بله | کانال پرسش و پاسخ
عکس پروفایل پرسش و پاسخپ

پرسش و پاسخ

۲ هزار عضو
undefined
undefined #سوالات_تربیتی

undefined پرسش:
دختر شش ساله‌ای دارم که پیش‌دبستانی می‌رود. چند وقت پیش به دلیل کار نتوانستم او را از مهد بیاورم و از پدرش خواستم او را بیاورد. آن روز بارندگی و ترافیک بود و پدرش دیر رسید (۳:۳۰ تا ۳:۴۵)، و دخترم با مربی تنها بوده و گریه کرده است. از آن روز به بعد میلی به رفتن به مهد ندارد و مرتب می‌گوید: «می‌ترسم دیر بیای دنبالم.» با اینکه توضیح می‌دهم آن روز شرایط خاص بوده، باز حرف خودش را می‌زند. نمی‌دانم چطور برخورد کنم تا دوباره مثل سابق به مهد برود.

undefined️ پاسخ:

۱. احساس کودک را تأیید کنید
به جای تکرار توضیحات، ابتدا به او بگویید: «حق داری ناراحت و نگران باشی. آن روز خیلی طول کشید تا من بیایم و می‌دانم که ترسیدی.» این حس امنیت را به او برمی‌گرداند و مقاومتش کاهش می‌یابد.

۲. بازسازی خاطره مثبت
قبل از رفتن به مهد، با او درباره چیزهای خوب و دوست‌داشتنی مهد صحبت کنید: دوستان، بازی‌ها، معلم و فعالیت‌های جذاب. هدف این است که ذهنش را از ترس به تجربه‌های خوشایند هدایت کنید.

۳. شروع تدریجی
اگر ممکن است، ابتدا مدت کوتاهی به مهد برود و بعد کم‌کم زمان حضور را افزایش دهید. مثلاً اول یک ساعت، سپس دو ساعت، تا اعتمادش بازسازی شود.

۴. اطمینان از زمان‌بندی مشخص
به او زمان دقیق رسیدن والدین را اعلام کنید و روی آن پایبند باشید: «مامان ساعت ۳:۳۰ می‌آید دنبالت.» پایبندی شما باعث ایجاد حس امنیت می‌شود.

۵. همراهی مربی
به مربی اطلاع دهید تا با محبت و اطمینان دادن، حضور در مهد را برای دخترتان مثبت کند و حس آرامش بیشتری داشته باشد.

۶. تشویق و توجه مثبت
وقتی به مهد می‌رود، او را تشویق کنید و بعد از برگشت، درباره تجربه‌های مثبتش صحبت کنید تا انگیزه او افزایش یابد.

۷. صبوری و استمرار
بازگشت اعتماد کودک زمان می‌برد. به جای فشار و تکرار «باید بروی»، از روش تدریجی و محبت‌آمیز استفاده کنید. هر قدم کوچک موفقیت است.

#کودک_پیش‌دبستانی #ترس_از_جدایی #اعتماد_به_والدین #تربیت_کودک #مهارت_روانی

undefinedundefined_________________________________________
undefined<img style=" />undefined اینجا برای پرسیدن شماست... بپرس
undefined کانال پرسش و‌پاسخ
undefinedکانال‌فرهنگی‌مسیرنور

۶:۲۱

undefined
undefined #سوالات_تربیتی

undefined پرسش:
دختر ۸ ساله‌ای دارم که امسال تازه وارد مدرسه شده و با هیچ‌کدام از هم‌کلاسی‌هایش دوست نیست. این باعث شده عصبی و کم‌تحمل شود و رفتار ناسازگار و مخالفت‌آمیز پیدا کند. سال گذشته آرام و حرف‌گوش‌کن بود، اما امسال رفتار او ۱۸۰ درجه تغییر کرده است. چگونه می‌توانم او را راهنمایی کنم تا با محیط جدید و هم‌کلاسی‌ها سازگار شود؟

undefined️ پاسخ:

۱. تأیید احساسات و ایجاد اعتماد
ابتدا احساسات دخترتان را تأیید کنید: «می‌فهمم وقتی کسی دوستت نیست، ناراحت و عصبی می‌شوی.» این کار باعث می‌شود احساس کند شنیده می‌شود و حمایت می‌شود.

۲. تشویق به تعامل تدریجی
به جای فشار برای دوستی سریع، قدم به قدم او را با هم‌کلاسی‌ها آشنا کنید. مثلاً تمرکز روی یک دوست جدید یا یک فعالیت گروهی کوتاه در مدرسه یا بعد از مدرسه.

۳. تقویت مهارت‌های اجتماعی
با بازی‌های نقش‌آفرینی در خانه، نحوه معرفی خود، گفتن جملات محبت‌آمیز و پاسخ به دیگران را تمرین کنید تا اعتماد به نفسش افزایش یابد.

۴. ایجاد محیط مثبت در خانه
هنگام بازگشت از مدرسه، او را تشویق کنید که تجربه‌های مثبت روز را با شما به اشتراک بگذارد و روی موفقیت‌های کوچک او تمرکز کنید.

۵. کاهش تنش و کنترل مخالفت‌ها
با تمرین آرامش و مدیریت خشم، به او کمک کنید هنگام ناامیدی یا مخالفت، واکنش بهتری نشان دهد. می‌توانید روش‌های ساده مثل نفس عمیق یا شمارش تا ۱۰ را آموزش دهید.

۶. هماهنگی والدین
حتی اگر همسر شما مخالف مشاوره است، والدین می‌توانند با همدیگر در خانه یک استراتژی مثبت و ثابت برای حمایت از دخترشان داشته باشند.

۷. صبوری و استمرار
سازگاری با محیط جدید و پیدا کردن دوستان زمان می‌برد. هر پیشرفت کوچک او را تحسین کنید و صبور باشید.

