بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_اخر #قسمت_صدوهفت منصور خان هم کم در حقم خوبی نکرده که بخوام از امانتش بد نگهداری کنم. بعد رو کرد به نازلی و گفت از این لحظه تا زمانی که منصور خان برگرده ،اگه کوچکترین حرف و سخنی ازت بشنوم یا کمترین اخم و تخمی به این دختر کنی با من طرفی ، می فرستمت بری پیش اون پدرت که قدر عافیتو بدونی و بفهمی که تو چه ناز و نعمتی بزرگ شدی و قدر ندونستی ، الانم سریع برو و اون زنبیلمو بردار و بیار تا..... حکیم یه لحظه چشمش به نازلی افتاد که داشت چپ چپ به من نگاه می کرد و با چشم و ابرو برام خط و نشون می کشید ... گفت لا اله ال الله خدایا توبه ، دختر مگه نشنیدی گفتم برو زنبیلمو بیار ؟ نازلی با اخم و تخم بلند شد رفت و با زنبیل برگشت . حکیم علی بعد از پانسمان مجدد پام ، کاسه سوپی برام آورد دستم داد و بدون اینکه حرفی بزنه از اتاق بیرون رفت. چند روز از رفتن منصور گذشته بود و هنوز هیچ خبری ازش نبود ، توی اون چند روز دیگه از آز ار و اذیت نازلی خبری نبود، ولی هر روزی که می گذشت دل نگرانتر از روز قبل می شدم و هر لحظه استرسم بیشتر و بیشتر میشد…. زخم پام رو به بهبود بود و با چوبی که حکیم علی برای کمک در راه رفتن داده بود می‌تونستم راه برم ، از ترسی که منصور دیگه هیچ وقت برنگرده از آب و غذا افتاده بودم ، و از این طرف اذیت های نازلی شروع شده بود و منو به کار خونه دور از چشم حکیم علی مجبور میکرد و من به خاطر بی جا و مکان ، و شرایطم وادار میکرد ،مجبور به اطاعت بودم ،... طبق هر روز و روز های قبل ،حکیم علی از صبح بعد از مرهم گذاشتن رو پام به خاطر مریضی که داشت با سرعت از خونه بیرون رفت ، نازلی دست به سینه روبروم ایستاد و گفت میبینم که بهت خوش نمیگذره ،اون مردی که پشتت بود هم دیگه دنبالت نیومد ، پولی هم که دادی تموم شد، اینجا نه من کلفتت هستم و نه آقام نوکرت که صبح تا شب با اون مریض و این مریض سرو کله به خاطر یه چند قرون بزنه و بخواد شکمتو سیر کنه ، الان ده روزی میشه که اینجایی ، پس کی میخوای بری؟ گفتم منصور برمیگرده ، مطمئتم .... اگه تا فردا برنگشت من از اینجا میرم .. گفت چاره جز اینکه تا فردا هم صبر میکنم ،ولی قبلش باید برای حلال کردن لقمه ی امروزت کل حیات و خونه رو آب و جارو کنی ، چند روزی وقت نکردم جارو بزنم ...مگه من وقت میکنم ؟ نه والله ،تو بلند نمیشی یه جای از کارو تو این خونه بگیری .. با بغض با یه دستم عصا و با دست دیگم جارو رو گرفتم و با هر جارو کمرم را صاف میکردم و چند بار نفس عمیقی میکشیدم و دوبار مشغول میشدم، احساس میکردم به آخر خط رسیدم ، نه کسی رو تو این شهر میشناسم و نه کار و مشغله ایی دارم ..صدای تق و توق در به صدا در اومد ، با گریه گفتم نازلی در میزنن میخوای من باز کنم ؟ با حرص گفت فقط این مونده بود که صاحب خونه بشی ،میخوای از پس کاری که بهت گفتم در بری ، لازم نکرده من درو باز میکنم و تو کارتو ادامه بده ،هنوز کلی کار مونده .. سرم را پایین انداختم و به کاری که میکردم مشغول شدم ، اینقدر تو فکر و چه کنم چه کنم رفته بودم که متوجه باز شدن در نشدم ، یهو سایه ایی بالای سرم حس کردم ....سرمو بالا گرفتم و نگاهم افتاد به منصور که کنارم ایستاده بود و با تعجب به من و جارویی که تو دستم بود نگاه میکرد. ناخودآگاه دستم شل شد و جارو از دستم روی زمین افتاد و همزمان با اشک شوقی که می ریختم گفتم منصور بالاخره اومدی؟ چرا اینقدر دیر کردی ؟ داشتم کم کم از اومدنت ناامید می شدم. گفت :کی بهت گفته با این پات پاشی جارو بزنی ؟ به صورت نازلی که ابرو برام بالا می انداخت نگاه کردم و گفتم ؛ به قول نازلی پولی که بابت خورد و خوراکم داده بودی امروز تموم شده،برای همین برای حلال شدن اون آب خورشتی که هر روز به خوردم میده باید کار کنم. منصور چشماشو محکم روی هم فشار داد، نفس عمیقی و پر حرصی کشید و با عربده رو به نازلی گفت تاج گل چی میگه هااااا؟ به چه حقی با تاج گل اینجوری تا کردی؟ با خودت چه فکری کردی؟ فکر کردی من رفتم بمیرم که مجبورش کردی با این وضعیت پاش خونه رو جارو بزنه هاااا؟ اینه رسم مهمون داری؟ دوباره بهم نگاهی کرد و گفت تاج گل راستشو بگو در غیاب من دیگه چه بلایی سرت آورده؟ به صورت منصور که هر لحظه از عصبانیت قرمز و قرمزتر میشد نگاه کردمو گفتم دیگه مهم نیست، الان فقط مهم اینه که تو برگشتی و اومدی دنبالم. سرشو تکونی داد و گفت تاج گل حاشیه نرو جواب منو بده، برام مهمه که بدونم، تو نبود من چه بلایی سرت آورده. نازلی به طرف منصور اومد .. منصور گفت نازلی ازت انتظار نداشتم ، ولی مطمئن باش تاوان هر لحظه ای که تاج گل رو اذیت کردی بدجور پس میدی. با صدای حکیم علی که می‌گفت اینجا چه خبره ، هر سه تامون به طرفش برگشتیم. تا اون روز هیچ وقت منصور رو اونطور عصبی ندیده بودم، ادامه دارد بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر #قسمت_صدونه
بعدا برات مفصل تعریف می کنم ،من که دیگه طاقت گرسنگی ندارم، یه لقمه غذا بخوریم و تا دیر نشده حرکت کنیم چون راهمون خیلی طولانیه.خواستم در ماشین رو باز کنم که گفت تاج گل ؟ سرمو به طرفش چرخوندم و قبل از اینکه چیزی بگم ،گفت منو ببخش که نگرانت کردم ، ولی قول میدم دیگه تکرار نشه و هیچ وقت دیگه تنهات نذارم ، میدونم برات روزای سختی بود، ولی واقعا مجبور بودم بمونم .. لبخندی زدم و گفتم قول دادی ..سرشو تکون داد و با صدای آرومی گفت قول.. با هم از ماشین پیاده شدیم و بعد از خوردن نهار دوباره به سمت مقصدمون حرکت کردیم. توی کل مسیر منصور از خاطرات بچگی و دوران تحصیلش و از شیطنت هاش حرف زد و با هم بدون ترس از اینکه کسی صدامونو بشنوفه ، با صدای بلند خندیدیم ، یهو منصور گفت تاج گل ؟ با همون خنده نگاهش کردم و گفتم بله؟ گفت اگه یه روزی یکی تورو بیشتر از علیرضا دوست داشته باشه ،تو بهش چه جوابی میدی ؟ خنده روی لبم خشک شد و گفتم آخه اون کسی که بخواد یه زن مثل من با بچه ای که تو راهه و یک عالمه بدبختی رو دوست داشته باشه، حتما عقل درست و درمون نداره ، چون آدم عاقل حاضر نمیشه خودشو توی دردسر بندازه ..گفت من سوالم چیز دیگه ای بود، گیریم اون آدم عاقل باشه و به تو علاقمند شده شده باشه، تو چیکار می کنی و جوابشو چی میدی؟ گفتم صد درصد ردش می کنم ، چون در حال حاضر اونقدر غصه دارم که دیگه جایی برای کسی نمی مونه…..منصور سکوت کرد و به راهش ادامه داد، ولی طولی نکشید که دوباره سکوتشو شکست و گفت اگه کسی به تو علاقه داشته باشه حتما شرایطت رو قبول می کنه و بچه ات رو هم می خواد. خنده ی تلخی کردم و گفتم یادش بخیر خانجون یه بار یه حرفی بهم زد که تو ذهنم مونده، می گفت دختر وقتی یه بار شوهر کنه و جدا بشه ،هر چقدرم که سنش پایین باشه، بازم کسی جز پیرمردا و مردای زن دار سراغش نمیان، عقلمو که از دست ندادم برم زن یه پیرمرد بشم که فردا بیفته بمیره دوباره بیوه بشمو روز از نو روزی از نو ، مرد چند زنه هم که اصلا فکرشم نمیکنم..منصور یه لحظه سکوت کرد و بعد با صدای بلند شروع کرد به قهقهه زدن. با تعجب سرمو به طرفش چرخوندم و گفتم کجاش خنده دار بود که اینجوری داری میخندی؟ با اخم به منصور که هر لحظه خنده اش اوج می‌گرفت نگاه کردمو سرمو به طرف شیشه ی برگردوندم، نگاهمو به جاده ای که هر از گاهی ماشینی از توش رد می شد دوختم و گفتم والا حرفم بیشتر گریه دار بود تا خنده دار، چرا تو داری می خندی رو نفهمیدم. منصور تا خواست حرفی بزنه خنده جلوی حرفشو می‌گرفتو خنده اشو ادامه می داد. دیگه واقعا عصبی شده بودم و با حرص گفتم خب کجای حرفم خنده داشت ؟ بگو منم بخندم. خنده اشو به سختی قورت داد و گفت خیلی دوست دارم تاج گل .... گفتم چی ؟ حالت خوبه جدی شد و گفت آره حالم خیلی خوبه.. گفتم پس این حرف یعنی چی ؟ اصلا خنده ات چه ربطی به این حرف داشت ؟ منصور گفت تاج گل من بهت علاقمند شدم، شاید الان بخوای جواب رد بدی، ولی فکر کنم خودتم خوب می دونی که من علیرضا یا ناصر نیستم که بخوام بهت آسیبی برسونم، الانم اگه بهم بگی نه، بازم برات همون منصور سابق می مونم و تا ابد پشتتم. از حرفاش شُک شده بودمو گوشام سوت می کشیدن ، با تته پته گفتم تو میفهمی داری چی میگی ؟گفت آره خیلی هم خوب می فهمم.. این چند روز فکرام و کردم ، تصمیم گرفتم وقتی برگشت، هر جور شده بهت حرف دلمو بزنم، الانم نه سرم به جایی خورده نه عقل از سرم پریده، در کمال صحت عقل اونقدر از انتخابم مطمئنم که دارم ازت خواستگاری می کنم که تا آخر عمر همراه و همسرم بشی. گفتم از من؟ از کسی که زن ناصر بود و الان یه بچه دا ه ؟ تو می فهمی اینارو ؟ نه به خدا نمی فهمی. از همه ی اینا گذشته تو فکر کردی همین که خودت راضی باشی تمومه؟ فکر می کنی دایه که برات کلی آرزو داره اصلا یه همچین چیزی رو قبول می کنه که تو با من ازدواج کنی؟ می خوای دایه رو به جون من بندازی ؟ بهتره این فکر رو از سرت بیرون کنی منصور چون اصلا امکانش نیست و منم اصلا کشش یه شر دیگه که به زندگیم اضافه بشه رو ندارم. هوا رو به تاریکی بود و لامپهای شهر از دور چشمک میزدن ، منصور ماشین رو کنار جاده نگه داشت با سرعت از ماشین پیاده شد ،در ماشین باز کرد روبروم ایستاد و گفت تاج گل من می دونم که تو به یه آدم بد علاقمند شده بودی، می دونم تو زن ناصر بودی ، می دونم خیلی بدبختی کشیدی ،من همه ی اینا رو می دونم ،ولی تاج گل همه اینا برای قبلا بوده، الان من می خوام با هم یه زندگیه جدید بسازیم، فقط من و تو و اون بچه ، درست میگی دایه به همین سادگی به این وصلت رضایت نمیده، اینو خودمم می دونم، ولی من تو رو با علم به همه ی اینا انتخاب کردمو با تمام دشواری ها و
ادامه دارد
بومِ آشپزی
بعدا برات مفصل تعریف می کنم ،من که دیگه طاقت گرسنگی ندارم، یه لقمه غذا بخوریم و تا دیر نشده حرکت کنیم چون راهمون خیلی طولانیه.خواستم در ماشین رو باز کنم که گفت تاج گل ؟ سرمو به طرفش چرخوندم و قبل از اینکه چیزی بگم ،گفت منو ببخش که نگرانت کردم ، ولی قول میدم دیگه تکرار نشه و هیچ وقت دیگه تنهات نذارم ، میدونم برات روزای سختی بود، ولی واقعا مجبور بودم بمونم .. لبخندی زدم و گفتم قول دادی ..سرشو تکون داد و با صدای آرومی گفت قول.. با هم از ماشین پیاده شدیم و بعد از خوردن نهار دوباره به سمت مقصدمون حرکت کردیم. توی کل مسیر منصور از خاطرات بچگی و دوران تحصیلش و از شیطنت هاش حرف زد و با هم بدون ترس از اینکه کسی صدامونو بشنوفه ، با صدای بلند خندیدیم ، یهو منصور گفت تاج گل ؟ با همون خنده نگاهش کردم و گفتم بله؟ گفت اگه یه روزی یکی تورو بیشتر از علیرضا دوست داشته باشه ،تو بهش چه جوابی میدی ؟ خنده روی لبم خشک شد و گفتم آخه اون کسی که بخواد یه زن مثل من با بچه ای که تو راهه و یک عالمه بدبختی رو دوست داشته باشه، حتما عقل درست و درمون نداره ، چون آدم عاقل حاضر نمیشه خودشو توی دردسر بندازه ..گفت من سوالم چیز دیگه ای بود، گیریم اون آدم عاقل باشه و به تو علاقمند شده شده باشه، تو چیکار می کنی و جوابشو چی میدی؟ گفتم صد درصد ردش می کنم ، چون در حال حاضر اونقدر غصه دارم که دیگه جایی برای کسی نمی مونه…..منصور سکوت کرد و به راهش ادامه داد، ولی طولی نکشید که دوباره سکوتشو شکست و گفت اگه کسی به تو علاقه داشته باشه حتما شرایطت رو قبول می کنه و بچه ات رو هم می خواد. خنده ی تلخی کردم و گفتم یادش بخیر خانجون یه بار یه حرفی بهم زد که تو ذهنم مونده، می گفت دختر وقتی یه بار شوهر کنه و جدا بشه ،هر چقدرم که سنش پایین باشه، بازم کسی جز پیرمردا و مردای زن دار سراغش نمیان، عقلمو که از دست ندادم برم زن یه پیرمرد بشم که فردا بیفته بمیره دوباره بیوه بشمو روز از نو روزی از نو ، مرد چند زنه هم که اصلا فکرشم نمیکنم..