بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_اخر #قسمت_صدوبیستوهفت خوش اومدین ، به خدا خونه بدون شما برای من هیچ معنایی نداره، حتی با وجود مش صابر هم خونه برام سوت و کور بود . ماه گل رو بغل کرد ، تند تند صورتشو بوسید و گفت آخه تو چرا بچه به این کوچیکی رو از خونه بیرون بردی؟ نمیگی این هنوز صغیره و خدایی نکرده اتفاقی بدی براش میوفته.. خودتم که زائو هستی و هنوز استخونهای بدنت بسته نشدن ،حالا من یه حرفی زدم ، تو باید زود از دست ننه ی پیرت ناراحت بشی و راه بیفتی بری؟ صورت دایه رو بوسیدم و گفتم حالا که دیگه برگشتم، تو هم به بزرگی خودت و به حرمت موهای سپیدت منو ببخش ،می‌دونم نباید تند میرفتم، ولی ... حرفمو قطع کرد و گفت ولی حق داشتی ، حالا بیا فعلا این بچه رو از بغلم بردار ، تا من بتونم از جام بلند شم ، پاهام از بس که اینجا نشستم خشک شدن. بچه رو گرفتم و دایه گفت نرگس این بود جواب محبتام؟ که تو هم پشت سر این دختریه کله شق راه بیفتی بری و منو تنها بذاری؟ نرگس گفت آخه دایه چیکار می کردم وقتی پسرت مارو از خونه بیرون انداخت ، خودمون که با میل خودمون از این خونه بیرون نرفتیم. دایه که انگار یه خبر خیلی خوب رو از دهن نرگس شنیده باشه، لبخندی زد و گفت بمیرم برای شیر نخورده ی پسرم ، ببین چطور پشت ننه اش در اومده و من خبر نداشتم. پس الکی نیست که از قدیم گفتن شیر نخورده ،ولی پسر همون مادره؟ چپ چپ به نرگس نگاهی کردم و گفتم آره آره درسته ، همون که تو میگی دایه جان. دایه گفت آره پس چی فکر کردی؟معلومه که درسته ، نمونش جلوی چشمته دیگه. نرگس بیا فعلا دستمو بگیر بلند شم پاهام خشک شده نمی تونم از جام تکون بخورم . نرگس جلو رفت دست دایه رو گرفت و بلندش کرد . دایه لنگون لنگون به طرف منصور که تا اون موقع توی سکوت اونطرف حیاط ایستاده بود و نگاهمون میکرد رفت و گفت شیر پسر خودمی، حلالت باشه هر چی به خاطرت سختی کشیدم و بزرگت کردم ، در عوض ازت یه مرد ساختم که مثل یه شیر پشت ننش درمیاد. منصور ابروشو با تعجب به هم نزدیک کرد و گفت چی شد ؟ دایه گفت من همین الان از این نرگس شنیدم که تو .. دستشو جلوی لبش گذاشت و ریز ریز خندید و بین خنده هاش گفت به خاطر من اینارو از خونه بیرون انداخته بودی. منصور هاج و واج به من نگاهی کرد و تا خواست حرفی بزنه ، اشاره ای بهش کردم و آروم گفتم چیزی نگه و بزاره دایه همین جوری فکر کنه. منصور که متوجه منظورم شده بود گفت آره ننه ، فقط اگه دست از سر این مش صابر هم برداری که نور علی نور میشه و از اون به بعد هر کاری که بخوای من برات می کنم. دایه با حرص گفت امروز ناراحتش کردی چیزی بهت نگفتم ، ولی نمیذارم که الکی الکی پاشو از زندگی من ببری، نمی‌دونم آخه تو چه دشمنی با اون بنده خدا داری ؟ اون که اصلا کاری به کار تو نداره ، نه خرجی رو دستت گذاشته و نه نونش رو تو میدی ؟ منصور گفت همچین میگی نونشو تو نمیدی ، انگار هر دفعه که میاد اینجا با یه ماشین پر میاد ، معلومه که من نونشو میدم. با صدای گریه ی ماه گل ،با صدای گریه ی ماه گل ، از فرصت برای عوض کردن جو بین منصور و دایه استفاده کردمو گفتم منصور ماه گل رو می گیری تا من برم بقچمو باز کنم و براش رخت و لباس بیارم؟ دایه سریع رو ترش کرد وگفت واااااا چرا بچتو منصور بگیره، خب بدش دست نرگس، خودتم لازم نکرده یه امروز و زرنگ بشی و کار کنی . سرشو به طرف نرگس چرخوند و گفت شنیدی چی گفتم ؟ نرگس گفت چی گفتی دایه زینت من ؟ دایه لبخندی زد و گفت این زبونش نمیزاره من عصبی بشم . برو از توی بقچه رخت و لباس این بچه رو بیار، اون رخت و لباس هایی که این دختر شسته بود و روی بند توی حیاطه رو هم بیار تو خونه، دم غروبه خوب نیست لباس و کهنه ی بچه روی طناب آویزون باشه. صداشو آروم کرد و گفت یادم میاد ننه ام همیشه قبل از غروب آفتاب لباسای بچه ها رو ، آخه می دونی ننم اصلا به خودش فرصت استراحت نمی‌داد ، هر سال یه بچه میاورد، همیشه یکی تو راه بود، یکی تو بغلش ، اون یکی یه تکه نون دستش بود، یکی هم گشنه خوابش برده بود، داشتم می گفتم ،آره ننم می‌گفت غروب که بشه و لباس روی طناب باشه بچه اذیت میشه ، یه روز ننم یادش رفت کهنه های آبجی اشرفمو از روی بند برداره ، مگه این بچه تا صبح آروم شد؟ نه والله ، تا خود صبح اون جیغ می کشید و ما بی خوابی ، از اونور هم آقام هر از گاهی داد میزد و به ننم بد و بیراه می‌گفت ، .....آره ننه زود لباس این بچه رو جمع کن ، بیار بذار تو اتاق ، تا شب بچه و ننه اش راحت بخوابن. تا تو بری لباسا رو بیاری، من برم یه کاچی برای این دختر درست کنم ،درسته زیاد از اخلاقش خوشم نمیاد، ولی به خاطر این طفل معصوم، دلم نمیاد درست نکنم. منصور گفت دایه من خیلی گشنمه ، شام چی میخوای برامون درست کنی؟ ادامه دارد بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر#قسمت_صدوبیستوهشت
سریع حرفشو عوض کرد و گفت نه نمی‌خواد چیزی درست کنی ، من هوس کباب با نون سنگ و پیاز و ریحون کردم ، کنارش هم دوغ باشه .دایه گفت تو هوس کردی ، ما رو هم به هوس انداختی. گفتم دایه با اجازه من برم جای ماه گل رو عوض کنم ، بچه حتما به خاطر اینکه جاش خیسه بی‌قراری می‌کنه ،..دایه لبشو جمع کرد و گفت کی ؟ ماه گل کیه؟ گفتم ماه گل دیگه ، بچمو میگم . دایه دوباره ترش کرد و گفت پسر میبینی ، از اینور نمک میخوره ، از اونور نمکدون می شکونه ، والا زمانِ ما بزرگتر کوچیکتری حالیمون بود، بزرگتر خونه یه حرمتی داشت ، وقتی می خواستیم اسم بچمونو بذاریم بزرگتر یه اسمی از وسط قرآن در میاورد و روی بچه میذاشت ما هم بی چون و چرا قبول می کردیم. ولی حالا چی ؟ اصلا این چه اسمیه که انتخاب کردی ؟حداقل میذاشتی صغرایی ، کبرایی ، معصومه ایی، چیزی که منم بتونم صداش بزنم. منصور خنده ای کرد و گفت دایه ، چیکارش داری؟ خب دوست داره اسم بچش ماه گل باشه؟ دایه گفت کاری بهش ندارم ننه ،ولی من تا بخوام این بچه رو صدا بزنم یک ساعت فقط باید فکر کنم تا یادم بیاد اسمش چیه.نه دختر جان به نظر من این اسم اصلا لایق این بچه نیست….منصور زود گفت ننه ؟ ننه ، خب تاج گل از این اسم خوشش اومده ، بزار هر چی خودش دوست داره بچشو صدا بزنه . دایه گفت تو یکی حرف نزن ،از این دختره هم هی طرفداری بیخود نکن کوچیکتری گفتن ، بزرگتری گفتن ، باید حرف من توی این خونه خریدار داشته باشه یا نه؟ دایه که دوباره از جانبداری منصور از من شاکی شده بود، با اخم به داخل خونه رفت و در رو محکم پشت سرش بست . به محض اینکه دایه داخل خونه شد با مظلومیت به منصور نگاه کردم و آروم گفتم چیکار کنم، خب دوست ندارم اسم دخترمو عوض کنم . منصور گفت از حرفهای ننه دلگیر نشو، اسم دخترت هم همینی که گذاشتی خیلی هم قشنگه، دایه هم کم کم خودش به گفتن ماه گل عادت می کنه. لبخندی زدمو همراه با ماه گل که توی بغلم بود داخل اتاقی که قبلا هم توش می موندم شدم، بعد از اینکه جای ماه گل رو عوض کردمو شکمشو سیر کردم ، تازه متوجه صدای قارو قور شکم خودم شدم، بلند شدم و از اتاق بیرون رفتم. همین که در اتاق رو باز کردم ،بوی کاچی و روغن حیوونی که توی خونه پیچیده بود دل ضعفم رو چندین برابر کرد ، چشامو بستم و یه نفس عمیقی کشیدم، بوی کاچی منو برد به یکسال قبل که خانجون توی خونه پدریم برای آبجیم که تازه زایمان کرده بود کاچی درست میکرد و من به هر کلکی متوسل می شدم تا ناخنکی به کاچی بزنم ، خانجونم که از ناخنک زدن به شدت بدش میومد، کفگیر به دست دنبالم می دوید و دعوام می کرد، نمی دونم چرا اونروزا اینقدر هوای خانجون به سرم میزد و هر لحظه جای خالیشو بیش از پیش توی زندگیم حس میکردم . توی حال و هوای خودم بودم که با صدای منصور که گفت باز که داری گریه می‌کنی تو، دیگه چی شده ؟کی دوباره اشکتو در آورده ؟ گفتم نه به خدا کسی ناراحتم نکرده که بخواد اشکم در بیاد، فقط یاد خانجونم افتادم. بغضم ترکید و گفتم تازگیا خیلی دلتنگشم..دلت می خواد ببرمت سر مزارش ؟ ماه گل رو هم بیاری و به خانجونت نشون بدی؟ شاید اونجوری یه کم دلتنگیت کمتر بشه هاااا چی میگی؟ مثل بچه های دوساله ذوق زده گفتم وااای یعنی میشه برم به خانجونم سر بزنم؟ منصورگفت ، آره میشه، ولی باید چند روز بگذره و حالت بهتر بشه ،بعدش با هم میریم که هم تو بری سر مزار خانجونت، هم خودم یه کاری توی روستا دارم که باید انجامش بدم.گفتم توی روستا چیکار داری؟برای اینکه حرفو عوض کنه سریع کبابا رو که داخل روزنامه پیچیده شده بود، از روی میز برداشت داد دستمو گفت تا این کباب ها ازدهن نیافتاده زود ببر بدشون به نرگس تا بذاره توی ظرف و بیاره سر سفره ،منم برم یه سر به ماه گل بزنم که همین چند دقیقه که بیرون بودم کلی دلم براش تنگ شده. از فکر اینکه منصور اینقدر بچمو دوست داره لبخندی روی لبم نشست و به طرف مطبخ راه افتادم ... که گفت تاج گل ؟ سرمو به طرفش چرخوندم و گفتم بگو منصور خان ؟ گفت دوست دارم صورتت همیشه همینجور خندون باشه.از خجالت لبخندمو بلعیدم و تند تند خودمو به مطبخ رسوندم.دایه که مشغول حرف زدن با نرگس بود و هراز گاهی هم بین حرفاش خنده ای میکرد ، با دیدنم گفت خدایی دستم برای زایمان سبکه هااااا، ببین هزار ماشالله انگار نه انگار فقط چند ساعته که زایمان کردی، حالا هنوز کاچی رو نخوردی ، بزار درست بشه و بهت بدم بخوری ، تا فردا بهترم میشی ،به دستم نگاه کرد و گفت این چیه با خودت آوردی ؟گفتم اینارو منصور خان داد و گفت زودتر بخوریم تا از دهن نیافتاده. دایه استکان چایی رو که دستش بود زمین گذاشت و گفت پس خودش کجا رفت ؟منو ببین دارم از کی می پرسم ، معلومه که تو نمی دونی ، قرار هم نیست بهت بگه کجا میره و کجا میاد ،
ادامه دارد.....
بومِ آشپزی
سریع حرفشو عوض کرد و گفت نه نمی‌خواد چیزی درست کنی ، من هوس کباب با نون سنگ و پیاز و ریحون کردم ، کنارش هم دوغ باشه .دایه گفت تو هوس کردی ، ما رو هم به هوس انداختی. گفتم دایه با اجازه من برم جای ماه گل رو عوض کنم ، بچه حتما به خاطر اینکه جاش خیسه بی‌قراری می‌کنه ،..دایه لبشو جمع کرد و گفت کی ؟ ماه گل کیه؟ گفتم ماه گل دیگه ، بچمو میگم . دایه دوباره ترش کرد و گفت پسر میبینی ، از اینور نمک میخوره ، از اونور نمکدون می شکونه ، والا زمانِ ما بزرگتر کوچیکتری حالیمون بود، بزرگتر خونه یه حرمتی داشت ، وقتی می خواستیم اسم بچمونو بذاریم بزرگتر یه اسمی از وسط قرآن در میاورد و روی بچه میذاشت ما هم بی چون و چرا قبول می کردیم. ولی حالا چی ؟ اصلا این چه اسمیه که انتخاب کردی ؟حداقل میذاشتی صغرایی ، کبرایی ، معصومه ایی، چیزی که منم بتونم صداش بزنم. منصور خنده ای کرد و گفت دایه ، چیکارش داری؟ خب دوست داره اسم بچش ماه گل باشه؟ دایه گفت کاری بهش ندارم ننه ،ولی من تا بخوام این بچه رو صدا بزنم یک ساعت فقط باید فکر کنم تا یادم بیاد اسمش چیه.نه دختر جان به نظر من این اسم اصلا لایق این بچه نیست….منصور زود گفت ننه ؟ ننه ، خب تاج گل از این اسم خوشش اومده ، بزار هر چی خودش دوست داره بچشو صدا بزنه . دایه گفت تو یکی حرف نزن ،از این دختره هم هی طرفداری بیخود نکن کوچیکتری گفتن ، بزرگتری گفتن ، باید حرف من توی این خونه خریدار داشته باشه یا نه؟ دایه که دوباره از جانبداری منصور از من شاکی شده بود، با اخم به داخل خونه رفت و در رو محکم پشت سرش بست . به محض اینکه دایه داخل خونه شد با مظلومیت به منصور نگاه کردم و آروم گفتم چیکار کنم، خب دوست ندارم اسم دخترمو عوض کنم . منصور گفت از حرفهای ننه دلگیر نشو، اسم دخترت هم همینی که گذاشتی خیلی هم قشنگه، دایه هم کم کم خودش به گفتن ماه گل عادت می کنه. لبخندی زدمو همراه با ماه گل که توی بغلم بود داخل اتاقی که قبلا هم توش می موندم شدم، بعد از اینکه جای ماه گل رو عوض کردمو شکمشو سیر کردم ، تازه متوجه صدای قارو قور شکم خودم شدم، بلند شدم و از اتاق بیرون رفتم. همین که در اتاق رو باز کردم ،بوی کاچی و روغن حیوونی که توی خونه پیچیده بود دل ضعفم رو چندین برابر کرد ، چشامو بستم و یه نفس عمیقی کشیدم، بوی کاچی منو برد به یکسال قبل که خانجون توی خونه پدریم برای آبجیم که تازه زایمان کرده بود کاچی درست میکرد و من به هر کلکی متوسل می شدم تا ناخنکی به کاچی بزنم ، خانجونم که از ناخنک زدن به شدت بدش میومد، کفگیر به دست دنبالم می دوید و دعوام می کرد، نمی دونم چرا اونروزا اینقدر هوای خانجون به سرم میزد و هر لحظه جای خالیشو بیش از پیش توی زندگیم حس میکردم . توی حال و هوای خودم بودم که با صدای منصور که گفت باز که داری گریه می‌کنی تو، دیگه چی شده ؟کی دوباره اشکتو در آورده ؟ گفتم نه به خدا کسی ناراحتم نکرده که بخواد اشکم در بیاد، فقط یاد خانجونم افتادم. بغضم ترکید و گفتم تازگیا خیلی دلتنگشم..دلت می خواد ببرمت سر مزارش ؟ ماه گل رو هم بیاری و به خانجونت نشون بدی؟ شاید اونجوری یه کم دلتنگیت کمتر بشه هاااا چی میگی؟ مثل بچه های دوساله ذوق زده گفتم وااای یعنی میشه برم به خانجونم سر بزنم؟ منصورگفت ، آره میشه، ولی باید چند روز بگذره و حالت بهتر بشه ،بعدش با هم میریم که هم تو بری سر مزار خانجونت، هم خودم یه کاری توی روستا دارم که باید انجامش بدم.گفتم توی روستا چیکار داری؟برای اینکه حرفو عوض کنه سریع کبابا رو که داخل روزنامه پیچیده شده بود، از روی میز برداشت داد دستمو گفت تا این کباب ها ازدهن نیافتاده زود ببر بدشون به نرگس تا بذاره توی ظرف و بیاره سر سفره ،منم برم یه سر به ماه گل بزنم که همین چند دقیقه که بیرون بودم کلی دلم براش تنگ شده. از فکر اینکه منصور اینقدر بچمو دوست داره لبخندی روی لبم نشست و به طرف مطبخ راه افتادم ... که گفت تاج گل ؟ سرمو به طرفش چرخوندم و گفتم بگو منصور خان ؟ گفت دوست دارم صورتت همیشه همینجور خندون باشه.از خجالت لبخندمو بلعیدم و تند تند خودمو به مطبخ رسوندم.دایه که مشغول حرف زدن با نرگس بود و هراز گاهی هم بین حرفاش خنده ای میکرد ، با دیدنم گفت خدایی دستم برای زایمان سبکه هااااا، ببین هزار ماشالله انگار نه انگار فقط چند ساعته که زایمان کردی، حالا هنوز کاچی رو نخوردی ، بزار درست بشه و بهت بدم بخوری ، تا فردا بهترم میشی ،به دستم نگاه کرد و گفت این چیه با خودت آوردی ؟گفتم اینارو منصور خان داد و گفت زودتر بخوریم تا از دهن نیافتاده. دایه استکان چایی رو که دستش بود زمین گذاشت و گفت پس خودش کجا رفت ؟منو ببین دارم از کی می پرسم ، معلومه که تو نمی دونی ، قرار هم نیست بهت بگه کجا میره و کجا میاد ،
ادامه دارد.....
بومِ آشپزی
۱۴