#کودک_مدرسه_ای #مهارت_اجتماعی #دوستی_کودکان #اعتماد_به_نفس #تربیت_کودک

undefinedundefined_________________________________________
undefined<img style=" />undefined اینجا برای پرسیدن شماست... بپرس
undefined کانال پرسش و‌پاسخ
undefinedکانال‌فرهنگی‌مسیرنور

۶:۲۹

undefined
undefined #سوالات_تربیتی

undefined پرسش:
پسر ۷ ساله‌ای دارم، تک فرزند، بسیار لجوج و زود عصبانی می‌شود و از من حرف‌شنوی ندارد. اغلب می‌گوید «بابا بهتره، بیشتر اسباب‌بازی و خوراکی می‌خره». مسئولیت مدرسه، تکالیف و امور روزانه او بر دوش من است و وقتی چیزی را براش نمی‌خرم، با من لجبازی و گاهی فحاشی می‌کند. بیشتر حرف‌های بدش از مدرسه یاد گرفته و در جمع فامیل یا با بچه‌های بزرگ‌تر بازی می‌کند که بیشتر شیطنت و اذیت دارند. چگونه می‌توانم باعث شوم از من حرف‌شنوی داشته باشد، لجبازی و عصبانیتش کمتر شود و قدرت «نه گفتن» او کنترل شده و سازنده شود؟

undefined️ پاسخ:

۱. تفکیک نقش والدین و ثبات قوانین
وقتی پدر در دادن خواسته‌ها کوتاه می‌آید و مادر نه، کودک یاد می‌گیرد که با لج‌بازی می‌تواند به خواسته خود برسد.
لازم است شما و همسرتان در قوانین و پاسخ‌ها یکپارچه باشید: «اگر من چیزی را نمی‌خرم، دلیلش همان است و تغییر نمی‌کند، حتی اگر بابا بخواهد.»
قانون‌ها را کوتاه، روشن و ساده بیان کنید و روی آن‌ها ثابت بمانید.

۲. تقویت مهارت‌های نه گفتن و خودکنترلی
با بازی‌های نقش‌آفرینی در خانه، به پسر خود تمرین «نه گفتن مودبانه» و مدیریت خشم بدهید.
مثال: «اگر دوستت چیزی از تو خواست و نمی‌توانی بدهی، چه می‌توانی بگویی؟»
تشویق هر تلاش موفق او برای ابراز خواسته‌ها و مخالفت با آرامش.

۳. مدیریت عصبانیت و پرخاشگری
به او یاد بدهید وقتی عصبی شد، نفس عمیق بکشد، شمارش تا ۱۰ یا راه رفتن کوتاه انجام دهد.
بعد از آرام شدن، احساسش را بیان کند و شما نیز بازخورد مثبت دهید.

۴. الگو بودن والدین
رفتار شما الگوی اوست. هنگام خشم و تنش، آرامش خود را حفظ کنید و در حل مشکل به جای تنبیه فیزیکی یا پرخاش، از گفت‌وگو استفاده کنید.
تشویق رفتارهای مثبت با توجه و محبت به جای تمرکز صرف روی تنبیه.

۵. کنترل دوستان و محیط
اگر دوستان مدرسه یا فامیل رفتار نادرست دارند، تعاملات او را محدود و هدایت کنید.
امکان بازی گروهی با همسالان مثبت و آرام ایجاد کنید.

۶. تقسیم مسئولیت‌ها و مشارکت
به تدریج مسئولیت‌ها را با او تقسیم کنید، مثلاً بخشی از تکالیف یا کارهای کوچک روزانه، به طوری که موفقیت‌های کوچک باعث افزایش اعتماد به نفس و همکاری شود.

۷. تقویت ارتباط عاطفی
زمان‌های کوتاه روزانه با او بازی کنید، گفت‌وگو داشته باشید و بدون شرط به او توجه نشان دهید تا حس محبت و امنیت داشته باشد و کمتر نیاز به لج‌بازی پیدا کند.

#فرزندپروری #کنترل_خشم_کودک #لجبازی_کودک #مهارت_اجتماعی #اعتماد_به_نفس

undefinedundefined_________________________________________
undefined<img style=" />undefined اینجا برای پرسیدن شماست... بپرس
undefined کانال پرسش و‌پاسخ
undefinedکانال‌فرهنگی‌مسیرنور

۶:۵۳

undefined
undefined #سوالات_تربیتی

undefined پرسش:
من نوجوان ۱۴ ساله هستم و مدتی است با غم از دست دادن پدربزرگم و اسباب‌کشی به خانه جدید دست و پنجه نرم می‌کنم. خاطرات زیادی از خانه قدیمی مادربزرگم در تهرانپارس دارم و هنوز هم دلم برای آن خانه و خاطرات آنجا تنگ می‌شود. حتی وقتی به خانه قدیمی رفتم، آرامش نگرفتم و با اینکه می‌دانم از نظر دینی دل‌بستن به دنیا درست نیست. چطور می‌توانم این غم و دل‌بستگی را مدیریت کنم و آرامش پیدا کنم؟

undefined پاسخ:

۱. پسرم، اول بدان که غم و دل‌تنگی برای پدربزرگ و خانه‌ای که خاطره داری کاملاً طبیعی است. این یعنی قلبت حساس و مهربان است و خاطرات برایت ارزشمندند.
به جای سرزنش خودت، بگو: «حق دارم دلتنگ باشم و خاطراتم را دوست داشته باشم.»

۲. گریه کردن، نوشتن یا صحبت با فردی که اعتماد داری (مثلاً مادر، پدر یا مشاور) کمک می‌کند که بار غم سبک شود.
خاطرات خوب را مرور کن، اما اجازه نده که این مرور تو را در گذشته نگه دارد و جلوی زندگی امروزت را بگیرد.

۳. نماز، قرآن، و یاد خدا آرامش‌بخش است و کمک می‌کند دل به یاد خدا گرم شود و دل‌بستگی به دنیا کنترل شود.
به جای فکر کردن به «چرا مال دنیا را دوست دارم؟»، تلاش کن روی چیزهایی که خدا به تو داده تمرکز کنی، مثل خانواده، سلامتی و فرصت‌های رشد.

۴. عکس، دفترچه خاطرات یا ویدئوهای قدیمی را مرور کن و به خودت اجازه بده حس خوبی پیدا کنی، اما در همان لحظه نگه‌دار، نه اینکه دائم در گذشته زندگی کنی.
می‌توانی خاطراتت را به یک دفتر خاطرات بنویسی و هر روز یا هفته یک بار مرور کنی تا حسرت به خاطرات به حس شکرگذاری تبدیل شود.

۵. برای اینکه آرامش بیشتری داشته باشی، برنامه‌های کوچک و قابل انجام برای امروز بساز، مثل ورزش، مطالعه، هنر یا وقت گذراندن با دوستان و خانواده.
وقتی ذهن‌ات روی کارهای امروز و اهدافت باشد، دل‌بستگی به گذشته کمتر می‌شود.

۶. اگر غم و دل‌بستگی تو ادامه پیدا کند و باعث اضطراب، خواب بد یا افت تحصیلی شود، صحبت با مشاور نوجوان می‌تواند خیلی کمک‌کننده باشد.

