ذکر و راههای تقویت اعتماد به نفس و رفع از تلقین را بفرمایید؟
۱. ذکر «یا مقلب القلوب ثبت قلبی علی دینک» برای آرامش و استحکام روحی موثر است.
ذکر «سبحان الله و الحمدلله و لا إله إلا الله و الله اکبر» ذهن را پاک و افکار منفی را کاهش میدهد.
۲. «فَإِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا» (سوره شَرْح/۶) یادآوری میکند که بعد از مشکلات، آسانی هست.
«وَلَا تَهِنُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَنْتُمُ الْأَعْلَوْنَ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ» (آلعمران/۱۳۹) اعتماد به نفس و امید را تقویت میکند.
۳. جملاتی مانند «من توانمندم»، «خداوند همراه من است»، «من ارزشمندم» روزانه تکرار شود.
جایگزین افکار منفی و انتقادهای درونی میشود.
۴. انجام کارهای کوچک موفقیتآمیز روزانه باعث تقویت اعتماد به نفس میشود.
حتی موفقیتهای کوچک در کودک، خودباوری را افزایش میدهد.
۵. دوری از افراد منفی یا محیطی که تلقینهای منفی دارد، ذهن را محافظت میکند.
حمایت و محبت اطرافیان، اعتماد به نفس را تقویت میکند.
#اعتماد_به_نفس #ذکر #تلقین_مثبت #سوالات_فردی
۱۱:۴۱
سلام وقت بخیر. من یک پسر ۵ ساله دارم و میخواهم از همین الان با او دوست شوم و رفیق باشم تا وقتی بزرگتر شد رابطه صمیمانه با من داشته باشد و حرفم را گوش کند. چه کلماتی و چه روشهایی به کار ببرم تا این ارتباط شکل بگیرد و لجبازی نکند؟
۱. به جای دستور مستقیم، با جملات محبتآمیز و همراه با احساس صحبت کنید:
مثال: «میخوای با هم این کارو انجام بدیم؟» یا «دوست داری اول من کمک کنم یا خودت انجام بدی؟»
جملات کوتاه، ساده و مثبت تاثیر بیشتری دارند.
۲. فعالیتی که خودش دوست دارد را با او انجام دهید: بازی، ساختن کاردستی، نقاشی یا حتی مرتب کردن اسباببازیها.
وقتی در کنار هم هستید، میتوانید آموزشها و قوانین را راحتتر منتقل کنید.
۳. انتخاب محدود بدهید، نه فرمان مستقیم
به جای «بکن/نکن»، دو گزینه امن و مناسب برای او بگذارید:
مثال: «میخوای الان لباس عوض کنی یا بعد از بازی؟»
اصل انجام کار حفظ شود، اختیار در نحوه انجام باشد.
۴. هر همکاری و گوش دادن حتی کوچک را تحسین کنید: «آفرین که گوش کردی!»
این باعث میشود او احساس کند رفتار درست، توجه و محبت شما را به همراه دارد.
۵. صبوری و ثبات داشته باشید
پنج سالگی سن آزمون و خطا و کمی لجبازی طبیعی است.
با خونسردی و آرامش برخورد کنید و از تکرار جملات محبتآمیز دست نکشید.
۶. ارتباط دوطرفه باشد، نه فقط آموزش
به او اجازه دهید احساساتش را بیان کند و شما فقط شنونده نباشید بلکه همدلی کنید: «میفهمم که دوست نداری اینو انجام بدی، اما با هم میتونیم.»
#کودک_دوست_داشتنی #تربیت_پسر #ارتباط_والد_کودک #مهارت_تربیتی #دوستی_با_کودک
۱۱:۴۸
بازارسال شده از تربیت فرزند
سلام علیکم همراهان ارجمند
اگر پیشتر سوالی از شما در کانال یا به صورت #خصوصی در حوزههای تربیتی، شرعی و ... بیپاسخ مانده، نگران نباشید!
در دریای بیکران پرسشها گاهی دُری به گوشهای میرود…
لطفاً با یک پیام یادآوری نور امید را روشن کنید تا پاسخ شما را عرض کنم.
دل نگرانی های شما برایم مهم و پاسخ به هر سوال، عبادتی است از سر عشق و توکل.
سپاس بیکران از صبر و همراهیتان

#سوالات_تربیتی
#سوالات_شرعی
️
️ اینجا برای پرسیدن شماست... بپرس
اگر پیشتر سوالی از شما در کانال یا به صورت #خصوصی در حوزههای تربیتی، شرعی و ... بیپاسخ مانده، نگران نباشید!
