بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_پنجاهوچهار با باز شدن در و دیدن ناصر از توی آینه ، اشکایی که کل صورتمو پوشونده بود پاک کردم، ناصر گفت چرا دوست داری دم به دقیقه روی اعصاب من راه بری هاااا؟ هر چی به خودم میگم ناصر آروم باش ،ولی مگه تو میذاری؟ از ترسم خودمو مچاله کردمو منتظر بودم که هر آن ناصر عصبانی شه ،اما نمی‌دونم چرا یهو ساکت شد. وقتی دیدم که ناصر غرق خوابه ،نفس بلندی کشیدم و با خیال راحت که دیگه کتک نمیخورم خوابیدم.. صبح وقتیکه با صدای قار و قور شکمم چشامو باز کردم ، انگار برای چند ثانیه، همه چی رو فراموش کرده بودم، اما به محض اینکه سرمو چرخوندم و ناصر رو دیدم که نشسته و به در خیره شده ، دوباره تمام بدبختیهام رو به یاد آوردم. نگاهی به صورتم کرد و گفت پاشو یه لقمه برام درست کن که از امروز باید کارمو تو مزرعه ی خان زودتر شروع کنم. بدون هیچ حرفی بلند شدم به سمت مطبخ برم که تازه متوجه شدم چشمام از فرط کبودی و ورم به سختی باز میشن. از اتاق که بیرون اومدم ، صدای خاله و نارین رو از توی مطبخ شنیدم، علیرضا رو هم دیدم که سر جای همیشگیش روی سنگی که کنار درخت بید قرار داشت نشسته بود و با دیدن من سریع اخمهاشو توی هم کرد. بدون حرفی از کنارش رد شدم.سریع آبی به دست و صورتم زدمو از همون راهی که اومده بودم به طرف مطبخ برگشتم….وقتی با سینی صبحانه به اتاق برگشتم ، دیدم ناصر آماده ی رفتن شده و فقط منتظره تا کمی صبحانه بخوره و بعد بره . سینی رو زمین گذاشتمو بدون اینکه توجهی به ناصر کنم شروع کردم به خوردن که ناصر هم اومد نشست و شروع کرد. تازه چند لقمه خورده بودم که ناصر یهو گفت چه خبرته؟ با اخم نگاهی بهش انداختم، دست از خوردن برداشتمو خودمو کنار کشیدم و با صدای آهسته ای گفتم الهی شکرت. ناصر نگاهی بهم کرد و گفت من که نگفتم نخور، فقط خواستم حواست باشه که یه وقت خفه نشی .. با حرص گفتم تو از خفه شدن من نترس ، از چیزای دیگه بترس.. چشاشو برام ریز کرد و گفت منظور تو نفهمیدم، درست حرف بزن ببینم مثلا باید از چی بترسم؟ گفتم هیچی ،منظوری نداشتم. چاییشو یه نفس بالا کشید و گفت من دارم میرم ، حواست به خودت باشه. گفتم منظورت اینه که حواسم باید به حرفا و کارای خواهر و مادرت جمع باشه ؟ اگه منظورت همینه ، که نمی‌خواد به فکر باشی ، من به اذیتها و بی کس بودنم عادت کردم ... با حرص چپ چپی بهم نگاه کرد و تا خواست از اتاق بیرون بره گفت راستی داشت یادم می‌رفت ، قبل از اذان ظهر نهارمو به مزرعه بیار منو تا شب گشنه نذاریا تاج گل. سرمو به حالت تایید بالا و پایین کردم .