#سوگ_نوجوان #دل‌بستگی_به_دنیا #مدیریت_غم #خاطرات_خانوادگی #فرزندپروری_دینی #آرامش_روانی

undefinedundefined_________________________________________
undefined<img style=" />undefined اینجا برای پرسیدن شماست... بپرس
undefined کانال پرسش و‌پاسخ
undefinedکانال‌فرهنگی‌مسیرنور

۷:۱۲

بازارسال شده از پرسش و پاسخ
undefined
undefined #سوالات_شرعی

#رمضان_المبارک
#احکام #معاف_از_روزه

undefined مسئله : چه كسایى اجازه دارن که روزه نگیرن؟

undefined همه مراجع: روزه گرفتن به افراد زیر واجب نيست:

۱. پيرمرد و پيرزنى كه گرفتن روزه براشون سخته.
۲. زن باردارى كه گرفتن روزه براى بچه‌ش يا خودش ضرر داره.
۳. زن شيردهى كه گرفتن روزه براى بچه‌ش يا خودش ضرر داره.
۴. مریضی كه گرفتن روزه براش ضرر داره.
۵. كسى كه مریضی «زياد تشنه شدن» داره و نمى‌تونه تشنگى رو تحمل كنه.
۶. كسى كه به سن بلوغ نرسيده.
۷. زنى كه خون حيض و نفاس مى‌بينه.
۸. كسى كه به مسافرت مى‌ره، اما قصد موندن ده روز رو نداره.
۹. دخترى كه به‌خاطر ضعیف بودن، گرفتن روزه براش سختیِ زیاد و ضرر داره.
۱۰. كسى كه بى‌هوشه يا توی كماست.
۱۱. ديوانه‌ها

undefined توضيح‌المسائل مراجع، م1725-1729؛
العروة‌الوثقى، ج2، كتاب الصوم،

#احکام #روزه #کفاره #قضای_روزه #ماه_رمضان #فقه_شیعه #مسائل_شرعی

undefinedundefined_________________________________________
undefined<img style=" />undefined اینجا برای پرسیدن شماست... بپرس
undefined کانال پرسش و‌پاسخ
undefinedکانال‌فرهنگی‌مسیرنور

۷:۲۲

undefined
undefined #سوالات_شرعی

undefined پرسش:
استفاده از قطره چشم در حالت روزه آیا روزه را باطل می‌کند؟

undefined️ پاسخ:

اگر قطره چشم فقط در چشم چکانده شود و وارد مری یا معده نشود، روزه باطل نمی‌شود.
ملاک باطل شدن روزه، وارد شدن چیزی از راه خوراک یا آشامیدنی به داخل بدن (دهان، حلق، معده) است.
نکته: اگر به‌صورت قطره، مقداری از دارو به داخل حلق یا دهان وارد شود، در این صورت روزه باطل می‌شود و باید قضا گردد.
بنابراین، استفاده از قطره چشم معمولی و درست، روزه را باطل نمی‌کند.

#جمع‌بندی:
قطره چشم، در حالت معمول، روزه را نمی‌شکند مگر اینکه مقدار قابل توجهی وارد دهان یا حلق شود.

#احکام #روزه #قطره_چشم #دارو #فقه_شیعه #مسائل_شرعی

undefinedundefined_________________________________________
undefined<img style=" />undefined اینجا برای پرسیدن شماست... بپرس
undefined کانال پرسش و‌پاسخ
undefinedکانال‌فرهنگی‌مسیرنور

۱۰:۴۲

undefined
undefined #سوالات_شرعی
#رمضان_الکریم
#احکام #خون_لثه

undefined#مسئله : بعضی وقت‌ها از لثه‌های من خون بيرون می‌آد و با آب دهنم مخلوط مى‌شه، اگه اون رو فرو ببرم، روزه‌م باطل مى‌شه؟

undefined آیات عظام امام خمینی، خامنه‌ای، بهجت، سیستانی، فاضل، مکارم و وحید:
اگه خون لثه کم باشه، با آب دهن مخلوط بشه و از بین بره، اشکال نداره و فروبردنش روزه رو باطل نمى‌كنه.

undefined آيات عظام تبريزى و صافى:
حتی اگه خونِ لثه کم باشه و با آب دهن مخلوط بشه و از بین بره، بازم احتیاط واجب اینه که اون رو فرو نبرید و بیرون بریزید.

undefined آيت‌اللّه نورى:
اگه حتی خون لثه کم هست و با آب دهن مخلوط می‌شه و از بین می‌ره، باز هم نباید اون رو فرو ببرید و باید اون رو بیرون بریزید.


undefined️ نکته: احتیاط واجب یعنی توی این مسئله می‌تونیم به نظر مرجع اعلم بعد از مرجع خودمون عمل کنیم که فتوای قطعی داره.

#احکام #روزه #کفاره #قضای_روزه #ماه_رمضان #فقه_شیعه #مسائل_شرعی

undefinedundefined_________________________________________
undefined<img style=" />undefined اینجا برای پرسیدن شماست... بپرس
undefined کانال پرسش و‌پاسخ
undefinedکانال‌فرهنگی‌مسیرنور

۷:۴۸

undefined
undefined #سوالات_شرعی

undefined پرسش:
من دانشجو هستم و محل دانشگاه من در شهری است که بیش از ۳۰ کیلومتر با شهر محل سکونتم فاصله دارد و دائماً در رفت‌وآمد هستم. گاهی تا بعد از اذان ظهر در دانشگاه هستم. حکم روزه من چیست؟ آیا در روزهایی که بعد از اذان ظهر در دانشگاه هستم می‌توانم روزه بگیرم؟

undefined️ پاسخ:

اگر فاصله بین محل زندگی و دانشگاه به اندازه مسافت شرعی (حدود ۴۴ کیلومتر رفت و برگشت) باشد، این سفر از نظر فقهی سفر شرعی محسوب می‌شود.

در سفر شرعی، نماز شکسته (دو رکعتی) خوانده می‌شود و روزه صحیح نیست؛ یعنی در چنین روزهایی نباید روزه بگیرید و بعداً باید قضای آن را به‌جا آورید.

ماندن در مقصد تا بعد از اذان ظهر باعث صحیح شدن روزه نمی‌شود؛ زیرا اصلِ سفر قبل از ظهر تحقق پیدا کرده است.

