بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_صدوبیستوهشت سریع حرفشو عوض کرد و گفت نه نمی‌خواد چیزی درست کنی ، من هوس کباب با نون سنگ و پیاز و ریحون کردم ، کنارش هم دوغ باشه . دایه گفت تو هوس کردی ، ما رو هم به هوس انداختی. گفتم دایه با اجازه من برم جای ماه گل رو عوض کنم ، بچه حتما به خاطر اینکه جاش خیسه بی‌قراری می‌کنه ،.. دایه لبشو جمع کرد و گفت کی ؟ ماه گل کیه؟ گفتم ماه گل دیگه ، بچمو میگم . دایه دوباره ترش کرد و گفت پسر میبینی ، از اینور نمک میخوره ، از اونور نمکدون می شکونه ، والا زمانِ ما بزرگتر کوچیکتری حالیمون بود، بزرگتر خونه یه حرمتی داشت ، وقتی می خواستیم اسم بچمونو بذاریم بزرگتر یه اسمی از وسط قرآن در میاورد و روی بچه میذاشت ما هم بی چون و چرا قبول می کردیم. ولی حالا چی ؟ اصلا این چه اسمیه که انتخاب کردی ؟ حداقل میذاشتی صغرایی ، کبرایی ، معصومه ایی، چیزی که منم بتونم صداش بزنم. منصور خنده ای کرد و گفت دایه ، چیکارش داری؟ خب دوست داره اسم بچش ماه گل باشه؟ دایه گفت کاری بهش ندارم ننه ،ولی من تا بخوام این بچه رو صدا بزنم یک ساعت فقط باید فکر کنم تا یادم بیاد اسمش چیه.نه دختر جان به نظر من این اسم اصلا لایق این بچه نیست…. منصور زود گفت ننه ؟ ننه ، خب تاج گل از این اسم خوشش اومده ، بزار هر چی خودش دوست داره بچشو صدا بزنه . دایه گفت تو یکی حرف نزن ،از این دختره هم هی طرفداری بیخود نکن کوچیکتری گفتن ، بزرگتری گفتن ، باید حرف من توی این خونه خریدار داشته باشه یا نه؟ دایه که دوباره از جانبداری منصور از من شاکی شده بود، با اخم به داخل خونه رفت و در رو محکم پشت سرش بست . به محض اینکه دایه داخل خونه شد با مظلومیت به منصور نگاه کردم و آروم گفتم چیکار کنم، خب دوست ندارم اسم دخترمو عوض کنم . منصور گفت از حرفهای ننه دلگیر نشو، اسم دخترت هم همینی که گذاشتی خیلی هم قشنگه، دایه هم کم کم خودش به گفتن ماه گل عادت می کنه. لبخندی زدمو همراه با ماه گل که توی بغلم بود داخل اتاقی که قبلا هم توش می موندم شدم، بعد از اینکه جای ماه گل رو عوض کردمو شکمشو سیر کردم ، تازه متوجه صدای قارو قور شکم خودم شدم، بلند شدم و از اتاق بیرون رفتم. همین که در اتاق رو باز کردم ،بوی کاچی و روغن حیوونی که توی خونه پیچیده بود دل ضعفم رو چندین برابر کرد ، چشامو بستم و یه نفس عمیقی کشیدم، بوی کاچی منو برد به یکسال قبل که خانجون توی خونه پدریم برای آبجیم که تازه زایمان کرده بود کاچی درست میکرد و من به هر کلکی متوسل می شدم تا ناخنکی به کاچی بزنم ، خانجونم که از ناخنک زدن به شدت بدش میومد، کفگیر به دست دنبالم می دوید و دعوام می کرد، نمی دونم چرا اونروزا اینقدر هوای خانجون به سرم میزد و هر لحظه جای خالیشو بیش از پیش توی زندگیم حس میکردم . توی حال و هوای خودم بودم که با صدای منصور که گفت باز که داری گریه می‌کنی تو، دیگه چی شده ؟