#استراتژی_آمریکایی
بخش سوم: ما و #جنگ_ترکیبی
بسیاری از تحلیلگران معتقدند که حمله آمریکا و رژیم صهیونیستی به ایران در نهم اسفندماه ۱۴۰۴ را میتوان از منظر جنگ ترکیبی نیز بررسی کرد. در این درگیری، اقدامات نظامی تنها بخشی از راهبرد بود و همزمان از ابزارهای اطلاعاتی، رسانهای، دیپلماتیک و اقتصادی و همچنین تکنیک جنگ شناختی نیز برای افزایش فشار بر ایران استفاده شد.
در بعد نظامی، حملات هوایی و موشکی به برخی اهداف نظامی و زیرساختی، اصلیترین بخش عملیات را تشکیل میداد. اما همزمان، فضای اطلاعاتی و رسانهای نیز به میدان جنگ تبدیل شد. هر یک از طرفین تلاش کردند با انتشار تصاویر، بیانیهها و روایت های مختلف، افکار عمومی داخلی و بینالمللی را به نفع خود تحت تأثیر قرار دهند. به همین دلیل، بسیاری از تحلیلگران از این نبرد بهعنوان «جنگ روایتها» نیز یاد کردهاند. در این زمینه، کنشگری های آمریکا در استفاده از شبکه های فارسیزبان برای، به عنوان مثال بارزی شناخته میشود.در کنار این موارد، فشارهای سیاسی و دیپلماتیک نیز ادامه داشت. آمریکا در کنار عملیات نظامی(مثل محاصره دریایی)، از رایزنیهای دیپلماتیک(تلاش برای ارتباطگیری و مذاکره) و ابزارهای فشار اقتصادی برای افزایش هزینههای ادامه درگیری استفاده کرد.
همچنین، گزارشهایی از تلاش برای اخلال در سامانههای ارتباطی، عملیات سایبری و جنگ الکترونیک در جریان درگیری منتشر شد؛ (هرچند جزئیات بسیاری از این اقدامات بهطور رسمی تأیید نشده است.)
مجموعهی این اقدامات نشان میدهد که این جنگ تنها یک رویارویی نظامی نبود، بلکه در چندین حوزه بهصورت همزمان جریان داشت. به همین دلیل، برخی پژوهشگران و تحلیلگران معتقدند که این درگیری یکی از نمونههای قابل مطالعه برای مفهوم Hybrid Warfare در دنیای امروز ماست. زیرا در آن، ابزارهای مختلف قدرت بهصورت هماهنگ برای تأثیرگذاری بر تصمیمات و رفتار طرف مقابل به کار گرفته شدند.
اگر جنگ عراق نشان داد که آمریکا چگونه از ترکیب ابزارهای نظامی، اطلاعاتی و سیاسی در یک عملیات گسترده استفاده میکند، حمله آمریکا و رژیم صهیونیستی به ایران این الگو را در شرایطی جدید و با حضور پررنگتر ابزارهایی مانند جنگ سایبری، عملیات شناختی و نبرد روایتها به نمایش گذاشت.
پایان استراتژی دوم
#پرونده_ویژه@faezoun_thinktank
بخش سوم: ما و #جنگ_ترکیبیبسیاری از تحلیلگران معتقدند که حمله آمریکا و رژیم صهیونیستی به ایران در نهم اسفندماه ۱۴۰۴ را میتوان از منظر جنگ ترکیبی نیز بررسی کرد. در این درگیری، اقدامات نظامی تنها بخشی از راهبرد بود و همزمان از ابزارهای اطلاعاتی، رسانهای، دیپلماتیک و اقتصادی و همچنین تکنیک جنگ شناختی نیز برای افزایش فشار بر ایران استفاده شد.
در بعد نظامی، حملات هوایی و موشکی به برخی اهداف نظامی و زیرساختی، اصلیترین بخش عملیات را تشکیل میداد. اما همزمان، فضای اطلاعاتی و رسانهای نیز به میدان جنگ تبدیل شد. هر یک از طرفین تلاش کردند با انتشار تصاویر، بیانیهها و روایت های مختلف، افکار عمومی داخلی و بینالمللی را به نفع خود تحت تأثیر قرار دهند. به همین دلیل، بسیاری از تحلیلگران از این نبرد بهعنوان «جنگ روایتها» نیز یاد کردهاند. در این زمینه، کنشگری های آمریکا در استفاده از شبکه های فارسیزبان برای، به عنوان مثال بارزی شناخته میشود.در کنار این موارد، فشارهای سیاسی و دیپلماتیک نیز ادامه داشت. آمریکا در کنار عملیات نظامی(مثل محاصره دریایی)، از رایزنیهای دیپلماتیک(تلاش برای ارتباطگیری و مذاکره) و ابزارهای فشار اقتصادی برای افزایش هزینههای ادامه درگیری استفاده کرد. همچنین، گزارشهایی از تلاش برای اخلال در سامانههای ارتباطی، عملیات سایبری و جنگ الکترونیک در جریان درگیری منتشر شد؛ (هرچند جزئیات بسیاری از این اقدامات بهطور رسمی تأیید نشده است.) مجموعهی این اقدامات نشان میدهد که این جنگ تنها یک رویارویی نظامی نبود، بلکه در چندین حوزه بهصورت همزمان جریان داشت. به همین دلیل، برخی پژوهشگران و تحلیلگران معتقدند که این درگیری یکی از نمونههای قابل مطالعه برای مفهوم Hybrid Warfare در دنیای امروز ماست. زیرا در آن، ابزارهای مختلف قدرت بهصورت هماهنگ برای تأثیرگذاری بر تصمیمات و رفتار طرف مقابل به کار گرفته شدند. اگر جنگ عراق نشان داد که آمریکا چگونه از ترکیب ابزارهای نظامی، اطلاعاتی و سیاسی در یک عملیات گسترده استفاده میکند، حمله آمریکا و رژیم صهیونیستی به ایران این الگو را در شرایطی جدید و با حضور پررنگتر ابزارهایی مانند جنگ سایبری، عملیات شناختی و نبرد روایتها به نمایش گذاشت.پایان استراتژی دوم
#پرونده_ویژه
@faezoun_thinktank۵