#سرگذشت
#برشی_از_یک_زندگی
#آفاق
#قسمت_هفتادویک
کارهای خونه رو هم دیگه انجام نمیدادم... در حد انجام کارهای شخصی خودم از اتاق بیرون میومدم و تو سایه زندگیم رو میکردم....
صبح زود ستاره خانم و دخترها برای برش زدن چادر به خونه ی عروس رفته بودند. تو حیاط تنها نشسته بودم که در خونه رو زدن، با تعجب به سمت در رفتم، وقتی پرسیدم کیه و صدای آفرین رو شنیدم انگار دنیا رو بهم دادم، در رو باز کردم ... آفرین با بغض من رو کشوند داخل خونه و در حیاط رو بست...
اشک کل صورتم رو خیس کرده بود، باورم نمیشد بعد این همه وقت تنهایی، آفرین به سراغم اومده باشه....
بردمش سمت اتاقم،قد کل عمرم دلتنگش بودم...
آفرین با غصه نگاهی به در و دیوار اتاقم انداخت و گفت:این اتاق توئه؟
لبخند تلخی زدم و سری تکون دادم... نشستم کنارش :این همه وقت چرا نیومدی ؟نگفتی من تو این خونه دق میکنم از تنهایی؟
آفرین با بغض گفت:ببخشید... این مدت خیلی تو فکرت بودم،خیلی دلم واست تنگ شده بود، اما خودت شرایط رو میدونستی... شوهرم قدغن کرده بود بیام دیدنت.. هزار جور تهدیدم کرده بود که اگر پام رو تو این خونه بذارم بعدش باید جل و پلاسم رو جمع کنم و برم خونه ی آقاجون... دیشب... دیشب خیلی تو فکرت بودم، خبر عروسی رحیم رو خیلی وقته شنیدم... به خدا که دلم پرغصس واست... دیشب تا صبح خوابت رو دیدم،انقدر تو خواب پریشون بودی که با گریه از خواب بیدار شدم... تا دم نماز صبح تو حیاط نشستم و گریه کردم... اسماعیل که حال و روزم رو دید پا پیچم شد که چی شده... منم دلم طاقت نیاورد، بهش گفتم دلم لک زده واسه دیدن خواهرم... گفتم تو این سال ها خودت آفاق رو شناختی،خواهر من کی اهل این حرفها بود که شما باور کردید؟انقدر دلم پر بود و گله کردم که اسماعیل خودشم فهمید اشتباه کرده... صبحی یه سری رفت سرکار و برگشت، گفت اومدم ببرمت پیش آفاق... انگار دنیا رو بهم دادن... معطل نکردم و سریع اومدم دیدنت...
آفرین عزیزترینم بود... بعد رضا تنها کسی بود که همیشه پشت و پناهم بود....
آفرین دستی به موهام کشید و با بغض گفت:من بمیرم گریه ی تو رو نبینم عزیزکم... ببخش که هیچکدوم از ما انقدر قوی نبودیم که ازت حمایت کنیم...دلم کبابه برات... به اسماعیل گفتم بره با رحیم حرف بزنه... گفتم بره بهش بگه این راهی که میره درست نیست... کاش کاری از دستم ساخته بود...
با غصه گفتم:از دست هیچکس کاری برنمیاد... غصه نخور آبجی... بخت منم اینجوری بوده... جلوی تقدیر و سرنوشت که نمیشه ایستاد.
آفرین آهی کشید و گفت:چی بگم والا... خدا از باعث و بانیش نگذره... چند وقت پیش یک روز مامان رو سوال جواب کردم... وقتی ماجرای ناصر رو بهم گفت فهمیدم هر بلایی سرت اومده زیر سر همین مرده... کلی مامان رو سرزنش کردم که چرا زودتر نگفته، چرا لااقل با رضا حرف نزده... هی گفت حرف مردم... حسابی بهش توپیدم و از خونه زدم بیرون، سه هفته اس بهش سر نزدم...
حالا من موندم، این همه دختر تو ده... این زن چرا دست گذاشته رو اون دختر؟ کمتر کسی تو این ده اسم سحر رو نشنیده!
