بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_صدوشش پس حواستو خوب جمع کن ،کاری نکن که همین الان پرتت کنم تو کوچه و مجبور بشی شب رو توی خیابونهای این شهر درندشت صبح کنی فهمیدی؟ گفتم نمی خوای باور کنی که بین من و منصور هیچی نبوده و نیست؟ باور نکن، ولی نمی تونی منو به قول خودت پرت کنی بیرون ،چون منصور می دونه که من با این پای علیلم که نمی تونم باهاش درست و حسابی یه قدمم بردارم ،نمی ذارم از این خونه برم ،مطمئنا می فهمه که رفتنم زیر سر توئه و ازت کینه به دل می گیره ،اونوقت بهت علاقمند که نمیشه هیچ، مطمئن باش تلافی میکنه، حالا دیگه خود دانی. با شنیدن حرفم کمی توی فکر رفت و یهو پاشو از روی پام که کم کم داشت زیر فشار پاش بی حس می شد برداشت . همینطور که با دستم جای پاش رو می مالیدم گفتم ، تو باید کاری کنی که منصور بهت علاقمند بشه نه اینکه بدتر از خودت فراریش بدی... هنوز حرفم تموم نشده بود که از توی حیاط صدای در زدن اومد،نازلی که معلوم بود حسابی هل شده ،سریع نزدیکم شد، انگشت اشاره اشو جلوی صورتم تکون داد و گفت وای به حالت اگه بخوای حرف اضافه ای به کسی بزنی، به والله چنان بلایی سرت میارم که روزی صد بار آرزوی مرگتو کنی و با عجله از اتاق بیرون رفت…. صدای یاالله گفتن حکیم علی که توی خونه پیچید ، با خودم گفتم یا باید الان دست به دامن سیاستهای زنونه بشم که نازلی حساب کار دستش بیاد، یا باید سکوت کنمو از این به بعد هر دفعه که حکیم پاشو از خونه بیرون گذاشت تن و بدنم بلرزه . تصمیمم رو گرفتم و به محض اینکه صدای پای حکیم که نزدیک اتاق می شد رو شنیدم با صدای آرومی شروع کردم به گریه کردن. حکیم تقه ای به در زد و تا در رو باز کرد ، با چشمای گرد شده بهم خیره شد و گفت چی شده دختر جان چرا داری گریه می‌کنی ؟ پات هنوز درد می کنه؟ خودمو به مظلومیت زدمو گفتم عمو حکیم شما که اینقدر دلرحم و مهربونی، چطور دلت میاد که یه زن تنها رو با این حال و روز و پای علیلش از خونت بیرون کنی؟ پولی که منصور بهم داده بود رو روبروش گرفتم و گفتم من خرج خودمو میدم و باری روی دوشتون نمی ذارم، فقط تو رو خدا آقائی کن و این زن تک و تنها و مریضو آواره ی شهر غریب نکن. حکیم که انگار هنوز حرفام براش نامفهوم بود ، ابروهاشو تو هم کشید و گفت دختر جان چی داری میگی ؟ نکنه باز تب کردی؟ گفت خدا رو شکر که نداری، پس چرا هذیون میگی؟ من کی خواستم از این خونه بیرونت کنم ؟ گفتم مگه شما به نازلی نگفته بودی که تاج گل باید از این خونه بره ؟ حکیم که هاج و واج مونده بود گفت من برای چی باید یه همچین حرفی بزنم دختر جان ؟ گفتم نازلی گفت شما بهش گفتی که تا قبل از اینکه به خونه برگردید باید منو از خونه بیرون کرده باشه ، گفتم حتی با لگد به پام زد و گفت یالا خودتو جمع کن، آقا جونم گفته وقتی من برگشتم این دختره نباید اینجا باشه . حکیم علی که از شنیدن حرفام حسابی گیج شده بود با دهن باز یه نگاه به دهنم می کرد و یه نگاه به پام. دستمو روی صورتم گذاشتمو با صدای بلندی گریه کردم و گفتم به خدا اگه می تونستم راه برم قبل از اینکه بیرونم کنید خودم زحمتو کم می کردمو مزاحمتون نمی شدم،وگرنه همین الان رفع زحمت می کردمو اینقدر خودمو خوار و خفیف نمی کردم که نازلی بخواد اینجوری با کتک و بد و بیراه بیرونم کنه. دوباره پولو به طرفش گرفتم و گفتم لطفا این پولو ازم بگیرید، نمی خوام باری روی دوشتون بذارم ،ولی تو رو خدا فقط بذارید تا اومدن منصور اینجا بمونم. حکیم علی استغراللهی گفت و داد زد نازلی؟ نازلی زود بیا اینجا ببینم این حرفا از کجا دراومده؟ نازلی داخل اتاق شد و گفت:چی شده آقاجون؟ حکیم گفت این حرفا چیه که از قول من به این دختر زدی هاااا؟ من کی به تو گفتم که این دختر رو بیرون کنی؟ تو قرار نیست دریت بشی ؟ خودتم می دونی که این بار اولت نیست که از قول من حرف تحویل دیگران میدی، آخه من باید باهات چیکار کنم زود گفتم عمو حکیم میدونی به من چی میگه؟ میگه تو باعث شدی منصور دیگه منو دوست نداشته باشه، آخه من چیکار به منصور دارم ، والا اگه منصور نازلی رو دوست داشته باشه خودم میام براش خواستگاری . نازلی با حرص دندوناشو بهم فشار داد و گفت خیلی زرنگی، اول منصور، الانم نوبت آقا جونم شده؟ گفتم خجالت بکش حکیم علی حکم پدرم منو داره، حتی از پدرم هم بزرگتره ، این چه حرفیه که داری به من نسبت میدی؟ خدایا منصور زودتر برگرده و من از اینجا برم تا این دختره یه بهتون بدتر بهم نزده. رو به حکیم کردمو گفتم عمو حکیم، البته از روی شما شرمنده ام که این حرفو زدم،چون خود شما واقعا محبت رو در حقم تموم کردی و نمی‌دونم به بخاطر محبتاتون باید چطوری و با چه زبونی ازتون تشکر کنم. حکیم علی با شرمندگی گفت اصلا نیاز به تشکر نیست کاری نکردم ، تو مثل دخترمی ، ادامه دارد... بومِ آشپزی 
#دخترِ_اخر #قسمت_صدوهفت
منصور خان هم کم در حقم خوبی نکرده که بخوام از امانتش بد نگهداری کنم.بعد رو کرد به نازلی و گفت از این لحظه تا زمانی که منصور خان برگرده ،اگه کوچکترین حرف و سخنی ازت بشنوم یا کمترین اخم و تخمی به این دختر کنی با من طرفی ، می فرستمت بری پیش اون پدرت که قدر عافیتو بدونی و بفهمی که تو چه ناز و نعمتی بزرگ شدی و قدر ندونستی ، الانم سریع برو و اون زنبیلمو بردار و بیار تا..... حکیم یه لحظه چشمش به نازلی افتاد که داشت چپ چپ به من نگاه می کرد و با چشم و ابرو برام خط و نشون می کشید ... گفت لا اله ال الله خدایا توبه ، دختر مگه نشنیدی گفتم برو زنبیلمو بیار ؟ نازلی با اخم و تخم بلند شد رفت و با زنبیل برگشت . حکیم علی بعد از پانسمان مجدد پام ، کاسه سوپی برام آورد دستم داد و بدون اینکه حرفی بزنه از اتاق بیرون رفت. چند روز از رفتن منصور گذشته بود و هنوز هیچ خبری ازش نبود ، توی اون چند روز دیگه از آز ار و اذیت نازلی خبری نبود، ولی هر روزی که می گذشت دل نگرانتر از روز قبل می شدم و هر لحظه استرسم بیشتر و بیشتر میشد…. زخم پام رو به بهبود بود و با چوبی که حکیم علی برای کمک در راه رفتن داده بود می‌تونستم راه برم ، از ترسی که منصور دیگه هیچ وقت برنگرده از آب و غذا افتاده بودم ، و از این طرف اذیت های نازلی شروع شده بود و منو به کار خونه دور از چشم حکیم علی مجبور میکرد و من به خاطر بی جا و مکان ، و شرایطم وادار میکرد ،مجبور به اطاعت بودم ،...طبق هر روز و روز های قبل ،حکیم علی از صبح بعد از مرهم گذاشتن رو پام به خاطر مریضی که داشت با سرعت از خونه بیرون رفت ، نازلی دست به سینه روبروم ایستاد و گفت میبینم که بهت خوش نمیگذره ،اون مردی که پشتت بود هم دیگه دنبالت نیومد ، پولی هم که دادی تموم شد، اینجا نه من کلفتت هستم و نه آقام نوکرت که صبح تا شب با اون مریض و این مریض سرو کله به خاطر یه چند قرون بزنه و بخواد شکمتو سیر کنه ، الان ده روزی میشه که اینجایی ، پس کی میخوای بری؟ گفتم منصور برمیگرده ، مطمئتم ....اگه تا فردا برنگشت من از اینجا میرم .. گفت چاره جز اینکه تا فردا هم صبر میکنم ،ولی قبلش باید برای حلال کردن لقمه ی امروزت کل حیات و خونه رو آب و جارو کنی ، چند روزی وقت نکردم جارو بزنم ...مگه من وقت میکنم ؟ نه والله ،تو بلند نمیشی یه جای از کارو تو این خونه بگیری ..