بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_صدوبیست اما الان فقط نگاه کن اینو ، چنان به من زُل زده کسی ندونه فکر می کنه ارث آقاشو خوردم. نرگس قربون صدقه ی بچه رفت و گفت آبجی ، راستی اسمشو میخوای چی بزاری ؟ گفتم نمی دونم ، باور می کنی هنوز بهش فکر نکردم؟ به اینجای حرفم که رسید ،یهو صدای یالله مش صابر که داشت از توی حیاط داخل خونه می شد به گوشم خورد و حالم ازش بد شد ... دایه تند تند بچه رو شست و لای پارچه ای پیچید ، دست نرگس داد و گفت این بچه رو لباس بپوشون تا من برم به مش صابر خوش آمدگویی کنم و زود برگردم بیام تا با هم اینجارو تمیز کنیم. اون لحظه دوست داشتم هوار بکشم و بگم که اون شوهرت چجور آدمیه، ولی می دونستم اگه هم بگم ، نه دایه باورم می کنه و نه دیگه بعدش جای من و بچم تو اون خونس، به همین خاطر مجبور بودم زبون به دهن بگیرم و حرفی نزنم . فقط پتو رو روی سرم کشیدم و به خاطر بخت و آینده ی خودمو بچم اشک ریختم . با صدای گریه ی بچه نرگس اومد نزدیکم و گفت آبجی چرا سرتو کردی زیر پتو؟ من بلد نیستم بچه رو آروم کنم ، بهم بگو الان باید چیکار کنم که ساکت بشه ؟ ناخواسته گفتم من نمی دونم، خودت یه جوری ساکتش کن ، نمی‌خوام صداشو بشنوفم .. نرگس گفت آبجی ، این بچه چه گناهی کرده ، این طفل معصوم که اگه می دونست زندگیت اینجوریه هیچ وقت پاشو به قول خودت ، توی این زندگی نمی ذاشت. نرگس بچه رو نزدیکم آورد و گفت آبجی تاج گل ، ناشکری نکن ، خدا قهرش می گیره، فقط یه دقیقه سرتو از زیر اون لحاف بیار بیرون ، دخترتو نگاه کن ببین ماشالله ، هزار ماشالله چقدر ناز و قشنگه ، انگار صورتش نقاشی شده ، بعد از اینکه نگاهش کردی ، اونوقت ببین اصلا دلت میاد که دیگه از این حرفا بزنی؟ حس کنجکاویم ، برای دیدن صورت بچه گل کرد آروم سرمو از زیر لحاف بیرون آوردمو به محض اینکه صورت گرد سفیدش که انگار ازش نور می‌بارید و لب و دماغ کوچولو و چشمای درشتشو دیدم ، گفتم وای ننه تو چقدر خوشگلی .. آره راست میگی نرگس، این بچه چقدر ناز و خوشگلللله. نرگس گفت انشالله بختش هم مثل خودش، زیبا باشه. دوباره غم به دلم نشست و گفتم آخه این بچه با وجود بی پدر بودن چطوری می خواد زندگیه خوبی داشته باشه ؟ نرگس گفت آبجی به جای این حرفا بگو آمین و به چیزای بد فکر نکن . صدامو آروم کردمو پشت سر هم گفتم امین ، امین، خدایا بهش نظر کن.. دایه برگشت توی اتاقو تا چشمش به من افتاد گفت ، واااای خدایا،نرگس زود باش اون بچه رو بذار زمین و بیا اینجا رو با هم تمیز کنیم .. نرگس سریع حرفو عوض کرد و گفت ، دایه زینت ، این بچه خیلی بی قراره ، من نمی‌دونم باید چیکار کنم که آروم بشه .. دایه بی خیال حرف نرگس گفت سریع باش اینجا رو جابجا کن..بعد از اتاق بیرون رفتن..