کی دوباره اشکتو در آورده ؟ گفتم نه به خدا کسی ناراحتم نکرده که بخواد اشکم در بیاد، فقط یاد خانجونم افتادم. بغضم ترکید و گفتم تازگیا خیلی دلتنگشم.. دلت می خواد ببرمت سر مزارش ؟ ماه گل رو هم بیاری و به خانجونت نشون بدی؟ شاید اونجوری یه کم دلتنگیت کمتر بشه هاااا چی میگی؟ مثل بچه های دوساله ذوق زده گفتم وااای یعنی میشه برم به خانجونم سر بزنم؟ منصورگفت ، آره میشه، ولی باید چند روز بگذره و حالت بهتر بشه ،بعدش با هم میریم که هم تو بری سر مزار خانجونت، هم خودم یه کاری توی روستا دارم که باید انجامش بدم. گفتم توی روستا چیکار داری؟برای اینکه حرفو عوض کنه سریع کبابا رو که داخل روزنامه پیچیده شده بود، از روی میز برداشت داد دستمو گفت تا این کباب ها ازدهن نیافتاده زود ببر بدشون به نرگس تا بذاره توی ظرف و بیاره سر سفره ،منم برم یه سر به ماه گل بزنم که همین چند دقیقه که بیرون بودم کلی دلم براش تنگ شده. از فکر اینکه منصور اینقدر بچمو دوست داره لبخندی روی لبم نشست و به طرف مطبخ راه افتادم ... که گفت تاج گل ؟ سرمو به طرفش چرخوندم و گفتم بگو منصور خان ؟ گفت دوست دارم صورتت همیشه همینجور خندون باشه.از خجالت لبخندمو بلعیدم و تند تند خودمو به مطبخ رسوندم. دایه که مشغول حرف زدن با نرگس بود و هراز گاهی هم بین حرفاش خنده ای میکرد ، با دیدنم گفت خدایی دستم برای زایمان سبکه هااااا، ببین هزار ماشالله انگار نه انگار فقط چند ساعته که زایمان کردی، حالا هنوز کاچی رو نخوردی ، بزار درست بشه و بهت بدم بخوری ، تا فردا بهترم میشی ،به دستم نگاه کرد و گفت این چیه با خودت آوردی ؟ گفتم اینارو منصور خان داد و گفت زودتر بخوریم تا از دهن نیافتاده. دایه استکان چایی رو که دستش بود زمین گذاشت و گفت پس خودش کجا رفت ؟ منو ببین دارم از کی می پرسم ، معلومه که تو نمی دونی ، قرار هم نیست بهت بگه کجا میره و کجا میاد ، ادامه دارد..... بومِ آشپزی 
#دخترِ_اخر #قسمت_صدوبیستونه
حتما خودش غذاشو بیرون خورده که اینارو بهت داده و زود رفته، بمیرم برای شیر پسرم ،حتما اونقدر عجله داشته که خودش نتونسته تا مطبخ بیاد. گفتم نه دایه منصور خان جایی نرفته ،بنده خدا هنوزم غذا نخورده، اینا رو داد من بیارم چون خودش می خواست قبل از غذاش بره یه سر ماه گلو ببینه بعد بیاد غذا بخوره. دایه اخمی کرد و گفت:چشم و دلم روشن ، خودت کم بودی بچت هم اضافه شد، من چقدر بدبختم که پسرم به جای اینکه از راه میرسه اول بیاد ننه اشو ببینه ، اول رفته اون فسقلی چند ساعته رو ببینه. بعد با عصبانیت رو کرد به نرگسو گفت چشم دیگه توام ته قابلمه رو در آوردی ، مگه من نگفتم از روی آتیش برش دار تا من بریزمش تو ظرف؟ نرگس قابلمو رو توی سینی استیلی که تو دستش بود گذاشت و گفت آاااا، آآآ اینم کاچی ننه زینت ، بخوریم ببینم چه کرده دایه . دایه چشم غره ای بهش رفت و گفت قبل از اینکه بشینی اون بشقاب رویی رو هم بیار بده به من تا یه کم برای مش صابر بکشم بذارم کنار، بنده خدا امروز هی می‌گفت درست کردی برای منم نگهدار، ولی مگه منصور گذاشت ، بلایی سرمون آورد که بیچاره کاچی نخورده از اینجا رفت. منصور که همون موقع وارد مطبخ شده بود گفت ننه اسم منو آوردی؟ من چی؟ هر سه نفر با تعجب سرمون رو به طرفش چرخوندیم و چشممون به منصور افتاد که ماه گل رو توی بغلش گرفته و توی چارچوب در ایستاده بود. از اینکه ماه گل توی بغلش بود تعجب کردم، ولی قبل از من دایه گفت این بچه رو برای چی برداشتی آوردی اینجا ؟ زود ببرش بیرون ، اینجا بوی سرخ کردنی میاد برای بچه ضرر داره. بعدشم خوبیت نداره مرد بچه کوچیک بغل کنه ،اونم چی؟ بچه ی غریبه. با شنیدن حرف دایه زود بچه رو از بغل منصور گرفتمو گفتم راست میگه دایه چرا آوردیش اینجا؟ منصور گفت خب بچه توی اتاق تنها بود ، دلم براش سوخت ،گفتم تنها نمونه با خودم آوردمش. خندیدم و گفتم عیبی نداره، دوباره میبرم میذارمش سر جاش بخوابه . دایه گفت دیگه نمی‌خواد برگردی ، خودتم کنار بچت بخواب ، شامتو میارم تو اتاقت بخوری. آروم گفتم چشم و به اتاق رفتم . همین که نشستم در باز شد و نرگس سینی به دست داخل اتاق شد و گفت آبجی منم اومدم با تو شاممو بخورم که تنها نمونی . گفتم وای نرگس دارم می میرم از گشنگی، زود غذا رو بیار بخوریم... با تموم شدن شام از صداها متوجه شدم که همه برای خوابیدن عازم اتاقاشون شدن . ولی گریه های بی وقفه ی ماه گل تازه شروع شد و من که خودم از خستگی داشتم بیهوش می شدم، دائم با گریه بالا و پایینش می کردم بلکه آروم بشه و بخوابه….دیگه واقعا کم آورده بودم ، نه می دونستم که چطور آرومش کنم ، نه اینکه دلم می خواست دایه رو صدا بزنم و غرغراشو بشنوم. نرگس هم که بعد از شام کمی پیشم موند و بعدش کلافه از صدای گریه های بچه ، برای خوابیدن به اتاق دایه رفت. من مونده بودمو یه دنیا تنهایی و نوزادی که نمی‌دونستم گریه اش به خاطر چیه؟ بعد از اینکه کلی توی اتاق چرخوندمشو ساکت نشد، تصمیم گرفتم از راه حیاط به زیر زمین ، جایگاه همیشگی منصور برم. دستمو آروم روی دهن ماه گل که همچنان گریه می کرد، گذاشتم تا صداش توی حیاط نپیچه . پشت در زیر زمین ایستادم و آروم گفتم منصور ؟ منصور خان بیداری ؟ بغض کردم و گفتم منصور خاااان ؟ منصور در رو باز کرد و همزمان با نور ضعیف گردسوز که به صورتم خورد گفت تو اینجا چیکار می‌کنی ؟ چی شده ؟ بچه چیزیش شده؟ بچه رو چرا برداشتی و راه افتادی ؟ تازه چشمش به دستم که روی دهن ماه گل بود افتاد و گفت تو داری چیکار می کنی تاج گل؟ چرا دهن بچه رو گرفتی؟ دستتو بردار از روی دهنش رنگش مثل ذغال سیاه شده. زود نگاهی به ماه گل که از زور گریه رنگش به کبودی می زد انداختمو گفتم فقط خواستم صدای گریه اش توی حیاط نپیچه. منصور با عصبانیت بچه رو از توی بغلم بیرون کشید و بلافاصله از پله های زیر زمین پائین رفت . صدای گریه ی بچم همچنان درنمی اومد و از ترس اینکه نکنه بلایی سر بچه ی یه روزم آورده باشم، نمی تونستم قدم از قدم بردارم ، بدون هیچ عکس العملی به پله های زیر زمین زل زده بودم بلکه بتونم دوباره صدای گریه ی بچمو بشنوم. اما انگار لحظه ها برام کش میومدن و هر چی انتظار می کشیدمو گوشامو تیز می کردم ، صدایی از بچم به گوشم نمی خورد . قل‌بم تیر می کشید و پاهام دیگه برای ایستادن یاری نمی کردن ، مثل آب روون سُر خوردم و کف زمین نشستم. دائم خودمو سرزنش می کردم و با گریه به خودم می گفتم تاج گل خا ک بر سرت شد، آخه تو چه جور مادری هستی؟ چطور تونستی اینکارو با بچت بکنی؟ یاد صورت خوشگلش که کبود شده بود افتادمو تا خواستم جیغ بزنم….
ادامه دارد
بومِ آشپزی
حتما خودش غذاشو بیرون خورده که اینارو بهت داده و زود رفته، بمیرم برای شیر پسرم ،حتما اونقدر عجله داشته که خودش نتونسته تا مطبخ بیاد. گفتم نه دایه منصور خان جایی نرفته ،بنده خدا هنوزم غذا نخورده، اینا رو داد من بیارم چون خودش می خواست قبل از غذاش بره یه سر ماه گلو ببینه بعد بیاد غذا بخوره. دایه اخمی کرد و گفت:چشم و دلم روشن ، خودت کم بودی بچت هم اضافه شد، من چقدر بدبختم که پسرم به جای اینکه از راه میرسه اول بیاد ننه اشو ببینه ، اول رفته اون فسقلی چند ساعته رو ببینه. بعد با عصبانیت رو کرد به نرگسو گفت چشم دیگه توام ته قابلمه رو در آوردی ، مگه من نگفتم از روی آتیش برش دار تا من بریزمش تو ظرف؟ نرگس قابلمو رو توی سینی استیلی که تو دستش بود گذاشت و گفت آاااا، آآآ اینم کاچی ننه زینت ، بخوریم ببینم چه کرده دایه . دایه چشم غره ای بهش رفت و گفت قبل از اینکه بشینی اون بشقاب رویی رو هم بیار بده به من تا یه کم برای مش صابر بکشم بذارم کنار، بنده خدا امروز هی می‌گفت درست کردی برای منم نگهدار، ولی مگه منصور گذاشت ، بلایی سرمون آورد که بیچاره کاچی نخورده از اینجا رفت. منصور که همون موقع وارد مطبخ شده بود گفت ننه اسم منو آوردی؟ من چی؟ هر سه نفر با تعجب سرمون رو به طرفش چرخوندیم و چشممون به منصور افتاد که ماه گل رو توی بغلش گرفته و توی چارچوب در ایستاده بود. از اینکه ماه گل توی بغلش بود تعجب کردم، ولی قبل از من دایه گفت این بچه رو برای چی برداشتی آوردی اینجا ؟ زود ببرش بیرون ، اینجا بوی سرخ کردنی میاد برای بچه ضرر داره. بعدشم خوبیت نداره مرد بچه کوچیک بغل کنه ،اونم چی؟ بچه ی غریبه. با شنیدن حرف دایه زود بچه رو از بغل منصور گرفتمو گفتم راست میگه دایه چرا آوردیش اینجا؟ منصور گفت خب بچه توی اتاق تنها بود ، دلم براش سوخت ،گفتم تنها نمونه با خودم آوردمش. خندیدم و گفتم عیبی نداره، دوباره میبرم میذارمش سر جاش بخوابه . دایه گفت دیگه نمی‌خواد برگردی ، خودتم کنار بچت بخواب ، شامتو میارم تو اتاقت بخوری. آروم گفتم چشم و به اتاق رفتم . همین که نشستم در باز شد و نرگس سینی به دست داخل اتاق شد و گفت آبجی منم اومدم با تو شاممو بخورم که تنها نمونی . گفتم وای نرگس دارم می میرم از گشنگی، زود غذا رو بیار بخوریم... با تموم شدن شام از صداها متوجه شدم که همه برای خوابیدن عازم اتاقاشون شدن . ولی گریه های بی وقفه ی ماه گل تازه شروع شد و من که خودم از خستگی داشتم بیهوش می شدم، دائم با گریه بالا و پایینش می کردم بلکه آروم بشه و بخوابه….دیگه واقعا کم آورده بودم ، نه می دونستم که چطور آرومش کنم ، نه اینکه دلم می خواست دایه رو صدا بزنم و غرغراشو بشنوم. نرگس هم که بعد از شام کمی پیشم موند و بعدش کلافه از صدای گریه های بچه ، برای خوابیدن به اتاق دایه رفت. من مونده بودمو یه دنیا تنهایی و نوزادی که نمی‌دونستم گریه اش به خاطر چیه؟ بعد از اینکه کلی توی اتاق چرخوندمشو ساکت نشد، تصمیم گرفتم از راه حیاط به زیر زمین ، جایگاه همیشگی منصور برم. دستمو آروم روی دهن ماه گل که همچنان گریه می کرد، گذاشتم تا صداش توی حیاط نپیچه . پشت در زیر زمین ایستادم و آروم گفتم منصور ؟ منصور خان بیداری ؟ بغض کردم و گفتم منصور خاااان ؟ منصور در رو باز کرد و همزمان با نور ضعیف گردسوز که به صورتم خورد گفت تو اینجا چیکار می‌کنی ؟ چی شده ؟ بچه چیزیش شده؟ بچه رو چرا برداشتی و راه افتادی ؟ تازه چشمش به دستم که روی دهن ماه گل بود افتاد و گفت تو داری چیکار می کنی تاج گل؟ چرا دهن بچه رو گرفتی؟ دستتو بردار از روی دهنش رنگش مثل ذغال سیاه شده. زود نگاهی به ماه گل که از زور گریه رنگش به کبودی می زد انداختمو گفتم فقط خواستم صدای گریه اش توی حیاط نپیچه. منصور با عصبانیت بچه رو از توی بغلم بیرون کشید و بلافاصله از پله های زیر زمین پائین رفت . صدای گریه ی بچم همچنان درنمی اومد و از ترس اینکه نکنه بلایی سر بچه ی یه روزم آورده باشم، نمی تونستم قدم از قدم بردارم ، بدون هیچ عکس العملی به پله های زیر زمین زل زده بودم بلکه بتونم دوباره صدای گریه ی بچمو بشنوم. اما انگار لحظه ها برام کش میومدن و هر چی انتظار می کشیدمو گوشامو تیز می کردم ، صدایی از بچم به گوشم نمی خورد . قل‌بم تیر می کشید و پاهام دیگه برای ایستادن یاری نمی کردن ، مثل آب روون سُر خوردم و کف زمین نشستم. دائم خودمو سرزنش می کردم و با گریه به خودم می گفتم تاج گل خا ک بر سرت شد، آخه تو چه جور مادری هستی؟ چطور تونستی اینکارو با بچت بکنی؟ یاد صورت خوشگلش که کبود شده بود افتادمو تا خواستم جیغ بزنم….
ادامه دارد
بومِ آشپزی
۱۱