فقط در صورتی که قصد اقامت ده روز در شهر محل دانشگاه داشته باشید یا شرایط «کثیرالسفر» برای شما صدق کند (یعنی رفت‌وآمد بسیار مکرر به‌گونه‌ای که عرفاً سفر شغلی یا دائمی محسوب شود)، حکم نماز و روزه تغییر می‌کند.

#احکام #روزه #نماز_مسافر #دانشجو #مسافت_شرعی #فقه_شیعه #مسائل_شرعی

undefinedundefined_________________________________________
undefined<img style=" />undefined اینجا برای پرسیدن شماست... بپرس
undefined کانال پرسش و‌پاسخ
undefinedکانال‌فرهنگی‌مسیرنور

۷:۴۸

بازارسال شده از پرسش و پاسخ
بسم‌الله

۴:۲۳

undefined
undefined #سوالات_تربیتی

undefined پرسش:
سلام وقت بخیر.
من یک پسر کلاس اولی دارم. متأسفانه خیلی وقت‌ها سر او داد می‌زنم، حتی برای کارهای کوچک. خودم هم می‌دانم این رفتار درست نیست، اما گاهی از روی خستگی یا عصبانیت کنترل خودم را از دست می‌دهم. بعد از اینکه داد می‌زنم بلافاصله پشیمان می‌شوم و دلم برای بچه‌ام می‌سوزد. واقعاً از این رفتار خودم خسته شده‌ام و دوست دارم آرام‌تر با فرزندم برخورد کنم.
لطفاً راهنمایی کنید چگونه می‌توانم جلوی داد زدن خودم را بگیرم؟

undefined پاسخ:

۱. اول خودتان را سرزنش نکنید
خیلی از والدین در اثر خستگی، فشار زندگی یا نگرانی برای تربیت فرزند گاهی کنترل خود را از دست می‌دهند. مهم این است که شما متوجه رفتار خود شده‌اید و می‌خواهید آن را اصلاح کنید؛ این خودش قدم بزرگی است.

۲. قبل از واکنش، چند ثانیه مکث کنید
وقتی احساس می‌کنید می‌خواهید داد بزنید، چند ثانیه مکث کنید و چند نفس عمیق بکشید. حتی اگر لازم شد چند لحظه از موقعیت فاصله بگیرید. همین مکث کوتاه کمک می‌کند واکنش شما آرام‌تر باشد.

۳. به جای داد زدن، نزدیک شوید و آرام صحبت کنید
بچه‌های این سن وقتی والدینشان داد می‌زنند، بیشتر می‌ترسند تا اینکه رفتارشان اصلاح شود.
بهتر است نزدیکش بروید، در حد چشم‌هایش خم شوید و آرام بگویید چه انتظاری دارید.

۴. قوانین ساده و ثابت داشته باشید
اگر چند قانون مشخص در خانه وجود داشته باشد (مثلاً زمان انجام تکالیف، جمع کردن وسایل یا زمان بازی)، کودک کمتر دچار سردرگمی می‌شود و نیاز به تذکر و دعوا کمتر می‌شود.

۵. بعد از داد زدن، عذرخواهی کردن اشکالی ندارد
اگر گاهی کنترل خود را از دست دادید، بعد از آرام شدن به فرزندتان بگویید:
«مامان/بابا نباید داد می‌زد، ببخشید. دفعه بعد سعی می‌کنم آرام‌تر صحبت کنم.»
این کار به کودک یاد می‌دهد که اشتباه کردن طبیعی است و باید آن را اصلاح کرد.

۶. مراقب خستگی و فشار خودتان باشید
گاهی ریشه داد زدن، خستگی یا فشارهای روزمره است. اگر زمانی برای استراحت، آرامش یا فعالیت مورد علاقه خود داشته باشید، صبر شما در برابر فرزندتان هم بیشتر می‌شود.

#کنترل_خشم_والدین #تربیت_فرزند
#ارتباط_با_کودک #فرزندپروری_آگاهانه

undefinedundefined_________________________________________
undefined<img style=" />undefined اینجا برای پرسیدن شماست... بپرس
undefined کانال پرسش و‌پاسخ
undefinedکانال‌فرهنگی‌مسیرنور

۴:۳۱

undefined
undefined #سوالات_تربیتی

undefined پرسش:
با سلام و عرض ادب.
دو پسر دارم، یکی ۱۳ ساله و دیگری ۱۶ ساله. متأسفانه خیلی با هم دعوا می‌کنند و یکدیگر را با لقب‌های زشت صدا می‌زنند. مشکل دیگر این است که پسر ۱۶ ساله‌ام هنوز شب‌ادراری دارد. از نظر پزشکی او را بررسی کرده‌ایم و گفته‌اند مشکل خاصی ندارد و بیشتر باید رژیم غذایی و برخی نکات را رعایت کند، اما رعایت نمی‌کند. برادر کوچک‌تر هم مرتب این موضوع را به او کنایه می‌زند و همین باعث دعواهای بیشتر می‌شود. واقعاً نمی‌دانم چگونه این وضعیت را مدیریت کنم. لطفاً راهنمایی بفرمایید.

undefined پاسخ:

۱. مسئله شب‌ادراری را کاملاً خصوصی نگه دارید
برای نوجوان ۱۶ ساله این موضوع بسیار حساس و شرم‌آور است. اگر برادر کوچک‌تر درباره آن کنایه می‌زند، باید قاطعانه برایش خط قرمز بگذارید و بگویید تمسخر یا گفتن این موضوع کاملاً ممنوع است. اگر این مرز رعایت نشود باید پیامد مشخصی داشته باشد.

۲. با هر دو فرزند جداگانه صحبت کنید
با هر کدام جداگانه گفت‌وگو کنید، نه در حضور هم. به پسر بزرگ‌تر احساس حمایت بدهید و بگویید این مسئله قابل حل است و شما کنار او هستید. به پسر کوچک‌تر هم توضیح دهید که تمسخر ضعف دیگران نشانه قدرت نیست و باعث آسیب روحی برادرش می‌شود.

۳. قوانین احترام در خانه مشخص باشد
در خانه قانونی بگذارید که هیچ‌کس حق ندارد دیگری را با لقب زشت صدا بزند. اگر این اتفاق افتاد باید پیامد مشخص داشته باشد، مثلاً محرومیت کوتاه از وسیله مورد علاقه. مهم این است که قانون برای هر دو یکسان اجرا شود.