نمیدونستم چیکار کنم ،انگشتمو تو لیوان آب زدم و تو دهنش گذاشتم تا ساکت بشه،حوصلم بهش نمرسید... تا اینکه یه لحظه نگاهم به چهره ی مظلومش افتاد و واقعا دلم براش کباب شد که به جای شیر داشتم شکم گشنه ی بچمو با آب پر می کردم، ولی کار دیگه ای از دستم برنمی اومد و از دایه هم خبری نبود که بیاد و بگه این بچه چرا داره اینجوری گریه می کنه... با صدای ضربه زدن به در ، بچه رو محکم به خودم چسبوندمو لحافو تا زیر گلوم بالا کشیدم ، همون موقع در باز شد و تا چشمم به چهره ی خوشحال منصور که با یه شاخه گل و یه جعبه شیرینی وارد اتاق شد افتاد، لبخند به لبم اومد. منصور توی چارچوب در ایستاد و گفت اجازه هست بیام روی ماه این دختر خوشگل رو ببینم ؟ با همون لبخندی که روی صورتم بود گفتم بفرما ، نیازی به اجازه نیست شما خودت صاحبخونه ای. منصور داخل اتاق شد و با پاش درو پشت سرش بست و گفت حالا میذاری بچه رو ببینم یا می خوای همچنان بچه رو زیر لحاف حبس کنی ؟ همچین بچه رو به خودت چسبوندی که یکی ندونه فکر می کنه اومدم بچه رو ازت بگیرم. به صورت آروم بچم نگاه کردم و گفتم منصور نگاش کن چقدر شیرینه ؟ منصور صلواتی فرستاد و گفت اااا این که تاج گل شماره ی دوئه که بدنیا آوردی. عمیق به صورتش نگاه کردم و گفتم واقعا شبیه منه ؟ گفت ، خیلی ، خیلی زیاد. گفتم نمی خوای بغلش کنی؟ گفت ااا راست میگی ، این شاخه گل تقدیم تاج گل بانوی تازه مادر شده و این شیرینی هم برای این دختر خوشگل که انشالله عاقبت مادر و دختر مثل این شیرینی شیرین باشه. اما تا بچه رو تو بغل‌منصور گذاشتم و گفت وای تاج گل چقدر کوچولوئه ، بچه دوباره شروع کرد به گریه کردن. زود انگشتمو داخل لیوان آب کردم و بلافاصله تو دهن بچه گذاشتم،منصور با تعجب گفت داری چیکار میکنی تاج گل ؟ این چه کاریه؟ سرمو پایین انداختم و گفتم بچه گشنه اس، راه دیگه ای پیدا نکردم که ساکتش کنم. گفتم نمی‌دونم.. گردنشو عقب برد و گفت یعنی چی نمی‌دونم؟پس کی باید بدونه؟ سرمو پایین انداختم..من بلد نیستم چیکار کنم.. ادامه دارد.... بومِ آشپزی 
#دخترِ_اخر #قسمت_صدوبیستویک
نفس عمیقی کشید و گفت مگه دایه یاد نداد ؟ اصلا دایه کجاس ؟ نرگس رو دیدم داشت توی حیاط رخت می شست، ولی از دایه خبری نبود. گفتم دایه پیش مش صابره ، آخه بعد چند روز برگشته ،اونم چه برگشتنی…منصور گفت یعنی چی ؟ گفتم منصور من دوست ندارم اینجا بمونم ، دلم می خواد یه کاری پیدا کنم و از این به بعد برای خودم مستقل زندگی کنم. منصور بچه رو که آروم تو بغلش خوابیده بود به سمتم گرفت و گفت چرا ؟ مگه اتفاقی افتاده ؟ کسی چیزی گفته؟ اولا اگه چیزی شده به من بگو ، بعدشم گیریم از اینجا رفتی ،اصلا فکر کردی با یه بچه ی کوچیک چطور میخوای کار کنی ؟ فکر اینو کردی که این بچه رو کی می خواد برات نگه داره ؟ گفتم من فکر هیچ چیو نکردم ،فقط دیگه دوست ندارم اینجا بمونم. گفت چی شده ؟ نمیخوای به من بگی ؟ دهنم باز شد که بگم ، اما همون موقع دایه درو باز کرد و با دیدن منصور ،اخماشو تو هم کرد و گفت به به چشم و دلم روشن ، به جای اینکه اول بیای سلامی به ننت و شوهرش کنی ، بدو بدو اومدی اینجا ؟ منصور گفت دایه این بچه گرسنشه ، تاج گل خودش هنوز بچه اس و هیچی بلد نیست ، به جای اینکه به این دختر یاد بدی چطور به بچه شیر بده، رفتی پیش مش صابر؟؟ دایه گفت بلد شدن نداره ...منصور گفت خب دیگه من میرم بیرون. گفتم منصور خان ؟ سرشو به طرفم برگردوند..گفتم اسم بچه رو چی بزاریم؟ دایه گفت واخ واخ واخ ، به منصور چه ربطی داره ؟ با تو نسبتی داره یا با بچت که بخواد اسم بچه رو انتخاب کنه،والا از قدیم و ندیم رسم بوده بزرگ خونه از لای قرآن یه اسمی برای بچه در میاره و تو گوشش اذون می خونه، الانم تا مش صابر هست ،چرا منصور اسم بچه رو انتخاب کنه ؟ با شنیدن اسم مش صابر زود گفتم نه نه ممنون ، خودم انتخاب می کنم و خودمم اذون رو می خونم.. منصور ابرویی بالا داد و یه چند ثانیه نگاهی به من که حسابی دست و پامو گم کرده بودم انداخت و گفت دایه تو فعلا بهش یاد بده که بچه رو چطور سیر کنه ، من بعدا دوباره برمی گردم چون با تاج گل حرف دارم ...دایه رو به منصور کرد و گفت تو دیگه میتونی بری ،تاج گل هم خودش برای بچه اش اسم انتخاب می‌کنه. منصور که متوجه عکس العمل من نسبت به مش صابر شده بود، قبل از اینکه درو ببنده دوباره بهم نگاهی کرد و آروم درو بست. دایه که معلوم بود از حرفم خیلی دلخور شده ، گفت زود باش خیلی وقت ندارم. به دایه که با حسرت به بچه نگاه میکرد نگاهی کردمو گفتم دایه ؟ سرشو زود بالا گرفت و با نوک انگشتش اشکاشو پاک کرد و گفت بگو دختر ؟گفتم خیلی مش صابر رو دوست داری ؟ چپ چپی بهم نگاهی کرد و گفت منظورت چیه ؟ نکنه .... زود حرفشو قطع کردمو گفتم منظوری نداشتم، فقط به خاطر اینکه خیلی به شوهرت بها میدی پرسیدم.. اون لحظه فقط دوست داشتم بگه نه ، تا همه چی رو بهش بگم، اما دایه آهی کشید و گفت اگه دوسش نداشتم که با این سن و سالم باهاش ازدواج نمی‌کردم ، چه سوالایی میکنی توااا، حالا دلیل نمیشه تو اون شوهرت رو دوست نداشتی ، همه مثل تو شوهراشون رو دوست نداشته باشن که. دستشو با حسرت روی سر بچه کشید و گفت بعد از اینکه سیر شد آروغش رو هم بگیر بچه اذیت نشه.. گفتم چه طوری ؟ گفت وووا یعنی اینم تا حالا ندیدی؟ حالا می گیم خودت بچه ی اولته ، یعنی دور و برت هم هیچ بچه ای رو تا حالا ندیدی که هیچی بلد نیستی ؟ خواهری ، مادری ، عمه ای، خاله ای؟ به فکر رفتم و گفتم چرا دیدم، ولی نمی دونم چطور آروغ می گیرن. دایه بچه رو که دیگه از شیر خوردن سیر شده بود ، تو بغلش گرفت ، سرشو روی شونه اش گذاشت و آروم به پشت کمرش زد و گفت آخه این کارا هم دیگه بلد شدن می خواد؟ دست دایه رو گرفتم و تند تند بوسیدم و گفتم محبتات جبران ناپذیره دایه، کارایی رو برام کردی که ننه ام باید برام می کرد ، ازت ممنونم که در حقم مادری می کنی، خدا پشت و پناه خودت و خوبیات باشه. دایه دستی روی سرم کشید و گفت درسته بعضی وقتا تند می شم ،ولی منم آدمم ، دلم میسوزه ، دلم می‌شکنه ، از حرفام ناراحت نشو..سرمو تند تند تکون دادم و گفتم اصلا و ابدا ..گفت من دیگه برم غذا رو بکشم ، مش صابر خیلی گرسنه بود ، برای تو هم سوپ پختم که جون بگیری ،میدم نرگس برات بیاره ، کامل غذاتو بخور تا هم خودت جون بگیری و هم این بچه سیر بشه..دوباره ازش تشکر کردم، دایه هم سرمو بوسید و از اتاق بیرون رفت. به صورت دخترم نگاه کردم و گفتم مثل ماه می درخشی اسمتو میزارم ماه گل ، چون تنها دختر و تنها بچه ی منی ، من تاج گل ، تو ماه گل ، آره ماه گل خوبه ،هم به صورت مثل ماهت میاد و هم به اسم مادرت . چند بار پشت سر هم تکرار کردم ماه گل ، ماه گل ، از اسمی که یهویی سر زبونم اومده بود لبخند به لبم اومد، بچه رو کنار خودم خوابوندم و تا چشامو بستم و زود به خواب رفتم ،
ادامه دارد
بومِ آشپزی
نفس عمیقی کشید و گفت مگه دایه یاد نداد ؟ اصلا دایه کجاس ؟ نرگس رو دیدم داشت توی حیاط رخت می شست، ولی از دایه خبری نبود. گفتم دایه پیش مش صابره ، آخه بعد چند روز برگشته ،اونم چه برگشتنی…منصور گفت یعنی چی ؟ گفتم منصور من دوست ندارم اینجا بمونم ، دلم می خواد یه کاری پیدا کنم و از این به بعد برای خودم مستقل زندگی کنم. منصور بچه رو که آروم تو بغلش خوابیده بود به سمتم گرفت و گفت چرا ؟ مگه اتفاقی افتاده ؟ کسی چیزی گفته؟ اولا اگه چیزی شده به من بگو ، بعدشم گیریم از اینجا رفتی ،اصلا فکر کردی با یه بچه ی کوچیک چطور میخوای کار کنی ؟ فکر اینو کردی که این بچه رو کی می خواد برات نگه داره ؟ گفتم من فکر هیچ چیو نکردم ،فقط دیگه دوست ندارم اینجا بمونم. گفت چی شده ؟ نمیخوای به من بگی ؟ دهنم باز شد که بگم ، اما همون موقع دایه درو باز کرد و با دیدن منصور ،اخماشو تو هم کرد و گفت به به چشم و دلم روشن ، به جای اینکه اول بیای سلامی به ننت و شوهرش کنی ، بدو بدو اومدی اینجا ؟ منصور گفت دایه این بچه گرسنشه ، تاج گل خودش هنوز بچه اس و هیچی بلد نیست ، به جای اینکه به این دختر یاد بدی چطور به بچه شیر بده، رفتی پیش مش صابر؟؟ دایه گفت بلد شدن نداره ...منصور گفت خب دیگه من میرم بیرون. گفتم منصور خان ؟ سرشو به طرفم برگردوند..گفتم اسم بچه رو چی بزاریم؟ دایه گفت واخ واخ واخ ، به منصور چه ربطی داره ؟ با تو نسبتی داره یا با بچت که بخواد اسم بچه رو انتخاب کنه،والا از قدیم و ندیم رسم بوده بزرگ خونه از لای قرآن یه اسمی برای بچه در میاره و تو گوشش اذون می خونه، الانم تا مش صابر هست ،چرا منصور اسم بچه رو انتخاب کنه ؟ با شنیدن اسم مش صابر زود گفتم نه نه ممنون ، خودم انتخاب می کنم و خودمم اذون رو می خونم.. منصور ابرویی بالا داد و یه چند ثانیه نگاهی به من که حسابی دست و پامو گم کرده بودم انداخت و گفت دایه تو فعلا بهش یاد بده که بچه رو چطور سیر کنه ، من بعدا دوباره برمی گردم چون با تاج گل حرف دارم ...