بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_سوم موهای فرق شده اش را با سر انگشتش صاف کرد و گفت یه کمی استراحت کنیم و تا قبل از اینکه جشن شروع بشه ،بازاری بریم یه لباسی که لایق شهر باشه برات بخرم.. از حرف خانجون خجالت زده کنار ایستادم و با صدای آرومی گفتم بفرما... پسر جوون با عجله از کنارم به طرف حیاط رفت .. یکی دو ساعت از اومدنمون گذشت و با خانجون به طرف بازار امامزاده حسن که خاله بهجت از قیمت هاش خیلی تعریفی میکرد قدم برداشتیم... یه دفعه صدای ترمز ماشینی که پشت سر ما بود از راه رفتن صرف نظر کردیم ، صدا همون صدا بود.. سرم را به عقب چرخوندم و با صدای آرومی که فقط خان جون بشنوه گفتم ، این شبیه روح میمونه ،هر جا میریم جلوی چشممون سبز میشه... خانجون گفت هیسسس الان صداتو میشنوه....بر خلاف زبونم ، دوست داشتم بیشتر ببینمش.. اولین بار بود که این احساسات رو داشتم.صداشو بلند تر کرد و گفت مادر بیا سوار شید تا مسیری شمارو برسونم ...خانجون از خدا خواسته به طرف ماشین رفت و گفت ای به قربون تو پسرم ، خدا خیرت بده ننه.... همینجور که سوار ماشین میشد من رو هم پشت سرش می کشید. هر دو با هم سوار ماشین شدیم ...خانجون گفت پیر شدم، یه قدم راه برم انگار مسافتی راه رفتم.مثل جوونیام نیستم که از این ده به اون ده یه ساعته راه میرفتم ..راستی پسرم شما چه نسبتی با داماد داری؟ صداشو صاف کرد و گفت من هیچ نسبتی با داماد ندارم ، بلکه خود دامادم حاج خانم.... با شنیدن این حرف قلبم ناخوداگاه به هزار و یه تکه خورد شد،با صدایی که می لرزید گفتم شما شوهر نارین دختر خاله ی من هستی ؟ از آینه به طرفم نگاه کرد و با صدای آرومی که خانجون متوجه نشه گفت متاسفانه بله .... سرم را پایین انداختم و با سر انگشتام خودمو مشغول کردم .. خانجون گفت :پس الان ما فامیل در اومدیم ،من هم مادر بزرگ نارینم ،اسمت چیه پسرم ؟ نمیشه بدون اینکه اسمت را ندونم هی بگم پسرم پسرم ... _گفت ؛ اسمم علیرضاس ، ولی همه بهم میگن علی ... به طرفم نگاه کرد و گفت این دختر خانم هم نوه ی شماس؟ خانجون دستی روی سرم کشید و گفت آره ننه ، این هم نوَه ی منه،ولی برعکس نارین این خیلی پخته تر و خانم تره .. صداشو آرومتر کرد و گفت بین خودمون بمونه ، هاااا، من این نومو بیشتر از نارین دوست دارم .. سرمو بالا بردم و خواستم به خانجون چیزی بگم که نگاهم به نگاه علیرضا خورد... سریع نگاهم رو گرفتم.. تو دلم خدا خدا میکردم علیرضا دروغ گفته باشه ،که هیچ نسبتی با نارین نداشته باشه .. با ایستادن ماشین ، سرم را به طرف شلوغی خیابان و مغازه های جور باجور چرخوندم ...علیرضا گفت ننه رسیدیم .. قبل از اینکه از ماشین پیاده بشیم گفتم خانجون اینجا خیلی شلوغه ، خدایی نکرده اینجا اگه گم شدیم چطوری به عروسی نارین برسیم ؟ قبل از اینکه خانجون جوابمو بده، علیرضا گفت هر جا خواستید برید من می رسونمتون و کارهاتون که تموم شد با هم برمی گردیم.. خانجون گفت خدا خیرت بده پسرم تو امروز کلا ناجی ما شدی. ننه من می‌خوام برای این دختر یه لباسی بخرم تا برازنده ی عروسیای شهری باشه، آخه نمی‌خوام شب عروسی با این لباسای محلی دخترم خجالت بکشه. علیرضا که معلوم بود از این حرف خیلی ناراحت شده، گفت : ننه جان این چه حرفیه که میزنی ؟ ماشالله هزار ماشالله این دختر از نظر زیبایی هیچی کم نداره و لباسش هم اتفاقا خیلی برازندس و زیبائیشون رو دو چندان کرده. از این همه تعریف خوشحال شدم، لبخندی زدمو با صدائی آروم گفتم خیلی ممنون شما لطف دارید .. خانجون گفت پسرم پس اگه کاری نداری لطف کن مارو جلوی یه دکانی ، پیاده کن تا ما یه لباسی انتخاب کنیم... علیرضا خنده ای کرد و گفت مگه میخوای نخود لوبیا بخری ننه جان . خانجون گفت ، چه می‌دونم والله ، ... ماشین رو پارک کرد ، گفت پیاده شید، اینجا یه لباس فروشی می شناسم که هم لباساش قشنگن و هم قیمتهاش مناسبه. علیرضا چند قدم جلوتر راه افتاد و ما پشت سرش حرکت کردیم . تو دلم حسرت می خوردم که چی میشد اگه این پسر بجای نارین با من ازدواج میکرد؟مگه من چی از نارین کم دارم ، از ظاهر بگیر تا درس و مشق ، فقط یه چی کمتر از نارین داشتم، و اون هم پول آقام بود،.... فقط چون شوهر خاله تو شهر کار می کرد و وضع مالیش از ما بهتر بود، دخترش الان می تونست با همچین آدمی ازدواج کنه. اینقدر تو مقایسه ی نارین و خودم غرق شده بودم ، حتی صدای خانجون و علیرضا رو نمی شنیدم . یه دفعه احساس کردم دستم سوخت ، با گفتن آخی به دستم نگاه کردم و نگاهم افتاد به خانجونی که با حرص بهم می گفت هوش و حواست کجاست دختر؟ یه ساعته داریم صدات می‌زنیم. گفتم :هااا،چی ؟ هیچی ؟ من حواسم اینجاس... چی شده ؟ علیرضا به لباسایی که تو ی مغازه آویزون بود اشاره کرد و گفت از این جور لباسا خوشت میاد ؟ ادامه دارد بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر #قسمت_چهارم
خانجون لبی تر کرد و گفت ما که از لباس شهری سر در نمیاریم پسرم، اگه برات زحمتی نیست میشه تو انتخاب لباس به این دختر کمک کنی ؟ راستشو بخوای من دیگه پاهام یاری نمی کنه راه برم، دور و برش چرخی زد، تکه کاغذی برداشت ،روی زمین پهن کرد و همونجا نشست و گفت تا این دختر لباسشو انتخاب کنه من همین جا می شینم ننه .....با صدای آرومی گفتم خانجون ؟خانجون ابروهای پرپشت و نیمه سفیدش را تابه تا ، بالا انداخت و گفت فقط پیشت باشه و تو انتخاب کن ، حالا تا وقت این بنده خدارو نگرفتی زود یه چیزی انتخاب کن. به اجبار با علیرضا پابه مغازه گذاشتم .با نگاه کردن به هر کدوم از پیراهنها، نوچی می کردم که، علیرضا کنارم اومد و گفت میخوای کمکت کنم یدونه رو انتخاب کنی ؟ سرمو به پایین انداختم و گفتم ممنون میشم ، البته اگه زحمتی برای شما نمیشه ..گفت پس دنبالم بیا . با هم بین لباسها قدم می زدیم و علیرضا هر از گاهی یکی از پیراهنها رو بیرون می آورد و بعد از نگاهی سرجاش میذاشت ، یهو پرسیدم نارینو دوست داری ؟ یه لحظه از حرفم شوکه شد،بریده بریده گفت چطور ؟ مگه چیزی شنیدی ؟سرمو به طرفین تکون دادم و گفتم نه ، نه اصلا ، چون وقتی از شما پرسیدم شوهر نارین هستی ، در جواب گفتی متاسفانه ...یکی از پیراهن هارو روبروم گرفت و گفت اینو ببین، فکر کنم خوب باشه... گفتم جواب سوالمو ندادی ؟درست میگم یا من اشتباه شنیدم ؟گفت دوسش ندارم و این ازدواج فقط به خاطر پدرم سر گرفت... بدون اینکه دلیلش را بپرسم ، با شنیدن این حرف انگار آب یخی رو سرم ریخته شد ، لباس را از دست علی رضا گرفتم و با خوشحالی داخل اتاق پرو شدم ، خودم هم از دست کارهایی که بدون فکر کردن میکنم تعجب کردم...پشت پرده به خودم تو آینه نگاهی انداختم،دستمو روی صورت رنگ پریدم گذاشتم و با صدای آرومی گفتم چت شده دختر ؟ داری با سرنوشت یکی دیگه بازی می‌کنی ؟ این هم چه سرنوشتیه میخوای برای نارین میخوای بسازی؟ تند تند لباس به قول معروف لباس شهری را تن کردم و هر چه خودمو به زیپ پیراهنم دست میکشیدم موفق به بستنش نمی‌شدم، سرم را از لای پرده بیرون کشیدم و گفتم ؛ میشه خانجونم را صدا بزنی ؟علیرضا گفت خانجونت به خواب عمیقی توی این همه شلوغی و سرما به سر میبره .. صورتم را به حالت غمگین در آوردم و گفتم پس حالا من چطور میتونم زیپ این لباس را ببندم ؟ که یکی از فروشنده ها کمکم کرد، علیرصا من رو که دید گف چقدر تو قشنگی ... با صدای خانجون که می‌گفت معلوم هست چکار میکنید ؟ یه ساعت منو تو این سرما الاف خودت کردی دختر... با استرسی که خانجون حرف های علیرضارو شنیده باشه ، به پت و پت افتادم زود گفتم خانجون این بهم میاد ؟ دستشو روی ابروش گذاشت و گفت هااا والله خیلی بهت میاد ، فقط ببینیم قیمتش چنده ،انشالله گرون نگن،می‌دونی که ما زیاد با خودمون پول نیوردیم ..علیرضا زود سررشته ی حرف را دستش گرفت و گفت نه ننه نمی‌خواد نگران قیمت باشی ،البته این لباس هم زیاد گرون نیست و چون صاحب مغازه رفیقم و من ازش طلب دارم اینو به حساب طلبی که ازش دارم کم می‌کنه ...خانجون دور لبشو پاک کرد و گفت نه پسرم ، ما اینجوری معذب می شیم تا همین الان هم تو گیر و دار عروسیت کلی به زحمت افتادی. خانجون سرشو تکون داد و گفت نه اصلا همچین چیزی نمیشه ، اگه هم گرون بود یکی دیگه که قیمتش مناسبتره می‌خریم و اگه قیمت مناسب گیرمون نیومد مجبوره با همین لباس محلی خودمون امشب رو بگذرونه. اصلا ما اومدیم که ادای احترامی کرده باشیم ،نیومدیم که لباسامون رو به رخ دیگران بکشیم ، برو دختر برو این لباس رو از تنت بیرون بیار ... با شرمندگی داخل شدم و لباسی که این‌همه به من میومد رو با اکراه از تنم بیرون آوردم ،با اخم پیش خانجون و علیرضا که داشتن به هم تعارف میکردن رفتم ، با گفتن مبارکتون باشه فروشنده فهمیدم صاحب همون لباس شدم... وقتی که به خونه رسیدیم تقریبا نیمی از حیاط از جمعیت پر شده بود ، خاله بهجت با دیدن ما اخمهاش رو تو هم کشید و با صدای آرومی گفت خانجون آخه الان وقت این بود که با داماد بری خرید ؟ خب می گفتی یکی دیگه رو پیدا می کردم شما رو ببره ،چند ساعته همه منتظر داماد هستن ،ولی خبر نداشتن که داماد به خاطر این دختر تازه به دوران رسیده علاف شده ..بعد انگشتش رو به صورتم چسبوند و گفت نبینم اینجا منو خجالت زده کنی ، به اندازه ی کافی خودم درد دارم..تا خانجون خواست حرفی بزنه خاله بهجت از ما فاصله گرفت و رفت...تمام خوشحالی که از خرید امروز داشتم تو ی یه لحظه با حرفهای خاله دود شد و به هوا رفت . خانجون که متوجه حالم شده بود گفت نمی‌خواد به حرفاش فکر کنی مادر، خالت هر چقدر زبونش تلخ و زننده اس ، اما قلب رئوف و مهربونی داره ،
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
خانجون لبی تر کرد و گفت ما که از لباس شهری سر در نمیاریم پسرم، اگه برات زحمتی نیست میشه تو انتخاب لباس به این دختر کمک کنی ؟ راستشو بخوای من دیگه پاهام یاری نمی کنه راه برم، دور و برش چرخی زد، تکه کاغذی برداشت ،روی زمین پهن کرد و همونجا نشست و گفت تا این دختر لباسشو انتخاب کنه من همین جا می شینم ننه .....با صدای آرومی گفتم خانجون ؟خانجون ابروهای پرپشت و نیمه سفیدش را تابه تا ، بالا انداخت و گفت فقط پیشت باشه و تو انتخاب کن ، حالا تا وقت این بنده خدارو نگرفتی زود یه چیزی انتخاب کن. به اجبار با علیرضا پابه مغازه گذاشتم .با نگاه کردن به هر کدوم از پیراهنها، نوچی می کردم که، علیرضا کنارم اومد و گفت میخوای کمکت کنم یدونه رو انتخاب کنی ؟ سرمو به پایین انداختم و گفتم ممنون میشم ، البته اگه زحمتی برای شما نمیشه ..گفت پس دنبالم بیا . با هم بین لباسها قدم می زدیم و علیرضا هر از گاهی یکی از پیراهنها رو بیرون می آورد و بعد از نگاهی سرجاش میذاشت ، یهو پرسیدم نارینو دوست داری ؟ یه لحظه از حرفم شوکه شد،بریده بریده گفت چطور ؟ مگه چیزی شنیدی ؟