۴. رقابت و درگیری را کمتر کنید
در سن نوجوانی رقابت بین خواهر و برادر طبیعی است. بهتر است فعالیت‌هایی ایجاد کنید که همکاری در آن لازم باشد، مثل انجام یک کار مشترک در خانه یا یک فعالیت ورزشی یا خانوادگی. این کار رابطه را از حالت رقابت به همکاری نزدیک می‌کند.

۵. برای موضوع شب‌ادراری فشار و سرزنش نداشته باشید
سرزنش، شوخی یا یادآوری مکرر معمولاً مشکل را بیشتر می‌کند. بهتر است چند نکته ساده رعایت شود:
کاهش نوشیدنی قبل از خواب، رفتن به دستشویی قبل از خواب، بیدار شدن در نیمه شب برای دستشویی و رعایت تغذیه مناسب. اما مهم‌تر از همه حفظ آرامش و حمایت عاطفی است.

۶. توجه مثبت به هر دو فرزند
گاهی دعواها نتیجه جلب توجه است. اگر هر کدام از فرزندان به شکل جداگانه از شما توجه مثبت بگیرند، میزان درگیری کمتر می‌شود. زمانی کوتاه اما اختصاصی با هر کدام داشته باشید تا احساس دیده شدن کنند.

#تربیت_فرزند #نوجوان #رابطه_برادر_برادر
#شب_ادراری #روانشناسی_کودک
undefinedundefined_________________________________________
undefined<img style=" />undefined اینجا برای پرسیدن شماست... بپرس
undefined کانال پرسش و‌پاسخ
undefinedکانال‌فرهنگی‌مسیرنور

۴:۳۵

undefined
undefined #سوالات_تربیتی

undefined پرسش:
سلام.
پسری ۱۰ ساله دارم که موبایل مستقل دارد. حدود دو ساعت در روز با موبایل بازی می‌کند و حدود یک ساعت هم فیلم یا برنامه‌های مورد علاقه‌اش را می‌بیند. مدتی است نسبت به رفتارهای برادر کوچکش در مدرسه ناراحت می‌شود و مرتب می‌گوید دیگر نمی‌خواهد با برادرش در یک مدرسه باشد. نمی‌دانم چطور این موضوع را مدیریت کنم.

undefined پاسخ:

۱. ابتدا احساس او را جدی بگیرید
به جای رد کردن حرفش، از او بپرسید دقیقاً چه چیزی در رفتار برادرش ناراحتش می‌کند. گاهی کودک احساس خجالت، مقایسه شدن یا اذیت شدن توسط دیگران را تجربه می‌کند. وقتی احساسش شنیده شود، آرام‌تر می‌شود.

۲. مرز بین رابطه برادری و فضای مدرسه را توضیح دهید
برای او توضیح دهید که در مدرسه هر کس مسئول رفتار خودش است. لازم نیست همیشه کنار برادرش باشد یا از او دفاع کند. این تفکیک کمک می‌کند احساس فشار کمتری داشته باشد.

۳. با برادر کوچک‌تر نیز صحبت شود
اگر رفتار برادر کوچک‌تر باعث خجالت یا ناراحتی او در مدرسه می‌شود، لازم است جداگانه با او درباره رفتارهای مناسب در محیط مدرسه صحبت شود.

۴. مقایسه بین فرزندان را حذف کنید
گاهی ناراحتی کودک به دلیل مقایسه شدن با خواهر یا برادر است. تلاش کنید هر فرزند را جداگانه و بدون مقایسه تشویق یا اصلاح کنید.

۵. زمان استفاده از موبایل را مدیریت کنید
سه ساعت استفاده از موبایل برای این سن نسبتاً زیاد است. بهتر است زمان آن کمتر و بخشی از آن با فعالیت‌های دیگر مثل ورزش، بازی حضوری با دوستان، یا فعالیت‌های هنری جایگزین شود تا تعادل روحی و اجتماعی کودک بهتر شود.

۶. رابطه برادری را در خانه تقویت کنید
فعالیت‌های مشترکی ایجاد کنید که در آن همکاری داشته باشند؛ مثل بازی‌های گروهی خانوادگی یا انجام یک کار مشترک. وقتی تجربه‌های مثبت مشترک بیشتر شود، حساسیت و دلخوری بین آن‌ها کمتر می‌شود.

#تربیت_فرزند #رابطه_برادر_برادر #کودک_مدرسه
#مدیریت_موبایل #روانشناسی_کودک

undefinedundefined_________________________________________
undefined<img style=" />undefined اینجا برای پرسیدن شماست... بپرس
undefined کانال پرسش و‌پاسخ
undefinedکانال‌فرهنگی‌مسیرنور

۴:۳۹

undefined
undefined #سوالات_تربیتی

undefined پرسش:
سلام و وقت بخیر.
پسری ۱۲ ساله دارم که هنگام صحبت کردن، مخصوصاً وقتی هیجان‌زده یا عصبانی می‌شود، کلمات را نامفهوم می‌گوید و گاهی دچار تپق می‌شود. نمی‌دانم چگونه باید به او کمک کنم.

همچنین یک پسر ۷ ساله دارم که کلاس اول است اما اصلاً به درس و مشق علاقه ندارد. تکالیف را با اجبار انجام می‌دهد، تمرکز کمی دارد، بسیار بی‌قرار است و بدغذا هم هست. پدرش هم موافق مراجعه به روانشناس نیست. لطفاً راهنمایی بفرمایید.

undefined پاسخ:

در مورد پسر ۱۲ ساله ی شما
۱. فشار و تذکر مستقیم درباره نوع صحبت کردن را کم کنید.
وقتی کودک احساس کند زیر ذره‌بین است، تپق و لکنت بیشتر می‌شود. بهتر است اجازه دهید آرام حرفش را بزند و جمله او را کامل نکنید.

۲. هنگام صحبت کردن با او ارتباط چشمی آرام داشته باشید و صبورانه گوش دهید.
اگر حرفش طول کشید یا مکث داشت، واکنش عجولانه نشان ندهید تا احساس امنیت در صحبت کردن پیدا کند.

۳. موقع هیجان یا عصبانیت به او یاد بدهید قبل از حرف زدن چند نفس آرام بکشد.
تمرین صحبت کردن آهسته و شمرده در فضای آرام خانه می‌تواند به مرور کمک کند.

۴. اگر این حالت زیاد است، تمرین‌های گفتاری ساده در خانه مفید است؛
مثل بلندخوانی آرام کتاب، تعریف کردن یک داستان کوتاه یا خواندن متن با صدای آهسته و شمرده.