با رفتن ناصر از اتاق بیرون اومدم و سعی کردم با شستن لباس ، آب و جارو کردن حیاط و زیر نظر گرفتن خاله و نارین خودمو مشغول کنم. هر از گاهی خاله تیکه ای بهم می پروند و پشت سرش نارین تایید میکرد و گاهی هم هر دو باهم به حرفاشون می خندیدن و در کنارشون واقعا زمان برام به کندی می گذشت. با صدای الله و اکبر اذان یاد نهار ناصر افتادم ، با عجله کاسه رویی رو پر از برنج کردمو کمی خورشت قیمه روش ریختم و با چند تکه نون و سبزی داخل زنبیل گذاشتم و راهی مزرعه شدم. تمام راه به این فکر می کردم که چطور می تونم چهره واقعی خاله رو به بقیه نشون بدم .. تو همین فکرا بودم که از پشت سرم صدای آشنای مردی رو شنیدم که پشت سرهم می‌گفت تاج گل ؟ در جا خشکم زد ، و از حال و هوای فکر کردن بیرون اومدم. بدون اینکه سرمو بچرخونم زیر لبگفتم تو دیگه اینجا چیکار می‌کنی ؟سرمو برگردوندم و ….از دیدن منصور ترس به جونم افتاد ، گفتم اومدم غذای ناصر رو بدم و سریع برگردم به اون خونه ای که امروز باید توش همه چی رو به همه ثابت کنم. به پیشونیش چینی انداخت و گفت میخوای چکار کنی تاج گل ؟باز می خوای خودتو توی چه دردسری بندازی ؟ گفتم دیگه هیچی برام مهم نیست. دیگه هم دیرم شده باید زودتر این غذا رو تحویل ناصر بدم و برگردم .چند قدم بیشتر نرفته بودم که گفت خیلی دوست دارم بدونم اون کسیو که دوست داشتی کیه؟ از شنیدن سوالش یه لحظه در جا خشکم زد، بدون اینکه سرمو به عقب بچرخونم ، گفتن امروز انتقامم زو از اون هم میگیرم .. از ته دلم آه ی کشیدم و سریع به مسیرم ادامه دادم. از دور قیافه ی ناصر ، که در حال بیل زدن بود به چشمم خورد، واقعا ازش متنفر بودم .. خودمو بهش رسوندم، سلام کوتاهی کردم و بلافاصله زنبیل رو روی تکه سنگی گذاشتم، گفتم اینم از نهارت، من دیگه باید برگردم. به بیل توی دستش تکیه داد ،با یه دستش عرقشو پاک کرد و گفت نرو وایسا با هم غذا بخوریم ، اینجوری هم از تنهایی بیرون میام .. گفتم می خوای ننتو به جون من بندازی و هی سرم غر غر کنه که از زیر کارا در رفتم؟ نفسی بیرون داد و گفت بهش بگو من خواستم ، تا من پشتت هستم جرات نمیکنه سرت غرغر کنه. ادامه دارد.... بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر#قسمت_پنجاهوپنج
تا من دستامو بشورم تو غذارو آماده کن زود بخورم و کارمو تا شب نشده تموم کنم. اجبارا همون کاری که ازم خواست رو انجام دادم و تا خوردن غذاش پیشش موندم ،با هزار و یک بهونه بعد از ناهار سریع از پیشش بلند شدم و به خونه برگشتم. تمام مسیر رو با سرعت برق و باد طی کردم، اما وقتی به خونه رسیدم هیچ خبری نبود و همه جا سوت و کور بود ، با ناراحتی کنار در اتاق نشستم و آروم گفتم خدا بگم چیکارت کنه ناصر که منو از این فرصت طلایی دور کردی ، که یهو با صدای علیرضا که می‌گفت می بینم که معلوم نیست از ظهر تا حالا کجا تشریف داشتن، سریع رومو برگردوندم. چشامو روی هم فشار دادم و نفس عمیقی کشیدم تا کمی آروم بشم و جوابشو ندم . اما تا از جام بلند شدم و خواستم داخل اتاق بشم ، گفت چیه حرف حساب جواب نداره؟ دیگه نتونستم خوددار باشم ،با حرص به طرفش برگشتمو گفتم تو یکی به جای اینکه دنبال جواب سوالایی باشی که به تو هیچ ربطی نداره، بهتره بری دنبال زنت بگردی ،ببینی کجا رفته .. گفتم واقع برات متاسفم. گفت زن من ؟با صدای بلند داد زد،نارین، نارین کجایی ؟زود بیا اینجا ببینم. حرفشو قطع کردم و گفتم الکی صداتو بالا نبر چون خونه نیستن،ولی من خوب می می دونم که کجا رفتن ..گفت کجا رفتن؟ گفتم زنت و مادر زن عزیزت رفتن پیش تا برات کاغذ بگیرن بلکه چشماتو رو کاراهاشون ببندی و مطیعشون بشی.. گفت چی داری میگی تو؟ این حرفا دیگه از کجا دراومد؟گفتم بیشتر از این وقت منو نگیر ، بجای این حرفا بهتره بری دنبال زنت .داخل اتاق شدم ، به پشت در تکیه دادم ، سر خوردم روی زمین و به حال خودم اشک ریختم ،مابین گریه هام نا خودآگاه گوشمو به در چسبوندم، با بسته شدن در ، آروم از اتاق بیرون اومدم و تو حیاط نشستم ، حال و هوای همه جا بعد از خانجونم برام مثل قفس بود و انگار دیگه هیچ چی برام معنایی نداشت، اینقدر دلتنگش بودم که بغض داشت داغونم میکرد، اما با شنیدن سرو صدایی که هر لحظه نزدیکتر میشد سریع بغضم رو قورت دادم و خودمو به اتاق رسوندم….کنار در ایستادم و به صداهایی که هر لحظه به خونه نزدیکتر میشد با التماسهای نارین و حاشا کردن خاله فهمیدم که علیرضا رفته سراغشون و حدسم درست بوده.. به محض باز شدن در حیاط ، زود داخل اتاق شدم تا خاله و نارین متوجه ی حضورم نشن ، صدای فریاد علیرضا که داد میزد ، فکر نکن میتونی با این کارار منو گول بزنی، فکر نکن دیشب جلوی جمع گفتم زنمو دوست دارم، واقعا من تورو دوست دارم و یا تورو بخشدم، نه ، من نه تو رو بخشیدم و نه از گناهی که تو زندگیم مرتکب شدی گذشتم ، فقط نمی‌خواستم یه دفعه این قضیه تموم بشه ..نارین گفت طلاقم بده حداقل دنبال سرنوشت خودم برم ،چرا میخوای اینجوری منو اذیت کنی ؟همه اینا تقصیر تاج گله..با شنیدن اسمم از اتاق بیرون اومدم دستامو به کمرم چسبوندم گفتم نارین ؟ هنوز نمیخوای بفهمی که نباید اسممو بیاری ؟ علیرضا حرفمو قطع کرد و گفت ته نارین ، یه کاری میکنم که هر روز از کارت پشیمون تر بشی...خاله عصمت بی خیال اون دوتا شد و به طرفم حمله کرد و سر به چشم بهم زدن موهامو تو مشتش گرفت و گفت تو به علیرضا گفتی که ما کجا رفته بودیم ؟ با عصبانیت خودم را از دستش بیرون کشیدم و گفتم تو یکی می‌دونی کی هستی و چکار کردی ،آره آره خودم گفتم کجا رفته بودین .. قیافمو به مظلومیت زدم و گفتم باید یکی از واقعیت های شما اونو آگاه میکرد ..نارین عصبی شد و داشت به طرفم می اومد که ...با صدای بلند ناصر، نارین سر جایش ایستاد ...نارین صورتش را به مظلومیت زد و با گریه گفت داداش ببین زنت داره چکار می‌کنه زندگیم از اونی که بود بدتر کرد ..ناصر چشم غره ایی به من رفت و با صدای بلندی گفت چکار کردی تاج گل ؟باز چکار کردی ؟ چرا یه روز اصلا یه ساعت تو این خونه آرامشی نیست ؟ گفتم من کاری نکردم ،به من چه هر چه میشه تقصیر تاج گل می اندازین ..ناصر صداشو آروم تر کرد و گفت پس چی شده ؟ ابرو بالا و پایین کردم و گفتم مگه من امروز پیش تو نبودم ؟ گفت آره پیش من بودی ..گفتم اهاااا این هم شاهد،پس کجای کار من مقصر بودم ؟ هر تَقی به توقی میخوره باید کار من باشه ؟خودمو به مظلومیت زدم و گفتم حق دارن ، چون هر چه بهت گفتن و میگن حرفشون را گوش میدی و بدون دلیل و مدرک به جون من می افتی ..ناصر تحت تاثیر حرفم شد و رو به علیرضا کرد و گفت داداش گوش کن چی میگم ، ما بهت زن دادیم ،حالا هر چه دیدی و شنیدی ،بهت حق میدم و هر چه گفتی حرفات درست ،دیشب هم زنتو بخشیدی ، این هم از مرد بودنت بود ،ولی الان دست زنتو بگیر و با خودت به هر جا دوست داشتی ببر ، از وقتی تو و این زنت وارد این خونه شدین ،یه ساعت ما آرامش را با چشممون ندیدیم ،دست زنتو بگیر و از اینجا برو ، بیشتر از این اعصابم شمارو نمی‌کشه..
ادامه دارد...
بومِ آشپزی
تا من دستامو بشورم تو غذارو آماده کن زود بخورم و کارمو تا شب نشده تموم کنم. اجبارا همون کاری که ازم خواست رو انجام دادم و تا خوردن غذاش پیشش موندم ،با هزار و یک بهونه بعد از ناهار سریع از پیشش بلند شدم و به خونه برگشتم. تمام مسیر رو با سرعت برق و باد طی کردم، اما وقتی به خونه رسیدم هیچ خبری نبود و همه جا سوت و کور بود ، با ناراحتی کنار در اتاق نشستم و آروم گفتم خدا بگم چیکارت کنه ناصر که منو از این فرصت طلایی دور کردی ، که یهو با صدای علیرضا که می‌گفت می بینم که معلوم نیست از ظهر تا حالا کجا تشریف داشتن، سریع رومو برگردوندم. چشامو روی هم فشار دادم و نفس عمیقی کشیدم تا کمی آروم بشم و جوابشو ندم . اما تا از جام بلند شدم و خواستم داخل اتاق بشم ، گفت چیه حرف حساب جواب نداره؟ دیگه نتونستم خوددار باشم ،با حرص به طرفش برگشتمو گفتم تو یکی به جای اینکه دنبال جواب سوالایی باشی که به تو هیچ ربطی نداره، بهتره بری دنبال زنت بگردی ،ببینی کجا رفته .. گفتم واقع برات متاسفم. گفت زن من ؟با صدای بلند داد زد،نارین، نارین کجایی ؟زود بیا اینجا ببینم. حرفشو قطع کردم و گفتم الکی صداتو بالا نبر چون خونه نیستن،ولی من خوب می می دونم که کجا رفتن ..گفت کجا رفتن؟ گفتم زنت و مادر زن عزیزت رفتن پیش تا برات کاغذ بگیرن بلکه چشماتو رو کاراهاشون ببندی و مطیعشون بشی.. گفت چی داری میگی تو؟ این حرفا دیگه از کجا دراومد؟گفتم بیشتر از این وقت منو نگیر ، بجای این حرفا بهتره بری دنبال زنت .داخل اتاق شدم ، به پشت در تکیه دادم ، سر خوردم روی زمین و به حال خودم اشک ریختم ،مابین گریه هام نا خودآگاه گوشمو به در چسبوندم، با بسته شدن در ، آروم از اتاق بیرون اومدم و تو حیاط نشستم ، حال و هوای همه جا بعد از خانجونم برام مثل قفس بود و انگار دیگه هیچ چی برام معنایی نداشت، اینقدر دلتنگش بودم که بغض داشت داغونم میکرد، اما با شنیدن سرو صدایی که هر لحظه نزدیکتر میشد سریع بغضم رو قورت دادم و خودمو به اتاق رسوندم….