بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_صدوسه زود چشماشو باز کرد و با دستش چشاشو مالید و گفت بیدار شدی تاج گل ؟ چشامو روی هم گذاشتمو گفتم آره ، فقط خیلی تشنمه ... سرشو به چپ و راست چرخوند و گفت اهااا ، آب اونجاس ، از کنار پنجره ای که رو به حیاط باز می شد ، کوزه ی آب رو برداشت و داشت به سمتم می اومد که یه لحظه سرجاش خشکش زد و دوباره به سمت پنجره برگشت. چشاشو ریز کرد و به حیاط خیره شد. با صدای گرفته ام گفتم چی شده ؟ به خدا دیگه طاقت ندارم ، نگو که علیرضا دوباره پیدامون کرده . سرشو به طرفم چرخوند و گفت نه نه ، هیچی نشده س. با درد گفتم نمی تونم تکون بخورم،به خدا نمی تونم ،انگار پام خورد شده. با نگرانی گفت تکونش نده ، بذار برم یه لیوان بیارم بهت آب بدم، با لیوان راحت تره. وقتی بلند شد و از اتاق بیرون رفت ، احساس کردم آوردن لیوان بهونه بود تا بتونه به حیاط بره ، با اینکه نمی دونستم توی حیاط چه خبره ،ولی حس می کردم دوباره داره یه اتفاقی می افته که من ازش بی خبرم. چند دقیقه از رفتن منصور گذشت و من با هر ثانیه ای که می گذشت نگرانیم چندین برابر میشد ، تا اینکه منصور با یه لیوان توی دستش برگشت و سوالهای بی وقفه ی من شروع شد ،منصور تو رو خدا راستشو بگو چی شده ؟ کی تو حیاط بود که به بهونه ی لیوان آوردن بیرون رفتی ؟ اگه چیز مهمیه به منم بگو ؟ اگه حتی بدترین اتفاق هم افتاده بهم بگو، من طاقتشو دارم ، فقط بهم دروغ نگو که از دروغ گفتن متنفرم. خنده ی ریزی کرد و از کوزه آبی تو لیوان مسی ریخت و گفت چقدر سوال داشتی.. هیچی نشده ،کسی هم جز حکیم و نازلی توی حیاط نبود، از پنجره دیدم داشتن به طرف اتاقی که ما هستیم اشاره میکردن ، راستشو بخوای خیلی کنجکاو شدم، دل تو دلم نبود بدونم چی دارن میگن. به جون دایه یه لحظه تصمیم گرفتم با همین پای مصدومت از اینجا ببرمت، ولی زیر منت کسی نباشیم ،هر چند اخلاق حکیم رو خوب می شناسم و می دونستم از این جور اخلاقا نداره که بخواد سر مهمونش منت بذاره ،ولی بازم برای اینکه مطمئن بشم رفتم توی حیاط و بی تعارف گفتم حکیم علی راجع به ما چی می‌گفتید ؟اگه وجود ما شمارو ناراحت می‌کنه همین الان از اینجا میریم. حکیم دستشو رو شونم گذاشت و گفت اینجوری منو شناختی؟ الکی راجع به من قضاوت نکن پسر جان ، یه مقدار پای مرغ خریده بودم داشتم به نازلی می گفتم یه سوپی برای این دختر بپزه که جون بگیره ، الانم قبل از اینکه منو عصبی کنی زود برگرد پیش مریضت. با شنیدن حرفای منصور خیالم کمی راحت شد، نفسمو بیرون دادمو دست کردم تو جیب پیراهنم و طلاهایی که از عروسیم داشتمو از لای دستمالی که توش پیچیده بودمشون بیرون آوردمو به منصور گفتم اینارو بگیر بفروش و پولی که قراره به حکیم بدی رو ،از پول اینا بده. اما منصور با اخم دستمو رد کرد و گفت اینارو بذار توی جیبت و نگهشون دار برای آیندت ،هنوز راه طولانی پیش روته و ممکنه یه زمانی اینا به دردت بخورن . از این به بعد هم تا هر وقتی که من کنارتم دیگه به هیچی فکر نکن.