بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_چهلوهفت نگو که فضولی نمیکنی که اصلا باورت نمیکنم ، چون خودم دیدم... چند قدم از اتاقی که خان و اقاجونم در حال مذاکره علیه زندگی من بودن فاصله گرفتم ، تا صدای این پسر را نشون و از اتاق بیرون بیان ... گفت کجا داری میری دختر ؟ چرا جوابمو نمیدی ؟خدمتکار اینقدر پرو و نترس؟ در جا ایستادم و به عقب چرخی زدم و گفتم خدمتکار چیه ؟ خبرببر چیه ؟ گفت پس اینجا چه میکردی ؟ به جای اینکه کارو مارتو انجام بدی ، پشت در ایستادی و حرف های خان را گوش می دادی ؟ نگو برای دزدی وارد عمارت شدی ؟ چشامو روی هم بستم و بلافاصله باز کردم و گفتم داشتم حرف های آقام و خان برای زندگیم رو گوش میکردم... گفت زندگیت ؟ پس تو چرا اینجایی ؟ گفتم قضیه اش خیلی عریض و طویله ، خیلی وقت میخواد ، الان من نمیتونم جواب تمام سوالات تورو یک به یک بدم ، تا سرو کله ی آقاجون پیداش نشده زودتر از اینجا دور باید بشم.. گفت نه دیگه ، نمیتونی از اینجا بری تا وقتی که حقیقتو به من نگی ، من از کجا بدونم داری واقعیتو بهم میگی ؟ هیچ دزدی نمیگه من دزدم .... صورتم در هم شد ، با ترش خلقی گفتم مگه نمی‌فهمی میگم اقام الان از اتاق بیرون میاد ؟ فک نمیکنی حرق زدن من با یه مرد غریبه یه بلوای دیگه به پا میکنه؟ گفت بلوا ؟ خب پا به گوش حرفات هستم، تو بگو من میشنوم... گفتم اصلا تو کی هستی که میخوای برات توضیح بدم ؟ نه برات توضیح میدم و نه ترسی ازت دارم و تا کسی منو پیش اینجا ندیده من باید به اون اتاق برگردم.. با صدای خداحافظی آقام خودم را پشت درخت پناه گرفتمو گفتم حالا من چه کنم ؟ چینی به پیش.ونیش آورد و ابرویی تا به تا کرد ، گفت از چی داری فرار میکنی ؟گفتم از بدبختیایی که تو دو سه هفته که دورم احاطه شدن ... زود گفتم ، همش تقصیر تو بود ، اگه تو منو به حرف نمیگرفتی الان من تو اتاق بودم.. سرشو تکون داد و گفت نگران اق ات نباش الان میرم سر اون مرد که به گفته ی خودت اقاتِ حالا راست یا دروغش خدا می‌دونه را گرم میکنم تو هم از پشت این درختا خودتو به اتاقت برسون .. چند قدم برداشت ، و با صدای آرومی گفتم خیلی لطف کردین .. از گوشه و کنار درختان ، آروم و پاورچین پاورچین پاهامو بلند میکردم و آروم روی علف های خشک که به رنگ طلایی میگذاشتم ، و از صدای خش خش چشامو محکم روی هم فشار میدادم و مجدد راه خودم را ادامه میدادم ... وقتی به اتاق رسیدم ، نف سم را آزاد کردم و تند تند به گرفتن نفس های تازه کشیدم ، با خیال راحت روی زمین نشستم و به چه کنم و چکار کنم به فکر رفتم، نمی‌دونم چقدر و چه زمان از وقتم گذشت که با صدای تق و توق در خودم را جمع و جور کردم و در جا سر پا مثل سربازی که ترس از مافوقش داشت ایستادم..با ورود خان لباسمو مرتب کردم و با دستپاچگی سلام کوتاهی دادم، سعی کردم به خودم مسلط باشم. خان دستشو بالا و پایین کرد و گفت بشین چرا سر پا ایستادی ؟ تا خواستم بشینم، از دیدن ناصر و پشت سرش اون پسر جوون مثل فنر دوباره سرپا شدم. ناصر با اخم دستشو برام تکون داد و گفت تاج گل بریم دیگه. گفتم بریم بریم . خان با اخم گفت کجا میخوای این دختر بی زبونو ببری ؟تو که عقل درست حسابی نداری و گویا از ننت هم خوب حرف شنوی داری. اینجوری نمیشه پسر جان، اول باید هوش و حواست سرجاش بیاد، بعدش می تونی این دخترو با خودت ببری. ناصر دائم خودشو چپ و راست میکرد که مثلا خوب نقششو بازی کنه. پسر جوون خنده ای کرد و گفت این شوهر این دختره اس؟ اخمامو توی هم گره زدم .. خان اومد روی بالشتی که که کنار اتاق بود نشست و پسر جوون هم با سرعت یه بالشت دیگه برداشتو پشت کمرش گذاشت. خان تسبیح به دست گفت پسر جان بیا اینجا بشین یه چند کلام باهات حرف دارم، بعد رو کرد به پسر جوون و گفت منصور تو هم درو ببند و بیا کنار من بشین ، که از حرفام و گفته هام درس بگیری که شاید بعد از من به دردت خورد. ناصر با حرص کنارم نشست و آروم جوری که کسی صداشو نشنوه گفت بلند شو بریم تا بیشتر از این عصبیم نکردی. اما با صدای خان که شروع به صحبت کرد ، دیگه حرفشو ادامه نداد. خان گفت ، دختر جان خودت می خوای چیکار کنی؟ والا با این پسر که نمیشه درست و حسابی حرف زد ،هر چی هم بگم که منظور حرفامو درست نمی فهمه ، با آقات هم من هر چقدر راجع به جدایین حرف زدم که اصلا توی اون سرش نرفت. سرمو پایین انداختم و گفتم آقام اگه من براش مهم بودم که نمی ذاشت یکی دیگه به جای من سر خطبه ی عقد بله رو بگه. رنگ از رخسار ناصر پرید. خان گفت یعنی چی من درست متوجه نشدم ، منصور تو هم اینی که من شنیدمو شنیدی ؟ منصور که چشماش گرد شده بود گفت یعنی تو بله رو نگفتی ؟ از ترس ناصر و عواقبی که در انتظارم نشسته بود ، به تته پته افتادم…. ادامه دارد بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر #قسمت_چهلوهشت
زود حرفو عوض کردم و گفتم ولی خان الان مشکل من ناصر نیست ، اگه ننش بذاره ما زندگیمون بد نیست و مشکلی نداریم. صدامو آرومتر کردم و گفتم درسته زندگیمون تا همین الانش پستی و بلندی های زیادی داشته، ولی چه میشه کرد ،سرنوشت و تقدیر من هم اینجوری رقم خورده و با قسمتی که خدا برام رقم زده نمیشه جنگید. خان با عربده گفت این اشتباهه نه تقدیر دختر جان ، کی میذاره بله رو یکی دیگه بگه ؟ این کار درست نیست...گفتم خان شما بد متوجه ی حرفام شدی ، من بعدش بله رو دادم ، منظورم اینه که من با خاله عصمت همزمان بله رو گفتم، منتها خیلی آروم. از ترس اینکه خان به آقام صدمه بزنه و یا حرف به گوش ، مجبور شدم به خان اون حرفها رو بزنم. ناصر که انگار تازه خیالش راحت شد،نفس عمیقی کشید. سرمو بالا گرفتم و از دیدن منصور که با نگاهش معلوم بود حرفامو باور نکرده دوباره سرمو پایین انداختم و با صدای لرزونی گفتم خان اگه اجازه بدی ما دیگه رفع زحمت کنیم. خان گفت نه دختر جان، تو تا شب اینجا میمونی تا من تکلیفتو روشن کنم. بعد رو به ناصر کرد و گفت و اما تو برو پیش ننتو ببین دخترشو آورده یا نه؟ ناصر سرشو تکان داد و گفت من هیچ جا نمیرم، من فقط وقتی از اینجا میرم که تاج گل هم همراهم بیاد. منصور ابرویی بالا انداخت و گفت والا این بهش نمیاد که فهم و شعور نداشته باشه. از منصور حر‌‌صم گرفته بود ، و باید حرفی میزدم که ساکتش کنم ... گفتم ناصر دیگه اونقدرا هم کم فهم نیست که تو هی داری تو سرش میکوبی….آروم گفت از طرز صحبت کردنش معلومه که خیلی کم فهم نیست ، ولی آخه شکل و شمائلی که از خودش درمیاره، اصلا با آدمای دیوونه مو نمی زنه. خان گفت منصور تو دیگه نمی‌خواد اینقدر آتیش بسوزونی ، حالا که خودش شوهرشو قبول داره ، ما که نمی‌خوایم بهش زور بگیم. بلند شد و گفت فعلا تا شب اینجا بمون و بعد از اینکه تکلیفت روشن شد می تونی به خونت برگردی. خان داشت از اتاق بیرون می‌رفت که یه لحظه انگار که چیزی یادش بیاد در جا ایستاد و رو کرد به ناصر و گفت از فردا می تونی بیای توی باغ من ، بیل و کلنگتو به کار بگیری و یه لقمه حلال سر سفره ی زنت ببری. با خوشحالی از جام بلند شدم و گفتم خدا خیرت بده خان ، که به فکر ما هستی ، اگه تو نبودی فقط خدا می دونه که چقدر دیگه باید عذاب می‌کشیدم . صاف ایستادم و سریع به طرف ناصر رفتم، با رفتن خان روی زمین ولو شدم. از ذوق رو به ناصر گفتم خیلی خوبه نه؟ دیگه دستت تو جیب خودت میره.سرشو تکون داد و گفت آره واقعا خدا خیرش بده ، عجب خان مهربونی داریم، ای کاش آقام اینجوری به فکرم بود. با آوردن اسم آقاش گفتم راستی ناصر چطور آقاتو متقاعد کردی که امشب بیاد اینجا؟ نفسی کشید و گفت متقاعد ؟ مگه آقامو میشه متقاعدش کرد ؟ گفتم پس نتونستی متقاعدش کنی ؟ حالا چه جوری می خوای جواب خانو بدی ؟ دستشو پشت گردنش گذاشت و گفت دروغ چرا ، چنان کاری با آقام کردم که خودش جلوتر از من راه افتاد. با تعجب گفتم چیکارش کردی؟ نگو که خودتو به دیونگی زده بودی ؟ خنده ای کرد و گفت اولش مثل مرد، همه چی رو براش تعریف کردم و گفتم خان تورو احضار کرده ، قبل از اینکه آقام حرف بزنه ،زنش با داد و بیداد گفت به شوهرم کاری نداشته باشید، دست از سرش بردارید و بذارید زندگی خودشو کنهمن هم دیدم با زبون خوش نمیشه باهاشون حرف زد ، اینقدر هر چی بود و نبود و هر چی دم دستم اومد رو به طرف زن آقام پرت کردم که آقام تسلیم شد و گفت باشه میام و سریع خودش راه افتاد...با تصور دوباره ی عصبانیت خان ، تو دلم خودمو ناسزا دادم که چرا پامو توی عمارت خان گذاشتم.با صدای کوبیدن در استرس تمام وجودمو گرفت.. گفتم ناصر منو اینجا تنها نذاریاااا.. با تعجب و گفت چرا میترسی؟ گفتم از تنهایی توی این عمارت احساس خوبی ندارم. آروم گفت فعلا ببین کیه پشت درمی‌دونی که من نمیتونم بگم کیه و چی میخواد، زود گفتم کیه ؟