در مورد پسر ۷ ساله ی شما
۱. زمان تکالیف را کوتاه و بخش‌بندی کنید.
به جای اینکه مدت طولانی پشت میز بنشیند، تکلیف را به بخش‌های ۱۰ تا ۱۵ دقیقه‌ای تقسیم کنید و بین آن‌ها استراحت کوتاه بدهید.

۲. قبل از شروع درس، انرژی او تخلیه شود.
کودکان پرتحرک اگر قبل از تکلیف کمی بازی بدنی یا فعالیت داشته باشند، تمرکز بیشتری پیدا می‌کنند.

۳. محیط درس ساده و بدون حواس‌پرتی باشد.
تلویزیون، موبایل یا اسباب‌بازی‌های اطراف میز مطالعه تمرکز کودک را کم می‌کند.

۴. تشویق‌های کوچک اما مداوم داشته باشید.
وقتی حتی بخشی از تکلیف را خوب انجام داد، تحسین کنید تا انگیزه او بیشتر شود.

۵. در مورد بدغذایی سختگیری زیاد نکنید.
وعده‌های غذایی را منظم کنید، میان وعده‌های سالم بدهید و اجازه دهید گاهی خودش در انتخاب یا آماده کردن غذا مشارکت داشته باشد.

۶. اگر امکان مراجعه به مشاور فراهم نیست، فعلاً روی ایجاد نظم در خواب، تغذیه، فعالیت بدنی و برنامه ثابت روزانه تمرکز کنید.
در بسیاری از کودکان با همین اصلاح سبک زندگی، تمرکز و آرامش بهتر می‌شود.

#کودک_مدرسه #تمرکز_کودک #لکنت_کودک
#تربیت_فرزند #فرزندپروری

undefinedundefined_________________________________________
undefined<img style=" />undefined اینجا برای پرسیدن شماست... بپرس
undefined کانال پرسش و‌پاسخ
undefinedکانال‌فرهنگی‌مسیرنور

۴:۴۳

undefined
undefined #سوالات_تربیتی

undefined پرسش:
سلام وقتتون بخیر.
پسر من کلاس دوم ابتدایی است اما هنوز شب‌ها برای خوابیدن باید من یا مادرش کنارش روی تخت بخوابیم. اگر نیمه شب بیدار شود و ببیند کنار او نیستیم، به اتاق ما می‌آید و روی تخت ما می‌خوابد.
لطفاً راهنمایی کنید چگونه این عادت را ترک کند.

undefined پاسخ:

۱. ابتدا دلیل وابستگی را درک کنید.
در این سن معمولاً کودک از تاریکی، تنهایی یا خیال‌پردازی‌های شبانه می‌ترسد. هدف این است که احساس امنیت او حفظ شود اما وابستگی تدریجاً کمتر شود.

۲. جدا شدن باید تدریجی باشد نه ناگهانی.
اگر تا امروز کنار او می‌خوابیدید، یکباره این کار را قطع نکنید. چند شب اول فقط کنار تختش بنشینید، بعد از چند روز کمی فاصله بگیرید و در اتاق بمانید تا خوابش ببرد.

۳. یک برنامه ثابت خواب ایجاد کنید.
قبل از خواب کارهای آرام انجام شود؛ مثل خواندن یک داستان کوتاه، گفتن یک دعا یا صحبت کوتاه درباره اتفاق‌های خوب روز. این کار ذهن کودک را آرام می‌کند.

۴. به او اطمینان بدهید که تنها نیست.
می‌توانید چراغ خواب ملایم بگذارید یا بگویید اگر بیدار شد می‌تواند شما را صدا بزند، اما بهتر است به تخت شما نیاید و دوباره در تخت خودش بخوابد.

۵. وقتی نیمه شب به اتاق شما آمد، با آرامش او را به تخت خودش برگردانید.
بدون دعوا و بحث، دستش را بگیرید و بگویید: «جای خواب تو اتاقت است، من کنارت هستم.»

۶. هر پیشرفت کوچک را تشویق کنید.
اگر حتی یک شب توانست بخشی از شب را در تخت خودش بماند، از او تعریف کنید تا اعتماد به نفس و انگیزه‌اش بیشتر شود.

۷. در طول روز نیز حس امنیت و استقلال او را تقویت کنید.
بازی‌های گروهی، مسئولیت‌های کوچک در خانه و محبت کافی والدین کمک می‌کند کودک احساس توانایی و آرامش بیشتری داشته باشد.

#خواب_کودک #استقلال_کودک #فرزندپروری
#تربیت_کودک
undefinedundefined_________________________________________
undefined<img style=" />undefined اینجا برای پرسیدن شماست... بپرس
undefined کانال پرسش و‌پاسخ
undefinedکانال‌فرهنگی‌مسیرنور

۴:۴۶

undefined
undefined #سوالات_تربیتی

undefined پرسش:
سلام وقتتون بخیرانشاالله
طاعاتتون قبول
برای دختری که تازه به بلوغ رسیده امکانش هست کتاب معرفی کنید؟؟
در مورد قدرت نه گفتن]

undefined پاسخ:

۱. «مهارت‌های نه گفتن» – خانم یاسمن بم‌زاده
مناسب: نوجوانان و والدین همراه با نوجوان
این کتاب درباره مهارت نه گفتن و حفظ مرزهای شخصی در شرایط مختلف است و به نوجوانان کمک می‌کند یاد بگیرند چگونه با احترام و بدون ترس، از خود دفاع کنند.

۲. «مهارت‌های زندگی برای نوجوانان» – خانم شهربانو قهاری
مناسب: نوجوانان
کتابی کاربردی درباره شناخت هیجان‌ها، مدیریت روابط، مهارت‌های اجتماعی و یادگیری مهارت نه گفتن.

۳. «آنچه نوجوانان به شما نمی‌گویند» – خانم جنیفر مارشال لیپن‌کات
مناسب: نوجوانان
این کتاب مهارت‌های ارتباطی، گفت‌وگو با والدین، قدرت بیان و توانایی گفتن «نه» را آموزش می‌دهد.

۴. «نه گفتن (مهارت‌های زندگی کودک و نوجوان)» – خانم کاترین دولتو
مناسب: کودکان و نوجوانان
به زبان ساده مهارت نه گفتن را آموزش می‌دهد و برای نوجوانان تازه وارد بلوغ مناسب است.

۵. «از دخترها گفتن، از مادرها شنیدن» – خانم کارا ناترسون، ترجمه خانم معصومه رحمانی
مناسب: نوجوانان و والدین
این کتاب برای گفت‌وگو میان مادر و دختر درباره تغییرات دوران بلوغ، احساسات، بدن و مرزهای شخصی طراحی شده است و تعامل والد-فرزند را تقویت می‌کند.

