بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_صدوسی صدای گریه ماه گل به گوشم خورد،منصور از پله ها بالا اومد،ماه گل رو به سمتم گرفت و گفت بیا یه کم به این بچه شیر بده. خنده و گریه ام قاطی شده بود ..نفس راحتی کشیدمو گفتم ماه گلم زنده اس؟ گفت مگه قرار بود دور از جونش زنده نباشه ، چیزیش نبود، فقط از گریه ریسه رفته بود ، الانم بگیر شیرش بده تا بیشتر از این جیغش درنیومده . با دستایی که همچنان می لرزیدن ، ماه گل رو توی بغلم گرفتمو گفتم ننه ات برات بمیره که بلد نبود چطور آرومت کنه . منصور حرفمو قطع کرد و گفت دور از جونت ، اینقدر از این حرفا جلوی من نزن که اصلا خوشم نمیاد. با هم داخل زیر زمین شدیم ، منصور به گفت برو اونجا بشین و به دخترت شیر بده تا من برم چندتا میوه بیارم که بخوریم. گفتم چه عجیبه.. منصور ابروشو بالا داد و گفت چی عجیبه؟ گفتم اینکه تا اومدیم اینجا اینقدر آروم گرفته، نمی دونی بالا که بودیم چطور گریه می کرد، حتی برای یه لحظه هم آروم نمی شد. گفت آخه ماه گل دلش برای عمو منصورش تنگ شده بوده.. دستاشو بالا برد و گفت خدایا شکرت که حداقل یکی هم اومد که منو دوست داشته باشه.. از طرز حرف زدنش خندم گرفت ، ریز ریز خندیدم که گفت چیه؟چرا میخندی ؟ مگه دروغ می گم ؟ سرمو با خنده تکون دادم و گفتم نه اصلا و ابدا .. نفس عمیقی کشید و گفت خب دیگه من برم که تو هم راحت باشی و از اتاق بیرون رفت. با رفتنش ماه گلو به خودم چسبوندم و گفتم منو ببخش که برای اومدنت زیاد خوشحال نشدم ، یعنی راستش اصلا خوشحال نشدم ، ولی اینو بدون که الان بهت قول میدم دنیا رو زیر و رو کنم تا تو خوشبخت باشی، با تمام وجودم دوستش داشتمو و خدا رو به خاطر داشتنش شکر می کردم. یه ربعی از رفتن منصور گذشته بود که با یه بشقاب پراز میوه به زیر زمین برگشت و با صدای آرومی گفت :دهتر کوچولوی من خوابید ؟ به ماه گل نگاه کردم و گفتم آره فقط خدا کنه تا صبح همین جوری آروم بخوابه و بیدار نشه. گفت فعلا که اگه بیدار بشه خودمون بیداریم... سیبی از بشقاب برداشتم و گاز زدم،همزمان با جوییدن گفتم نه نه فعلا که بیدارم ، والا قبل از اینکه بیام اینجا گیج خواب بودم، ولی از ترس کاری که با ماه گل کردم به کلی خواب از سرم پرید. راستی نگفتی ، چطور اون مش صابر از این جا دل کند و رفت ؟ منصور دستی به موهاش کشید و گفت بعد اینکه تو از اینجا رفتی ، البته رفتین ، مثل دیونه ها شده بودم ، اصلا باورم نمیشد که همچین برخوردی باهات کرده باشم ، کلی به خودم ناسزا دادمو گفتم چطور تونستی به یه دختر غریب ، با یه نوزاد چند ساعته بگی از اینجا بره ؟ الان می خواد کجا بره ؟ سرم داشت سوت می کشید، تو همین بی اعصابی و چه کنم چه کنم ، مش صابر اومد داخل خونه و گفت منصور پسرم ، این دخترا کجا رفتن ؟ تاج گل ، باور کن اون موقع نه دیگه چیزی می دیدم ،نه چیزی می‌شنیدم ، مرده از اون موقع که اومده به کل اخلاق دایه رو عوض کرده ، منم که از دست خودم حسابی عصبی بودمو دنبال کسی می گشتم که حرصمو سرش خالی کنم... دهنمو باز کردم و هر چی از دهنم دراومد بارش کردم ، گویا این سری حسابی بهش برخورده که حتی نذاشت دایه حرف بزنه و گذاشت رفت . منصور سکوت کرد و مشغول پوست کندن پرتقالی که توی دستش بود شد که گفتم خب ؟ گفت آره دیگه تا دایه خواست مانع رفتنش بشه ،خونه رو گذاشت روی سرشو با داد و بیداد رو به دایه کرد و گفت از سر راهم برو کنار پیر زن عجوزه و از خونه بیرون رفت ، البته هنوزم برام عجیبه که چرا این دفعه حرفام اینقدر بهش برخورد و با اون سرعت گذاشت و رفت ، آخه پرروتر از این حرفاس که با چهار کلوم حرف، بهش بربخوره و از اینجا بره، دفعه ی اولش هم که نبود ازم حرف می شنفت ، نمی دونم والا ….. گفتم عجب پس که اینطور ..... خمیازه ای کشیدم و گفتم کم کم داره خوابم می گیره ، برم بالا که تا ماه گل خوابه منم از فرصت استفاده کنم و یه کم بخوابم . خواستم ماه گل رو بغل کنم. گفت دایه مثلا از این می ترسه که اگه تو زیاد دم پر من باشی ،پسرش بهت علاقمند بشه، ولی خبر نداره که من از خیلی وقت پیش بهت علاقمند شدم. از سر جام بلند شدم .. دلم خیلی برای صداقتش می سوخت ،ولی اونقدر دلشکسته و بی اعتماد بودم که نمی تونستم به راحتی به کسی علاقمند بشم.. بدون اینکه چیزی بگم خم شدم ماه گل رو بغل کنم که دردی تو دلن احساس کردم..دیدم آسمون داره دور سرم می چرخه، تنها کاری که اون لحظه به فکرم رسید و ازدستم بر می اومد این بود که روی زمین بشینم تا اگه تعادلمو از دست دادم حداقل زمین نخورم . سرمو که حسابی گیج می رفت توی دستام گرفتمو محکم فشار دادم ، بر عکس همیشه که سریع گریه ام می گرفت، اون لحظه انگار اشکام هم حوصله ی یاری کردنمو نداشتن و از اون همه باریدن خسته شده بودن ، ادامه دارد.... بومِ آشپزی 
#دخترِ_اخر #قسمت_صدوسیویک
به خودم دلداری دادمو گفتم تاج گل تو الان یه مادری باید قوی باشی و به همین زودی کم نیاری، کم کم داشتم از حال می رفتم که منصور با صدای ارومی گفت تاج گل ؟چرا کف زمین نشستی؟ گفتم دیگه توان نداشتم که وایسم . گفت پاشو ، پاشو بریم توی خونه ، توی اتاقت. لرز به جونم افتاده بود و صدای بهم خوردنم دندونام توی سکوت شب می پیچید . گفتم بزار من همین جا بمونم تو برو یه آب قندی چیزی برام بیار تا حالم بهتر بشه ...گفت نمیشه که اینجا روی این زمین یخ بمونی، همین جوری هم کل بدنت داره می لرزه و گفت آروم باش ، آروووم هیچی نیست ،نگران هیچی نباش و فقط برو تو اتاقت تا برم دایه رو بیدار کنم. امثل ابر بهاری شروع به بارید ن کردن، با گریه گفتم تورو خدا منو ببخش منصور .. دیگه نمی تونم چش مامو باز نگه دارم ، حالت تهوع دارم...گفت من برم دایه رو بیدار کنم ،داشت از اتاق بیرون می‌رفت... گفتم خیلی خیلی ازت ممنونم که همیشه توی بدترین شرایط زندگیم در کنارم بودی و هستی. لبخندی زد و از اتاق بیرون رفت . علاوه بر بیحالی ،دردی مثل دردهای قبل از زایمانم احساس می کردم که رفته رفته داشت زیاد و غیر قابل تحمل می شد، برای لحظه ای اونقدر دردم شدت گرفت که دیگه طاقتم تموم شد...با گریه گفتم آخه ننه چرا من بو دنیا آوردی وقتی نمی خواستی برام مادری کنی؟ آخه این رسم مادر بودنه؟ که بچتو اینجوری بی کَس و کار ولش کنی به امان خدا؟ قبل از اینکه خودم مادر بشم شاید گاهی بهت حق میدادم که بجای اینکه پشت من دربیای و ازم طرفداری کنی فکر آبروتو زندگیه خودت بودی ،ولی الان که مادر شدمو خودم احساس مادری دارم، دیگه نمی تونم به خاطر بی مهریات ببخشم، آخه تو به عنوان یه مادر چطور دلت اومد بذاری اینجوری با سرنوشت دختر بچه سالت بازی بشه؟ افکار منفی که مدام توی سرم می چرخید، کم طاقتم کرده بود و باعث شد دیگه نتونم درد رو تحمل کنم، داد زدم و گفتم دایه، تو رو خدا به دادم برس دارم می میرم. دایه غرغرکنان در اتاق رو باز کرد و گفت چه خبرته نصفه شبی خونه رو گذاشتی رو سرت ؟ والا روزا که از دستت آسایش نداشتیم، الان دیگه شب هم ول کنمون نیستی؟ به التماس افتادم و گفتم دایه تو رو خدا یه کاری کن دردم آروم بشه دارم از درد می میرم.. دایه بهت زده بهم نگاه کرد و گفت برای چی به این روز افتادی؟ منصور که با نگرانی بالای سرم ایستاده بود و نگاهش با استرس بین من و دایه در گردش بود با صدایی نگران گفت ننه خب این بنده خدا از کجا بدونه چرا اینجوری شده، یه کاری کن که حداقل از درد اینطوری به خودش نپیچه. دایه گفت تو برو بیرون تا ببینم چه خبره ...منصور یه اوفی کرد و با نگاهی نگران، از اتاق بیرون رفت .. وقتی یه جا بند نمیشی ، هنوز زایمان نکرده راه می افتی توی کوچه و خیابون ، عاقبتت بایدم همین بشه، البته خودت هر چی که سرت بیاد حقته ،ولی آخه فقط خودت که نیستی ، دیگرانم زابرا می کنی و نمیذاری حداقل شبو از دستت راحت باشن و به استراحتشون برسن.عروس جوون همسایمون تو روستا، سر همین ، فوت کرد و نوزاد بیچاره اش که هیچکس حتی پدرش نمی خواست مسئولیتشو به عهده بگیره ، آواره ی خونه ی این و اون شده بود .. با وشت سرمو از روی بالشت بلند کردمو گفتم دایه، یعنی دارم می میرم؟ دایه با لحن بدی گفت نخیر ، متاسفانه بادمجون بم آفت نداره ، تو اگه بمیر بودی ،تا حالا یه بلایی سرت میومد ….سرمو دوباره رو بالشت گذاشتم و گفتم آره واقعا درست میگی، من باید همون روزایی که زیر دست اون ناصر و ننش کتک می‌خوردم،یه بلایی سرم میومد تا این روزا رو نبینم و اینجوری خوار و ذلیل و سربار نشم. رایه گفت خبه خبه ، ننه من غریبم بازی درنیار واسه من که اصلا حوصله ندارم و غرغرکنان از اتاق بیرون رفت . طولی نکشید که با یه قوری و یک عالمه داروی گیاهی که توی دستش بود برگشت توی اتاقو گفت پاشو بشین یکی دوتا لیوان از این جوشونده بخور...اونقدر دردم زیاد بود که اصلا به داغ بودن جوشونده توجهی نکردم و به امید اینکه کمی از دردم کم بشه تقریبا یه نفس دارویی رو که مزه ی تلخی میداد رو سر کشیدم به هر بدبختی که بود قورتش دادم. چند دقیقه بیشتر از نوشیدن جوشونده نگذشته بود که حس کردم دردم داره بیشتر میشه،ولی بلاخره دردم فروکش کرد، با تموم شدن دردم احساس سبکی بهم دست داده بود..دایه گفت اینم از این ، حالا تو دردت افتاد و راحت می گیری می خوابی و من بدبخت از فکر و خیال تا خود صبح خواب به چشمم نمیاد.عرقی که روی پیشونیم نشسته بود و پاک کردمو گفتم چه فکر و خیالی دایه؟ مگه مشکل دیگه ای هم هست؟ گفت والله مشکل که زیاده ، کدومشونو بگم ؟از اینکه حتی یه جای تمیزم توی کل خونه و زندگیم نمونده .
ادامه دارد
بومِ آشپزی
به خودم دلداری دادمو گفتم تاج گل تو الان یه مادری باید قوی باشی و به همین زودی کم نیاری، کم کم داشتم از حال می رفتم که منصور با صدای ارومی گفت تاج گل ؟چرا کف زمین نشستی؟ گفتم دیگه توان نداشتم که وایسم . گفت پاشو ، پاشو بریم توی خونه ، توی اتاقت. لرز به جونم افتاده بود و صدای بهم خوردنم دندونام توی سکوت شب می پیچید . گفتم بزار من همین جا بمونم تو برو یه آب قندی چیزی برام بیار تا حالم بهتر بشه ...گفت نمیشه که اینجا روی این زمین یخ بمونی، همین جوری هم کل بدنت داره می لرزه و گفت آروم باش ، آروووم هیچی نیست ،نگران هیچی نباش و فقط برو تو اتاقت تا برم دایه رو بیدار کنم. امثل ابر بهاری شروع به بارید ن کردن، با گریه گفتم تورو خدا منو ببخش منصور .. دیگه نمی تونم چش مامو باز نگه دارم ، حالت تهوع دارم...گفت من برم دایه رو بیدار کنم ،داشت از اتاق بیرون می‌رفت... گفتم خیلی خیلی ازت ممنونم که همیشه توی بدترین شرایط زندگیم در کنارم بودی و هستی. لبخندی زد و از اتاق بیرون رفت . علاوه بر بیحالی ،دردی مثل دردهای قبل از زایمانم احساس می کردم که رفته رفته داشت زیاد و غیر قابل تحمل می شد، برای لحظه ای اونقدر دردم شدت گرفت که دیگه طاقتم تموم شد...