م
روز ترمیمِ خشمِ شبپنج اصلاح پیشنهادی به حاکمیت جهت مداخلۀ ارتباطی در بزنگاه آتشبس
ادامه از قسمت اول
سفر هیجانی مخاطبخشم، بهطور مستقیم به غرور متصل نمیشود و در یک تودۀ هیجانیِ خشمگین و آشفته، امکان تزریق پایدار احساسات مثبت وجود ندارد. مداخلۀ مؤثر مستلزم طراحی یک مسیر هیجانی مرحلهبندیشده است:در گام نخست، باید خشم موجود بهصورت کامل و هدفمند به سوی دشمن جهتدهی شود.همزمان، مناسک و قالبهای جمعی برای ابراز مجدد خشم و بازتولید بیاعتمادی نسبت به دشمن طراحی و فعال گردد. دشمن، همان دشمن است، و پیام مردم به دشمن همچنان اهمیت دارد.در ادامه، بازخوانی روزهای جنگ با تأکید بر نقاط اعمال قدرت، تحقیر و واردسازی هزینه به دشمن، میتواند به تثبیت این جهتگیری کمک کند. همچنین، روایتپردازی متمرکز بر پروندههای شاخص و نمادین: شکستن کمر هواپیمای آواکس، یا شکست سنگینی در اصفهان، یا شکار جنگندههای پیشرفته دشمن، و...در نهایت، از دل «اعجاب» برآمده از این فرایند روایی، میتوان بهتدریج پلی به سوی غرور ملی ایجاد کرد.
ادب کردن بچه پرروبخشی از خشم شکلگرفته پیرامون خبر آتشبس، ریشه در ادراک «گستاخی دشمن» و بهویژه کنشهای نمادین شخص ترامپ است. مانند آنچه در فیلم سینمایی «دیدن این فیلم جرم است» میبینیم، حتی اگر افکار عمومی با عقلانیت نظام کنار بیاید، دلش رضا نمیدهد بدون آنکه شاخ ترامپ بشکند، معرکه فیصله یابد. ایران دوست دارد، ولو برای یک لحظه، ترامپ علناً چک بخورد. نیاز به «نشانۀ تنبیه» یک مؤلفۀ ادراکی تعیینکننده در فرایند اقناع است. این همان چیزی است که ترامپ در نمایش آن بسیار خسیس است. پس چگونه این تمایل بهحق را، نه حذف، که مدیریت و ارضا کنیم؟ راهکار پیشنهادی، بازنمایی نظاممند «تصویر تحقیرشدۀ ترامپ» در میدان ادراک جهانی است. بهرهگیری از محتوای تولیدشده توسط کاربران بینالمللی، تحلیلگران و حتی برخی جریانهای انتقادی درون آمریکا، که به تبیین عقبنشینی، تناقضگویی یا ناکامیهای او پرداختهاند، میتواند کارکردی جایگزین برای این نیاز ایفا کند. با توجه به آنکه عموم علاقهمندان خارجی مقاومت و ایران، عظمت عقبنشینی ترامپ را درک کردهاند، ترجمه، برجستهسازی و بازنشر محتواهای تحسین ایران و تمسخر ترامپ، به بازسازی احساس «برقراری توازن نمادین» کمک خواهد کرد. در این چارچوب، افکار عمومی نه از مسیر ادعای مستقیم، بلکه از رهگذر مشاهدۀ بازتابهای بیرونی، به ادراک تعدیلشدهای از وضعیت دشمن دست مییابد؛ ادراکی که میتواند بخشی از خشم انباشته را تخلیه و آن را در مسیر قابلکنترلتری هدایت کند.
رسانه دقیق استمدرسۀ علوم رسانهای «دقیقه»
ادامه از قسمت اول
سفر هیجانی مخاطبخشم، بهطور مستقیم به غرور متصل نمیشود و در یک تودۀ هیجانیِ خشمگین و آشفته، امکان تزریق پایدار احساسات مثبت وجود ندارد. مداخلۀ مؤثر مستلزم طراحی یک مسیر هیجانی مرحلهبندیشده است:در گام نخست، باید خشم موجود بهصورت کامل و هدفمند به سوی دشمن جهتدهی شود.همزمان، مناسک و قالبهای جمعی برای ابراز مجدد خشم و بازتولید بیاعتمادی نسبت به دشمن طراحی و فعال گردد. دشمن، همان دشمن است، و پیام مردم به دشمن همچنان اهمیت دارد.در ادامه، بازخوانی روزهای جنگ با تأکید بر نقاط اعمال قدرت، تحقیر و واردسازی هزینه به دشمن، میتواند به تثبیت این جهتگیری کمک کند. همچنین، روایتپردازی متمرکز بر پروندههای شاخص و نمادین: شکستن کمر هواپیمای آواکس، یا شکست سنگینی در اصفهان، یا شکار جنگندههای پیشرفته دشمن، و...در نهایت، از دل «اعجاب» برآمده از این فرایند روایی، میتوان بهتدریج پلی به سوی غرور ملی ایجاد کرد. ادب کردن بچه پرروبخشی از خشم شکلگرفته پیرامون خبر آتشبس، ریشه در ادراک «گستاخی دشمن» و بهویژه کنشهای نمادین شخص ترامپ است. مانند آنچه در فیلم سینمایی «دیدن این فیلم جرم است» میبینیم، حتی اگر افکار عمومی با عقلانیت نظام کنار بیاید، دلش رضا نمیدهد بدون آنکه شاخ ترامپ بشکند، معرکه فیصله یابد. ایران دوست دارد، ولو برای یک لحظه، ترامپ علناً چک بخورد. نیاز به «نشانۀ تنبیه» یک مؤلفۀ ادراکی تعیینکننده در فرایند اقناع است. این همان چیزی است که ترامپ در نمایش آن بسیار خسیس است. پس چگونه این تمایل بهحق را، نه حذف، که مدیریت و ارضا کنیم؟ راهکار پیشنهادی، بازنمایی نظاممند «تصویر تحقیرشدۀ ترامپ» در میدان ادراک جهانی است. بهرهگیری از محتوای تولیدشده توسط کاربران بینالمللی، تحلیلگران و حتی برخی جریانهای انتقادی درون آمریکا، که به تبیین عقبنشینی، تناقضگویی یا ناکامیهای او پرداختهاند، میتواند کارکردی جایگزین برای این نیاز ایفا کند. با توجه به آنکه عموم علاقهمندان خارجی مقاومت و ایران، عظمت عقبنشینی ترامپ را درک کردهاند، ترجمه، برجستهسازی و بازنشر محتواهای تحسین ایران و تمسخر ترامپ، به بازسازی احساس «برقراری توازن نمادین» کمک خواهد کرد. در این چارچوب، افکار عمومی نه از مسیر ادعای مستقیم، بلکه از رهگذر مشاهدۀ بازتابهای بیرونی، به ادراک تعدیلشدهای از وضعیت دشمن دست مییابد؛ ادراکی که میتواند بخشی از خشم انباشته را تخلیه و آن را در مسیر قابلکنترلتری هدایت کند. رسانه دقیق استمدرسۀ علوم رسانهای «دقیقه»۵:۴۷