در دریای بیکران پرسشها گاهی دُری به گوشهای میرود…
لطفاً با یک پیام یادآوری نور امید را روشن کنید تا پاسخ شما را عرض کنم.
دل نگرانی های شما برایم مهم و پاسخ به هر سوال، عبادتی است از سر عشق و توکل.
سپاس بیکران از صبر و همراهیتان
۱۱:۵۰
بازارسال شده از مسیرنورسداد✨️
درس عبرت]()
سلام و احترام
دوستان عزیز، امروز قصهای از تجربهی یکی از اعضای کانال داریم که با اجازهی خودشان، آن را با شما به اشتراک میگذاریم:
ایشان ۵ سال پیش ازدواج کردند و به دلیل اختلاف در انتخاب همسر، با پدرشان قهر کردند.
مادرشان سالها پیش به رحمت خدا رفته و چند ماه پیش پدرشان نیز در اثر سانحهای فوت شدند. حالا حسرت گرفتن دستهای پدر، بوسیدن و شنیدن صدای مهربان او در دل ایشان مانده… و با اینکه خودشان اکنون پدر شدهاند، دلشان هنوز گرفتار دلتنگی فرزندانهی یک پدر است و گاهی با هر خاطرهای، اشک میریزند و بغض میکنند…
«وَقَضى رَبُّك أَلّا تَعبُدوا إِلّا إِيّاهُ وَبِالوالِدَينِ إِحساناً…»
و پیامبر اکرم صلیاللهعلیهوآله فرمودند:
«رضایت خدا در رضایت والدین است و خشم خدا در خشم والدین.»
پدر، ستون خانه و چراغ راه زندگی فرزندان است؛ مهربانی، صبر و رنجهای او هیچگاه نادیده گرفته نمیشود. گاهی فرصت جبران از دست میرود و حسرت، تنها یادگار ما میشود… اما هنوز دعا و طلب بخشش، هیچگاه دیر نیست.
این تجربه تلنگری است برای همهی ما. ارزش والدین و لحظاتی که با آنها داریم را دست کم نگیریم. اگر امروز هنوز کنارمان هستند، محبت و احترام را دریغ نکنیم.
و اگر مثل ایشان پدر و مادرتان آسمانی شدند و دلتان با حسرت خالی است، با دعا، صدقه و اعمال نیک، روحشان را آرام کنیم و خود را در مسیر جبران کوتاهیها قرار دهیم.
برای این جوان دعاکنیم خداوند دلشان را آرام کند، حسرتها را جبران فرماید و آنان را در مسیر پدرانهشان یاری دهد. و برای همهی ما یادآوری باشد که هیچگاه محبت والدین را به فردا موکول نکنیم.
اللهم صلّ علی محمد و آل محمد و عجّل فرجهم
و خداوند همهی ما را از دعای والدین و لطفشان بیبهره نگذارد…
[به نیت شادی ارواح پاکِ همهی پدران و مادران آسمانی
و ابوی شهید و مادر عزیزمان،
که در سالگرد عروج هر دو بزرگوار هستیم…
آنهایی که دیگر دستشان در دست ما نیست،
اما دعایشان هنوز بالای سر ماست.
اگر توانستید، فاتحهای نثار کنید
و از خدا بخواهید رحمتش را بیدریغ
بر روح همهی والدین آسمانی جاری کند.
اللهم اغفر للمؤمنین و المؤمنات و ارحم آباءنا و امهاتنا]()
۱۷:۰۳
بازارسال شده از پرسش و پاسخ
بسمالله
۷:۲۱
سلام. پسر ۱۲ سالهای دارم که حدود یک سال است وابستگی شدیدی به گوشی پیدا کرده. هرچقدر از مضراتش میگوییم، فقط مدت کوتاهی کنار میگذارد و دوباره سراغش میرود. چطور درست برخورد کنیم؟
۱. نصیحتِ زیاد اثر معکوس دارد
در این سن، تکرارِ «گوشی بده»، «ضرر دارد» معمولاً مقاومت ایجاد میکند. بهجای حرف، برنامه لازم است.
۲. قانون شفاف و ثابت بگذارید
مثلاً:
گوشی فقط ۱ تا ۱/۵ ساعت در روز
نه قبل خواب، نه موقع درس
قانون باید همیشگی باشد، نه سلیقهای.
