بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_سیونه خانجون سر یه چشم بهم زدن و بعد از غسل کردنش به خاک سپرده شد،من هنوز مات و مبهوت به خاک ریختنشون روی جسد بی جون خانجون مونده بودم ، تا اینکه کارشون را با یه چادر مشکی روی خروار خاک به اتمام رسوندن و کم کم هر که به هر طریقی به طرف خونه ی آقاجون برای مراسم متفرق شدن ، کم کم هوا رو به تاریکی می‌رفت و سوز سرما به صورتم شلاق میزد ، خودم را پشت درختی قایم کردم تا منو مجبور به بردن با خودشون نکنن، آخه دنیایی بعد از خانجونی نداشتم ، با رفتن همه ، خودم را کنار مزاری که عزیزم اونجا تک و تنها و ببین چندین قبر کهنه و نو خوابیده بود ، کنار خاکی که هنوز بوی نمش تازه بود دراز کشیدم و گفتم خانجون من تورو تنها نمیزارم،دلی وعده ی ما این نبود ، یادته بهم گفتی من همیشه پشتت هستم؟ منتها در حقم تو هم جفا کردی ، سرم را بالا آوردم و روی خاک چسبوندم و گفتم من چکار کنم ؟ چطور با این همه عذاب زندگی کنم ؟ تو که خواستی از پیشم بری، چرا این همه بهم خوبی کردی که الان دارم مثل اسپند روی زغال جرز بلز میشم ، من چطور با ناصر زندگیمو سر کنم ؟ چطور از پس خاله عصمت بر بیام ؟ قرار بود تو همه ی این سوالات را با قلب بزرگت برام حل کنی ،ولی الان به همین زودی کم آوردی و بدون اینکه راهم را بهم نشون بدی رفتی ؟ کارت درست بود خانجون ؟ نه که درست نیست ، خانجونم ناصر منو به حال خودم نمیزاره ،حتی اگه بخوام زن زندگی بشم،به قول خودت باید بسوزم و بسازم ،ولی این سوختنا آخرش چی ؟ یه تکونی خوردم، با ای بلندی که از درد زخم کمرم احساس میکردم ، نیم خیز شدم ، خنده ایی کردم و گفتم قرار بود بری روغن بیاری و روی زخمم بمالی ،ولی به جای اینکه مرهمم باشی ،قلبم را با رفتنت شکوندی و پشت سر هم به هق هق افتادم ... صدایی شنیدم، گریمو با ترس قورت دادم ،و بی حرکت سر جایم میخکوب شدم.. صدای علیرضا پشت سرم را شنیدم، زود به طرفش چرخیدم ، گفت این همه گریه و زاری بس نیست؟ بی جواب سرم را به طرف قبر خانجون چرخوندم ، گفت وقتی دیدم همه برگشتن ولی تو بینشون نبودی ،حدس میزدم اینجا باشی ، اینجا موندنت این موقعه ی شب خوبیت نداره تاج گل .. با صدای خفه دوباره گریه هامو سر دادم.. گفت من هم به خاطر خانجون خیلی ناراحت شدم ، واقعا حق خانجون مردن نبود ، به جاش باید اون عصمت زیر این خاک می‌خوابید ، ولی دیگه چکار میشه با تقدیر کرد ، هر که یه روزی باید بره ... صدام از جیغ گرفته بود ، سوزش بدی توی گلوم احساس میکردم ، گفتم رفتنش همش به خاطر غصه های من بود ، اینقدر حرص خورد و خورد و نمیتونست دم از حرف به کسی بزنه ، نمیتونست از حق گم شده ام طرفداری کنه ، تا اینکه پیش صندوقچه اش دیگه طاقت نیورد و منو با این همه غم تنها گذاشت ، علیرضا ؟ بدون اینکه منتظر جوابش بمونم گفتم من بدون خانجون مثل آدم بی دست و پا میمونم ، بی کس شدم... صدای خروش خروش پای کسی منو از حال خودم بیرون کشید و گفتم علیرضا ؟ آروم گفت هیس و دور شد ... همه جارو ظلمات فرا گرفته بود ، خوف برم داشت ، تق و تق دندون هام تو سکوت شبونه ی قبرستون به صدا در اومد ، هر لحظه قدم ها نزدیک و نزدیکتر میشدن ، یه لحظه صدای ناصر با نفس های تند که تو سکوت به گوش میرسیدگفت این وقت شب و اینجا چه کار میکنی ؟ کل روستارو به خاطرت زیر و رو کردم ، هیچ سوراخی نبود سرک نکشیدم .. گفتم پیش خانجون موندم ، آخه امشب غر یبه ، تنهاس ، من پیشش موندم تا نترسه .. کنارم نشست صدای کشیدن دماغش را شنیدم ... گفتم داری گریه میکنی ؟ مگه تو هم بلدی گریه کنی ؟ با بغض گفت من هم مثل تو برای از دست دادن خانجون اشک میریزم ، براش ناراحتم ، به هر حال اون هم مادر بزرگ من هم میشه ، درسته شمارو بیشتر دوست داشت ،ولی برای ما هم بد نبود.. گفتم ناصر می‌دونی آخرین بار خانجون چی بهم گفت ؟ سرشو به طرفین تکون داد و گفت نه من از کجا بدونم به تو چی گفته .. گفتم سراغ ننتو از من میگرفت ، ولی ننت حتی برای شستن ننش نیومد ، غریبه ها و ننه آقا خانجونمو شستن ... ناصر با صدای بلند به هق هق افتاد و گفت ننم هم داره بی قراری میکنه، امروز وقتی خبر خانجونو شنید چنان حالش بد شد ... یهو گریمو قورت دادم و گفتم تو می‌دونی پس ننت و نارین کجا هستن ؟ هر جا هستن از این روستا بیرون نرفتن ... زود گفت نه من از کجا بدونم کجا هستن ؟ اتفاقا من در به در دنبالشون هستم .. گفتم تو همین یه دقیقه پیش مگه نگفتی ننت از شنیدن این خبر حالش بد شده ؟ به پت و پت افتاد و گفت نه منظورم اینه که ننم حتما از شنیدن این خبر حالش بد میشه ، پاشو پاشو هوا سرده ، خانجون نیازی به موندن تو نداره ، زود بیا بریم همه نگران تو هستن... یه نفس عمیقی کشید و سرپا شد و گفت دنبالم راه بیافت ، دیگه نمی‌خواد بری خونه ی اقات ، مستقیم برمیگردیم خونه .. ادامه دارد بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر #قسمت_چهل
از شنیدن اسم اون خونه ابر غمی روی دلم نشست ، بدون اینکه اعتراضی کنم ، دنبالش به راه افتادم و هر از گاهی به پشت سرم برمیگشتم و یه نگاهی میکردم ، ولی انگار علیرضا آب شده رفته بود تو زمین، وقتی به خونه رسیدیم ، ناصر نگاهی بهم انداخت و گفت برو یه آبی سرو صورتت بریز ، تا حالت عوض بشه ...من هم هر چه ناصر میگفت بدون چون و چرا انجام میدادم ، اولین کاسه ایی که روی سرم ریختم مثل فلفل زیر پوستم ریخته می‌شد و می‌سوخت ، گفتم خیر نبینی که هیچ جا تو بدنم برام سالم نذاشتی ، مجبور شدم فقط سرمو و دست و پاهامو به خاطر خاکی که خودم را دم در مرده شور خونه تو سرم میریختم را بشورم....ناصر گفت بسه برگرد تو مطبخ منم یه کم دیگه میام ...از ترس اینکه یه وقت بره به سمت انباری ، گفتم ناصر جان ؟ ناصر لبخند به لبش اومد و گفت چی شد ؟نکنه من خواب می بینم ؟ گفتم نه تو از اول برای من عزیز بودی، ولی منو هیچ وقت ندیدی، بیا کمکم کن باهم شامو آماده کنیم.بهم نگاه کرد، ابرو هاشو برام تابه تا کرد و گفت باشه منم همراهت میام ،ولی به یه شرط. گفتم شرط؟ چه شرطی ؟ برای ایستادن پیش زنت شرط میذاری؟ خنده ای کرد و گفت آره ...با هم به سمت مطبخ رفتیم ، وقتی زیر غذا رو روشن کردم و گفتم خب حالا بگو شرطت چیه ؟ گفت بعد از اینکه شاممو از دست زنگ نوش جان کردم دوست دارم کنار زنم بشینم تا صبح باش حرف بزنم...گفتم دیگه چی؟ ناصر تو رو خدا به حرمت خانجون ، به خدا من هنوز رفتن خانجونو باور نکردم ، هنوز جای خالیشو تو زندگیم باور ندارم چطور بهم میگی ؟ من الان دلم پرغصه س... گفت باشه بابا آدم و از گفتش پشیمون میکنی.غذارو کشیدم ، سفره رو دست ناصر دادم و ته قابلمه رو برای سیر کردن شکم آدمی که نمی‌دونستم آخر قصه اش قراره چی بشه کنار گذاشتمو با هم به طرف اتاق رفتیم. ناصر با دیدن سفره ی بدون نون اوفی کرد و گفت پس نونت کجاس تاج گل ؟ گفتم الان میرم ببینم تو مطبخ نون هست؟ تا خواستم بلند شم با صدای بلندی که گوشام سوت کشید گفت نمی خواد بری،بشین سرجات….چاره ایی جز نشستن و به حرف ناصر گوش دادن نداشتم ، مطیع سر جام نشستم و با گوشه ی سفره که هر طرفش یه سوراخی از کهنه بودنش به خودش گرفته بود با انگشتم بازی دادم ..گفت تا حالا شده کاری را درست انجام داده باشی ؟ راستی بیا بگو ، تا اونجایی که هم یادم میاد گوشت تو خونه نداشتیم ، از کجا این همه گوشت آوردی وغذا بار گذاشتی ؟سرمو بالا آوردم و گفتم خانجون امروز برام آورد ..گفت وقتی مرد این همه گوشت را برات آورد ؟ گفتم نه ناصر ، وایسا برات تعریف کنم... سفره را به طرفم تکوند و گفت تاج گل تو این خونه وقتی من نیستم چه میکنی ؟ خورشت نیمه داغ سرتا پامو پوشوند و همین جوری که خودم را تکون میدادم ، گفتم به خاک خودش که هنوز خشک نشده ،وقتی که تو بیرون رفتی بعدش خانجون اومد و این گوشت را با خودش آورده بود ، حتی این نشون به اون نشون وقتی زخمام رو دید رفت که برام روغن زیتون بیاره که رفت و دیگه برنگشت ، من چطور حالا بهت ثابت کنم که خانجون آورده ؟ یه استغرالله گفت و از اتاق بیرون رفت... با رفتنش نفس عمیقی کشیدم و گفتم خدا چیکارت کنه خاله عصمت که منو تو این زندگی پسرت انداختی ، قلب پسرت راهم مثل خودت سیا ه و کدر کردی که از وقتی وارد این زندگی شدم جز غم و غصه چیزی عایدم نشد... بعد از چند دقیقه صدای بسته شدن در حیاط را شنیدم ،فهمیدم که ناصر‌از خونه بیرون رفت من هم از فرصت استفاده کردم و تند تند سفره و آثاری آبگوشتی که اتاق را اشغال کرده بود را تمیز کردم و ظرف هارو شستم و داشتم رخت خواب را پهن میکردم که صدای پاییی توی حیاط را شنیدم ، از ترس اینکه علیرضا باشه گوشامو تیز کردم ، ولی حسم میگفت صدای پای اون نیست، این بار هم حسم به من دروغ نمی‌گفت و سریع صدای پا قطع شد ، با چشمهای پراز استرس به در خیره شدم ..