بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_اخر #قسمت_صدوبیستونه حتما خودش غذاشو بیرون خورده که اینارو بهت داده و زود رفته، بمیرم برای شیر پسرم ، حتما اونقدر عجله داشته که خودش نتونسته تا مطبخ بیاد. گفتم نه دایه منصور خان جایی نرفته ،بنده خدا هنوزم غذا نخورده، اینا رو داد من بیارم چون خودش می خواست قبل از غذاش بره یه سر ماه گلو ببینه بعد بیاد غذا بخوره. دایه اخمی کرد و گفت:چشم و دلم روشن ، خودت کم بودی بچت هم اضافه شد، من چقدر بدبختم که پسرم به جای اینکه از راه میرسه اول بیاد ننه اشو ببینه ، اول رفته اون فسقلی چند ساعته رو ببینه. بعد با عصبانیت رو کرد به نرگسو گفت چشم دیگه توام ته قابلمه رو در آوردی ، مگه من نگفتم از روی آتیش برش دار تا من بریزمش تو ظرف؟ نرگس قابلمو رو توی سینی استیلی که تو دستش بود گذاشت و گفت آاااا، آآآ اینم کاچی ننه زینت ، بخوریم ببینم چه کرده دایه . دایه چشم غره ای بهش رفت و گفت قبل از اینکه بشینی اون بشقاب رویی رو هم بیار بده به من تا یه کم برای مش صابر بکشم بذارم کنار، بنده خدا امروز هی می‌گفت درست کردی برای منم نگهدار، ولی مگه منصور گذاشت ، بلایی سرمون آورد که بیچاره کاچی نخورده از اینجا رفت. منصور که همون موقع وارد مطبخ شده بود گفت ننه اسم منو آوردی؟ من چی؟ هر سه نفر با تعجب سرمون رو به طرفش چرخوندیم و چشممون به منصور افتاد که ماه گل رو توی بغلش گرفته و توی چارچوب در ایستاده بود. از اینکه ماه گل توی بغلش بود تعجب کردم، ولی قبل از من دایه گفت این بچه رو برای چی برداشتی آوردی اینجا ؟ زود ببرش بیرون ، اینجا بوی سرخ کردنی میاد برای بچه ضرر داره. بعدشم خوبیت نداره مرد بچه کوچیک بغل کنه ،اونم چی؟ بچه ی غریبه. با شنیدن حرف دایه زود بچه رو از بغل منصور گرفتمو گفتم راست میگه دایه چرا آوردیش اینجا؟ منصور گفت خب بچه توی اتاق تنها بود ، دلم براش سوخت ،گفتم تنها نمونه با خودم آوردمش. خندیدم و گفتم عیبی نداره، دوباره میبرم میذارمش سر جاش بخوابه . دایه گفت دیگه نمی‌خواد برگردی ، خودتم کنار بچت بخواب ، شامتو میارم تو اتاقت بخوری. آروم گفتم چشم و به اتاق رفتم . همین که نشستم در باز شد و نرگس سینی به دست داخل اتاق شد و گفت آبجی منم اومدم با تو شاممو بخورم که تنها نمونی . گفتم وای نرگس دارم می میرم از گشنگی، زود غذا رو بیار بخوریم... با تموم شدن شام از صداها متوجه شدم که همه برای خوابیدن عازم اتاقاشون شدن . ولی گریه های بی وقفه ی ماه گل تازه شروع شد و من که خودم از خستگی داشتم بیهوش می شدم، دائم با گریه بالا و پایینش می کردم بلکه آروم بشه و بخوابه….دیگه واقعا کم آورده بودم ، نه می دونستم که چطور آرومش کنم ، نه اینکه دلم می خواست دایه رو صدا بزنم و غرغراشو بشنوم. نرگس هم که بعد از شام کمی پیشم موند و بعدش کلافه از صدای گریه های بچه ، برای خوابیدن به اتاق دایه رفت. من مونده بودمو یه دنیا تنهایی و نوزادی که نمی‌دونستم گریه اش به خاطر چیه؟ بعد از اینکه کلی توی اتاق چرخوندمشو ساکت نشد، تصمیم گرفتم از راه حیاط به زیر زمین ، جایگاه همیشگی منصور برم. دستمو آروم روی دهن ماه گل که همچنان گریه می کرد، گذاشتم تا صداش توی حیاط نپیچه . پشت در زیر زمین ایستادم و آروم گفتم منصور ؟ منصور خان بیداری ؟ بغض کردم و گفتم منصور خاااان ؟ منصور در رو باز کرد و همزمان با نور ضعیف گردسوز که به صورتم خورد گفت تو اینجا چیکار می‌کنی ؟ چی شده ؟ بچه چیزیش شده؟ بچه رو چرا برداشتی و راه افتادی ؟ تازه چشمش به دستم که روی دهن ماه گل بود افتاد و گفت تو داری چیکار می کنی تاج گل؟ چرا دهن بچه رو گرفتی؟ دستتو بردار از روی دهنش رنگش مثل ذغال سیاه شده. زود نگاهی به ماه گل که از زور گریه رنگش به کبودی می زد انداختمو گفتم فقط خواستم صدای گریه اش توی حیاط نپیچه. منصور با عصبانیت بچه رو از توی بغلم بیرون کشید و بلافاصله از پله های زیر زمین پائین رفت . صدای گریه ی بچم همچنان درنمی اومد و از ترس اینکه نکنه بلایی سر بچه ی یه روزم آورده باشم، نمی تونستم قدم از قدم بردارم ، بدون هیچ عکس العملی به پله های زیر زمین زل زده بودم بلکه بتونم دوباره صدای گریه ی بچمو بشنوم. اما انگار لحظه ها برام کش میومدن و هر چی انتظار می کشیدمو گوشامو تیز می کردم ، صدایی از بچم به گوشم نمی خورد . قل‌بم تیر می کشید و پاهام دیگه برای ایستادن یاری نمی کردن ، مثل آب روون سُر خوردم و کف زمین نشستم. دائم خودمو سرزنش می کردم و با گریه به خودم می گفتم تاج گل خا ک بر سرت شد، آخه تو چه جور مادری هستی؟ چطور تونستی اینکارو با بچت بکنی؟ یاد صورت خوشگلش که کبود شده بود افتادمو تا خواستم جیغ بزنم…. ادامه دارد بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر #قسمت_صدوسی
صدای گریه ماه گل به گوشم خورد،منصور از پله ها بالا اومد،ماه گل رو به سمتم گرفت و گفت بیا یه کم به این بچه شیر بده. خنده و گریه ام قاطی شده بود ..نفس راحتی کشیدمو گفتم ماه گلم زنده اس؟ گفت مگه قرار بود دور از جونش زنده نباشه ، چیزیش نبود، فقط از گریه ریسه رفته بود ، الانم بگیر شیرش بده تا بیشتر از این جیغش درنیومده . با دستایی که همچنان می لرزیدن ، ماه گل رو توی بغلم گرفتمو گفتم ننه ات برات بمیره که بلد نبود چطور آرومت کنه . منصور حرفمو قطع کرد و گفت دور از جونت ، اینقدر از این حرفا جلوی من نزن که اصلا خوشم نمیاد. با هم داخل زیر زمین شدیم ، منصور به گفت برو اونجا بشین و به دخترت شیر بده تا من برم چندتا میوه بیارم که بخوریم. گفتم چه عجیبه.. منصور ابروشو بالا داد و گفت چی عجیبه؟ گفتم اینکه تا اومدیم اینجا اینقدر آروم گرفته، نمی دونی بالا که بودیم چطور گریه می کرد، حتی برای یه لحظه هم آروم نمی شد. گفت آخه ماه گل دلش برای عمو منصورش تنگ شده بوده.. دستاشو بالا برد و گفت خدایا شکرت که حداقل یکی هم اومد که منو دوست داشته باشه.. از طرز حرف زدنش خندم گرفت ، ریز ریز خندیدم که گفت چیه؟چرا میخندی ؟ مگه دروغ می گم ؟سرمو با خنده تکون دادم و گفتم نه اصلا و ابدا .. نفس عمیقی کشید و گفت خب دیگه من برم که تو هم راحت باشی و از اتاق بیرون رفت. با رفتنش ماه گلو به خودم چسبوندم و گفتم منو ببخش که برای اومدنت زیاد خوشحال نشدم ، یعنی راستش اصلا خوشحال نشدم ، ولی اینو بدون که الان بهت قول میدم دنیا رو زیر و رو کنم تا تو خوشبخت باشی، با تمام وجودم دوستش داشتمو و خدا رو به خاطر داشتنش شکر می کردم. یه ربعی از رفتن منصور گذشته بود که با یه بشقاب پراز میوه به زیر زمین برگشت و با صدای آرومی گفت :دهتر کوچولوی من خوابید ؟ به ماه گل نگاه کردم و گفتم آره فقط خدا کنه تا صبح همین جوری آروم بخوابه و بیدار نشه.گفت فعلا که اگه بیدار بشه خودمون بیداریم... سیبی از بشقاب برداشتم و گاز زدم،همزمان با جوییدن گفتم نه نه فعلا که بیدارم ، والا قبل از اینکه بیام اینجا گیج خواب بودم، ولی از ترس کاری که با ماه گل کردم به کلی خواب از سرم پرید. راستی نگفتی ، چطور اون مش صابر از این جا دل کند و رفت ؟ منصور دستی به موهاش کشید و گفت بعد اینکه تو از اینجا رفتی ، البته رفتین ، مثل دیونه ها شده بودم ، اصلا باورم نمیشد که همچین برخوردی باهات کرده باشم ، کلی به خودم ناسزا دادمو گفتم چطور تونستی به یه دختر غریب ، با یه نوزاد چند ساعته بگی از اینجا بره ؟ الان می خواد کجا بره ؟ سرم داشت سوت می کشید، تو همین بی اعصابی و چه کنم چه کنم ، مش صابر اومد داخل خونه و گفت منصور پسرم ، این دخترا کجا رفتن ؟ تاج گل ، باور کن اون موقع نه دیگه چیزی می دیدم ،نه چیزی می‌شنیدم ، مرده از اون موقع که اومده به کل اخلاق دایه رو عوض کرده ، منم که از دست خودم حسابی عصبی بودمو دنبال کسی می گشتم که حرصمو سرش خالی کنم... دهنمو باز کردم و هر چی از دهنم دراومد بارش کردم ، گویا این سری حسابی بهش برخورده که حتی نذاشت دایه حرف بزنه و گذاشت رفت . منصور سکوت کرد و مشغول پوست کندن پرتقالی که توی دستش بود شد که گفتم خب ؟ گفت آره دیگه تا دایه خواست مانع رفتنش بشه ،خونه رو گذاشت روی سرشو با داد و بیداد رو به دایه کرد و گفت از سر راهم برو کنار پیر زن عجوزه و از خونه بیرون رفت ، البته هنوزم برام عجیبه که چرا این دفعه حرفام اینقدر بهش برخورد و با اون سرعت گذاشت و رفت ، آخه پرروتر از این حرفاس که با چهار کلوم حرف، بهش بربخوره و از اینجا بره، دفعه ی اولش هم که نبود ازم حرف می شنفت ، نمی دونم والا …..گفتم عجب پس که اینطور ..... خمیازه ای کشیدم و گفتم کم کم داره خوابم می گیره ، برم بالا که تا ماه گل خوابه منم از فرصت استفاده کنم و یه کم بخوابم . خواستم ماه گل رو بغل کنم. گفت دایه مثلا از این می ترسه که اگه تو زیاد دم پر من باشی ،پسرش بهت علاقمند بشه، ولی خبر نداره که من از خیلی وقت پیش بهت علاقمند شدم. از سر جام بلند شدم .. دلم خیلی برای صداقتش می سوخت ،ولی اونقدر دلشکسته و بی اعتماد بودم که نمی تونستم به راحتی به کسی علاقمند بشم..بدون اینکه چیزی بگم خم شدم ماه گل رو بغل کنم که دردی تو دلن احساس کردم..دیدم آسمون داره دور سرم می چرخه، تنها کاری که اون لحظه به فکرم رسید و ازدستم بر می اومد این بود که روی زمین بشینم تا اگه تعادلمو از دست دادم حداقل زمین نخورم . سرمو که حسابی گیج می رفت توی دستام گرفتمو محکم فشار دادم ، بر عکس همیشه که سریع گریه ام می گرفت، اون لحظه انگار اشکام هم حوصله ی یاری کردنمو نداشتن و از اون همه باریدن خسته شده بودن ،
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
صدای گریه ماه گل به گوشم خورد،منصور از پله ها بالا اومد،ماه گل رو به سمتم گرفت و گفت بیا یه کم به این بچه شیر بده. خنده و گریه ام قاطی شده بود ..نفس راحتی کشیدمو گفتم ماه گلم زنده اس؟ گفت مگه قرار بود دور از جونش زنده نباشه ، چیزیش نبود، فقط از گریه ریسه رفته بود ، الانم بگیر شیرش بده تا بیشتر از این جیغش درنیومده . با دستایی که همچنان می لرزیدن ، ماه گل رو توی بغلم گرفتمو گفتم ننه ات برات بمیره که بلد نبود چطور آرومت کنه . منصور حرفمو قطع کرد و گفت دور از جونت ، اینقدر از این حرفا جلوی من نزن که اصلا خوشم نمیاد. با هم داخل زیر زمین شدیم ، منصور به گفت برو اونجا بشین و به دخترت شیر بده تا من برم چندتا میوه بیارم که بخوریم. گفتم چه عجیبه.. منصور ابروشو بالا داد و گفت چی عجیبه؟ گفتم اینکه تا اومدیم اینجا اینقدر آروم گرفته، نمی دونی بالا که بودیم چطور گریه می کرد، حتی برای یه لحظه هم آروم نمی شد. گفت آخه ماه گل دلش برای عمو منصورش تنگ شده بوده.. دستاشو بالا برد و گفت خدایا شکرت که حداقل یکی هم اومد که منو دوست داشته باشه.. از طرز حرف زدنش خندم گرفت ، ریز ریز خندیدم که گفت چیه؟