۳. جایگزین واقعی بدهید
اگر گوشی را کم میکنید، حتماً چیزی جای آن بگذارید:
ورزش، مسئولیت کوچک، کلاس مورد علاقه، وقت پدر–پسری یا مادر–پسری.
گوشی وقتی خطرناک میشود که «تنها سرگرمی» باشد.
۴. کنترل نامحسوس، نه جنگ مستقیم
گوشی را ناگهانی نگیرید.
مرحلهای کم کنید و ساعت استفاده را خودتان مدیریت کنید (نه خواهش، نه دعوا).
۵. الگوی رفتاری خودتان باشید
اگر والدین مدام گوشی دستشان است، انتظار ترک از نوجوان بیاثر است.
۶. احساسش را بشنوید
خیلی وقتها گوشی پناهِ تنهایی، استرس یا بیحوصلگی است.
بپرسید: «بیشتر چی تو گوشی جذابته برات؟» بدون قضاوت.
۷:۲۶
بازارسال شده از KHAMENEI.IR
۱۳:۰۵
بازارسال شده از پرسش و پاسخ
بسمالله
۴:۰۹
بازارسال شده از پرسش و پاسخ
پسر ۹ سالهای دارم که بسیار پرجنبوجوش است و در بسیاری از مسائل فقط حرف خودش را قبول دارد. سه برادر دیگر هم دارد که با رفتارهایش آنها را آزار میدهد. در مهمانی، پارک و اجتماع باعث جلب توجه منفی اطرافیان میشود. با تنبیه، نصیحت و حتی کتک هم تغییری نکرده و هیچ نظم و قانونی را رعایت نمیکند. به خاطر او از رفتن به مهمانی و جمعها منصرف شدهایم و بقیه اعضای خانواده هم تحت فشار هستند. لطفا راهکاری بدهید که موثر باشد.
۱. درک رفتار و علتیابی
پرجنبوجوشی و مخالفتکردن گاهی نشانهی نیاز شدید به توجه یا کنترلکردن محیط است.
ممکن است فرزندتان مهارتهای خودتنظیمی (کنترل هیجان و رعایت نوبت) را بهخوبی یاد نگرفته باشد.
۲. اصلاح به جای تنبیه مستقیم
تنبیه و نصیحت طولانی معمولاً برای این گروه از بچهها بیاثر یا حتی تحریککننده است.
استفاده از پیامدهای منطقی و بلافاصله (مثلا اگر در پارک قانون را رعایت نکرد، همان لحظه بازی متوقف شود) موثرتر است.
۳. تمرین نظم در محیط کوچک
قبل از رفتن به جمع، یک یا دو قانون ساده و شفاف بگذارید (مثلا: صدای آرام، دست نزدن به وسایل دیگران) و اجرای همانها را تمرین کنید.
بعد از رعایت، پاداش فوری و کوچک بدهید (تحسین کلامی، امتیاز برای فعالیت مورد علاقه).
۴. تخلیه انرژی هدفمند
پسر پرانرژی باید روزانه فعالیت بدنی کافی داشته باشد (ورزش، بازی فعال) تا در جمعها آرامتر باشد.
فعالیتهای فیزیکی کوتاه قبل از رفتن به مهمانی یا پارک، کمک میکند.
۵. مدیریت در جمع
در جمع، او را با مسئولیتهای کوچک درگیر کنید (عکس گرفتن، کمک به میزبان، بازی گروهی هدایتشده).
کنار بزرگسالان بیکار نماند؛ چون بیکار بودن زمینهساز رفتار پرحاشیه میشود.
#جمعبندی:
برای بچههای پرجنبوجوش و خودرأی، تغییر با نصیحت یا دعوا اتفاق نمیافتد. لازم است قوانین شفاف، پیامد فوری، تخلیه انرژی روزانه و مسئولیتدهی در جمع اجرا شود. تغییر رفتار زمان میبرد اما با ثبات در روشها و پرهیز از واکنشهای تند، امکانپذیر است.
#پرورش_رفتار #کنترل_هیجان #فرزندپروری_مثبت
#پسر۹ساله
۴:۲۹
بازارسال شده از پرسش و پاسخ
پسر ۱۰ سالهای دارم که زمان زیادی را صرف بازی با گوشی میکند. میخواهم استفادهاش را کم کنم اما نمیدانم از کجا و چطور شروع کنم. لطفا راهنمایی کنید.
۱. تعیین قانون شفاف
ساعتهای مشخص برای استفاده از گوشی تعیین کنید (مثلا روزهای مدرسه ۳۰ دقیقه بعد از انجام تکالیف، روزهای تعطیل یک ساعت).
