بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_بیستوچهار تو نمی خواد بری فقط بچه هارو از صنوبر بگیر که تا بره اون عصمت و با خودش بیاره. صنوبر چشمی گفت و تا خواست راهی بشه خانجون داد زد صنوبر دو سه تا از زنای در و همسایه ی عصمت رو هم با خودت بیار.. تا اومدن خاله عصمت و دو سه تا از همسایه هاش که تا از اصل قضیه باخبر نمی شدن مثل اسپند رو آتیش آرومو قرار نداشتن و دست از پچ پچ بر نمی داشتن صبر کردیم ....خاله عصمت بدون سلام و با صورتی پراز اخم اومد تو اتاقو گفت من که دیشب قابله آورده بودم ،مگه آوردن قابله خدیجه چیزیو عوض می کنه؟ خانجون گفت آره تو قابله آوردی و حرف تورو تایید کرده ،اگه قابله ی معتمد ما هم جلوی این چند تا شاهد حرف تو رو تائید کنه ، اونوقت ما گردنمون از مو هم باریکتره و هر چه تو بگی همون کارو می کنیم. قابله خدیجه گفت بس کنید، انشالله حرفی که قابله زهره گفته نباشه. بعد چند دقیقه رو به خانجون گفت دختر شما از برگ گل پاکتره... لبخند رو لب خانجون ننه آقا نشست... عصمت رو به زن ها گفت اینا به خدیجه پول دادن..ولی یکی از زنهای همسایه گفت ما به خدیجه مثل چشممون اعتماد داریم،و بعد این یکی یکی رفتن... آقام هم بعد فهمیدن ماجرا رو به عصمت گفت مثل اینکه نقشت نگرفت... با رفتن آقام ،خاله گفت پاشو پاشو پاشو با هم بریم خونه، هر چی باشه اول و آخرخونه ات اونجاس... از حرص قهقهه ای زدمو گفتم چی؟ با هم بریم خونه ؟ کدوم خونه اون وقت؟ همون خونه ای که نذاشتی شب عروسیم ، آب خوش از گلوم پایین بره؟ همون خونه ای که با اون حالم شب تا صبح توی سرما تو حیاطش موندم؟ اونوقت الان میخوای با تو برگردم اونجا ؟ من دیگه هیچوقت پامو تو اون خونه نمیذارم. خاله عصمت ، دستشو به پهلوش چسبوند و گفت برمی گردی، اونهم با پای خودت. با حرص نفسمو بیرون دادمو گفت می تونی برگردی پیش پسرت . گفت باشه تو برنگرد و ببین من چیکار می کنم تاج گل خانوم،و از اتاق بیرون رفت. با رفتنش انگار کوه بزرگی از روم‌برداشته شد و نفس عمیقی کشیدم ،لبخندی به لبم اومد و تو دلم گفتم حالا که دست خاله جلوی همه رو شد ،حتما آقاجونم طلاقمو از ناصر می گیره و راحت میشم. تو رویاهام خودمو تصور کردم که دوباره با لباس مدرسه و کتاب به دست به طرف مدرسه می رفتم، بعد از تموم شدن مدرسه برای ادامه تحصیلم پا به شهر گذاشتم و هم به دانشگاه می رفتم .. با باز شدن دراتاق و دیدن چهره ی خندون ننه آقا که سینی به دست داخل اتاق شد، اخمامو توی هم کردمو لحاف رو روی سرم کشیدم. با اینکه از بوی غذا شکمم به قارو قور افتاده بود ، ولی دوست نداشتم با ننه چشم تو چشم بشم. ننه آقا اومد کنارم نشست و گفت بلند شو یه لقمه غذا بخور یه کم جون بگیری ، این چند روز گوشت تنت حسابی آب شده. گفتم اشتها ندارم ننه . اما تو دلم خدا خدا می کردم ننم به حرفم گوش نده و غذا رو