۶. «نه گفتن» – کولین فورپواره
مناسب: نوجوانان
کتابی ساده و روان برای یادگیری مهارت نه گفتن و حفظ مرزهای شخصی.

۷. «بدون اجازه ممنوع!» – مگان مدیسن
مناسب: نوجوانان
به دختران یاد می‌دهد چگونه به درخواست‌های نادرست نه بگویند و به حق خود احترام بگذارند.

۸. «قدرت نه گفتن» – ونسا پاتریک، ترجمه خانم محسن مجدی کیا
مناسب: نوجوانان بالاتر و والدین
نشان می‌دهد چگونه نه گفتن را به ابزاری برای مدیریت زمان، انرژی و اولویت‌ها تبدیل کنند.

#نکته:
بهتر است کتاب‌هایی که مناسب نوجوان هستند، خود نوجوان بخواند. والدین می‌توانند همراه او بعد از خواندن بخش‌های مهم، با او گفت‌وگو و تمرین عملی داشته باشند تا مهارت نه گفتن در زندگی واقعی تثبیت شود.

#مهارت_نه_گفتن #اعتماد_به_نفس #معرفی_کتاب #مرزهای_شخصی #بلوغ_نوجوان #مهارت‌های_زندگی #فرزندپروری
undefinedundefined_________________________________________
undefined<img style=" />undefined [اینجا برای پرسیدن شماست... بپرس

undefined کانال پرسش و‌پاسخ
undefinedکانال‌فرهنگی‌مسیرنور

۵:۱۳

بازارسال شده از تربیت فرزند

در حال حاضر نمایش این پیام پشتیبانی نمی‌شود.

undefined
undefined #سوالات_تربیتی

undefined پرسش:
سلام وقت بخیر. پسرم دو سال و نیمه است و خیلی گوشی دستش می‌گیرد. متأسفانه اطرافیان هم در این موضوع با من همراهی نمی‌کنند و گاهی تا حدود سه ساعت در روز گوشی می‌بیند. نمی‌دانم چگونه این عادت را کنترل کنم.

undefined پاسخ:

۱. در این سن استفاده از گوشی باید بسیار محدود باشد
برای کودک دو تا سه ساله، استفاده طولانی از موبایل می‌تواند بر تمرکز، خواب، رشد گفتار و تعامل اجتماعی اثر منفی بگذارد. بهتر است زمان استفاده به حداقل برسد و به‌تدریج کاهش داده شود.

۲. قطع ناگهانی انجام ندهید
اگر کودک عادت کرده است، حذف کامل و ناگهانی معمولاً باعث لجبازی شدید می‌شود. زمان استفاده را مرحله‌ای کم کنید؛ مثلاً از سه ساعت به دو ساعت و بعد به یک ساعت کاهش دهید.

۳. جایگزین جذاب ایجاد کنید
کودک در این سن بیشتر به دنبال سرگرمی است. اگر جایگزین نداشته باشد دوباره سراغ گوشی می‌رود.
بازی‌های حرکتی، لگو، پازل ساده، نقاشی، خمیر بازی، کتاب‌های تصویری و بازی‌های تعاملی با والدین می‌تواند جایگزین خوبی باشد.

۴. گوشی را ابزار آرام کردن کودک نکنید
گاهی وقتی کودک گریه می‌کند یا بی‌حوصله است سریع گوشی به او داده می‌شود. این کار باعث وابستگی شدید می‌شود. بهتر است با بازی، صحبت یا تغییر فضا او را آرام کنید.

۵. قانون ثابت برای گوشی تعیین کنید
مثلاً بگویید: «گوشی فقط روزی نیم ساعت بعد از ناهار.» وقتی قانون مشخص باشد کودک کم‌کم آن را می‌پذیرد. مهم این است که این قانون ثابت بماند.

۶. الگوی رفتاری والدین مهم است
اگر کودک زیاد والدین را با موبایل ببیند، طبیعی است که او هم همان رفتار را بخواهد. بهتر است زمان‌هایی در خانه بدون موبایل بگذرانید.

۷. از اطرافیان کمک بگیرید
به اعضای خانواده توضیح دهید که استفاده زیاد از گوشی برای این سن مناسب نیست و از آن‌ها بخواهید در اجرای قانون همراهی کنند تا کودک پیام‌های متناقض دریافت نکند.

با صبر و ثبات در اجرای قوانین، معمولاً طی چند هفته وابستگی کودک به گوشی کمتر می‌شود.

#وابستگی_به_موبایل #کودک_نوپا #مدیریت_گوشی #بازی_کودک #تربیت_فرزند

undefinedundefined_________________________________________
undefined<img style=" />undefined اینجا برای پرسیدن شماست... بپرس
undefined کانال پرسش و‌پاسخ
undefinedکانال‌فرهنگی‌مسیرنور

۱۱:۲۴

undefined
undefined #سوالات_تربیتی

undefined پرسش:
سلام. من یک پسر چهار ساله دارم که مدتی است خیلی پرخاشگر شده و زیاد داد می‌زند. نمی‌دانم چطور با این رفتار برخورد کنم. لطفاً راهنمایی کنید.

undefined پاسخ:

۱. در این سن پرخاشگری معمولاً نشانه ناتوانی در بیان احساسات است
کودک چهار ساله هنوز به طور کامل نمی‌تواند احساساتی مثل خشم، ناراحتی یا خستگی را با کلمات بیان کند، بنابراین با داد زدن یا رفتار تند واکنش نشان می‌دهد. بهتر است به او کمک کنید احساسش را نام ببرد؛ مثلاً بگویید: «می‌دانم عصبانی شدی.»

۲. آرامش والدین مهم‌ترین عامل کنترل رفتار کودک است
اگر در مقابل داد زدن کودک، شما هم با عصبانیت پاسخ بدهید، رفتار او شدیدتر می‌شود. بهتر است ابتدا خودتان آرام بمانید و با صدای آرام با او صحبت کنید.

۳. مرزهای رفتاری مشخص و ثابت داشته باشید
به کودک بگویید: «داد زدن کار درستی نیست، اگر ناراحت هستی با من حرف بزن.» قوانین ساده و ثابت کمک می‌کند کودک بداند چه رفتاری قابل قبول است.

