرفم کمی توی فکر رفت و یهو پاشو از روی پام که کم کم داشت زیر فشار پاش بی حس می شد برداشت . همینطور که با دستم جای پاش رو می مالیدم گفتم ، تو باید کاری کنی که منصور بهت علاقمند بشه نه اینکه بدتر از خودت فراریش بدی...هنوز حرفم تموم نشده بود که از توی حیاط صدای در زدن اومد،نازلی که معلوم بود حسابی هل شده ،سریع نزدیکم شد، انگشت اشاره اشو جلوی صورتم تکون داد و گفت وای به حالت اگه بخوای حرف اضافه ای به کسی بزنی، به والله چنان بلایی سرت میارم که روزی صد بار آرزوی مرگتو کنی و با عجله از اتاق بیرون رفت….صدای یاالله گفتن حکیم علی که توی خونه پیچید ، با خودم گفتم یا باید الان دست به دامن سیاستهای زنونه بشم که نازلی حساب کار دستش بیاد، یا باید سکوت کنمو از این به بعد هر دفعه که حکیم پاشو از خونه بیرون گذاشت تن و بدنم بلرزه . تصمیمم رو گرفتم و به محض اینکه صدای پای حکیم که نزدیک اتاق می شد رو شنیدم با صدای آرومی شروع کردم به گریه کردن. حکیم تقه ای به در زد و تا در رو باز کرد ، با چشمای گرد شده بهم خیره شد و گفت چی شده دختر جان چرا داری گریه می‌کنی ؟ پات هنوز درد می کنه؟خودمو به مظلومیت زدمو گفتم عمو حکیم شما که اینقدر دلرحم و مهربونی، چطور دلت میاد که یه زن تنها رو با این حال و روز و پای علیلش از خونت بیرون کنی؟ پولی که منصور بهم داده بود رو روبروش گرفتم و گفتم من خرج خودمو میدم و باری روی دوشتون نمی ذارم، فقط تو رو خدا آقائی کن و این زن تک و تنها و مریضو آواره ی شهر غریب نکن.حکیم که انگار هنوز حرفام براش نامفهوم بود ، ابروهاشو تو هم کشید و گفت دختر جان چی داری میگی ؟ نکنه باز تب کردی؟ گفت خدا رو شکر که نداری، پس چرا هذیون میگی؟ من کی خواستم از این خونه بیرونت کنم ؟ گفتم مگه شما به نازلی نگفته بودی که تاج گل باید از این خونه بره ؟حکیم که هاج و واج مونده بود گفت من برای چی باید یه همچین حرفی بزنم دختر جان ؟ گفتم نازلی گفت شما بهش گفتی که تا قبل از اینکه به خونه برگردید باید منو از خونه بیرون کرده باشه ، گفتم حتی با لگد به پام زد و گفت یالا خودتو جمع کن، آقا جونم گفته وقتی من برگشتم این دختره نباید اینجا باشه .حکیم علی که از شنیدن حرفام حسابی گیج شده بود با دهن باز یه نگاه به دهنم می کرد و یه نگاه به پام. دستمو روی صورتم گذاشتمو با صدای بلندی گریه کردم و گفتم به خدا اگه می تونستم راه برم قبل از اینکه بیرونم کنید خودم زحمتو کم می کردمو مزاحمتون نمی شدم،وگرنه همین الان رفع زحمت می کردمو اینقدر خودمو خوار و خفیف نمی کردم که نازلی بخواد اینجوری با کتک و بد و بیراه بیرونم کنه. دوباره پولو به طرفش گرفتم و گفتم لطفا این پولو ازم بگیرید، نمی خوام باری روی دوشتون بذارم ،ولی تو رو خدا فقط بذارید تا اومدن منصور اینجا بمونم. حکیم علی استغراللهی گفت و داد زد نازلی؟ نازلی زود بیا اینجا ببینم این حرفا از کجا دراومده؟ نازلی داخل اتاق شد و گفت:چی شده آقاجون؟ حکیم گفت این حرفا چیه که از قول من به این دختر زدی هاااا؟ من کی به تو گفتم که این دختر رو بیرون کنی؟ تو قرار نیست دریت بشی ؟ خودتم می دونی که این بار اولت نیست که از قول من حرف تحویل دیگران میدی، آخه من باید باهات چیکار کنم زود گفتم عمو حکیم میدونی به من چی میگه؟ میگه تو باعث شدی منصور دیگه منو دوست نداشته باشه، آخه من چیکار به منصور دارم ، والا اگه منصور نازلی رو دوست داشته باشه خودم میام براش خواستگاری . نازلی با حرص دندوناشو بهم فشار داد و گفت خیلی زرنگی، اول منصور، الانم نوبت آقا جونم شده؟ گفتم خجالت بکش حکیم علی حکم پدرم منو داره، حتی از پدرم هم بزرگتره ، این چه حرفیه که داری به من نسبت میدی؟ خدایا منصور زودتر برگرده و من از اینجا برم تا این دختره یه بهتون بدتر بهم نزده. رو به حکیم کردمو گفتم عمو حکیم، البته از روی شما شرمنده ام که این حرفو زدم،چون خود شما واقعا محبت رو در حقم تموم کردی و نمی‌دونم به بخاطر محبتاتون باید چطوری و با چه زبونی ازتون تشکر کنم.حکیم علی با شرمندگی گفت اصلا نیاز به تشکر نیست کاری نکردم ، تو مثل دخترمی ،
ادامه دارد...
بومِ آشپزی
۸۳