کنار در ایستادم و به صداهایی که هر لحظه به خونه نزدیکتر میشد با التماسهای نارین و حاشا کردن خاله فهمیدم که علیرضا رفته سراغشون و حدسم درست بوده.. به محض باز شدن در حیاط ، زود داخل اتاق شدم تا خاله و نارین متوجه ی حضورم نشن ، صدای فریاد علیرضا که داد میزد ، فکر نکن میتونی با این کارار منو گول بزنی، فکر نکن دیشب جلوی جمع گفتم زنمو دوست دارم، واقعا من تورو دوست دارم و یا تورو بخشدم، نه ، من نه تو رو بخشیدم و نه از گناهی که تو زندگیم مرتکب شدی گذشتم ، فقط نمی‌خواستم یه دفعه این قضیه تموم بشه ..نارین گفت طلاقم بده حداقل دنبال سرنوشت خودم برم ،چرا میخوای اینجوری منو اذیت کنی ؟همه اینا تقصیر تاج گله..با شنیدن اسمم از اتاق بیرون اومدم دستامو به کمرم چسبوندم گفتم نارین ؟ هنوز نمیخوای بفهمی که نباید اسممو بیاری ؟ علیرضا حرفمو قطع کرد و گفت ته نارین ، یه کاری میکنم که هر روز از کارت پشیمون تر بشی...خاله عصمت بی خیال اون دوتا شد و به طرفم حمله کرد و سر به چشم بهم زدن موهامو تو مشتش گرفت و گفت تو به علیرضا گفتی که ما کجا رفته بودیم ؟ با عصبانیت خودم را از دستش بیرون کشیدم و گفتم تو یکی می‌دونی کی هستی و چکار کردی ،آره آره خودم گفتم کجا رفته بودین .. قیافمو به مظلومیت زدم و گفتم باید یکی از واقعیت های شما اونو آگاه میکرد ..نارین عصبی شد و داشت به طرفم می اومد که ...با صدای بلند ناصر، نارین سر جایش ایستاد ...نارین صورتش را به مظلومیت زد و با گریه گفت داداش ببین زنت داره چکار می‌کنه زندگیم از اونی که بود بدتر کرد ..ناصر چشم غره ایی به من رفت و با صدای بلندی گفت چکار کردی تاج گل ؟باز چکار کردی ؟ چرا یه روز اصلا یه ساعت تو این خونه آرامشی نیست ؟ گفتم من کاری نکردم ،به من چه هر چه میشه تقصیر تاج گل می اندازین ..ناصر صداشو آروم تر کرد و گفت پس چی شده ؟ ابرو بالا و پایین کردم و گفتم مگه من امروز پیش تو نبودم ؟ گفت آره پیش من بودی ..گفتم اهاااا این هم شاهد،پس کجای کار من مقصر بودم ؟ هر تَقی به توقی میخوره باید کار من باشه ؟خودمو به مظلومیت زدم و گفتم حق دارن ، چون هر چه بهت گفتن و میگن حرفشون را گوش میدی و بدون دلیل و مدرک به جون من می افتی ..ناصر تحت تاثیر حرفم شد و رو به علیرضا کرد و گفت داداش گوش کن چی میگم ، ما بهت زن دادیم ،حالا هر چه دیدی و شنیدی ،بهت حق میدم و هر چه گفتی حرفات درست ،دیشب هم زنتو بخشیدی ، این هم از مرد بودنت بود ،ولی الان دست زنتو بگیر و با خودت به هر جا دوست داشتی ببر ، از وقتی تو و این زنت وارد این خونه شدین ،یه ساعت ما آرامش را با چشممون ندیدیم ،دست زنتو بگیر و از اینجا برو ، بیشتر از این اعصابم شمارو نمی‌کشه..
ادامه دارد...
بومِ آشپزی
۱۳