#سرگذشت
#برشی_از_یک_زندگی
#آفاق
#قسمت_نودویک
اما خیال نداشتم این راز رو تو دلم نگه دارم، میترسیدم ریحون عین من کار دست خودش بده... حداقل این ماجرا رو باید برای فرامرز میگفتم، قطعا اون منطقی تر برخورد میکرد با این قضیه!
هوا تاریک شده بود وقتی ستاره خانم و پدر رحیم برگشتن خونه، عین لشکر شکست خورده! با اخم هایی درهم و حالی پریشون...
وقتی پدر رحیم روی تخت گوشه ی حیاط نشست و کلاهش رو گرفت تو دستش و سرش رو پایین انداخت راستش دلم واسش سوخت... مشخص بود تو بد مخمصه ای گیر کردن، ستاره خانمم بدون اینکه چادرش رو در بیاره رو پله ورودی در اتاق من نشست و دستش رو به سرش گرفت و با پریشونی گفت:تو میگی چیکار کنیم مرد؟ از این زن به کی پناه ببریم؟ زندگی بچه ام رو تباه کرده، پای دخترها رو از این خونه بریده...
پدر رحیم نگاه کرد به من که داشتم لباس ها رو از روی بند جمع میکردم و گفت:باید با رحیم حرف بزنیم، یه جوری که کم کم از اون زن بکنه و با آفاق زندگی کنه..
دستم رو مشت کردم و نگاهش کردم، انگار جنس بنجل ته مونده ی مغازه ای بودم که به وقت نیاز میخواستن ازم استفاده کنن!
ستاره خانم سری تکون داد و آهی از ته دل کشید:باید همینکارو بکنیم... ببین به چه حال و روزی افتادیم! منو بگو خیال میکردم رحیم زن میگیره، یه زن آفتاب مهتاب ندیده ی درست حسابی... زنی که بتونه چراغ خونه اش رو روشن کنه... چه میدونستم اینجوری میشه...
عصبلنی بودم،دلم میخواست منم عین سحر باشم و با زبون درازی بهشون بگم محاله با رحیم زندگی کنم! اما جلوی پدر رحیم روم نمیشد حرفی بزنم... برای اینکه کمتر خود خوری کنم لباس هام رو برداشتم و راهی اتاقم شدم، از حرص کل پوست لبم رو کنده بودم، هی با خودم میگفتم باید فلان جواب رو بهشون میدادم، اصلا باید آب پاکی رو میریختم رو دستشون تا خیالشون راحت بشه که نمیتونن هروقت دلشون خواست من زن رحیم باشم و هروقت نه من رو بندازن یه گوشه...
پدر رحیم که برای خوندن نماز از خونه بیرون رفت ستاره خانم به سراغم اومد، نرم تر شده بود... مشخص بود میخواد سازش کنه با عروسش... اما من دیگه اینو نمیخواستم، منی که روزها و شب های زیادی رو گریه کرده بودم تا از رحیم بکنم، دیگه نمیخواستم به اون زندگی برگردم ..
ستاره خانم غرغر کنان گفت اگر تو زن بودی وضع زندگی بچه ی من این نبود! اگر حرف ها پیش نمیومد رحیم کجا و زن دوم کجا؟ الانم طوری نشده! خیال کن نه خانی رفته نه خانی اومده، خودم پشتت رو میگیرم، نمیذارم رحیم بین تو و سحر فرق بذاره... مخصوصا الان که سحر حامله اس...
من خودم باهاش حرف میزنم.. نمیذارم بین شما دو تا فرق بذاره... رحیم رو حرف من حرف نمیزنه...
با حرص گفتم:بیخود واسه زندگی من نقشه نکشید! من از رحیم بریدم،من نمیتونم با این مرد زندگی کنم...
ستاره خانم با غیض گفت:بیخود کردی که نمیتونی، بهتر از رحیم کجا گیر میاری؟ چیه؟ نکنه سحر راست گفته ...
