بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_صدوبیستوشش از آینه به من نگاه کرد و گفت ببخشید که زود قاطی کردم تاج گل،من اینجور آدمی نبودم و نیستم ،فکر کنم خودت دیگه توی این چند ماهه کاملا منو شناخته باشی. قبل از من نرگس که صورتش به سمت خیابون بود و داشت از شیشه ی کنار ماشین به خیابون نگاه می کرد گفت آره بابا ، خدایی اصلا از این اخلاقای بد نداشتی که یهو قاطی کنی، اصلا ازت انتظار نداشتم منصور خان ، من راجع به شما یه فکرای دیگه ای می کردم ، ولی نمی دونم چرا یهو اخلاقت بد شد. از حرف نرگس خندم گرفت و نتونستم جلوی خنده امو بگیرم و با صدای بلندی قهقهه زدم، سرمو بلند کردم و دیدم منصور هم همزمان با من داره قهقهه میزنه و از خنده صورتش قرمز قرمز شده. نرگس که از خنده های ما تعجب کرده بود گفت واااا مگه من حرف خنده داری زدم ؟ وسط خنده هام گفتم ببخش ببخش نرگس بانو،حرفت کاملا درست بود و اتفاقا به جا. یهو منصور خنده اش قطع شد، ماشینو یه گوشه از خیابون پارک کرد و گفت :اینجا یه لباس فروشی هست خیلی لباسهای قشنگی داره، میرم یه چند دست لباس خوشگل برای ماه گل بخرم و زودی برگردم و از ماشین پیاده شد. منصور که خوشحالی از چهرش می بارید با هر قدمی که میرفت سرشو به طرف ماشین می چرخوند و لبخندی بهم میزد تا وارد مغازه ی اونطرف خیابون شد. بعد از چند دقیقه با کلی لباس بچگونه که توی دستهاش بود برگشت و گفت این هم هدیه ی من به ماه گل خانوم خودم ، بعد یه زنجیر و پلاکی که روش وان یکاد حک شده بود رو روبروی من گرفت و گفت مبارکش باشه. گفتم منصور چرا هدیه ی به این گرونی خریدی؟ اون همه لباس براش گرفتی کافی بود دیگه ، چرا خودتو این همه به زحمت انداختی ، ماه گل که هنوز خیلی کوچیکه ، آخه طلا می خواست چیکار ؟ گفت تو براش نگهدار و بزرگ شد گردنش بنداز که هر وقت چشمت بهش افتاد یاد من کنی. سرمو پایین انداختمو با انگشتای کوچیک ماه گل بازی کردم و تمام مسیری که با ماشین طی کردیم دیگه سرمو بالا نیاوردم. با توقف ماشین فهمیدم که دوباره به خونه ی دایه و منصور رسیدیم ، سرمو بالا آوردم و برای یه لحظه تموم لحظات توی اون خونه و لحظه ای که منصور منو از خونش بیرون کرد و تموم گوشه کنایه های لایه جلوی چشمم تکرار شد. با آهی که کشیدم آروم از ماشین پیاده شدم ، چشمم به جای خالی ماشین مش صابر افتاد و با تعجب گفتم منصور، ماشین اون کجاس؟ منصور گفت مش صابر؟ گفتم آره دیگه ، منظورم مش صابره. منصور خنده اش گرفت و گفت چرا اینقدر ازش عقده داری که حتی دوست نداری اسمشو به زبون بیاری؟ گفتم عقده ندارم،ولی چون از اول ازش بد گفتی و شنیدم ، دید خوبی بهش ندارم . منصور ابروشو بالا داد و گفت خیلی دوست دارم حرفاتو باور کنم تاج گل، ولی یه حسی بهم میگه که داری یه چیزی رو ازم مخفی می‌کنی ،چند بار تا حالا بهت گفتم باز دارم میگم که اگه حرفی هست و اگه چیزی ازش دیدی بهم بگو و نزار بعدها خودم بفهمم، چون در اونصورت اتفاقهای خوبی نمی افته. گفتم اووو ، تو چقدر گیر میدی ، وقتی میگم هیچی نیست ، حتما نیست دیگه ، حالا تو هی گیر بده و تهدید کن. این حرفا رو ولش کن نگفتی ماشینش کجاس ؟ گفت ، بریم تو تا برات تعریف کنم، جلوی در و همسایه خوبیت نداره اینجوری دم در وایسیم. سرمو چرخوندم با دیدن چندتا جوون که اونطرف کوچه ایستاده بودن و بهمون نگاه میکردن فهمیدم برای همین می خواد زودتر وارد خونه بشیم. لبخندی زدمو گفتم آره آره بریم تو خونه. به محض ورودمون ، چشمم به دایه افتاد که روی سنگ ته حیاط نشسته بود و اونقدر غرق فکر و خیال بود که حتی متوجه ورود ما نشد. نرگس بلند گفت دایه جون ما برگشتیم ، اما دایه که دستاشو زیر چونش زده بود و انگار توی عالم هپروت سیر می کرد بازم صدای نرگس رو نشنید. منصور نگران گفت ننه ؟ دایه ؟ صداشو بالاتر برد و گفت ننه زینت ؟ صدامو نمی شنوی؟ نرگس گفت منصور خان خودت که می‌دونی گوشای دایه سنگینه، از این فاصله صداش میزنی خب معلومه نمی شنوفه دیگه. بزار من برم بغل دستش و صداش بزنم. نمی‌دونم چرا یه لحظه دلم برای دایه خیلی سوخت ، آخه اون بنده خدا هم خیری از زندگیش ندیده بود و هیچ وقت تو زندگیش شانس نیورده بود و حالا هم که مثلا ازدواج کرده بود ، زن یه همچین آدمی شده بود . پشت سر نرگس تند تند راه رفتم و قبل از اینکه دایه مارو ببینه ، گفتم نرگس چیزی نگو و بیا کنار تا مارو نبینه . نرگس گفت واااای آبجی دوباره میخوای بلوا درست کنی ؟ گفتم تو یه لحظه اون زبونتو تو دهنت نگه دار، بعوا درست نمیشه. از پشت سر دایه آروم آروم جلو رفتمو وقتی کنارش رسیدم ماه گلو آروم توی بغلش گذاشتم و گفتم سلام دایه جون ، می‌دونم که دلت برام تنگ شده بود. دایه به خودش اومد و به ماه گل نگاه کرد و گفت اومدین؟ ادامه دارد.... بومِ آشپزی 
#دخترِ_اخر #قسمت_صدوبیستوهفت
خوش اومدین ، به خدا خونه بدون شما برای من هیچ معنایی نداره، حتی با وجود مش صابر هم خونه برام سوت و کور بود .ماه گل رو بغل کرد ، تند تند صورتشو بوسید و گفت آخه تو چرا بچه به این کوچیکی رو از خونه بیرون بردی؟ نمیگی این هنوز صغیره و خدایی نکرده اتفاقی بدی براش میوفته.. خودتم که زائو هستی و هنوز استخونهای بدنت بسته نشدن ،حالا من یه حرفی زدم ، تو باید زود از دست ننه ی پیرت ناراحت بشی و راه بیفتی بری؟صورت دایه رو بوسیدم و گفتم حالا که دیگه برگشتم، تو هم به بزرگی خودت و به حرمت موهای سپیدت منو ببخش ،می‌دونم نباید تند میرفتم، ولی ... حرفمو قطع کرد و گفت ولی حق داشتی ، حالا بیا فعلا این بچه رو از بغلم بردار ، تا من بتونم از جام بلند شم ، پاهام از بس که اینجا نشستم خشک شدن. بچه رو گرفتم و دایه گفت نرگس این بود جواب محبتام؟ که تو هم پشت سر این دختریه کله شق راه بیفتی بری و منو تنها بذاری؟ نرگس گفت آخه دایه چیکار می کردم وقتی پسرت مارو از خونه بیرون انداخت ، خودمون که با میل خودمون از این خونه بیرون نرفتیم. دایه که انگار یه خبر خیلی خوب رو از دهن نرگس شنیده باشه، لبخندی زد و گفت بمیرم برای شیر نخورده ی پسرم ، ببین چطور پشت ننه اش در اومده و من خبر نداشتم. پس الکی نیست که از قدیم گفتن شیر نخورده ،ولی پسر همون مادره؟ چپ چپ به نرگس نگاهی کردم و گفتم آره آره درسته ، همون که تو میگی دایه جان. دایه گفت آره پس چی فکر کردی؟معلومه که درسته ، نمونش جلوی چشمته دیگه. نرگس بیا فعلا دستمو بگیر بلند شم پاهام خشک شده نمی تونم از جام تکون بخورم . نرگس جلو رفت دست دایه رو گرفت و بلندش کرد . دایه لنگون لنگون به طرف منصور که تا اون موقع توی سکوت اونطرف حیاط ایستاده بود و نگاهمون میکرد رفت و گفت شیر پسر خودمی، حلالت باشه هر چی به خاطرت سختی کشیدم و بزرگت کردم ، در عوض ازت یه مرد ساختم که مثل یه شیر پشت ننش درمیاد. منصور ابروشو با تعجب به هم نزدیک کرد و گفت چی شد ؟ دایه گفت من همین الان از این نرگس شنیدم که تو .. دستشو جلوی لبش گذاشت و ریز ریز خندید و بین خنده هاش گفت به خاطر من اینارو از خونه بیرون انداخته بودی. منصور هاج و واج به من نگاهی کرد و تا خواست حرفی بزنه ، اشاره ای بهش کردم و آروم گفتم چیزی نگه و بزاره دایه همین جوری فکر کنه. منصور که متوجه منظورم شده بود گفت آره ننه ، فقط اگه دست از سر این مش صابر هم برداری که نور علی نور میشه و از اون به بعد هر کاری که بخوای من برات می کنم. دایه با حرص گفت امروز ناراحتش کردی چیزی بهت نگفتم ، ولی نمیذارم که الکی الکی پاشو از زندگی من ببری، نمی‌دونم آخه تو چه دشمنی با اون بنده خدا داری ؟ اون که اصلا کاری به کار تو نداره ، نه خرجی رو دستت گذاشته و نه نونش رو تو میدی ؟ منصور گفت همچین میگی نونشو تو نمیدی ، انگار هر دفعه که میاد اینجا با یه ماشین پر میاد ، معلومه که من نونشو میدم. با صدای گریه ی ماه گل ،با صدای گریه ی ماه گل ، از فرصت برای عوض کردن جو بین منصور و دایه استفاده کردمو گفتم منصور ماه گل رو می گیری تا من برم بقچمو باز کنم و براش رخت و لباس بیارم؟دایه سریع رو ترش کرد وگفت واااااا چرا بچتو منصور بگیره، خب بدش دست نرگس، خودتم لازم نکرده یه امروز و زرنگ بشی و کار کنی .سرشو به طرف نرگس چرخوند و گفت شنیدی چی گفتم ؟ نرگس گفت چی گفتی دایه زینت من ؟ دایه لبخندی زد و گفت این زبونش نمیزاره من عصبی بشم . برو از توی بقچه رخت و لباس این بچه رو بیار، اون رخت و لباس هایی که این دختر شسته بود و روی بند توی حیاطه رو هم بیار تو خونه، دم غروبه خوب نیست لباس و کهنه ی بچه روی طناب آویزون باشه. صداشو آروم کرد و گفت یادم میاد ننه ام همیشه قبل از غروب آفتاب لباسای بچه ها رو ، آخه می دونی ننم اصلا به خودش فرصت استراحت نمی‌داد ، هر سال یه بچه میاورد، همیشه یکی تو راه بود، یکی تو بغلش ، اون یکی یه تکه نون دستش بود، یکی هم گشنه خوابش برده بود، داشتم می گفتم ،آره ننم می‌گفت غروب که بشه و لباس روی طناب باشه بچه اذیت میشه ، یه روز ننم یادش رفت کهنه های آبجی اشرفمو از روی بند برداره ، مگه این بچه تا صبح آروم شد؟ نه والله ، تا خود صبح اون جیغ می کشید و ما بی خوابی ، از اونور هم آقام هر از گاهی داد میزد و به ننم بد و بیراه می‌گفت ، .....آره ننه زود لباس این بچه رو جمع کن ، بیار بذار تو اتاق ، تا شب بچه و ننه اش راحت بخوابن. تا تو بری لباسا رو بیاری، من برم یه کاچی برای این دختر درست کنم ،درسته زیاد از اخلاقش خوشم نمیاد، ولی به خاطر این طفل معصوم، دلم نمیاد درست نکنم.منصور گفت دایه من خیلی گشنمه ، شام چی میخوای برامون درست کنی؟
ادامه دارد
بومِ آشپزی
خوش اومدین ، به خدا خونه بدون شما برای من هیچ معنایی نداره، حتی با وجود مش صابر هم خونه برام سوت و کور بود .ماه گل رو بغل کرد ، تند تند صورتشو بوسید و گفت آخه تو چرا بچه به این کوچیکی رو از خونه بیرون بردی؟ نمیگی این هنوز صغیره و خدایی نکرده اتفاقی بدی براش میوفته.. خودتم که زائو هستی و هنوز استخونهای بدنت بسته نشدن ،حالا من یه حرفی زدم ، تو باید زود از دست ننه ی پیرت ناراحت بشی و راه بیفتی بری؟صورت دایه رو بوسیدم و گفتم حالا که دیگه برگشتم، تو هم به بزرگی خودت و به حرمت موهای سپیدت منو ببخش ،می‌دونم نباید تند میرفتم، ولی ... حرفمو قطع کرد و گفت ولی حق داشتی ، حالا بیا فعلا این بچه رو از بغلم بردار ، تا من بتونم از جام بلند شم ، پاهام از بس که اینجا نشستم خشک شدن. بچه رو گرفتم و دایه گفت نرگس این بود جواب محبتام؟ که تو هم پشت سر این دختریه کله شق راه بیفتی بری و منو تنها بذاری؟ نرگس گفت آخه دایه چیکار می کردم وقتی پسرت مارو از خونه بیرون انداخت ، خودمون که با میل خودمون از این خونه بیرون نرفتیم. دایه که انگار یه خبر خیلی خوب رو از دهن نرگس شنیده باشه، لبخندی زد و گفت بمیرم برای شیر نخورده ی پسرم ، ببین چطور پشت ننه اش در اومده و من خبر نداشتم. پس الکی نیست که از قدیم گفتن شیر نخورده ،ولی پسر همون مادره؟ چپ چپ به نرگس نگاهی کردم و گفتم آره آره درسته ، همون که تو میگی دایه جان. دایه گفت آره پس چی فکر کردی؟معلومه که درسته ، نمونش جلوی چشمته دیگه. نرگس بیا فعلا دستمو بگیر بلند شم پاهام خشک شده نمی تونم از جام تکون بخورم . نرگس جلو رفت دست دایه رو گرفت و بلندش کرد . دایه لنگون لنگون به طرف منصور که تا اون موقع توی سکوت اونطرف حیاط ایستاده بود و نگاهمون میکرد رفت و گفت شیر پسر خودمی، حلالت باشه هر چی به خاطرت سختی کشیدم و بزرگت کردم ، در عوض ازت یه مرد ساختم که مثل یه شیر پشت ننش درمیاد. منصور ابروشو با تعجب به هم نزدیک کرد و گفت چی شد ؟ دایه گفت من همین الان از این نرگس شنیدم که تو .. دستشو جلوی لبش گذاشت و ریز ریز خندید و بین خنده هاش گفت به خاطر من اینارو از خونه بیرون انداخته بودی. منصور هاج و واج به من نگاهی کرد و تا خواست حرفی بزنه ، اشاره ای بهش کردم و آروم گفتم چیزی نگه و بزاره دایه همین جوری فکر کنه. منصور که متوجه منظورم شده بود گفت آره ننه ، فقط اگه دست از سر این مش صابر هم برداری که نور علی نور میشه و از اون به بعد هر کاری که بخوای من برات می کنم. دایه با حرص گفت امروز ناراحتش کردی چیزی بهت نگفتم ، ولی نمیذارم که الکی الکی پاشو از زندگی من ببری، نمی‌دونم آخه تو چه دشمنی با اون بنده خدا داری ؟ اون که اصلا کاری به کار تو نداره ، نه خرجی رو دستت گذاشته و نه نونش رو تو میدی ؟ منصور گفت همچین میگی نونشو تو نمیدی ، انگار هر دفعه که میاد اینجا با یه ماشین پر میاد ، معلومه که من نونشو میدم. با صدای گریه ی ماه گل ،با صدای گریه ی ماه گل ، از فرصت برای عوض کردن جو بین منصور و دایه استفاده کردمو گفتم منصور ماه گل رو می گیری تا من برم بقچمو باز کنم و براش رخت و لباس بیارم؟دایه سریع رو ترش کرد وگفت واااااا چرا بچتو منصور بگیره، خب بدش دست نرگس، خودتم لازم نکرده یه امروز و زرنگ بشی و کار کنی .سرشو به طرف نرگس چرخوند و گفت شنیدی چی گفتم ؟ نرگس گفت چی گفتی دایه زینت من ؟ دایه لبخندی زد و گفت این زبونش نمیزاره من عصبی بشم . برو از توی بقچه رخت و لباس این بچه رو بیار، اون رخت و لباس هایی که این دختر شسته بود و روی بند توی حیاطه رو هم بیار تو خونه، دم غروبه خوب نیست لباس و کهنه ی بچه روی طناب آویزون باشه. صداشو آروم کرد و گفت یادم میاد ننه ام همیشه قبل از غروب آفتاب لباسای بچه ها رو ، آخه می دونی ننم اصلا به خودش فرصت استراحت نمی‌داد ، هر سال یه بچه میاورد، همیشه یکی تو راه بود، یکی تو بغلش ، اون یکی یه تکه نون دستش بود، یکی هم گشنه خوابش برده بود، داشتم می گفتم ،آره ننم می‌گفت غروب که بشه و لباس روی طناب باشه بچه اذیت میشه ، یه روز ننم یادش رفت کهنه های آبجی اشرفمو از روی بند برداره ، مگه این بچه تا صبح آروم شد؟ نه والله ، تا خود صبح اون جیغ می کشید و ما بی خوابی ، از اونور هم آقام هر از گاهی داد میزد و به ننم بد و بیراه می‌گفت ، .....آره ننه زود لباس این بچه رو جمع کن ، بیار بذار تو اتاق ، تا شب بچه و ننه اش راحت بخوابن. تا تو بری لباسا رو بیاری، من برم یه کاچی برای این دختر درست کنم ،درسته زیاد از اخلاقش خوشم نمیاد، ولی به خاطر این طفل معصوم، دلم نمیاد درست نکنم.منصور گفت دایه من خیلی گشنمه ، شام چی میخوای برامون درست کنی؟
ادامه دارد
بومِ آشپزی
۱۳