با خودش نبره. ننه آه بلندی کشید و گفت حق داری از دستم دلخور باشی ، ولی عصمت جوری حرف زد که حتی منم که بچه ی خودمو خوب می شناسمم بهت شک کردم، ولی هر چی باشه ما مادر و دهتریم.. تو تا همیشه همون دختر ته تغاری منی و من همون مادریم که چه شبهایی رو تا صبح کنار رختخوابت بیدار موندم ، همون مادری که، بچه اشو از جونشم بیشتر دوست داره.. حالا پاشو یه لقمه بخور که دل منم خوشحال بشه. سرمو آروم از زیر لحاف بیرون آوردم و بوی آب گوشت ننه و ریحونی که خانجون کاشته بود و دوغی که تو لیوان بود دلمو برد و آب از لب و لوچه ام راه افتاد. گفتم ننه من یه بار گفتم گرسنم نیست، ولی اگه میخوای من لب به غذا بزنم یه شرط دارم…. ننه آقا چشاشو برام ریز کرد و گفت از کی تا حالا شرط و شروط بین ننه و دختر مد شده ؟ برای رسیدن به اهدافم ، دوباره سرمو زیر لحاف بردم و گفتم حالا که اینجوری شد ،من لب به غذا نمیخورم ، ننه آقا یه استغفراللهی گفت :خب شرطتو بگو ، چاره ایی ندارم جز شنیدن شرط تو یه الف بچه ،سرم با لبخند، ولی سعی میکردم مخفی نگه دارم بیرون آوردم و گفتم ، با آقا صحبت کن طلاقمو از ناصر بگیره و بتونم دوباره به مدرسه برم ... ننه آقا محکم تو صورتش زد و گفت این چه حرفی بود زدی ؟ با تعجب به حرکت ننه آقا سرم را به چپ و راست تکون دادم و جز ما دو نفر کسی اینجا نبود ، گفتم ننه آقا حرف بدی نزدم .. بغضم ترکید و گفتم دیدی دیشب خواهرت چه بلایی سر من آورد ؟ ننه آقا خاله عصمت دست از سر من برنمیداره ، من نمیتونم به اون خونه برگردم.. ننه آقا دستشو روی دهنم چسبوند و گفت صداتو بیار پایین تا آقا صداتو نشنیده ،صداشو پایین آورد و گفت میخوای دهن اهالی روستا با این حرفات باز کنی ؟ خوبه والله ، نشنوم دیگه از این حرفا بزنی ؟ اشکام تند تند روی صورتم ریخته میشدن ، گفتم ننه آقا من به اون خونه برنمی‌گردم ، خاله و پسرش نمیدونم برای چی دارن انتقام میگیرن .. ادامه دارد.... بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر #قسمت_بیستوپنج
ننه آقا شونه اشو تکونی داد و گفت هر انتقامی که دلشون میخواد کنن ،ما چرا باید از عصمت و پسرش بترسیم...هر چه میگفتم ننه آقا حرفو عوض میکرد تا حرفی از جدایی نزنم ...بعد از ظهر ننه آقا چوب را داخل تنور انداخت و با کبریت به فوران شدن گلوله های آتیش حیاط را روشن کردن ، روی پله ایی که اتاق منجر میشد نشسته بودم و با حالتی مایوس به خانجونی که خمیر را با مشت‌هایش ورز میداد و ننه آقا که زیر گوسفندهایی که بابت شیر بهای سر عقد به مادرم هدیه داده شد در حال دوشیدن شیر و بتولی که توی مطبخ در حال آماده کردن غذا برای شام بود نگاه میکردم .. دلتنگ اون خنده های بی غمم شده بودم ، دلم میخواست به روزای قبل شهر رفتنم برگردم که با چه ذوقی سر به سر ننه آقا و هر از گاهی با شوخی هام اعصاب خانجون را بهم میزدم ، و ناراحتی نداشتم.. با سرو صدای آقا و بهرام ، و ننه اقایی که می‌گفت یا حضرت عباس ، سر پا ایستادم ...