با بغض با یه دستم عصا و با دست دیگم جارو رو گرفتم و با هر جارو کمرم را صاف میکردم و چند بار نفس عمیقی میکشیدم و دوبار مشغول میشدم، احساس میکردم به آخر خط رسیدم ، نه کسی رو تو این شهر میشناسم و نه کار و مشغله ایی دارم ..صدای تق و توق در به صدا در اومد ، با گریه گفتم نازلی در میزنن میخوای من باز کنم ؟ با حرص گفت فقط این مونده بود که صاحب خونه بشی ،میخوای از پس کاری که بهت گفتم در بری ، لازم نکرده من درو باز میکنم و تو کارتو ادامه بده ،هنوز کلی کار مونده ..سرم را پایین انداختم و به کاری که میکردم مشغول شدم ، اینقدر تو فکر و چه کنم چه کنم رفته بودم که متوجه باز شدن در نشدم ، یهو سایه ایی بالای سرم حس کردم ....سرمو بالا گرفتم و نگاهم افتاد به منصور که کنارم ایستاده بود و با تعجب به من و جارویی که تو دستم بود نگاه میکرد. ناخودآگاه دستم شل شد و جارو از دستم روی زمین افتاد و همزمان با اشک شوقی که می ریختم گفتم منصور بالاخره اومدی؟ چرا اینقدر دیر کردی ؟ داشتم کم کم از اومدنت ناامید می شدم. گفت :کی بهت گفته با این پات پاشی جارو بزنی ؟ به صورت نازلی که ابرو برام بالا می انداخت نگاه کردم و گفتم ؛ به قول نازلی پولی که بابت خورد و خوراکم داده بودی امروز تموم شده،برای همین برای حلال شدن اون آب خورشتی که هر روز به خوردم میده باید کار کنم. منصور چشماشو محکم روی هم فشار داد، نفس عمیقی و پر حرصی کشید و با عربده رو به نازلی گفت تاج گل چی میگه هااااا؟ به چه حقی با تاج گل اینجوری تا کردی؟ با خودت چه فکری کردی؟ فکر کردی من رفتم بمیرم که مجبورش کردی با این وضعیت پاش خونه رو جارو بزنه هاااا؟ اینه رسم مهمون داری؟ دوباره بهم نگاهی کرد و گفت تاج گل راستشو بگو در غیاب من دیگه چه بلایی سرت آورده؟ به صورت منصور که هر لحظه از عصبانیت قرمز و قرمزتر میشد نگاه کردمو گفتم دیگه مهم نیست، الان فقط مهم اینه که تو برگشتی و اومدی دنبالم. سرشو تکونی داد و گفت تاج گل حاشیه نرو جواب منو بده، برام مهمه که بدونم، تو نبود من چه بلایی سرت آورده. نازلی به طرف منصور اومد ..منصور گفت نازلی ازت انتظار نداشتم ، ولی مطمئن باش تاوان هر لحظه ای که تاج گل رو اذیت کردی بدجور پس میدی. با صدای حکیم علی که می‌گفت اینجا چه خبره ، هر سه تامون به طرفش برگشتیم. تا اون روز هیچ وقت منصور رو اونطور عصبی ندیده بودم،
ادامه دارد
بومِ آشپزی
منصور خان هم کم در حقم خوبی نکرده که بخوام از امانتش بد نگهداری کنم.بعد رو کرد به نازلی و گفت از این لحظه تا زمانی که منصور خان برگرده ،اگه کوچکترین حرف و سخنی ازت بشنوم یا کمترین اخم و تخمی به این دختر کنی با من طرفی ، می فرستمت بری پیش اون پدرت که قدر عافیتو بدونی و بفهمی که تو چه ناز و نعمتی بزرگ شدی و قدر ندونستی ، الانم سریع برو و اون زنبیلمو بردار و بیار تا..... حکیم یه لحظه چشمش به نازلی افتاد که داشت چپ چپ به من نگاه می کرد و با چشم و ابرو برام خط و نشون می کشید ... گفت لا اله ال الله خدایا توبه ، دختر مگه نشنیدی گفتم برو زنبیلمو بیار ؟ نازلی با اخم و تخم بلند شد رفت و با زنبیل برگشت . حکیم علی بعد از پانسمان مجدد پام ، کاسه سوپی برام آورد دستم داد و بدون اینکه حرفی بزنه از اتاق بیرون رفت. چند روز از رفتن منصور گذشته بود و هنوز هیچ خبری ازش نبود ، توی اون چند روز دیگه از آز ار و اذیت نازلی خبری نبود، ولی هر روزی که می گذشت دل نگرانتر از روز قبل می شدم و هر لحظه استرسم بیشتر و بیشتر میشد…. زخم پام رو به بهبود بود و با چوبی که حکیم علی برای کمک در راه رفتن داده بود می‌تونستم راه برم ، از ترسی که منصور دیگه هیچ وقت برنگرده از آب و غذا افتاده بودم ، و از این طرف اذیت های نازلی شروع شده بود و منو به کار خونه دور از چشم حکیم علی مجبور میکرد و من به خاطر بی جا و مکان ، و شرایطم وادار میکرد ،مجبور به اطاعت بودم ،...