صدای زن جوونی از پشت در اومد که می‌گفت خانم می تونم داخل اتاق شم ؟براتون نهار آوردم. بلند شدم ،درو باز کردم و گفتم چرا زحمت کشیدین ، ما که با یه نون خالی هم شکمون سیر می شد..سینی رو وسط اتاق گذاشت و گفت مگه میشه ، آخه شما سفارش شده ی خان هستین ،مگه میشه به شما غذای خوب ندیم. گفتم ممنون از خان زیاد بهمون رسیده خودتون رو به زحمت نندازین. لبخندی زد و از گوشه چشمش به ناصر نگاهی کرد و آروم گفت ماشالله هزار ماشالله چقدر خوشگلی، ولی حیف شدی. منظورشو زود گرفتم و با خنده جوابش رو دادم..با یه خداحافظی سرسری بدرقه اش کردمو از اتاق بیرون رفت. وقتی برگشتم ناصر که دقیقا پشت سرم ایستاده بود،گفت چی به همدیگه می گفتید که اینقدر پچ پچ راه انداخته بودین؟ گفتم هااا ؟ چی ؟ کی ؟ گفت چه خبرته؟ یه سوال پرسیدم با صدتا کلمه جواب دادی.
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
زود حرفو عوض کردم و گفتم ولی خان الان مشکل من ناصر نیست ، اگه ننش بذاره ما زندگیمون بد نیست و مشکلی نداریم. صدامو آرومتر کردم و گفتم درسته زندگیمون تا همین الانش پستی و بلندی های زیادی داشته، ولی چه میشه کرد ،سرنوشت و تقدیر من هم اینجوری رقم خورده و با قسمتی که خدا برام رقم زده نمیشه جنگید. خان با عربده گفت این اشتباهه نه تقدیر دختر جان ، کی میذاره بله رو یکی دیگه بگه ؟ این کار درست نیست...گفتم خان شما بد متوجه ی حرفام شدی ، من بعدش بله رو دادم ، منظورم اینه که من با خاله عصمت همزمان بله رو گفتم، منتها خیلی آروم. از ترس اینکه خان به آقام صدمه بزنه و یا حرف به گوش ، مجبور شدم به خان اون حرفها رو بزنم. ناصر که انگار تازه خیالش راحت شد،نفس عمیقی کشید. سرمو بالا گرفتم و از دیدن منصور که با نگاهش معلوم بود حرفامو باور نکرده دوباره سرمو پایین انداختم و با صدای لرزونی گفتم خان اگه اجازه بدی ما دیگه رفع زحمت کنیم. خان گفت نه دختر جان، تو تا شب اینجا میمونی تا من تکلیفتو روشن کنم. بعد رو به ناصر کرد و گفت و اما تو برو پیش ننتو ببین دخترشو آورده یا نه؟ ناصر سرشو تکان داد و گفت من هیچ جا نمیرم، من فقط وقتی از اینجا میرم که تاج گل هم همراهم بیاد. منصور ابرویی بالا انداخت و گفت والا این بهش نمیاد که فهم و شعور نداشته باشه. از منصور حر‌‌صم گرفته بود ، و باید حرفی میزدم که ساکتش کنم ... گفتم ناصر دیگه اونقدرا هم کم فهم نیست که تو هی داری تو سرش میکوبی….