دفعه ی آخرتم باشه که اینارو میاری و ازم می خوای بفروشمشون. با صدای آرومی گفتم آخه من تا همین جا هم خیلی مدیون محبتت هستم، اگه تو نبودی فقط خدا میدونه چی به سرم می اومد. با لبخند گفت وقت زیاده بالاخره یه روزی هم میاد که من جواب خوبیامو ازت بخوام. معنی حرفش رو نفهمیدم، ولی چیزی هم راجع بهش نپرسیدم فقط ابرویی بالا انداختم و گفتم کی از اینجا می ریم؟ دستی به ته ریشش کشید و گفت دقیق نمی‌دونم ، چون حکیم گفت تا ده روز، بلکه هم بیشتر باید روی پات مرحم های مختلف بذاره، ولی من فردا میرم یه سر به دایه بزنم و ببینم اون و نرگس کجا هستن و چی به روزشون اومده . حرفشو قطع کردم و گفتم میخوای منو اینجا تنها بذاری ؟منم با خودت ببر ، من نمی تونم تنها اینجا بمونم.. مستاصل گفت نمی تونم تورو با خودم ببرم ،تو این وضعیت امن ترین جا برات همین جاس. من میرم و یکی دو روز دیگه برمی‌گردم و اینسری تا خوب شدنت اینجا میمونم...شاید نرگس رو هم با خودم بیارم که ازت مراقبت کنه. نگاهی بهم کرد و باحرص گفت الان چرا داری اینجوری اشک میریزی؟ نکن دیگه ، هر چقدر تو برای من مهم هستی دایه هم مهمه ، اون برام از مادرم عزیزتره، چون خوبیهایی در حقم کرده که مادر خودم نکرده ،پس مجبورم برم از حالش با خبر بشم. توان جواب دادن بهش رو نداشتم ، چون اونقدر بغض داشتم که هر لحظه ممکن بود به هق هق بیافتم…. برای همین سکوت کردم و سعی کردم که دیگه دنبال قضیه رو نگیرم ،چون خودم هم می دونستم که اعتراضم بی فایده اس و منصور باید بره .. گفتم من چطوری این محبت هاتو جبران کنم.. به سقف خیره شد و گفت به نظرت الان اون ع داره چیکار می‌کنه ؟ با تعجب چشمامو ریز کردم و گفتم کی ؟ لبخندی زد و گفت علیرضا دیگه، الان حتما رفتا به همه گفته که تو کجا بودی. ادامه دارد بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر#قسمت_صدوپنج
من که از دست تو دلخور نشدم ، از دست این دختره عصبی شدم، ولی به جون عزیزت .. یهو از حرفی که زد خجالت زده شد و گفت ببخشید خواستم بگم به جون عزیزم دایه .. لبخندی زدم و گفتم خب بعدش؟ آره به جونم عزیزم من از همون اولم آدمی نبودم که نمک بخورمو نمکدون بشکنم، چون حکیم علی واقعا در حق من پدری کرده. یادم میاد آخرین باری که اینجا بودم یه شب سر درد و دل حکیم علی باز شد و بین حرفاش گفت نگران نازلیه، چون کسی رو نداره که بتونه بهش اعتماد کنه و نازلی رو بهش بسپره که اگه خدایی نکرده یه روز خودش نبود از این دختر مواظبت کنه . اونشب حکیم علی گفت هر چی فکر کردم مناسب تر از تو کسی رو پیدا نکردم که نازلی رو بهش بسپارم تا خیالم راحت باشه و سر بسته گفت که دلش می خواد نازلی با من ازدواج کنه ،ولی من همیشه نازلی رو به چشم خواهری نگاه کرده بودم