یهو در باز شد،از دیدن ناصر که این همه مدت کجا بود تعجب کردم ... به روی خودم نیاوردم و ملافه ی سفیدی که تو دستم بود را روی رخت خواب پهن کردم ...گفت یاد نگرفتی وقتی شوهرت از در وارد میشه باید سلام بدی ؟ لبامو از حرص جمع کردم و بدون اینکه جوابش بدم و گفت تاج گل ؟می‌دونم اخلاقم کمی تنده ، ولی تحملم کن .. گفت اینقدر دوست داشتم با بچه های هم سن و سال های خودم تو زمین خاکی فوتبال بازی کنم ،یا اینکه مثل آدم عادی زندگی کنم ، ولی همیشه ننم منو از مردم میترسوند و میگفت ناصر اگه خودتو به دیونگی نزنی هیچکی ازت نمیترسه ، هیچکی ازت حساب نمیبره ...یادم نمیره همه خونه ی خانجون جمع شده بودیم، مادرم از ترس اینکه من واقعیت خودم را لو بدم دست و پامو با چادر بسته بود ، به بازی های بچه گونتون با حسرت نگاه میکردم ، وقتی تو با احسان خدابیامرز،
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
از شنیدن اسم اون خونه ابر غمی روی دلم نشست ، بدون اینکه اعتراضی کنم ، دنبالش به راه افتادم و هر از گاهی به پشت سرم برمیگشتم و یه نگاهی میکردم ، ولی انگار علیرضا آب شده رفته بود تو زمین، وقتی به خونه رسیدیم ، ناصر نگاهی بهم انداخت و گفت برو یه آبی سرو صورتت بریز ، تا حالت عوض بشه ...من هم هر چه ناصر میگفت بدون چون و چرا انجام میدادم ، اولین کاسه ایی که روی سرم ریختم مثل فلفل زیر پوستم ریخته می‌شد و می‌سوخت ، گفتم خیر نبینی که هیچ جا تو بدنم برام سالم نذاشتی ، مجبور شدم فقط سرمو و دست و پاهامو به خاطر خاکی که خودم را دم در مرده شور خونه تو سرم میریختم را بشورم....ناصر گفت بسه برگرد تو مطبخ منم یه کم دیگه میام ...از ترس اینکه یه وقت بره به سمت انباری ، گفتم ناصر جان ؟ ناصر لبخند به لبش اومد و گفت چی شد ؟نکنه من خواب می بینم ؟ گفتم نه تو از اول برای من عزیز بودی، ولی منو هیچ وقت ندیدی، بیا کمکم کن باهم شامو آماده کنیم.بهم نگاه کرد، ابرو هاشو برام تابه تا کرد و گفت باشه منم همراهت میام ،ولی به یه شرط. گفتم شرط؟ چه شرطی ؟ برای ایستادن پیش زنت شرط میذاری؟ خنده ای کرد و گفت آره ...با هم به سمت مطبخ رفتیم ، وقتی زیر غذا رو روشن کردم و گفتم خب حالا بگو شرطت چیه ؟ گفت بعد از اینکه شاممو از دست زنگ نوش جان کردم دوست دارم کنار زنم بشینم تا صبح باش حرف بزنم...گفتم دیگه چی؟ ناصر تو رو خدا به حرمت خانجون ، به خدا من هنوز رفتن خانجونو باور نکردم ، هنوز جای خالیشو تو زندگیم باور ندارم چطور بهم میگی ؟ من الان دلم پرغصه س... گفت باشه بابا آدم و از گفتش پشیمون میکنی.غذارو کشیدم ، سفره رو دست ناصر دادم و ته قابلمه رو برای سیر کردن شکم آدمی که نمی‌دونستم آخر قصه اش قراره چی بشه کنار گذاشتمو با هم به طرف اتاق رفتیم. ناصر با دیدن سفره ی بدون نون اوفی کرد و گفت پس نونت کجاس تاج گل ؟ گفتم الان میرم ببینم تو مطبخ نون هست؟ تا خواستم بلند شم با صدای بلندی که گوشام سوت کشید گفت نمی خواد بری،بشین سرجات….چاره ایی جز نشستن و به حرف ناصر گوش دادن نداشتم ، مطیع سر جام نشستم و با گوشه ی سفره که هر طرفش یه سوراخی از کهنه بودنش به خودش گرفته بود با انگشتم بازی دادم ..گفت تا حالا شده کاری را درست انجام داده باشی ؟ راستی بیا بگو ، تا اونجایی که هم یادم میاد گوشت تو خونه نداشتیم ، از کجا این همه گوشت آوردی وغذا بار گذاشتی ؟سرمو بالا آوردم و گفتم خانجون امروز برام آورد ..گفت وقتی مرد این همه گوشت را برات آورد ؟ گفتم نه ناصر ، وایسا برات تعریف کنم... سفره را به طرفم تکوند و گفت تاج گل تو این خونه وقتی من نیستم چه میکنی ؟ خورشت نیمه داغ سرتا پامو پوشوند و همین جوری که خودم را تکون میدادم ، گفتم به خاک خودش که هنوز خشک نشده ،وقتی که تو بیرون رفتی بعدش خانجون اومد و این گوشت را با خودش آورده بود ، حتی این نشون به اون نشون وقتی زخمام رو دید رفت که برام روغن زیتون بیاره که رفت و دیگه برنگشت ، من چطور حالا بهت ثابت کنم که خانجون آورده ؟ یه استغرالله گفت و از اتاق بیرون رفت... با رفتنش نفس عمیقی کشیدم و گفتم خدا چیکارت کنه خاله عصمت که منو تو این زندگی پسرت انداختی ، قلب پسرت راهم مثل خودت سیا ه و کدر کردی که از وقتی وارد این زندگی شدم جز غم و غصه چیزی عایدم نشد... بعد از چند دقیقه صدای بسته شدن در حیاط را شنیدم ،فهمیدم که ناصر‌از خونه بیرون رفت من هم از فرصت استفاده کردم و تند تند سفره و آثاری آبگوشتی که اتاق را اشغال کرده بود را تمیز کردم و ظرف هارو شستم و داشتم رخت خواب را پهن میکردم که صدای پاییی توی حیاط را شنیدم ، از ترس اینکه علیرضا باشه گوشامو تیز کردم ، ولی حسم میگفت صدای پای اون نیست، این بار هم حسم به من دروغ نمی‌گفت و سریع صدای پا قطع شد ، با چشمهای پراز استرس به در خیره شدم ..یهو در باز شد،از دیدن ناصر که این همه مدت کجا بود تعجب کردم ... به روی خودم نیاوردم و ملافه ی سفیدی که تو دستم بود را روی رخت خواب پهن کردم ...گفت یاد نگرفتی وقتی شوهرت از در وارد میشه باید سلام بدی ؟ لبامو از حرص جمع کردم و بدون اینکه جوابش بدم و گفت تاج گل ؟می‌دونم اخلاقم کمی تنده ، ولی تحملم کن .. گفت اینقدر دوست داشتم با بچه های هم سن و سال های خودم تو زمین خاکی فوتبال بازی کنم ،یا اینکه مثل آدم عادی زندگی کنم ، ولی همیشه ننم منو از مردم میترسوند و میگفت ناصر اگه خودتو به دیونگی نزنی هیچکی ازت نمیترسه ، هیچکی ازت حساب نمیبره ...یادم نمیره همه خونه ی خانجون جمع شده بودیم، مادرم از ترس اینکه من واقعیت خودم را لو بدم دست و پامو با چادر بسته بود ، به بازی های بچه گونتون با حسرت نگاه میکردم ، وقتی تو با احسان خدابیامرز،
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
۱۲