چرا میخندی ؟ مگه دروغ می گم ؟سرمو با خنده تکون دادم و گفتم نه اصلا و ابدا .. نفس عمیقی کشید و گفت خب دیگه من برم که تو هم راحت باشی و از اتاق بیرون رفت. با رفتنش ماه گلو به خودم چسبوندم و گفتم منو ببخش که برای اومدنت زیاد خوشحال نشدم ، یعنی راستش اصلا خوشحال نشدم ، ولی اینو بدون که الان بهت قول میدم دنیا رو زیر و رو کنم تا تو خوشبخت باشی، با تمام وجودم دوستش داشتمو و خدا رو به خاطر داشتنش شکر می کردم. یه ربعی از رفتن منصور گذشته بود که با یه بشقاب پراز میوه به زیر زمین برگشت و با صدای آرومی گفت :دهتر کوچولوی من خوابید ؟ به ماه گل نگاه کردم و گفتم آره فقط خدا کنه تا صبح همین جوری آروم بخوابه و بیدار نشه.گفت فعلا که اگه بیدار بشه خودمون بیداریم... سیبی از بشقاب برداشتم و گاز زدم،همزمان با جوییدن گفتم نه نه فعلا که بیدارم ، والا قبل از اینکه بیام اینجا گیج خواب بودم، ولی از ترس کاری که با ماه گل کردم به کلی خواب از سرم پرید. راستی نگفتی ، چطور اون مش صابر از این جا دل کند و رفت ؟ منصور دستی به موهاش کشید و گفت بعد اینکه تو از اینجا رفتی ، البته رفتین ، مثل دیونه ها شده بودم ، اصلا باورم نمیشد که همچین برخوردی باهات کرده باشم ، کلی به خودم ناسزا دادمو گفتم چطور تونستی به یه دختر غریب ، با یه نوزاد چند ساعته بگی از اینجا بره ؟ الان می خواد کجا بره ؟ سرم داشت سوت می کشید، تو همین بی اعصابی و چه کنم چه کنم ، مش صابر اومد داخل خونه و گفت منصور پسرم ، این دخترا کجا رفتن ؟ تاج گل ، باور کن اون موقع نه دیگه چیزی می دیدم ،نه چیزی می‌شنیدم ، مرده از اون موقع که اومده به کل اخلاق دایه رو عوض کرده ، منم که از دست خودم حسابی عصبی بودمو دنبال کسی می گشتم که حرصمو سرش خالی کنم... دهنمو باز کردم و هر چی از دهنم دراومد بارش کردم ، گویا این سری حسابی بهش برخورده که حتی نذاشت دایه حرف بزنه و گذاشت رفت . منصور سکوت کرد و مشغول پوست کندن پرتقالی که توی دستش بود شد که گفتم خب ؟ گفت آره دیگه تا دایه خواست مانع رفتنش بشه ،خونه رو گذاشت روی سرشو با داد و بیداد رو به دایه کرد و گفت از سر راهم برو کنار پیر زن عجوزه و از خونه بیرون رفت ، البته هنوزم برام عجیبه که چرا این دفعه حرفام اینقدر بهش برخورد و با اون سرعت گذاشت و رفت ، آخه پرروتر از این حرفاس که با چهار کلوم حرف، بهش بربخوره و از اینجا بره، دفعه ی اولش هم که نبود ازم حرف می شنفت ، نمی دونم والا …..گفتم عجب پس که اینطور ..... خمیازه ای کشیدم و گفتم کم کم داره خوابم می گیره ، برم بالا که تا ماه گل خوابه منم از فرصت استفاده کنم و یه کم بخوابم . خواستم ماه گل رو بغل کنم. گفت دایه مثلا از این می ترسه که اگه تو زیاد دم پر من باشی ،پسرش بهت علاقمند بشه، ولی خبر نداره که من از خیلی وقت پیش بهت علاقمند شدم. از سر جام بلند شدم .. دلم خیلی برای صداقتش می سوخت ،ولی اونقدر دلشکسته و بی اعتماد بودم که نمی تونستم به راحتی به کسی علاقمند بشم..بدون اینکه چیزی بگم خم شدم ماه گل رو بغل کنم که دردی تو دلن احساس کردم..دیدم آسمون داره دور سرم می چرخه، تنها کاری که اون لحظه به فکرم رسید و ازدستم بر می اومد این بود که روی زمین بشینم تا اگه تعادلمو از دست دادم حداقل زمین نخورم . سرمو که حسابی گیج می رفت توی دستام گرفتمو محکم فشار دادم ، بر عکس همیشه که سریع گریه ام می گرفت، اون لحظه انگار اشکام هم حوصله ی یاری کردنمو نداشتن و از اون همه باریدن خسته شده بودن ،
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
۱۷