حتی جرات نکرد اسمش رو به زبون بیاره، از سر حرص و بغض بی فکر گفتم:چیه؟ شما چی؟ نکنه در مورد شما هم راست گفته؟
حرف از دهنم در نیومده بود که ستاره خانم افتاد به جونم... موهام رو گرفت تو مشتش و انگار کل خشمش از سحر رو میخواست سحر من خالی کنه، سرم رو کوبید به دیوار پشت سرم، قابلمه ها از دیوار کنده شدن و روی زمین افتادن، هولم داد سمت جا ظرفی بزرگ سه طبقه ای که کنج آشپزخونه بود، افتادم روی ظرف ها و جیغی از درد کشیدم، ستاره خانم مشت محکمی به صورتم زد، به سختی دستم رو بالا بردم و بازوش رو گرفتم تا مانعش بشم...
ناسزا میداد و میگفت اگر زورش به سحر نرسیده ،اما میتونه حساب من و برسه... هرچی ریحون رو صدا میزدم تا بیاد کمکم معلوم نبود کجا بود اصلا! به ضرب بازوش رو از دستم کشید، چون افتاده بودم بین ظرف ها انگار جونی برای مقاومت نداشتم..
گفت:حتما تو این حرف بخیود رو تو دهن اون زنی انداختی... جفتتون مثل همین..
نفسم داشت بند میومد... ستاره خانم هم اونقدر عصبانی بود که هیچی متوجه نمیشد...
درست لحظه ای که حس میکردم چشم هام داره سیاهی میره و کمبود اکسیژن داره نفسم رو بند میاره ،صدای پایی به گوشم رسید ...
حجم زیادی اکسیژن وارد ریه هام شد، چند سرفه ی پی در پی کردم و چنگی به گلوم زدم....
فرامرز بود.... نگران و پریشون لیوان آبی به سمتم گرفت:آفاق... آفاق خوبی؟
ستاره که تازه به خودش اومده بود با لحن بدی گفت:نباید مانعم میشدی...
فرامرز فریاد زد:بسه زنداداش...بسه...ساکت شو...
ستاره خانم انگار واقعا ساکت شد، چون دیگه صدای نفس هاش هم به گوشم نمیرسید، انگار شوکه شده بود بابت توهین مستقیم فرامرز! انتظار نداشت مردی که همسن پسرش بود ،بهش بگه ساکت شو!
هنوز نفسم سرجاش نیومده بود.....
ادامه دارد...
#برشی_از_یک_زندگی
#آفاق
#قسمت_نودویک
اما خیال نداشتم این راز رو تو دلم نگه دارم، میترسیدم ریحون عین من کار دست خودش بده... حداقل این ماجرا رو باید برای فرامرز میگفتم، قطعا اون منطقی تر برخورد میکرد با این قضیه!
هوا تاریک شده بود وقتی ستاره خانم و پدر رحیم برگشتن خونه، عین لشکر شکست خورده! با اخم هایی درهم و حالی پریشون...
وقتی پدر رحیم روی تخت گوشه ی حیاط نشست و کلاهش رو گرفت تو دستش و سرش رو پایین انداخت راستش دلم واسش سوخت... مشخص بود تو بد مخمصه ای گیر کردن، ستاره خانمم بدون اینکه چادرش رو در بیاره رو پله ورودی در اتاق من نشست و دستش رو به سرش گرفت و با پریشونی گفت:تو میگی چیکار کنیم مرد؟ از این زن به کی پناه ببریم؟ زندگی بچه ام رو تباه کرده، پای دخترها رو از این خونه بریده...
پدر رحیم نگاه کرد به من که داشتم لباس ها رو از روی بند جمع میکردم و گفت:باید با رحیم حرف بزنیم، یه جوری که کم کم از اون زن بکنه و با آفاق زندگی کنه..
دستم رو مشت کردم و نگاهش کردم، انگار جنس بنجل ته مونده ی مغازه ای بودم که به وقت نیاز میخواستن ازم استفاده کنن!
ستاره خانم سری تکون داد و آهی از ته دل کشید:باید همینکارو بکنیم... ببین به چه حال و روزی افتادیم! منو بگو خیال میکردم رحیم زن میگیره، یه زن آفتاب مهتاب ندیده ی درست حسابی... زنی که بتونه چراغ خونه اش رو روشن کنه... چه میدونستم اینجوری میشه...