و از اون به بعد هم نمی تونستم به چشم دیگه ای بهش نگاه کنم، برای همین بعد از اون دیگه برای یادگیری طبابت پیش حکیم علی نیومدم که هم مستقیم روی حرف حکیم حرف نزده باشم و هم غیر مستقیم متوجهش کرده باشم که جواب من به درخواستش منفیه. الانم نمی دونم چرا این دختره این حرفو زد، آخه من که قول و قراری باهاشون نذاشته بودم که بخواد با سرنوشتش بازی بشه…اونشب تا صبح نه من خوابم برد ، نه منصور که کل شب رو نشسته دستشو زیر چونه اش گذاشته بود و غرق فکر و خیال بود. هوا تقریبا گرگ و میش شده بود که منصور از جاش بلند شد و گفت تاج گل بیداری ؟ چشمامو باز کردم و گفتم آره بیدارم ، چی شده ؟گفت من باید برم ، دلم بدجوری شور میزنه . به سختی خودمو کمی جابجا کردمو گفتم برای چی دلت شور میزنه؟ گفت نمی‌دونم کل شب صدای دایه تو گوشم بود، همش نگرانم که نکنه اون پسره بلایی سرشون آورده باشه.. زود گفتم خدا نکنه. دستشو توی جیبش کرد یه مقدار پول در آورد کنار رختخوابم گذاشت و گفت اینارو بده به حکیم که بره گوشت و ماهیچه و .... برات بخره که بخوری و زودتر جون بگیری.گفت خیلی مواظب خودت باش ، من زود برمی‌گردم. بغضم ترکید و با گریه ای که هر لحظه اوج می‌گرفت گفتم منصور تو رو خدا یه وقت منو اینجا تو این شهر غریب تنها نذاری ؟ نشست و گفت هیچ وقت ، هیچ وقت تنهات نمی ذارم مطمئن باش، فقط توی این چند روزی که من نیستم اگه یه وقت این دختره بهت چیزی گفت تحمل کن ، می دونم که توی این مدت خیلی سختی کشیدی ،ولی این روزها رو هم تحمل کن ایشالا بعدش همه چی درست میشه. گریه امونم نمی داد که حرف بزنم، برای همین برای تائید حرفش فقط سرمو تکون دادم و با گفتن خداحافظ از اتاق بیرون رفت. نه پای سالم داشتم که مثل بچه ها دنبالش بدوم و بگم منم با خودت ببر و نه می تونستم مانع رفتنش بشم و جز گریه کردن کاری از دستم ساخته نبود. توی اون مدت اونقدر منصور مثل یه کوه پشتم ایستاده بود ،که از نبودنش حتی برای یکی دو روز می ترسیدم و احساس نا امنی و بی پناهی بهم دست می داد. بعد از رفتن منصور اونقدر برای خودم و رفتن تنها کسی که تو این مدت کنارم بود گریه کردم که کم کم خسته شدم و بالاخره چشمام غرق خواب شدن. با صدای بلند نازلی که داد میزد چقدر می خوابی؟ نکنه انتظار داری من بیام تر و خشکت هم بکنم ؟چشمامو باز کردمو اولش اصلا متوجه منظورش نشدم، توی دل گفتم حتما داره با کس دیگه ای حرف می زنه، اما یهو در اتاقو محکم باز کرد، توی چارچوب در وایساد و گفت خیالت راحت شد؟ اونقدر ادا از خودت درآوردی که بالاخره منصور رو خسته کردی و اون رفت... ولی از امروز دیگه از این خبرا نیست، پاشو خودتو جمع کن ،چون دیگه کسی نیست که خدمتت باشه، منم اصلا حوصله ی این اداهاتو ندارم ،برای یه زخم کوچیک همچین خودتو توی رختخواب انداختی که هر کی ندونه فکر می کنه زخم شمشیر خوردی . چشامو روی هم محکم بستم و حرصمو قورت دادم و سعی کردم چیزی نگم.