با گریه گفتم آخه ننه چرا من بو دنیا آوردی وقتی نمی خواستی برام مادری کنی؟ آخه این رسم مادر بودنه؟ که بچتو اینجوری بی کَس و کار ولش کنی به امان خدا؟ قبل از اینکه خودم مادر بشم شاید گاهی بهت حق میدادم که بجای اینکه پشت من دربیای و ازم طرفداری کنی فکر آبروتو زندگیه خودت بودی ،ولی الان که مادر شدمو خودم احساس مادری دارم، دیگه نمی تونم به خاطر بی مهریات ببخشم، آخه تو به عنوان یه مادر چطور دلت اومد بذاری اینجوری با سرنوشت دختر بچه سالت بازی بشه؟ افکار منفی که مدام توی سرم می چرخید، کم طاقتم کرده بود و باعث شد دیگه نتونم درد رو تحمل کنم، داد زدم و گفتم دایه، تو رو خدا به دادم برس دارم می میرم. دایه غرغرکنان در اتاق رو باز کرد و گفت چه خبرته نصفه شبی خونه رو گذاشتی رو سرت ؟ والا روزا که از دستت آسایش نداشتیم، الان دیگه شب هم ول کنمون نیستی؟ به التماس افتادم و گفتم دایه تو رو خدا یه کاری کن دردم آروم بشه دارم از درد می میرم.. دایه بهت زده بهم نگاه کرد و گفت برای چی به این روز افتادی؟ منصور که با نگرانی بالای سرم ایستاده بود و نگاهش با استرس بین من و دایه در گردش بود با صدایی نگران گفت ننه خب این بنده خدا از کجا بدونه چرا اینجوری شده، یه کاری کن که حداقل از درد اینطوری به خودش نپیچه. دایه گفت تو برو بیرون تا ببینم چه خبره ...منصور یه اوفی کرد و با نگاهی نگران، از اتاق بیرون رفت .. وقتی یه جا بند نمیشی ، هنوز زایمان نکرده راه می افتی توی کوچه و خیابون ، عاقبتت بایدم همین بشه، البته خودت هر چی که سرت بیاد حقته ،ولی آخه فقط خودت که نیستی ، دیگرانم زابرا می کنی و نمیذاری حداقل شبو از دستت راحت باشن و به استراحتشون برسن.عروس جوون همسایمون تو روستا، سر همین ، فوت کرد و نوزاد بیچاره اش که هیچکس حتی پدرش نمی خواست مسئولیتشو به عهده بگیره ، آواره ی خونه ی این و اون شده بود .. با وشت سرمو از روی بالشت بلند کردمو گفتم دایه، یعنی دارم می میرم؟ دایه با لحن بدی گفت نخیر ، متاسفانه بادمجون بم آفت نداره ، تو اگه بمیر بودی ،تا حالا یه بلایی سرت میومد ….سرمو دوباره رو بالشت گذاشتم و گفتم آره واقعا درست میگی، من باید همون روزایی که زیر دست اون ناصر و ننش کتک می‌خوردم،یه بلایی سرم میومد تا این روزا رو نبینم و اینجوری خوار و ذلیل و سربار نشم. رایه گفت خبه خبه ، ننه من غریبم بازی درنیار واسه من که اصلا حوصله ندارم و غرغرکنان از اتاق بیرون رفت . طولی نکشید که با یه قوری و یک عالمه داروی گیاهی که توی دستش بود برگشت توی اتاقو گفت پاشو بشین یکی دوتا لیوان از این جوشونده بخور...اونقدر دردم زیاد بود که اصلا به داغ بودن جوشونده توجهی نکردم و به امید اینکه کمی از دردم کم بشه تقریبا یه نفس دارویی رو که مزه ی تلخی میداد رو سر کشیدم به هر بدبختی که بود قورتش دادم. چند دقیقه بیشتر از نوشیدن جوشونده نگذشته بود که حس کردم دردم داره بیشتر میشه،ولی بلاخره دردم فروکش کرد، با تموم شدن دردم احساس سبکی بهم دست داده بود..دایه گفت اینم از این ، حالا تو دردت افتاد و راحت می گیری می خوابی و من بدبخت از فکر و خیال تا خود صبح خواب به چشمم نمیاد.عرقی که روی پیشونیم نشسته بود و پاک کردمو گفتم چه فکر و خیالی دایه؟ مگه مشکل دیگه ای هم هست؟ گفت والله مشکل که زیاده ، کدومشونو بگم ؟از اینکه حتی یه جای تمیزم توی کل خونه و زندگیم نمونده .
ادامه دارد
بومِ آشپزی
۹