عصبلنی بودم،دلم میخواست منم عین سحر باشم و با زبون درازی بهشون بگم محاله با رحیم زندگی کنم! اما جلوی پدر رحیم روم نمیشد حرفی بزنم... برای اینکه کمتر خود خوری کنم لباس هام رو برداشتم و راهی اتاقم شدم، از حرص کل پوست لبم رو کنده بودم، هی با خودم میگفتم باید فلان جواب رو بهشون میدادم، اصلا باید آب پاکی رو میریختم رو دستشون تا خیالشون راحت بشه که نمیتونن هروقت دلشون خواست من زن رحیم باشم و هروقت نه من رو بندازن یه گوشه...
پدر رحیم که برای خوندن نماز از خونه بیرون رفت ستاره خانم به سراغم اومد، نرم تر شده بود... مشخص بود میخواد سازش کنه با عروسش... اما من دیگه اینو نمیخواستم، منی که روزها و شب های زیادی رو گریه کرده بودم تا از رحیم بکنم، دیگه نمیخواستم به اون زندگی برگردم ..
ستاره خانم غرغر کنان گفت اگر تو زن بودی وضع زندگی بچه ی من این نبود! اگر حرف ها پیش نمیومد رحیم کجا و زن دوم کجا؟ الانم طوری نشده! خیال کن نه خانی رفته نه خانی اومده، خودم پشتت رو میگیرم، نمیذارم رحیم بین تو و سحر فرق بذاره... مخصوصا الان که سحر حامله اس...
من خودم باهاش حرف میزنم.. نمیذارم بین شما دو تا فرق بذاره... رحیم رو حرف من حرف نمیزنه...
با حرص گفتم:بیخود واسه زندگی من نقشه نکشید! من از رحیم بریدم،من نمیتونم با این مرد زندگی کنم...
ستاره خانم با غیض گفت:بیخود کردی که نمیتونی، بهتر از رحیم کجا گیر میاری؟ چیه؟ نکنه سحر راست گفته ...
حتی جرات نکرد اسمش رو به زبون بیاره، از سر حرص و بغض بی فکر گفتم:چیه؟ شما چی؟ نکنه در مورد شما هم راست گفته؟
حرف از دهنم در نیومده بود که ستاره خانم افتاد به جونم... موهام رو گرفت تو مشتش و انگار کل خشمش از سحر رو میخواست سحر من خالی کنه، سرم رو کوبید به دیوار پشت سرم، قابلمه ها از دیوار کنده شدن و روی زمین افتادن، هولم داد سمت جا ظرفی بزرگ سه طبقه ای که کنج آشپزخونه بود، افتادم روی ظرف ها و جیغی از درد کشیدم، ستاره خانم مشت محکمی به صورتم زد، به سختی دستم رو بالا بردم و بازوش رو گرفتم تا مانعش بشم...
ناسزا میداد و میگفت اگر زورش به سحر نرسیده ،اما میتونه حساب من و برسه... هرچی ریحون رو صدا میزدم تا بیاد کمکم معلوم نبود کجا بود اصلا! به ضرب بازوش رو از دستم کشید، چون افتاده بودم بین ظرف ها انگار جونی برای مقاومت نداشتم..
گفت:حتما تو این حرف بخیود رو تو دهن اون زنی انداختی... جفتتون مثل همین..
نفسم داشت بند میومد... ستاره خانم هم اونقدر عصبانی بود که هیچی متوجه نمیشد...
درست لحظه ای که حس میکردم چشم هام داره سیاهی میره و کمبود اکسیژن داره نفسم رو بند میاره ،صدای پایی به گوشم رسید ...
حجم زیادی اکسیژن وارد ریه هام شد، چند سرفه ی پی در پی کردم و چنگی به گلوم زدم....
فرامرز بود.... نگران و پریشون لیوان آبی به سمتم گرفت:آفاق... آفاق خوبی؟
ستاره که تازه به خودش اومده بود با لحن بدی گفت:نباید مانعم میشدی...
فرامرز فریاد زد:بسه زنداداش...بسه...ساکت شو...
ستاره خانم انگار واقعا ساکت شد، چون دیگه صدای نفس هاش هم به گوشم نمیرسید، انگار شوکه شده بود بابت توهین مستقیم فرامرز! انتظار نداشت مردی که همسن پسرش بود ،بهش بگه ساکت شو!
هنوز نفسم سرجاش نیومده بود.....
ادامه دارد...
۲۴۱