قانون را از قبل اعلام کنید و خودتان هم پایبند باشید.
۲. جایگزینسازی جذاب
فعالیتهای جایگزین را پیشنهاد دهید (ورزش، بازی فکری، کاردستی، کتاب داستان جذاب).
این جایگزینها باید واقعا مورد علاقه کودک باشند تا حس محرومیت نکند.
۳. مشارکت دادن در تصمیمگیری
با پسرتان گفتوگو کنید و نظرش را درباره زمانبندی و نوع بازیهای مجاز بپرسید. وقتی در تصمیمگیری شریک باشد، مقاومتش کمتر میشود.
۴. حذف تدریجی، نه ناگهانی
به جای قطع کامل، هر چند روز ۱۰ تا ۱۵ دقیقه از زمان بازی کم کنید تا وابستگی کاهش یابد.
استفاده از تایمر میتواند کمک کند.
۵. الگوسازی و همراهی
خودتان هم مدیریت استفاده از گوشی را نشان دهید.
گاهی همراهش بازی کنید و بعد به پیشنهاد خودتان بازی را تمام کنید تا پایان بدون تنش را یاد بگیرد.
#مدیریت_رسانه #فرزندپروری_دیجیتال #تربیت_کودک
۵:۴۵
آیا میشود در عصر حاضر کسی را جست که با حضرت مأنوس و در ارتباط باشند آیا عارف بالله هستند و میشود؟
بله، حتماً میشود. ارتباط با امام زمان (عجلاللهتعالیفرجهالشریف) مختص زمان خاصی نیست و دسترسی به ایشان در همین دوران ما نیز ممکن است. این ارتباط بالاترین درجه از معرفت و کمال معنوی است که به آن «عرفان عملی» یا «سلوک» میگویند.
این افراد که شما آنها را «عارف بالله» مینامید، کسانی هستند که در خلوت خود، با رعایت کامل واجبات و ترک محرمات، با امام زمان (عجلاللهتعالیفرجهالشریف) ارتباط قلبی و گاهی حضوری دارند. پیدا کردن این افراد کار سختی است، چون آنها دنبال شهرت نیستند و معمولاً هویت واقعی خود را مخفی میکنند. نباید با هر ادعایی در این زمینه موافقت کرد. برای یافتن چنین کسانی، باید خودمان قدم در راه بندگی و اخلاص بگذاریم و چشم دلمان را باز کنیم. گاهی بهترین دوست خدا، کسی است که کمترین ادعا را دارد.
#ارتباط_با_امام #یاوران_مهدی #منتظران #سلوک_مهدوی
۱۰:۵۹
بازارسال شده از پرسش و پاسخ
بسمالله
۳:۵۲
پسرم سیزده ساله، کلاس هفتم، پس از تغییر مدرسه و کلاس به بهانههای مختلف، اکنون دو هفته است که اصلاً به مدرسه نمیرود، با وجود استعداد خوب در درس. چه باید کرد؟
این رفتار در سن سیزده سالگی که نوجوانی و حساسیتهای خاص خود را دارد، یک زنگ خطر جدی است و ریشه آن در مدرسه یا درس نیست، بلکه در نیازهای عاطفی و روانی نوجوان است.
۱. گفتگوی صمیمی و بدون قضاوت:
اولین قدم، ایجاد فضایی کاملاً امن است. با او صحبت کنید، اما نه برای سرزنش، بلکه برای شنیدن. بپرسید دقیقاً چه چیزی او را ناراحت میکند و چه چیزی باعث شده مدرسه دیگر محیطی امن یا دوستداشتنی نباشد.
۲. شناسایی ریشه نارضایتی:
دلایلی مانند اضطراب اجتماعی، قلدری (فیزیکی یا سایبری)، مشکلات با معلم یا همکلاسی، یا فشار بیش از حد برای درس خواندن، دلایل اصلی عدم تمایل به مدرسه در این سن هستند.
تلاش برای "کار کردن" میتواند نشانهای از میل به استقلال مالی یا اثبات خود باشد.
۳. تأکید بر ارزش یادگیری، نه صرفاً نمره:
به او یادآوری کنید که هدف اصلی مدرسه، یادگیری مهارتهای زندگی، تفکر انتقادی، و ارتباط است، نه فقط حفظ مطالب.
استعداد او بسیار ارزشمند است و نباید هدر برود.