۴. زمان‌های باکیفیت با کودک بگذرانید
گاهی پرخاشگری کودک به دلیل نیاز به توجه است. روزانه زمانی کوتاه اما اختصاصی با او بازی کنید تا احساس دیده شدن و آرامش بیشتری داشته باشد.

۵. انرژی کودک را از طریق بازی تخلیه کنید
کودکان در این سن انرژی زیادی دارند. بازی‌های حرکتی، دویدن، بازی در پارک و فعالیت‌های بدنی به کاهش تنش و پرخاشگری کمک می‌کند.

۶. رفتارهای خوب را بیشتر توجه کنید
هر زمان که کودک آرام صحبت کرد یا رفتار مناسبی داشت، او را تحسین کنید. توجه به رفتارهای مثبت، آن رفتارها را تقویت می‌کند.

اگر این رفتارها شدید، طولانی یا همراه با آسیب به خود یا دیگران باشد، بهتر است از یک مشاور کودک نیز کمک بگیرید تا علت دقیق‌تر بررسی شود.

#پرخاشگری_کودک #کودک_چهارساله #مدیریت_خشم #تربیت_فرزند #رفتار_کودک

undefinedundefined_________________________________________
undefined<img style=" />undefined اینجا برای پرسیدن شماست... بپرس
undefined کانال پرسش و‌پاسخ
undefinedکانال‌فرهنگی‌مسیرنور

۱۱:۲۶


undefined
undefined #سوالات_تربیتی

undefined پرسش:
سلام. پسر من ۹ ساله است و مدتی است فحش می‌دهد. نمی‌دانم چگونه با این موضوع برخورد کنم. لطفاً راهنمایی کنید.

undefined پاسخ:

۱. اول علت یادگیری را پیدا کنید
بیشتر کودکان در این سن فحش را از محیط بیرون یاد می‌گیرند؛ مثل مدرسه، دوستان یا فضای مجازی. بهتر است بدون سرزنش از او بپرسید این کلمات را از کجا شنیده است تا منبع تأثیر را بشناسید.

۲. واکنش خیلی شدید نشان ندهید
اگر کودک ببیند با گفتن این کلمات واکنش شدید یا توجه زیاد می‌گیرد، ممکن است آن را بیشتر تکرار کند. بهتر است با آرامش بگویید: «این کلمه مناسب نیست و در خانواده ما استفاده نمی‌شود.»

۳. مرز رفتاری روشن تعیین کنید
قانون ساده و مشخص بگذارید: استفاده از الفاظ زشت در خانه پذیرفته نیست. اگر تکرار شد، پیامد مشخصی داشته باشد؛ مثلاً محروم شدن کوتاه‌مدت از بازی یا وسیله مورد علاقه.

۴. کلمات جایگزین یاد بدهید
گاهی کودک هنگام عصبانیت نمی‌داند چه بگوید. می‌توانید به او یاد بدهید به جای فحش بگوید: «عصبانی شدم» یا «دوست ندارم این کار را بکنی.»

۵. رفتار محترمانه را الگو نشان دهید
کودکان بیشتر از رفتار والدین یاد می‌گیرند تا از نصیحت. اگر در خانه گفتار محترمانه رایج باشد، کودک نیز به تدریج همان الگو را می‌پذیرد.

۶. رفتار خوب را تشویق کنید
هر زمان که در موقعیت ناراحتی از کلمات محترمانه استفاده کرد، او را تحسین کنید. این کار به تقویت رفتار درست کمک می‌کند.

#رفتار_کودک #فحاشی_کودک #تربیت_فرزند
#مهارت_گفتگو #فرزندپروری
undefinedundefined_________________________________________
undefined<img style=" />undefined اینجا برای پرسیدن شماست... بپرس
undefined کانال پرسش و‌پاسخ
undefinedکانال‌فرهنگی‌مسیرنور

۱۱:۲۹

undefined
undefined #سوالات_تربیتی

undefined پرسش:
سلام وقت بخیر.
من پسر ۹ ساله‌ای دارم که خیلی به من وابسته است. شب‌ها اصلاً تنها نمی‌خوابد و حتماً باید کنار او باشم. اگر از کنارش بلند شوم چند بار در طول شب بیدار می‌شود و صدایم می‌زند چون فکر می‌کند من رفته‌ام. چگونه می‌توانم این وابستگی را کمتر کنم؟

undefined پاسخ:

۱. احساس امنیت او را تقویت کنید
وابستگی شبانه معمولاً از احساس ناامنی یا ترس می‌آید. قبل از خواب زمانی کوتاه را فقط به گفت‌وگوی آرام با او اختصاص دهید تا با حس آرامش به خواب برود.

۲. جدا شدن را تدریجی انجام دهید
به جای اینکه ناگهان اتاق را ترک کنید، ابتدا کنار تخت بنشینید تا بخوابد. بعد از چند شب کمی فاصله بگیرید؛ مثلاً روی صندلی بنشینید و به مرور حضور خود را کمتر کنید تا به خوابیدن مستقل عادت کند.

۳. یک برنامه ثابت برای خواب داشته باشید
ساعت خواب مشخص، خواندن یک داستان کوتاه، دعا یا گفت‌وگوی کوتاه قبل از خواب می‌تواند ذهن کودک را آرام کند و امنیت بیشتری ایجاد کند.

۴. اطمینان خاطر بدهید که در نزدیکی او هستید
به او بگویید اگر نیاز داشت می‌تواند شما را صدا بزند و شما در خانه هستید. دانستن این موضوع کمک می‌کند اضطرابش کمتر شود.

۵. وابستگی را در طول روز هم کاهش دهید
در طول روز فرصت‌هایی برای استقلال ایجاد کنید؛ مثل انجام کارهای شخصی، بازی با همسالان یا خواب کوتاه عصرگاهی در اتاق خودش. این کار به تدریج اعتماد به نفس او را بیشتر می‌کند.

۶. صبور باشید و عجله نکنید
وابستگی‌هایی که مدت طولانی شکل گرفته‌اند، معمولاً به تدریج اصلاح می‌شوند. با صبر و آرامش، کودک کم‌کم احساس امنیت بیشتری پیدا می‌کند و می‌تواند مستقل‌تر بخوابد.

#وابستگی_کودک #خواب_کودک #اضطراب_کودک
#استقلال_کودک #تربیت_فرزند
undefinedundefined_________________________________________
undefined<img style=" />undefined اینجا برای پرسیدن شماست... بپرس
undefined کانال پرسش و‌پاسخ
undefinedکانال‌فرهنگی‌مسیرنور

۱۱:۳۱