#استراتژی_آمریکایی
بخش دوم: اهرم فشار بر روی عراق #Maximum_pressure
نمونهای که بسیاری از پژوهشگران آن را پیشزمینهی تاریخی مفهوم «فشار حداکثری» میدانند، سیاست آمریکا متحدین اون علیه عراق پس از اشغال کویت در سال ۱۹۹۰ است.
در اوت ۱۹۹۰، عراق به رهبری صدام حسین کویت را اشغال کرد. در واکنش، شورای امنیت سازمان ملل مجموعهای از شدیدترین تحریمهای اقتصادی تاریخ معاصر را تصویب کرد.* صادرات نفت عراق متوقف شد، داراییهای این کشور مسدود گردید، تجارت خارجی به شدت محدود شد و بازرسیهای گسترده تسلیحاتی آغاز شد.*
پس از پایان جنگ خلیج فارس در سال ۱۹۹۱ نیز این تحریمها ادامه یافت و هدف آنها، وادار کردن عراق به خلع سلاح، همکاری با بازرسان سازمان ملل و اجرای کامل قطعنامههای شورای امنیت بود.
در این دوره،* آمریکا علاوه بر حمایت از تحریمهای سازمان ملل، حضور نظامی خود را در خلیج فارس حفظ کرد*، مناطق پرواز ممنوع را بر فراز شمال و جنوب عراق ایجاد نمود و بارها به حملات محدود علیه اهداف عراقی دست زد. در نتیجه، عراق بهطور همزمان تحت فشار اقتصادی، سیاسی، نظامی و دیپلماتیک قرار گرفت.
️ اما این تمام ماجرای سقوط صدام نیست. شاید بتوان استفاده از سیاست فشار حداکثری را بهعنوان راهبردی برای پایاندهی به حکومت صدام دانست، اما آنچه که حائز اهمیت است، استفادهی ایالات متحدهی آمریکا و نیروهای مؤتلف، بر سر چنین سیاستی، برای به کنترل درآوردن حکومتی مثل حکومت صدام است. در واقع اجرای این استراتژی، میتواند از دید آمریکایی، تحت کنترل درآوردن قدرت منطقهای سرکش را در بر داشته باشد و چهبسا در راستای حذف آن قدرت برآید، یا به صورت حملهی نظامی، و یا با راهبردی غیر مستقیم اما با اعمال فشار حداکثری.
باید بدانیم که لزوما هدف این استراتژی براندازی حکومت مقابل نیست، بلکه تغییر محاسبات فرد مقابل در راستای قرارگیری تحت کنترل ابرقدرتی مثل ایالات متحدهی آمریکاست.از این منظر، بررسی Maximum pressure به عنوان سیاستی که همواره در پی جلوگیری از روی کار آمدن قدرتی منطقهای است قابل بررسی است.
مستند پیشنهادی: سقوط صدام مستند پیشنهادی: جنگ خلیج فارس
ادامه دارد...
#پرونده_ویژه@faezoun_thinktank
بخش دوم: اهرم فشار بر روی عراق #Maximum_pressure نمونهای که بسیاری از پژوهشگران آن را پیشزمینهی تاریخی مفهوم «فشار حداکثری» میدانند، سیاست آمریکا متحدین اون علیه عراق پس از اشغال کویت در سال ۱۹۹۰ است.در اوت ۱۹۹۰، عراق به رهبری صدام حسین کویت را اشغال کرد. در واکنش، شورای امنیت سازمان ملل مجموعهای از شدیدترین تحریمهای اقتصادی تاریخ معاصر را تصویب کرد.* صادرات نفت عراق متوقف شد، داراییهای این کشور مسدود گردید، تجارت خارجی به شدت محدود شد و بازرسیهای گسترده تسلیحاتی آغاز شد.*
پس از پایان جنگ خلیج فارس در سال ۱۹۹۱ نیز این تحریمها ادامه یافت و هدف آنها، وادار کردن عراق به خلع سلاح، همکاری با بازرسان سازمان ملل و اجرای کامل قطعنامههای شورای امنیت بود. در این دوره،* آمریکا علاوه بر حمایت از تحریمهای سازمان ملل، حضور نظامی خود را در خلیج فارس حفظ کرد*، مناطق پرواز ممنوع را بر فراز شمال و جنوب عراق ایجاد نمود و بارها به حملات محدود علیه اهداف عراقی دست زد. در نتیجه، عراق بهطور همزمان تحت فشار اقتصادی، سیاسی، نظامی و دیپلماتیک قرار گرفت.️ اما این تمام ماجرای سقوط صدام نیست. شاید بتوان استفاده از سیاست فشار حداکثری را بهعنوان راهبردی برای پایاندهی به حکومت صدام دانست، اما آنچه که حائز اهمیت است، استفادهی ایالات متحدهی آمریکا و نیروهای مؤتلف، بر سر چنین سیاستی، برای به کنترل درآوردن حکومتی مثل حکومت صدام است. در واقع اجرای این استراتژی، میتواند از دید آمریکایی، تحت کنترل درآوردن قدرت منطقهای سرکش را در بر داشته باشد و چهبسا در راستای حذف آن قدرت برآید، یا به صورت حملهی نظامی، و یا با راهبردی غیر مستقیم اما با اعمال فشار حداکثری. باید بدانیم که لزوما هدف این استراتژی براندازی حکومت مقابل نیست، بلکه تغییر محاسبات فرد مقابل در راستای قرارگیری تحت کنترل ابرقدرتی مثل ایالات متحدهی آمریکاست.از این منظر، بررسی Maximum pressure به عنوان سیاستی که همواره در پی جلوگیری از روی کار آمدن قدرتی منطقهای است قابل بررسی است. مستند پیشنهادی: سقوط صدام مستند پیشنهادی: جنگ خلیج فارسادامه دارد...
#پرونده_ویژه
@faezoun_thinktank۴۳