روایت سوم| از اسارت نوعروس لامردی تا شهادت جوان غیور مُهری پشت گوشی به هقهق افتاده و آنقدر بلندبلند گریه میکند که پیش خود گفتم حتماً خانهاش بمباران شده و خانوادهاش شهید!! خب تازه داماد است دیگر؛ طاقت اسارت نوعروسش را ندارد و حسابی به هم ریخته. کمی که آرامتر میشود، میگوید از لامرد به مرز شلمچه رفتم، منتظر بودم تا همسرم هم که از کویت به سمت بصره آمده بود، به مرز برسد و بعد از یک ماه دوری با یکدیگر برگردیم به خانهمان؛ اما خبردار شدم اداره امنیه کویت او و برادرش را قبل از خروج از کشور بازداشت کرده! پدرش هم که مطلع شده و از کویت آمده بود لب مرز برای پیگیری وضعیت آنان، بازداشت شد! به دکتر موسوی بگو فقط به دادم برسد و از طریق مجلس و وزارت خارجه موضوع را پیگیری کند. میگویم خب جرمش چه بوده؟ شعاری؟ اقدامی؟ تماسی؟ مطلبی؟ پاسخ میدهد هیچ، بخدا هیچ؛ فاطمه را چه به سیاست؟! او حتی در یک کانال خبری ساده هم عضو نیست؛ چه رسد به تحلیل اخبار جنگ و انتقاد از حاکمان کویت؛ جرمش فقط ایرانی بودن است؛ همین و بس!شاید اگر فاطمه نوعروس از داستان همشهری دیگر خود مطلع بود، این ریسک را نمیکرد که به فکر رفتن به ایران بیفتد. سیده زهرا تنها جرمش آن بود که هنگام شنیدن خبر شهادت رهبر شیعیان جهان، یک استوری گذاشت: تصویری از قائد شهید امت به همراه آیه شریفه «انا لله و انا الیه راجعون». نه شعار سیاسی داده بود، نه کاری به جنگ داشت، نه علیه کشورهای عربی چیزی نوشته بود و نه به آمریکا و اسرائیل تاخت! فقط یک دل شکسته داشت که میخواست با نوشتن آیه استرجاع قدری تسلّی یابد. اما فردای آن روز، مأموران حکومت به درب خانهاش آمده و در حالی که همسر و دو فرزندش بیخبر بودند، او را با خود بردند. این بانوی مؤمنه، قریب به یک ماه در زندان اسیر بود و هنگامی که آزاد شد، او را تنها به مرز فرستادند؛ دور از همسر و فرزندانش. خودش تنها به ایران بازگشت و هنگامی که قدم به خاک پاک وطن در لامرد گذاشت، دکتر موسوی شخصاً به استقبالش رفت؛ حضوری پدرانه برای کسی که تنها جرمش، عشق به ولایت بود.و از همه تلختر داستان سید محمد الموسوی المُهری است که حالا دیگر حسابی وایرال شده؛ جوانی از خاندان موسوی در مُهر که از ۱۴ سالگی تا همین چندی قبل، در زندانهای رژیم بحرین بود. نه اهل اسلحه و مهمات بود، نه جنگ و عملیات نظامی؛ اما نیمی از عمرش را در حبس گذراند تا آنکه بالاخره آزاد شد؛ بلافاصله مادرش برایش خواستگاری رفت و عقد کرد، اما دیری نپایید که با آغاز جنگ ایران و آمریکا، دوباره او را دستگیر کردند و اینبار، آنقدر در زندانهای بحرین شکنجهاش کردند که پیکر بیجانش به خانواده تحویل شد. در مراسم یادبودش در حسینیه شهر مُهر، عموهای خاندان موسوی با عمامههای سبز ایستاده بوده و تأکید میکردند: «در خاندان موسوی شهادت چیز غریبی نیست».این سه روایت، فقط نوک کوه یخ است. باید از دیپورتهایی گفت که بدون اطلاع قبلی، خانوادهها را از خانه و زندگیشان آواره میکند. باید از مادران و فرزندانی گفت که یکی در ایران مانده، یکی در آن سوی آب، و نمیدانند کِی و چگونه دوباره همدیگر را ببینند؛ و باید از سرمایههایی گفت که مردم ما دهها سال در آن کشورها جان و عمر خود را دور از خانه و کاشانه گذاشتند تا به آن دست یابند، اما حالا یکشبه همه آنها به باد فنا رفته و توقیف میشود!سالهای مدیدی بود که مردمان شریف جنوب فارس با اهالی کشورهای عربزبان، در کنار هم و در آرامش کامل زندگی مسالمتآمیز داشتند. ازدواجهای مشترک، مراودات خانوادگی، تبادلات فرهنگی و مذهبی، تجارت گسترده و اقتصاد در همتنیده؛ از لامردیها در کویت و مُهریها در بحرین گرفته تا لاریها در امارات و گراشیها در قطر و ...؛ نه آنها از ایرانی بودن ما هراسی داشتند، و نه ما از عرب بودن آنها. اما صهیونیست خبیث و آمریکای جنایتکار با راهاندازی جنگ، حالا اتحاد مسلمانان را نشانه گرفته و همه چیز را به هم ریختهاند؛ متأسفانه کشورهای عربی هم تبدیل به سپر انسانی پادگانهای آمریکایی شدهاند و سران این کشورها هیچ اراده و استقلالی از خود نشان نمیدهند.از همین روست که دکتر سیدموسی موسوی نماینده مردم لامرد و مهر در مجلس شورای اسلامی در گفتگوی اخیر تلویزیونی خود که بهصورت زنده پخش میشد، از آزار و اذیت ایرانیهای مقیم کشورهای عربی بهشدت گلایه کرد و به سران کشورهای عربی قاطعانه هشدار داد: «*جنگ با پیروزی ایران تمام میشود و آینده منطقه متعلق به ماست. کاری نکنید که شما را بهعنوان ایالت ۵۱ آمریکا به حساب بیاوریم!*» و حالا بعد از این سه روایت، علت این هشدارها بهتر درک میشود. با روایت روزهای جنگ لامرد و مهر همراه باشید در کانال اطلاعرسانی نماینده مردم در مجلس بله https://ble.ir/drmoosavi_ir ایتا https://eitaa.com/drmoosavi_ir۱۱۴۱۱