سرمو به طرفین تکون دادم و گفتم نه ، نه اصلا ، چون وقتی از شما پرسیدم شوهر نارین هستی ، در جواب گفتی متاسفانه ...یکی از پیراهن هارو روبروم گرفت و گفت اینو ببین، فکر کنم خوب باشه... گفتم جواب سوالمو ندادی ؟درست میگم یا من اشتباه شنیدم ؟گفت دوسش ندارم و این ازدواج فقط به خاطر پدرم سر گرفت... بدون اینکه دلیلش را بپرسم ، با شنیدن این حرف انگار آب یخی رو سرم ریخته شد ، لباس را از دست علی رضا گرفتم و با خوشحالی داخل اتاق پرو شدم ، خودم هم از دست کارهایی که بدون فکر کردن میکنم تعجب کردم...پشت پرده به خودم تو آینه نگاهی انداختم،دستمو روی صورت رنگ پریدم گذاشتم و با صدای آرومی گفتم چت شده دختر ؟ داری با سرنوشت یکی دیگه بازی می‌کنی ؟ این هم چه سرنوشتیه میخوای برای نارین میخوای بسازی؟ تند تند لباس به قول معروف لباس شهری را تن کردم و هر چه خودمو به زیپ پیراهنم دست میکشیدم موفق به بستنش نمی‌شدم، سرم را از لای پرده بیرون کشیدم و گفتم ؛ میشه خانجونم را صدا بزنی ؟علیرضا گفت خانجونت به خواب عمیقی توی این همه شلوغی و سرما به سر میبره .. صورتم را به حالت غمگین در آوردم و گفتم پس حالا من چطور میتونم زیپ این لباس را ببندم ؟ که یکی از فروشنده ها کمکم کرد، علیرصا من رو که دید گف چقدر تو قشنگی ... با صدای خانجون که می‌گفت معلوم هست چکار میکنید ؟ یه ساعت منو تو این سرما الاف خودت کردی دختر... با استرسی که خانجون حرف های علیرضارو شنیده باشه ، به پت و پت افتادم زود گفتم خانجون این بهم میاد ؟ دستشو روی ابروش گذاشت و گفت هااا والله خیلی بهت میاد ، فقط ببینیم قیمتش چنده ،انشالله گرون نگن،می‌دونی که ما زیاد با خودمون پول نیوردیم ..علیرضا زود سررشته ی حرف را دستش گرفت و گفت نه ننه نمی‌خواد نگران قیمت باشی ،البته این لباس هم زیاد گرون نیست و چون صاحب مغازه رفیقم و من ازش طلب دارم اینو به حساب طلبی که ازش دارم کم می‌کنه ...خانجون دور لبشو پاک کرد و گفت نه پسرم ، ما اینجوری معذب می شیم تا همین الان هم تو گیر و دار عروسیت کلی به زحمت افتادی. خانجون سرشو تکون داد و گفت نه اصلا همچین چیزی نمیشه ، اگه هم گرون بود یکی دیگه که قیمتش مناسبتره می‌خریم و اگه قیمت مناسب گیرمون نیومد مجبوره با همین لباس محلی خودمون امشب رو بگذرونه. اصلا ما اومدیم که ادای احترامی کرده باشیم ،نیومدیم که لباسامون رو به رخ دیگران بکشیم ، برو دختر برو این لباس رو از تنت بیرون بیار ... با شرمندگی داخل شدم و لباسی که این‌همه به من میومد رو با اکراه از تنم بیرون آوردم ،با اخم پیش خانجون و علیرضا که داشتن به هم تعارف میکردن رفتم ، با گفتن مبارکتون باشه فروشنده فهمیدم صاحب همون لباس شدم... وقتی که به خونه رسیدیم تقریبا نیمی از حیاط از جمعیت پر شده بود ، خاله بهجت با دیدن ما اخمهاش رو تو هم کشید و با صدای آرومی گفت خانجون آخه الان وقت این بود که با داماد بری خرید ؟ خب می گفتی یکی دیگه رو پیدا می کردم شما رو ببره ،چند ساعته همه منتظر داماد هستن ،ولی خبر نداشتن که داماد به خاطر این دختر تازه به دوران رسیده علاف شده ..بعد انگشتش رو به صورتم چسبوند و گفت نبینم اینجا منو خجالت زده کنی ، به اندازه ی کافی خودم درد دارم..تا خانجون خواست حرفی بزنه خاله بهجت از ما فاصله گرفت و رفت...تمام خوشحالی که از خرید امروز داشتم تو ی یه لحظه با حرفهای خاله دود شد و به هوا رفت . خانجون که متوجه حالم شده بود گفت نمی‌خواد به حرفاش فکر کنی مادر، خالت هر چقدر زبونش تلخ و زننده اس ، اما قلب رئوف و مهربونی داره ،
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
۱۳۱