گیج و منگ گفتم:چی میگی آفرین، چرا از این شاخه به اون شاخه میپری!چطوره که ما خبر نداریم؟
آفرین کلافه گفت:تنهاییم دیگه؟کسی که نیست؟
سری به نشونه ی نه تکون دادم،آفرین سریع گفت:از من نشنیده بگیر،این حرفا رو که میزنم خیلی اتفاقی از زبون اسماعیل شنیدم... یعنی اونم زیاد مطمئن نبود، هرچی بود از این و اون شنیده بود...نمیدونم میدونی یا نه،سحر میشه نوه خاله ی اسماعیل... قبلا ها گویا خیلی با هم رفت و آمد داشتن، یه مدتم مادر اسماعیل اون رو در نظر گرفته بوده واسه اسماعیل... اما یک حرف هایی پشتش میزنن... میگن... میگن دامادشون... خدا منو ببخشه... میگن این دختره سحر... چطور بگم... راست و دروغش پای اونایی که میگن، ولی میگن سحر اشتباه کرده....! واسه همینه خواستگارهای مجردش رو رد کرده و میخواد زن شوهر تو بهش!میگن خواهر بزرگه اش،وقتی ماه آخر حاملگیش بوده از مادرش خواسته سحر رو بفرسته کمکش یه مدت خونه اش بمونه... انگار یک شب بارونی سحر با وضعیت بدی از خونه اشون میزنه بیرون.... خواهره داد و هوار کرده و سحر رو پرت کرده بیرون... همون شب هم درد زایمانش گرفته و بچه رو مرده بدنیا اومده...
با چشم هایی که کم مونده بود از حدقه بیرون بزنه نگاهش کردم!
آفرین صداش رو پایین تر آورد و گفت:در و همسایه دیدن خواهره چطور این دختره رو از موهاش گرفته و پرت کرده از خونه اش بیرون... بعد یه مدت این دختره، همین سحر... از خونه بیرون نمیزده،بعدش خودشون چو انداختن که سحر و خواهرش با هم دعواشون شده بوده سر همین بحث هایی که بین خواهرا پیش میاد... داماده میخواسته از هم سواشون کنه که نتونسته... هرچی که بود خواستن دهن مردم رو ببندن...
ادامه دارد...
#برشی_از_یک_زندگی
#آفاق
#قسمت_هفتادویک
کارهای خونه رو هم دیگه انجام نمیدادم... در حد انجام کارهای شخصی خودم از اتاق بیرون میومدم و تو سایه زندگیم رو میکردم....
صبح زود ستاره خانم و دخترها برای برش زدن چادر به خونه ی عروس رفته بودند. تو حیاط تنها نشسته بودم که در خونه رو زدن، با تعجب به سمت در رفتم، وقتی پرسیدم کیه و صدای آفرین رو شنیدم انگار دنیا رو بهم دادم، در رو باز کردم ... آفرین با بغض من رو کشوند داخل خونه و در حیاط رو بست...
اشک کل صورتم رو خیس کرده بود، باورم نمیشد بعد این همه وقت تنهایی، آفرین به سراغم اومده باشه....
بردمش سمت اتاقم،قد کل عمرم دلتنگش بودم...
آفرین با غصه نگاهی به در و دیوار اتاقم انداخت و گفت:این اتاق توئه؟
لبخند تلخی زدم و سری تکون دادم... نشستم کنارش :این همه وقت چرا نیومدی ؟نگفتی من تو این خونه دق میکنم از تنهایی؟
آفرین با بغض گفت:ببخشید... این مدت خیلی تو فکرت بودم،خیلی دلم واست تنگ شده بود، اما خودت شرایط رو میدونستی... شوهرم قدغن کرده بود بیام دیدنت.. هزار جور تهدیدم کرده بود که اگر پام رو تو این خونه بذارم بعدش باید جل و پلاسم رو جمع کنم و برم خونه ی آقاجون... دیشب... دیشب خیلی تو فکرت بودم، خبر عروسی رحیم رو خیلی وقته شنیدم... به خدا که دلم پرغصس واست... دیشب تا صبح خوابت رو دیدم،انقدر تو خواب پریشون بودی که با گریه از خواب بیدار شدم... تا دم نماز صبح تو حیاط نشستم و گریه کردم... اسماعیل که حال و روزم رو دید پا پیچم شد که چی شده... منم دلم طاقت نیاورد، بهش گفتم دلم لک زده واسه دیدن خواهرم... گفتم تو این سال ها خودت آفاق رو شناختی،خواهر من کی اهل این حرفها بود که شما باور کردید؟انقدر دلم پر بود و گله کردم که اسماعیل خودشم فهمید اشتباه کرده... صبحی یه سری رفت سرکار و برگشت، گفت اومدم ببرمت پیش آفاق... انگار دنیا رو بهم دادن... معطل نکردم و سریع اومدم دیدنت...