آروم گفت از طرز صحبت کردنش معلومه که خیلی کم فهم نیست ، ولی آخه شکل و شمائلی که از خودش درمیاره، اصلا با آدمای دیوونه مو نمی زنه. خان گفت منصور تو دیگه نمی‌خواد اینقدر آتیش بسوزونی ، حالا که خودش شوهرشو قبول داره ، ما که نمی‌خوایم بهش زور بگیم. بلند شد و گفت فعلا تا شب اینجا بمون و بعد از اینکه تکلیفت روشن شد می تونی به خونت برگردی. خان داشت از اتاق بیرون می‌رفت که یه لحظه انگار که چیزی یادش بیاد در جا ایستاد و رو کرد به ناصر و گفت از فردا می تونی بیای توی باغ من ، بیل و کلنگتو به کار بگیری و یه لقمه حلال سر سفره ی زنت ببری. با خوشحالی از جام بلند شدم و گفتم خدا خیرت بده خان ، که به فکر ما هستی ، اگه تو نبودی فقط خدا می دونه که چقدر دیگه باید عذاب می‌کشیدم . صاف ایستادم و سریع به طرف ناصر رفتم، با رفتن خان روی زمین ولو شدم. از ذوق رو به ناصر گفتم خیلی خوبه نه؟ دیگه دستت تو جیب خودت میره.سرشو تکون داد و گفت آره واقعا خدا خیرش بده ، عجب خان مهربونی داریم، ای کاش آقام اینجوری به فکرم بود. با آوردن اسم آقاش گفتم راستی ناصر چطور آقاتو متقاعد کردی که امشب بیاد اینجا؟ نفسی کشید و گفت متقاعد ؟ مگه آقامو میشه متقاعدش کرد ؟ گفتم پس نتونستی متقاعدش کنی ؟ حالا چه جوری می خوای جواب خانو بدی ؟ دستشو پشت گردنش گذاشت و گفت دروغ چرا ، چنان کاری با آقام کردم که خودش جلوتر از من راه افتاد. با تعجب گفتم چیکارش کردی؟ نگو که خودتو به دیونگی زده بودی ؟ خنده ای کرد و گفت اولش مثل مرد، همه چی رو براش تعریف کردم و گفتم خان تورو احضار کرده ، قبل از اینکه آقام حرف بزنه ،زنش با داد و بیداد گفت به شوهرم کاری نداشته باشید، دست از سرش بردارید و بذارید زندگی خودشو کنهمن هم دیدم با زبون خوش نمیشه باهاشون حرف زد ، اینقدر هر چی بود و نبود و هر چی دم دستم اومد رو به طرف زن آقام پرت کردم که آقام تسلیم شد و گفت باشه میام و سریع خودش راه افتاد...با تصور دوباره ی عصبانیت خان ، تو دلم خودمو ناسزا دادم که چرا پامو توی عمارت خان گذاشتم.با صدای کوبیدن در استرس تمام وجودمو گرفت.. گفتم ناصر منو اینجا تنها نذاریاااا.. با تعجب و گفت چرا میترسی؟ گفتم از تنهایی توی این عمارت احساس خوبی ندارم. آروم گفت فعلا ببین کیه پشت درمی‌دونی که من نمیتونم بگم کیه و چی میخواد، زود گفتم کیه ؟صدای زن جوونی از پشت در اومد که می‌گفت خانم می تونم داخل اتاق شم ؟براتون نهار آوردم. بلند شدم ،درو باز کردم و گفتم چرا زحمت کشیدین ، ما که با یه نون خالی هم شکمون سیر می شد..سینی رو وسط اتاق گذاشت و گفت مگه میشه ، آخه شما سفارش شده ی خان هستین ،مگه میشه به شما غذای خوب ندیم. گفتم ممنون از خان زیاد بهمون رسیده خودتون رو به زحمت نندازین. لبخندی زد و از گوشه چشمش به ناصر نگاهی کرد و آروم گفت ماشالله هزار ماشالله چقدر خوشگلی، ولی حیف شدی. منظورشو زود گرفتم و با خنده جوابش رو دادم..با یه خداحافظی سرسری بدرقه اش کردمو از اتاق بیرون رفت. وقتی برگشتم ناصر که دقیقا پشت سرم ایستاده بود،گفت چی به همدیگه می گفتید که اینقدر پچ پچ راه انداخته بودین؟ گفتم هااا ؟ چی ؟ کی ؟ گفت چه خبرته؟ یه سوال پرسیدم با صدتا کلمه جواب دادی.
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
۱۲