ولی دوباره ادامه داد و گفت اوتی که دوست دارمو ازم گرفتی، نکنه توقع داری خودمم بشم کلفت خانوم دیگه نتونستم سکوت کنم و گفتم قصد نداری دست از سر من برداری نه ؟چرا فکر می‌کنی منصور رو من ازت گرفتم حرفمو قطع کرد و گفت فکر نمی کنم، مطمئنم ،توی این چند روزه با چشمای خودم دیدم... گفتم وقتی من هیچ حس خاصی به منصور ندارم، تو اونوقت چطوری اینقدر مطمئنی؟گفت زودتر پاتو از زندگی من و منصور بکش کنار ، چون علاقه ما مال امروز و دیروز نیست، ما از بچگی بهم علاقه داشتیم..به حرفش پوزخندی زدم که جلوتر اومد و با حرص پاشو روی پام گذاشت و فشار داد و گفت بایدم بخندی،ولی به زودی زود اون منم که بهت می خندم..از درد زیاد طاقتم تموم شد و جیغ بلندی زدم و با داد گفتم حکیم علی،تورو خدا بیا منو از دست این دختر نجات بده. خنده ای کرد و گفت هر چقدر دوست داری داد بزن ،اصلا جیغ بزن،چون کسی نیست که بیاد به دادت برسه،
ادامه دارد
بومِ آشپزی
من که از دست تو دلخور نشدم ، از دست این دختره عصبی شدم، ولی به جون عزیزت .. یهو از حرفی که زد خجالت زده شد و گفت ببخشید خواستم بگم به جون عزیزم دایه .. لبخندی زدم و گفتم خب بعدش؟ آره به جونم عزیزم من از همون اولم آدمی نبودم که نمک بخورمو نمکدون بشکنم، چون حکیم علی واقعا در حق من پدری کرده. یادم میاد آخرین باری که اینجا بودم یه شب سر درد و دل حکیم علی باز شد و بین حرفاش گفت نگران نازلیه، چون کسی رو نداره که بتونه بهش اعتماد کنه و نازلی رو بهش بسپره که اگه خدایی نکرده یه روز خودش نبود از این دختر مواظبت کنه . اونشب حکیم علی گفت هر چی فکر کردم مناسب تر از تو کسی رو پیدا نکردم که نازلی رو بهش بسپارم تا خیالم راحت باشه و سر بسته گفت که دلش می خواد نازلی با من ازدواج کنه ،ولی من همیشه نازلی رو به چشم خواهری نگاه کرده بودم و از اون به بعد هم نمی تونستم به چشم دیگه ای بهش نگاه کنم، برای همین بعد از اون دیگه برای یادگیری طبابت پیش حکیم علی نیومدم که هم مستقیم روی حرف حکیم حرف نزده باشم و هم غیر مستقیم متوجهش کرده باشم که جواب من به درخواستش منفیه. الانم نمی دونم چرا این دختره این حرفو زد، آخه من که قول و قراری باهاشون نذاشته بودم که بخواد با سرنوشتش بازی بشه…اونشب تا صبح نه من خوابم برد ، نه منصور که کل شب رو نشسته دستشو زیر چونه اش گذاشته بود و غرق فکر و خیال بود. هوا تقریبا گرگ و میش شده بود که منصور از جاش بلند شد و گفت تاج گل بیداری ؟ چشمامو باز کردم و گفتم آره بیدارم ، چی شده ؟گفت من باید برم ، دلم بدجوری شور میزنه . به سختی خودمو کمی جابجا کردمو گفتم برای چی دلت شور میزنه؟ گفت نمی‌دونم کل شب صدای دایه تو گوشم بود، همش نگرانم که نکنه اون پسره بلایی سرشون آورده باشه.. زود گفتم خدا نکنه. دستشو توی جیبش کرد یه مقدار پول در آورد کنار رختخوابم گذاشت و گفت اینارو بده به حکیم که بره گوشت و ماهیچه و .... برات بخره که بخوری و زودتر جون بگیری.