دایه رو به منصور کرد و گفت تو دیگه میتونی بری ،تاج گل هم خودش برای بچه اش اسم انتخاب می‌کنه. منصور که متوجه عکس العمل من نسبت به مش صابر شده بود، قبل از اینکه درو ببنده دوباره بهم نگاهی کرد و آروم درو بست. دایه که معلوم بود از حرفم خیلی دلخور شده ، گفت زود باش خیلی وقت ندارم. به دایه که با حسرت به بچه نگاه میکرد نگاهی کردمو گفتم دایه ؟ سرشو زود بالا گرفت و با نوک انگشتش اشکاشو پاک کرد و گفت بگو دختر ؟گفتم خیلی مش صابر رو دوست داری ؟ چپ چپی بهم نگاهی کرد و گفت منظورت چیه ؟ نکنه .... زود حرفشو قطع کردمو گفتم منظوری نداشتم، فقط به خاطر اینکه خیلی به شوهرت بها میدی پرسیدم.. اون لحظه فقط دوست داشتم بگه نه ، تا همه چی رو بهش بگم، اما دایه آهی کشید و گفت اگه دوسش نداشتم که با این سن و سالم باهاش ازدواج نمی‌کردم ، چه سوالایی میکنی توااا، حالا دلیل نمیشه تو اون شوهرت رو دوست نداشتی ، همه مثل تو شوهراشون رو دوست نداشته باشن که. دستشو با حسرت روی سر بچه کشید و گفت بعد از اینکه سیر شد آروغش رو هم بگیر بچه اذیت نشه.. گفتم چه طوری ؟ گفت وووا یعنی اینم تا حالا ندیدی؟ حالا می گیم خودت بچه ی اولته ، یعنی دور و برت هم هیچ بچه ای رو تا حالا ندیدی که هیچی بلد نیستی ؟ خواهری ، مادری ، عمه ای، خاله ای؟ به فکر رفتم و گفتم چرا دیدم، ولی نمی دونم چطور آروغ می گیرن. دایه بچه رو که دیگه از شیر خوردن سیر شده بود ، تو بغلش گرفت ، سرشو روی شونه اش گذاشت و آروم به پشت کمرش زد و گفت آخه این کارا هم دیگه بلد شدن می خواد؟ دست دایه رو گرفتم و تند تند بوسیدم و گفتم محبتات جبران ناپذیره دایه، کارایی رو برام کردی که ننه ام باید برام می کرد ، ازت ممنونم که در حقم مادری می کنی، خدا پشت و پناه خودت و خوبیات باشه. دایه دستی روی سرم کشید و گفت درسته بعضی وقتا تند می شم ،ولی منم آدمم ، دلم میسوزه ، دلم می‌شکنه ، از حرفام ناراحت نشو..سرمو تند تند تکون دادم و گفتم اصلا و ابدا ..گفت من دیگه برم غذا رو بکشم ، مش صابر خیلی گرسنه بود ، برای تو هم سوپ پختم که جون بگیری ،میدم نرگس برات بیاره ، کامل غذاتو بخور تا هم خودت جون بگیری و هم این بچه سیر بشه..دوباره ازش تشکر کردم، دایه هم سرمو بوسید و از اتاق بیرون رفت. به صورت دخترم نگاه کردم و گفتم مثل ماه می درخشی اسمتو میزارم ماه گل ، چون تنها دختر و تنها بچه ی منی ، من تاج گل ، تو ماه گل ، آره ماه گل خوبه ،هم به صورت مثل ماهت میاد و هم به اسم مادرت . چند بار پشت سر هم تکرار کردم ماه گل ، ماه گل ، از اسمی که یهویی سر زبونم اومده بود لبخند به لبم اومد، بچه رو کنار خودم خوابوندم و تا چشامو بستم و زود به خواب رفتم ،
ادامه دارد
بومِ آشپزی
۹