۴. مشاوره تخصصی:
با توجه به قطع ارتباط کامل با مدرسه، مراجعه به مشاور تحصیلی یا روانشناس نوجوان ضروری است تا علت اصلی این مقاومت شناسایی شود.
اگرچه مدرسه ایشان را عوض کردین، باید با مدیر فعلی یا مشاور مدرسه یک جلسه مشترک بگذارید تا از محیط کلاس و روابط او مطلع شوید.
#نوجوانی #مشاوره_تربیتی #فرزندپروری #ترک_مدرسه
۵:۱۵
پسرم شش ساله است و به ورزش علاقه دارد، اما هر ورزشی (فوتبال، بوکس و غیره) که به او پیشنهاد میدهم، میگوید «خوبه». چگونه میتوانم استعداد واقعی او را در این سن برای انتخاب باشگاه ورزشی مناسب بشناسم؟
شناسایی استعداد قطعی در سن شش سالگی دشوار است، زیرا تمرکز کودک هنوز در مرحله اکتشاف است. در این سن، هدف اصلی باید آشنایی با محیط ورزش و توسعه مهارتهای عمومی حرکتی باشد.
۱. به جای تمرکز روی یک رشته، او را در معرض چند رشته مختلف که مهارتهای پایه را پوشش میدهند قرار دهید. برای مثال، ثبتنام موقت در کلاسهای ژیمناستیک (برای تعادل و انعطاف)، شنا (برای آمادگی قلبی-عروقی) و یک ورزش تیمی مانند فوتسال.
۲. توجه کنید که در کدام فعالیت، انرژی او سریعاً تخلیه نمیشود و با اشتیاق بیشتری به سراغ آن میرود. ورزشهایی که نیاز به تکرار و صبر دارند (مانند بوکس یا تنیس) ممکن است برای این سن زود باشند، در حالی که بازیهای گروهی جذابترند.
۳. در سن شش سالگی، مهمتر از رشته تخصصی، تقویت مهارتهای دویدن، پرتاب کردن، تعادل و هماهنگی چشم و دست است. هر ورزشی که این مهارتها را تقویت کند، نقطه شروع خوبی است.
۴. از مربیان همان باشگاههای موقت بخواهید نظرشان را در مورد تواناییهای ذاتی و پایداری او در آن فعالیت خاص اعلام کنند.
#استعداد_یابی_کودک #ورزش_شش_سالگی #توسعه_مهارت_حرکتی #انتخاب_باشگاه
۵:۲۰
پسری نه ساله دارم که در همه دروس و فعالیتهای آموزشی (قرآن، باشگاه) بسیار باهوش است و با یک بار آموزش یاد میگیرد، اما در منزل هیچ همکاری ندارد؛ بیش از ده بار باید صدایش کنیم تا پاسخ دهد، کنترل خشم صفر دارد، مسئولیتپذیر نیست و زود با دیگران ناراحت میشود و بیشتر اذیت میکند. او دائم در حال تکان خوردن است و علاقه شدید به دایناسورها و انجام آزمایشهای علوم دارد. چگونه باید این رفتارها را مدیریت کنم؟
توصیف شما نشاندهنده پسری با توانمندیهای شناختی بالا (هوش زیاد در یادگیری سریع) است که احتمالاً با مشکلاتی در تنظیم هیجانات، توجه، و پردازش حسی-حرکتی دست و پنجه نرم میکند. ویژگیهایی مانند نشنیدن، تکان خوردن زیاد، و نیاز به فعالیتهای آزمایشگاهی در کنار حساسیت بالا به نقد، ممکن است نشانههایی از تیپ شخصیتی خاص یا نیاز به رویکردهای آموزشی متفاوت باشد.
۱. استفاده از دستورات شفاهی مکرر مؤثر نیست. برای جلب توجه، ابتدا باید ارتباط فیزیکی برقرار کنید. به سمت او بروید، تماس چشمی ایجاد کنید، و سپس دستور را با زبان کوتاه و با اشاره به شیء مورد نظر بگویید (مثلاً دست او را بگیرید و به سمت اتاقش اشاره کنید).
۲. از علاقه او به علوم و آزمایشها به عنوان اهرم استفاده کنید. مسئولیتها را به پروژههای علمی تبدیل کنید؛ مثلاً «مسئولیت رسیدگی به گیاه اتاق (که نیاز به نظارت روزانه و دقیق دارد) به تو سپرده میشود.»
۳. زودرنجی و تشدید رفتار پس از تذکر (اثر معکوس)، نشاندهنده ناتوانی در تحمل استرس یا درک درست تعاملات اجتماعی است.