گفت خیلی مواظب خودت باش ، من زود برمی‌گردم. بغضم ترکید و با گریه ای که هر لحظه اوج می‌گرفت گفتم منصور تو رو خدا یه وقت منو اینجا تو این شهر غریب تنها نذاری ؟ نشست و گفت هیچ وقت ، هیچ وقت تنهات نمی ذارم مطمئن باش، فقط توی این چند روزی که من نیستم اگه یه وقت این دختره بهت چیزی گفت تحمل کن ، می دونم که توی این مدت خیلی سختی کشیدی ،ولی این روزها رو هم تحمل کن ایشالا بعدش همه چی درست میشه. گریه امونم نمی داد که حرف بزنم، برای همین برای تائید حرفش فقط سرمو تکون دادم و با گفتن خداحافظ از اتاق بیرون رفت. نه پای سالم داشتم که مثل بچه ها دنبالش بدوم و بگم منم با خودت ببر و نه می تونستم مانع رفتنش بشم و جز گریه کردن کاری از دستم ساخته نبود. توی اون مدت اونقدر منصور مثل یه کوه پشتم ایستاده بود ،که از نبودنش حتی برای یکی دو روز می ترسیدم و احساس نا امنی و بی پناهی بهم دست می داد. بعد از رفتن منصور اونقدر برای خودم و رفتن تنها کسی که تو این مدت کنارم بود گریه کردم که کم کم خسته شدم و بالاخره چشمام غرق خواب شدن. با صدای بلند نازلی که داد میزد چقدر می خوابی؟ نکنه انتظار داری من بیام تر و خشکت هم بکنم ؟چشمامو باز کردمو اولش اصلا متوجه منظورش نشدم، توی دل گفتم حتما داره با کس دیگه ای حرف می زنه، اما یهو در اتاقو محکم باز کرد، توی چارچوب در وایساد و گفت خیالت راحت شد؟ اونقدر ادا از خودت درآوردی که بالاخره منصور رو خسته کردی و اون رفت... ولی از امروز دیگه از این خبرا نیست، پاشو خودتو جمع کن ،چون دیگه کسی نیست که خدمتت باشه، منم اصلا حوصله ی این اداهاتو ندارم ،برای یه زخم کوچیک همچین خودتو توی رختخواب انداختی که هر کی ندونه فکر می کنه زخم شمشیر خوردی . چشامو روی هم محکم بستم و حرصمو قورت دادم و سعی کردم چیزی نگم.ولی دوباره ادامه داد و گفت اوتی که دوست دارمو ازم گرفتی، نکنه توقع داری خودمم بشم کلفت خانوم دیگه نتونستم سکوت کنم و گفتم قصد نداری دست از سر من برداری نه ؟چرا فکر می‌کنی منصور رو من ازت گرفتم حرفمو قطع کرد و گفت فکر نمی کنم، مطمئنم ،توی این چند روزه با چشمای خودم دیدم... گفتم وقتی من هیچ حس خاصی به منصور ندارم، تو اونوقت چطوری اینقدر مطمئنی؟گفت زودتر پاتو از زندگی من و منصور بکش کنار ، چون علاقه ما مال امروز و دیروز نیست، ما از بچگی بهم علاقه داشتیم..به حرفش پوزخندی زدم که جلوتر اومد و با حرص پاشو روی پام گذاشت و فشار داد و گفت بایدم بخندی،ولی به زودی زود اون منم که بهت می خندم..از درد زیاد طاقتم تموم شد و جیغ بلندی زدم و با داد گفتم حکیم علی،تورو خدا بیا منو از دست این دختر نجات بده. خنده ای کرد و گفت هر چقدر دوست داری داد بزن ،اصلا جیغ بزن،چون کسی نیست که بیاد به دادت برسه،
ادامه دارد
بومِ آشپزی
۱۰