آفرین عزیزترینم بود... بعد رضا تنها کسی بود که همیشه پشت و پناهم بود....
آفرین دستی به موهام کشید و با بغض گفت:من بمیرم گریه ی تو رو نبینم عزیزکم... ببخش که هیچکدوم از ما انقدر قوی نبودیم که ازت حمایت کنیم...دلم کبابه برات... به اسماعیل گفتم بره با رحیم حرف بزنه... گفتم بره بهش بگه این راهی که میره درست نیست... کاش کاری از دستم ساخته بود...
با غصه گفتم:از دست هیچکس کاری برنمیاد... غصه نخور آبجی... بخت منم اینجوری بوده... جلوی تقدیر و سرنوشت که نمیشه ایستاد.
آفرین آهی کشید و گفت:چی بگم والا... خدا از باعث و بانیش نگذره... چند وقت پیش یک روز مامان رو سوال جواب کردم... وقتی ماجرای ناصر رو بهم گفت فهمیدم هر بلایی سرت اومده زیر سر همین مرده... کلی مامان رو سرزنش کردم که چرا زودتر نگفته، چرا لااقل با رضا حرف نزده... هی گفت حرف مردم... حسابی بهش توپیدم و از خونه زدم بیرون، سه هفته اس بهش سر نزدم...
حالا من موندم، این همه دختر تو ده... این زن چرا دست گذاشته رو اون دختر؟ کمتر کسی تو این ده اسم سحر رو نشنیده!
گیج و منگ گفتم:چی میگی آفرین، چرا از این شاخه به اون شاخه میپری!چطوره که ما خبر نداریم؟
آفرین کلافه گفت:تنهاییم دیگه؟کسی که نیست؟
سری به نشونه ی نه تکون دادم،آفرین سریع گفت:از من نشنیده بگیر،این حرفا رو که میزنم خیلی اتفاقی از زبون اسماعیل شنیدم... یعنی اونم زیاد مطمئن نبود، هرچی بود از این و اون شنیده بود...نمیدونم میدونی یا نه،سحر میشه نوه خاله ی اسماعیل... قبلا ها گویا خیلی با هم رفت و آمد داشتن، یه مدتم مادر اسماعیل اون رو در نظر گرفته بوده واسه اسماعیل... اما یک حرف هایی پشتش میزنن... میگن... میگن دامادشون... خدا منو ببخشه... میگن این دختره سحر... چطور بگم... راست و دروغش پای اونایی که میگن، ولی میگن سحر اشتباه کرده....! واسه همینه خواستگارهای مجردش رو رد کرده و میخواد زن شوهر تو بهش!میگن خواهر بزرگه اش،وقتی ماه آخر حاملگیش بوده از مادرش خواسته سحر رو بفرسته کمکش یه مدت خونه اش بمونه... انگار یک شب بارونی سحر با وضعیت بدی از خونه اشون میزنه بیرون.... خواهره داد و هوار کرده و سحر رو پرت کرده بیرون... همون شب هم درد زایمانش گرفته و بچه رو مرده بدنیا اومده...
با چشم هایی که کم مونده بود از حدقه بیرون بزنه نگاهش کردم!
آفرین صداش رو پایین تر آورد و گفت:در و همسایه دیدن خواهره چطور این دختره رو از موهاش گرفته و پرت کرده از خونه اش بیرون... بعد یه مدت این دختره، همین سحر... از خونه بیرون نمیزده،بعدش خودشون چو انداختن که سحر و خواهرش با هم دعواشون شده بوده سر همین بحث هایی که بین خواهرا پیش میاد... داماده میخواسته از هم سواشون کنه که نتونسته... هرچی که بود خواستن دهن مردم رو ببندن...
ادامه دارد...
۲۰۳