بهجای تذکر مستقیم در لحظه عصبانیت، از او بخواهید احساساتش را روی کاغذ بکشد یا درباره دایناسوری صحبت کند که خشمگین شده است.
۴. نیاز شدید به حرکت نشان میدهد که مغز او برای تمرکز نیاز به محرک حرکتی دارد. فعالیتهای ورزشی را به بخشی از روتین روزانه تبدیل کنید تا نیاز به تکان خوردن در محیطهای نامناسب (مانند هنگام آموزش) کاهش یابد.
#اختلال_توجه #کنترل_خشم_کودک #هوش_بالا #راهبردهای_تربیتی
۵:۲۵
پسر هشت سالهای دارم که با برادر یازده سالهاش درگیری دارد، بسیار لجبازی میکند و رفتارهای اشتباه را پس از تذکر بدتر انجام میدهد (اثر معکوس). تنها زمانی آرام است که تنها باشد. همواره نیاز به ابراز مکرر محبت کلامی از طرف والدین دارد. لطفاً راهنمایی کنید.
رفتار پسر کوچکتر که تنها در غیاب برادر آرام است و نیاز شدید به تأیید کلامی دارد، نشاندهنده رقابت بر سر توجه، یا اضطراب ناشی از موقعیتهای اجتماعی (به ویژه با برادر بزرگتر) است. لجبازی پس از تذکر نیز واکنشی برای پس گرفتن کنترل یا جلب توجه منفی است.
۱. نیاز او به شنیدن «دوستت دارم» را جدی بگیرید. این یک فراخوان برای تأمین امنیت عاطفی است. روزانه زمان مشخصی را صرف «توجه ویژه» (۱۵ دقیقه بازی انفرادی بدون دستور یا تذکر) کنید و در این زمان، بارها علاقه خود را ابراز نمایید.
۲. وقتی کار اشتباهی انجام میدهد و بدتر میکند، از تذکر مستقیم و لحن دستوری بپرهیزید. به جای آن، از «انتخابها» استفاده کنید. مثال: به جای «این کار را نکن»، بگویید «میتوانی الان اسباببازی را برداری و در جعبه بگذاری، یا پنج دقیقه بعد با هم برای برداشتنش برویم؟»
۳. بررسی کنید که آیا درگیریها هنگام بازی مشترک، یا هنگام توجه والدین به برادر بزرگتر رخ میدهد. فضای بازی منحصراً برای برادر کوچکتر تعیین کنید تا نیاز به «تنها بودن» برای آرامش ارضا شود و احساس امنیت کند.
۴. به جای دستور، از «کمک کردن» استفاده کنید. از او بخواهید در کارهایی که به نظرش بزرگ و مهم میآیند (مانند کمک در کارهای آشپزخانه یا ...) مشارکت کند تا احساس مفید بودن کند.
#لجبازی_کودک #رقابت_خواهر_برادر #جلب_توجه_مثبت #مدیریت_احساسات
۵:۲۸
پسری یازده ساله دارم که بسیار با محبت، حساس به مادر، و دارای روحیهای لطیف است. اخیراً در پاسخ به مادر کمی تند و حاضر جواب شده است، اما بلافاصله پس از دیدن ناراحتی مادر، دلجویی میکند. مادر میخواهد بداند در لحظه تندی او باید سکوت کند یا برخورد قاطع داشته باشد تا متوجه اشتباه خود شود.
رفتار فرزند شما که پس از تندی، سریعاً دلجویی میکند، نشان میدهد که لجبازی مزمن در کار نیست، بلکه این رفتار تند، واکنشی لحظهای به فشار، نیاز به استقلال نوظهور در سن بلوغ، یا تلاشی برای مرزبندی است. در این سن، نوجوان به دنبال هویت و استقلال است و گاهی این جستجو از طریق زیر سوال بردن اقتدار نزدیکترین فرد (مادر) بروز میکند.
۱. در لحظهای که تندی میکند، سکوت طولانی معمولاً برای او که روحیه لطیفی دارد، میتواند تبدیل به اضطراب شود و لزوم دلجویی زودهنگام را تشدید کند. برخورد باید قاطع اما غیرتهاجمی باشد.
۲. نیازی به سکوت یا فریاد نیست. در لحظه، آرامش خود را حفظ کنید و یک جمله کوتاه و صریح بگویید که بر رفتار تمرکز دارد نه شخصیت او. مثال: «من متوجه شدم که صدایت را بالا بردی. این لحن صحبت کردن با من قابل قبول نیست.»