خانجون خمیری که تو دستش بود با استرس ، روی سینی گذاشت و به طرف در می‌رفت به طرفمون برگشت و گفت نبینم یکیتون بیاد بیرون..ننه آقا گفت خانجون زود بگو چی شده ؟خانجون سرش را تکون داد و از خونه بیرون رفت ، هر سه نفر گوش هامون تا می‌تونستیم به صدا تیز کردیم و چشامون خیره به در ، ننه آقا حیاط را با قدم های پر از استرس به چپ و راست برمی‌داشت و هر از گاهی محکم به پاش میزد و گفت عصمت حتما جلوی دهنشو نبسته ، آره پس شوهر و بچه هام که اهل دعوا نبودن ، خیلی راجب این راز بزرگ کنجکاو شدم ولی ترس از ننه آقا بپرسم و دق دلیشو سرم خالی کنه سکوت را بیشتر ترجیح دادم. طولی نکشید اقا و بهرام و مهران که خشم در چهره اشون بیداد میکرد به همراه خانجون وارد حیاط شدن... ننه آقا شتابان خودش را به آقا جون رسوند و گفت چی شده آقا ؟ آقا جون به من نگاهی کرد و گفت حق تاج گل را از اون عصمت گرفتم ، آره فکر نکنه هر چه به سر این دختر آورد بی جواب میمونه ، به جای خودش پسرشو تا تونستیم ادبش دادیم...هر اشتباهی تاوان داره ..بعد چند روز از ته دلم برای ادب دادن ناصر که نقطه ضعف خاله عصمت خوشحال شدم ، دوییدم سمت کوزه و دوتا لیوان پراز آب کردم و با همون سرعت برگشتم پیش آقاجون و گفتم خوب کردی آقاجون ..حالا آب بخور گلویی تازه کن.. آقاجون لیوان را به جرعه بالا رفت و گفت آره زدم که بار دیگه نتونن بهت بگن بالای چشمت ابرو هست ..زود خوشحالیمو محو کردم و گفتم مگه قراره دوباره به اون خونه برگردم ؟اقاجون چپ چپی به من کرد و گفت معلومه که برمیگردی ..گفتم آقا جون با این همه بلاهایی که سرم آوردن میخوای دوباره منو به اونجا بر گردونی ؟ آقا جون با همون خشمش بلند شد و گفت پس میخوای جدا بشی و هزار حرف و حدیث پشت سرمون باشه ؟ نه دختر من نه تنها تو، بلکه سه تا دخترام نمی‌خوام جدا بشن... گفتم آقا جون من به اون خونه برنمی‌گردم ..خانجون مداخله کرد و گفت داماد این از شوک دیشب نمیدونه چی داره هزیون میگه ، نمی‌خواد اعصابتو به خاطر حرف این بچه خراب کنی .. دستمو گرفت و با خودش به طرف اتاق برد و گفت:مگه نمی‌بینی حال و روز آقاتو؟ می خوای سکته کنه بمونه رو دستمون ؟ پامو محکم روی زمین کوبیدم و گفتم من خونه ی خاله عصمت برنمی‌گردم خانجون، منو انداختن وسط بازیهایی که خدا می‌دونه چیه و دارن با زندگیم بازی می‌کنن.خانجون لحنشو جدی تر کرد و گفت یعنی چی برنمی‌گردم؟ تو دیگه شوهر داری ، هر وقت شوهرت بخواد می‌تونه بیاد دنبالت و تو هم بدون هیچ اعتراضی باید باهاش بری خونت.می خوای طلاق بگیری که چی بشه؟ نگاه کن نارینو سفت و سخت چسبیده به زندگیش، دیدی که حتی برای عروسی برادرشم پاشو اینجا نذاشت، چون دختری که بله رو میگه دیگه باید پایبند خونه و زندگیش باشه، نه اینکه بعد از یه شب زندگی و یه دعوا حرف از جدایی بزنه. گفتم خانجون علیرضا و نارین ؟