طبق هر روز و روز های قبل ،حکیم علی از صبح بعد از مرهم گذاشتن رو پام به خاطر مریضی که داشت با سرعت از خونه بیرون رفت ، نازلی دست به سینه روبروم ایستاد و گفت میبینم که بهت خوش نمیگذره ،اون مردی که پشتت بود هم دیگه دنبالت نیومد ، پولی هم که دادی تموم شد، اینجا نه من کلفتت هستم و نه آقام نوکرت که صبح تا شب با اون مریض و این مریض سرو کله به خاطر یه چند قرون بزنه و بخواد شکمتو سیر کنه ، الان ده روزی میشه که اینجایی ، پس کی میخوای بری؟ گفتم منصور برمیگرده ، مطمئتم ....اگه تا فردا برنگشت من از اینجا میرم .. گفت چاره جز اینکه تا فردا هم صبر میکنم ،ولی قبلش باید برای حلال کردن لقمه ی امروزت کل حیات و خونه رو آب و جارو کنی ، چند روزی وقت نکردم جارو بزنم ...مگه من وقت میکنم ؟ نه والله ،تو بلند نمیشی یه جای از کارو تو این خونه بگیری ..با بغض با یه دستم عصا و با دست دیگم جارو رو گرفتم و با هر جارو کمرم را صاف میکردم و چند بار نفس عمیقی میکشیدم و دوبار مشغول میشدم، احساس میکردم به آخر خط رسیدم ، نه کسی رو تو این شهر میشناسم و نه کار و مشغله ایی دارم ..صدای تق و توق در به صدا در اومد ، با گریه گفتم نازلی در میزنن میخوای من باز کنم ؟ با حرص گفت فقط این مونده بود که صاحب خونه بشی ،میخوای از پس کاری که بهت گفتم در بری ، لازم نکرده من درو باز میکنم و تو کارتو ادامه بده ،هنوز کلی کار مونده ..سرم را پایین انداختم و به کاری که میکردم مشغول شدم ، اینقدر تو فکر و چه کنم چه کنم رفته بودم که متوجه باز شدن در نشدم ، یهو سایه ایی بالای سرم حس کردم ....سرمو بالا گرفتم و نگاهم افتاد به منصور که کنارم ایستاده بود و با تعجب به من و جارویی که تو دستم بود نگاه میکرد. ناخودآگاه دستم شل شد و جارو از دستم روی زمین افتاد و همزمان با اشک شوقی که می ریختم گفتم منصور بالاخره اومدی؟ چرا اینقدر دیر کردی ؟ داشتم کم کم از اومدنت ناامید می شدم. گفت :کی بهت گفته با این پات پاشی جارو بزنی ؟ به صورت نازلی که ابرو برام بالا می انداخت نگاه کردم و گفتم ؛ به قول نازلی پولی که بابت خورد و خوراکم داده بودی امروز تموم شده،برای همین برای حلال شدن اون آب خورشتی که هر روز به خوردم میده باید کار کنم. منصور چشماشو محکم روی هم فشار داد، نفس عمیقی و پر حرصی کشید و با عربده رو به نازلی گفت تاج گل چی میگه هااااا؟ به چه حقی با تاج گل اینجوری تا کردی؟ با خودت چه فکری کردی؟ فکر کردی من رفتم بمیرم که مجبورش کردی با این وضعیت پاش خونه رو جارو بزنه هاااا؟ اینه رسم مهمون داری؟ دوباره بهم نگاهی کرد و گفت تاج گل راستشو بگو در غیاب من دیگه چه بلایی سرت آورده؟ به صورت منصور که هر لحظه از عصبانیت قرمز و قرمزتر میشد نگاه کردمو گفتم دیگه مهم نیست، الان فقط مهم اینه که تو برگشتی و اومدی دنبالم. سرشو تکونی داد و گفت تاج گل حاشیه نرو جواب منو بده، برام مهمه که بدونم، تو نبود من چه بلایی سرت آورده. نازلی به طرف منصور اومد ..منصور گفت نازلی ازت انتظار نداشتم ، ولی مطمئن باش تاوان هر لحظه ای که تاج گل رو اذیت کردی بدجور پس میدی. با صدای حکیم علی که می‌گفت اینجا چه خبره ، هر سه تامون به طرفش برگشتیم. تا اون روز هیچ وقت منصور رو اونطور عصبی ندیده بودم،
ادامه دارد
بومِ آشپزی
۱۲