۳. پس از اینکه دلجویی کرد و فضای احساسی آرام شد، لازم است مکالمه کوتاهی درباره مرزها انجام دهید. این مکالمه باید خارج از هیجان باشد. توضیح دهید که احترام متقابل کلید رابطه سالم است و شما چقدر برای محبت او ارزش قائل هستید، اما مرزهای کلامی باید رعایت شود.
۴. از او بپرسید آیا چیزی او را ناراحت کرده یا تحت فشار است. حساسیت زیاد او به شما ممکن است باعث شود کوچکترین نقد یا درخواستی را به معنای نپذیرفتن کامل تلقی کند و با تندی واکنش نشان دهد.
#بلوغ_نوجوان #برخورد_حساس #احترام_متقابل #مرزبندی_سالم
۵:۵۱
پسر ۳ سالهای دارم که بسیار بازیگوش است و فقط چند کلمه میگوید و جمله نمیسازد. با او صحبت میکنم اما برای شنیدن قصه یا شعر نمینشیند. این موضوع باعث بهم ریختگی او و خستگی من شده است. راهکار چیست؟
تاخیر در تشکیل جمله در سن ۳ سالگی نیازمند توجه ویژه است. شیطنت زیاد و ننشستن نشان میدهد که روشهای سنتی قصهگویی برای جلب توجه او کارساز نیست و باید از روشهای فعالتر استفاده کنید.
۱. ارزیابی تخصصی اولیه:
شنواییسنجی: ابتدا اطمینان حاصل کنید که مشکل شنوایی ندارد، زیرا شنوایی ضعیف شایعترین علت تاخیر گفتار است.
گفتاردرمانی: با توجه به عدم تشکیل جمله، در اسرع وقت به یک #گفتاردرمانگر مراجعه کنید تا میزان دقیق تاخیر و نیازهای او مشخص شود.
۲. جلب توجه برای تعامل کلامی (به جای نشستن اجباری):
بازی کردن برای حرف زدن: قصهگویی را به بازی تبدیل کنید. قصه را نخوانید، بلکه از اسباببازیها برای اجرای صحنههای کوتاه استفاده کنید. به جای خواندن، با صدای بلند و نمایشی، صداهای شخصیتها را در بیاورید و از او بخواهید نقش مقابل را بازی کند.
تعامل در حین بازی: در حین بازیهای فعال او (مانند دویدن، توپ بازی)، مکثهای عمدی ایجاد کنید. منتظر بمانید تا برای ادامه بازی، یک کلمه (حتی اشاره) به شما بفهماند. این کار او را مجبور به ارتباط کلامی میکند.
توصیف رفتار خودتان: در حین فعالیتهای روزمره، هر کاری که انجام میدهید را با صدای بلند توصیف کنید: «مامان داره لیوان رو میذاره روی میز. تِق!» یا «بابا داره در رو باز میکنه. وُووش!»
۳. تشویق به ساخت جمله (حتی ناقص):
مدلسازی: هرگاه او یک کلمه گفت، آن کلمه را در یک جمله کوتاه تکرار و گسترش دهید. اگر او گفت «توپ!»، شما بگویید: «آره، توپ قرمزه.» یا «توپ رو بده به من.»
نیاز آگاهانه ایجاد کنید: وسایل مورد نیاز او را کمی دور از دسترس بگذارید و صبر کنید تا برای دریافت آن، حداقل دو کلمه یا اشاره کلامی مشخص انجام دهد (مثلاً: «آب بده» به جای اشاره).
۴. مدیریت خستگی و بههمریختگی:
کوتاه و مکرر کار کنید. به جای تلاش برای یک ساعت قصه، ۳ تا ۵ دقیقه تعامل متمرکز کلامی در روز کافی است، اما این تعامل باید باکیفیت باشد.
به جای «بشین و گوش کن»، او را به کارهایی دعوت کنید که لازمهاش تعامل است.
#تاخیر_گفتار #گفتار_درمانی_خانگی #بازی_درمانی #مهارتهای_کلامی
۶:۵۸
پسر ۷ ساله دچار مشکلی در انجام دستشویی خود بهطور خودکار است. هنگام ادرار، خودش را تمیز نمیکند و برای مدفوع کردن نیز به دستشویی نمیرود و شلوارش را کثیف میکند. مادر با صحبت، تشویق و توضیحات مکرر، نتیجهای نداشته است. نیاز به راهکار عملی برای آموزش این مهارت به کودک است.