پس اون چیزی که خاله عصمت گفت چی بود؟ خانجون صداشو آرومتر کرد و گفت آره ننه جون منم دیشب فهمیدم، دیشب که عصمت داشت به زن عموی علیرضا گله می کرد ناخواسته شنیدم ...چروکی به پیشونیش انداخت و گفت حالا ما به اونا کاری نداریم ، فقط خواستم بهت بگم، اینجا دیگه برات خونه ی امنی نمیشه،تو هم بشین به این فکر کن که چطوری می تونی شوهرتو به خودت علاقمند کنی. سرمو پایین انداختم و سکوت کردم. چون می دونستم تمام حرفهای خانجون درسته و توی روستای ما بعد از جدایی نه میذارن دیگه خودت زندگی آرومی داشته باشی و نه خانوادت، اگر هم می خواستی دوباره ازدواج کنی باید زن یه پیرمرد یا زن چندم یه مرد جوون تر می شدی، خلاصه اینکه آینده ی خوبی در انتظارت نبود. تا چند روز خبری از خاله عصمت نبود و من هر روز امیدوارتر می شدم که شاید دنبالم نیاد و دیگه به اون خونه برنگردم.
ادامه دارد
بومِ آشپزی
ننه آقا شونه اشو تکونی داد و گفت هر انتقامی که دلشون میخواد کنن ،ما چرا باید از عصمت و پسرش بترسیم...هر چه میگفتم ننه آقا حرفو عوض میکرد تا حرفی از جدایی نزنم ...بعد از ظهر ننه آقا چوب را داخل تنور انداخت و با کبریت به فوران شدن گلوله های آتیش حیاط را روشن کردن ، روی پله ایی که اتاق منجر میشد نشسته بودم و با حالتی مایوس به خانجونی که خمیر را با مشت‌هایش ورز میداد و ننه آقا که زیر گوسفندهایی که بابت شیر بهای سر عقد به مادرم هدیه داده شد در حال دوشیدن شیر و بتولی که توی مطبخ در حال آماده کردن غذا برای شام بود نگاه میکردم .. دلتنگ اون خنده های بی غمم شده بودم ، دلم میخواست به روزای قبل شهر رفتنم برگردم که با چه ذوقی سر به سر ننه آقا و هر از گاهی با شوخی هام اعصاب خانجون را بهم میزدم ، و ناراحتی نداشتم.. با سرو صدای آقا و بهرام ، و ننه اقایی که می‌گفت یا حضرت عباس ، سر پا ایستادم ...خانجون خمیری که تو دستش بود با استرس ، روی سینی گذاشت و به طرف در می‌رفت به طرفمون برگشت و گفت نبینم یکیتون بیاد بیرون..ننه آقا گفت خانجون زود بگو چی شده ؟خانجون سرش را تکون داد و از خونه بیرون رفت ، هر سه نفر گوش هامون تا می‌تونستیم به صدا تیز کردیم و چشامون خیره به در ، ننه آقا حیاط را با قدم های پر از استرس به چپ و راست برمی‌داشت و هر از گاهی محکم به پاش میزد و گفت عصمت حتما جلوی دهنشو نبسته ، آره پس شوهر و بچه هام که اهل دعوا نبودن ، خیلی راجب این راز بزرگ کنجکاو شدم ولی ترس از ننه آقا بپرسم و دق دلیشو سرم خالی کنه سکوت را بیشتر ترجیح دادم. طولی نکشید اقا و بهرام و مهران که خشم در چهره اشون بیداد میکرد به همراه خانجون وارد حیاط شدن... ننه آقا شتابان خودش را به آقا جون رسوند و گفت چی شده آقا ؟ آقا جون به من نگاهی کرد و گفت حق تاج گل را از اون عصمت گرفتم ، آره فکر نکنه هر چه به سر این دختر آورد بی جواب میمونه ، به جای خودش پسرشو تا تونستیم ادبش دادیم...هر اشتباهی تاوان داره ..بعد چند روز از ته دلم برای ادب دادن ناصر که نقطه ضعف خاله عصمت خوشحال شدم ، دوییدم سمت کوزه و دوتا لیوان پراز آب کردم و با همون سرعت برگشتم پیش آقاجون و گفتم خوب کردی آقاجون ..حالا آب بخور گلویی تازه کن.. آقاجون لیوان را به جرعه بالا رفت و گفت آره زدم که بار دیگه نتونن بهت بگن بالای چشمت ابرو هست ..زود خوشحالیمو محو کردم و گفتم مگه قراره دوباره به اون خونه برگردم ؟اقاجون چپ چپی به من کرد و گفت معلومه که برمیگردی ..گفتم آقا جون با این همه بلاهایی که سرم آوردن میخوای دوباره منو به اونجا بر گردونی ؟ آقا جون با همون خشمش بلند شد و گفت پس میخوای جدا بشی و هزار حرف و حدیث پشت سرمون باشه ؟ نه دختر من نه تنها تو، بلکه سه تا دخترام نمی‌خوام جدا بشن... گفتم آقا جون من به اون خونه برنمی‌گردم ..خانجون مداخله کرد و گفت داماد این از شوک دیشب نمیدونه چی داره هزیون میگه ، نمی‌خواد اعصابتو به خاطر حرف این بچه خراب کنی .. دستمو گرفت و با خودش به طرف اتاق برد و گفت:مگه نمی‌بینی حال و روز آقاتو؟ می خوای سکته کنه بمونه رو دستمون ؟ پامو محکم روی زمین کوبیدم و گفتم من خونه ی خاله عصمت برنمی‌گردم خانجون، منو انداختن وسط بازیهایی که خدا می‌دونه چیه و دارن با زندگیم بازی می‌کنن.خانجون لحنشو جدی تر کرد و گفت یعنی چی برنمی‌گردم؟ تو دیگه شوهر داری ، هر وقت شوهرت بخواد می‌تونه بیاد دنبالت و تو هم بدون هیچ اعتراضی باید باهاش بری خونت.می خوای طلاق بگیری که چی بشه؟ نگاه کن نارینو سفت و سخت چسبیده به زندگیش، دیدی که حتی برای عروسی برادرشم پاشو اینجا نذاشت، چون دختری که بله رو میگه دیگه باید پایبند خونه و زندگیش باشه، نه اینکه بعد از یه شب زندگی و یه دعوا حرف از جدایی بزنه. گفتم خانجون علیرضا و نارین ؟پس اون چیزی که خاله عصمت گفت چی بود؟ خانجون صداشو آرومتر کرد و گفت آره ننه جون منم دیشب فهمیدم، دیشب که عصمت داشت به زن عموی علیرضا گله می کرد ناخواسته شنیدم ...چروکی به پیشونیش انداخت و گفت حالا ما به اونا کاری نداریم ، فقط خواستم بهت بگم، اینجا دیگه برات خونه ی امنی نمیشه،تو هم بشین به این فکر کن که چطوری می تونی شوهرتو به خودت علاقمند کنی. سرمو پایین انداختم و سکوت کردم. چون می دونستم تمام حرفهای خانجون درسته و توی روستای ما بعد از جدایی نه میذارن دیگه خودت زندگی آرومی داشته باشی و نه خانوادت، اگر هم می خواستی دوباره ازدواج کنی باید زن یه پیرمرد یا زن چندم یه مرد جوون تر می شدی، خلاصه اینکه آینده ی خوبی در انتظارت نبود. تا چند روز خبری از خاله عصمت نبود و من هر روز امیدوارتر می شدم که شاید دنبالم نیاد و دیگه به اون خونه برنگردم.
ادامه دارد
بومِ آشپزی
۱۸