منصور یه لحظه سکوت کرد و بعد با صدای بلند شروع کرد به قهقهه زدن. با تعجب سرمو به طرفش چرخوندم و گفتم کجاش خنده دار بود که اینجوری داری میخندی؟ با اخم به منصور که هر لحظه خنده اش اوج می‌گرفت نگاه کردمو سرمو به طرف شیشه ی برگردوندم، نگاهمو به جاده ای که هر از گاهی ماشینی از توش رد می شد دوختم و گفتم والا حرفم بیشتر گریه دار بود تا خنده دار، چرا تو داری می خندی رو نفهمیدم. منصور تا خواست حرفی بزنه خنده جلوی حرفشو می‌گرفتو خنده اشو ادامه می داد. دیگه واقعا عصبی شده بودم و با حرص گفتم خب کجای حرفم خنده داشت ؟ بگو منم بخندم. خنده اشو به سختی قورت داد و گفت خیلی دوست دارم تاج گل .... گفتم چی ؟ حالت خوبه جدی شد و گفت آره حالم خیلی خوبه.. گفتم پس این حرف یعنی چی ؟ اصلا خنده ات چه ربطی به این حرف داشت ؟ منصور گفت تاج گل من بهت علاقمند شدم، شاید الان بخوای جواب رد بدی، ولی فکر کنم خودتم خوب می دونی که من علیرضا یا ناصر نیستم که بخوام بهت آسیبی برسونم، الانم اگه بهم بگی نه، بازم برات همون منصور سابق می مونم و تا ابد پشتتم. از حرفاش شُک شده بودمو گوشام سوت می کشیدن ، با تته پته گفتم تو میفهمی داری چی میگی ؟گفت آره خیلی هم خوب می فهمم.. این چند روز فکرام و کردم ، تصمیم گرفتم وقتی برگشت، هر جور شده بهت حرف دلمو بزنم، الانم نه سرم به جایی خورده نه عقل از سرم پریده، در کمال صحت عقل اونقدر از انتخابم مطمئنم که دارم ازت خواستگاری می کنم که تا آخر عمر همراه و همسرم بشی. گفتم از من؟ از کسی که زن ناصر بود و الان یه بچه دا ه ؟ تو می فهمی اینارو ؟ نه به خدا نمی فهمی. از همه ی اینا گذشته تو فکر کردی همین که خودت راضی باشی تمومه؟ فکر می کنی دایه که برات کلی آرزو داره اصلا یه همچین چیزی رو قبول می کنه که تو با من ازدواج کنی؟ می خوای دایه رو به جون من بندازی ؟ بهتره این فکر رو از سرت بیرون کنی منصور چون اصلا امکانش نیست و منم اصلا کشش یه شر دیگه که به زندگیم اضافه بشه رو ندارم. هوا رو به تاریکی بود و لامپهای شهر از دور چشمک میزدن ، منصور ماشین رو کنار جاده نگه داشت با سرعت از ماشین پیاده شد ،در ماشین باز کرد روبروم ایستاد و گفت تاج گل من می دونم که تو به یه آدم بد علاقمند شده بودی، می دونم تو زن ناصر بودی ، می دونم خیلی بدبختی کشیدی ،من همه ی اینا رو می دونم ،ولی تاج گل همه اینا برای قبلا بوده، الان من می خوام با هم یه زندگیه جدید بسازیم، فقط من و تو و اون بچه ، درست میگی دایه به همین سادگی به این وصلت رضایت نمیده، اینو خودمم می دونم، ولی من تو رو با علم به همه ی اینا انتخاب کردمو با تمام دشواری ها و
ادامه دارد
بومِ آشپزی
۹