این مشکل در سن ۷ سالگی، معمولاً نشاندهنده ناتوانی در اجرای مهارتهای خودمراقبتی یا ناامیدی از انجام این کار است. تمرین و تشویق به تنهایی کافی نیست و نیاز به سیستم ساختاریافته دارد.
۱. بررسی دلایل زمینهای:
مشکل فیزیکی: از پزشک بپرسید که آیا مشکلی در سلامت بدنی (مثل ناراحتی در مسیر ادرار، درد یا ...) وجود دارد یا نه.
ترس یا احساس ناامنی: ممکن است از دستشویی بترسد (مثلاً از صدای آب یا ...). در این صورت، باید با تدریج و در محیط امن آن را معرفی کنید.
۲. سیستم گام به گام و قابل پیگیری:
تعریف چرخه انجام دستشویی: با کودک یک روند ساده و شفاف تعریف کنید:
۱. بعد از ادرار یا مدفوع، برو به دستشویی.
۲. دستهایت را با صابون بشوی.
۳. خودت را تمیز کن (با آب).
۴. شلوارت را اصلاح کن.
۵. دستهایت را دوباره بشوی.
تکنیک «چکلیست دستشویی»: یک لیست کوچک با عکس یا کلمه ساده («پیش از دستشویی»، «شستن دست»، «تمیز کردن»، «شلوار»، «تمیز شدن») در دستشویی بچسبانید و هر بار که کودک انجام میدهد، یک چکمیکنید.
۳. تقویت مثبت (با تمرکز بر عمل):
تقویت مثبت و فوری: هر بار که کودک یک مرحله را انجام دهد (مثلاً دستشویی رفت)، فوراً تشویق کنید: «عالی بود! دستشویی رفتی و دستهات تمیز شد.»
سیستم جایزهای ساده: اگر یک روز کامل دستشویی کرد (هر دو بار)، یک تیک بگذارید. بعد از ۳ روز موفق، جایزه کوچک (مثلاً یک کتاب جدید یا یک بازی) بدهید.
۴. کاهش تنش و ایجاد احساس کنترل:
به کودک بگویید: «تو میتونی این کار رو یاد بگیری. من همیشه اینجا هستم تا کمکت کنم.»
اگر دستشویی را نکرد، او سرزنش کنید، بلکه بگویید: «این بار نتونستی، اما فردا میتونی.»
۵. از همه اعضای خانواده بخواهید از این روند حمایت کنند. اگر دیگران در خانواده از او ناراحت شدند، مادر باید حمایت کند و نشان دهد که این اشتباه نیست، بلکه یک چالش است.
#مهارت_خودمراقبتی #دستشویی_کودک #تربیت_مثبت #کودک_۷ساله
۷:۳۶
آیا خواندن آیات قرآن به صورت حفظی (بدون نگاه کردن به مصحف) از نظر شرعی برای تلاوت یا کسب ثواب معتبر و قابل قبول است؟
خواندن آیات قرآن کریم به صورت حفظی کاملاً صحیح، معتبر و مورد قبول است و قطعاً از نظر شرعی ثواب تلاوت را در پی دارد.
۱. تفاوت حفظ و تلاوت از روی مصحف:
از نظر پاداش و فضیلت، تلاوت قرآن چه با نگاه کردن به متن (از روی مصحف) و چه از حفظ، هر دو قرائت محسوب شده و مصداق فرمایش پیامبر (صلواتاللهسلامهعلیه) هستند که هر حرف ۱۰ حسنه پاداش دارد.
۲. فضیلت حافظان:
قرآن کریم به حافظان جایگاه ویژهای میدهد. در روایات آمده است که حافظان درجات بالایی در بهشت خواهند داشت و قرآن روز قیامت شفیع آنها خواهد بود.
۳. مسائل مربوط به طهارت:
تلاوت قرآن از حفظ به کسی که در حال حیض، نفاس یا جُنُب است، بدون اشکال جایز است، در حالی که مس کردن مستقیم قرآن بدون وضو جایز نیست. این مورد یکی از مزایای حفظ کردن قرآن در شرایط عدم طهارت است.
۴. تأکید بر تجوید:
مهمتر از نگاه کردن به مصحف، رعایت قواعد تجویدی و قرائت صحیح حروف (مخرج و صفات حروف) است. حفظ بودن آیات نباید باعث شتابزدگی یا اشتباه در تلفظ شود.
#تلاوت_قرآن #حفظ_قرآن #احکام_عبادی #فضیلت_قرآن
۷:۴۰