#استراتژی_آمریکایی
استراتژی رهبری از پشت (Lead from behind)
بخش اول: بررسی ابعاد نظری #Lead_From_Behind
Lead From Behind یا «رهبری از پشت» به رویکردی در سیاست خارجی آمریکا گفته میشود که در آن، ایالات متحده به جای ایفای نقش مستقیم و پررنگ در عملیات نظامی، تلاش میکند با هدایت، هماهنگی و پشتیبانی از متحدان خود، اهداف راهبردیاش را دنبال کند. در این رویکرد، آمریکا همچنان نقش رهبر ائتلاف را حفظ میکند، اما اجرای بخش عمده عملیات را به کشورهای همپیمان و یا نیروهای محلی واگذار میکند.
اصطلاح Lead from Behind بیش از همه با سیاست خارجی دولت باراک اوباما شناخته میشود و پس از مداخلهی ناتو در لیبی در سال ۲۰۱۱ وارد ادبیات روابط بینالملل شد. این مفهوم را نمیتوان یک دکترین مدون برای پیشبرد اهداف خاص دولت ایالات متحده دانست، بلکه به کارگیری نوعی سیاست کلی است که چارچوب خاصی از منش سیاسی را در بر دارد.
در عین حال بسیاری از پژوهشگران آن را بیانگر تغییری در شیوهی مداخلهی آمریکا پس از تجربههای پرهزینهی افغانستان و عراق میدانند.هدف اصلی این استراتژی و دلیل استفاده از آن توسط آمریکا، کاهش هزینههای انسانی، مالی و سیاسی مداخلات مستقیم آمریکا است، در حالی که حفظ نفوذ و توان رهبری آن در نظام بینالملل بر جای خود باقی است. در این چارچوب، آمریکا معمولاً اطلاعات و شناسایی، پشتیبانی لجستیکی، توان هوایی، آموزش نیروها، هماهنگی سیاسی و دیپلماتیک و گاه بخشی از توان نظامی را فراهم میکند، اما تلاش میکند بار اصلی عملیات بر دوش شرکای منطقهای یا اعضای ائتلاف باشد.
اما بهکارگیری این استراتژی چه کاربردی برای متحدین آمریکا دارد؟ تقسیم کار میان اعضای یک ائتلاف باعث میشود که احساس مالکیت متحدین نسبت به عملیات بیشتر شود، علاوهبر اینکه حضور در یک ائتلاف، تأمین منافع آن ها را نیز در بر دارد.
اگر از منظر روانشناسی سیاسی نیز این راهبرد را بررسی کنیم، میتوان «رهبری از پشت» را سبکی از رهبری و مدیریت ادراک دانست، نه یک استراتژی نظامی صرف. در بعد مدیریت ادراک، میتوان گفت که آمریکا تلاش میکند تصویر خاصی از مداخلهی خود در بعد جهانی القا کند: ۱. بروز مداخله در قالب یک ائتلاف بینالمللی: در این تصویر تصور میشود که همپیمانان آمریکا با تصمیم خود مداخله نظامی را منطقی میپندارند، درحالی که مسلما رهبری آمریکا بر ائتلاف محفوظ است، و منافع آن در کنار منافع متحدین مبنا قرار داده میشود. ۲. افزایش مشروعیت: حضور کشورهایدیگر و ساختن چهرهای بینالمللی از مداخله، افکار عمومی را در راستای تایید آن قرار میدهد.
ادامه دارد...
#پرونده_ویژه@faezoun_thinktank
استراتژی رهبری از پشت (Lead from behind)
بخش اول: بررسی ابعاد نظری #Lead_From_Behind Lead From Behind یا «رهبری از پشت» به رویکردی در سیاست خارجی آمریکا گفته میشود که در آن، ایالات متحده به جای ایفای نقش مستقیم و پررنگ در عملیات نظامی، تلاش میکند با هدایت، هماهنگی و پشتیبانی از متحدان خود، اهداف راهبردیاش را دنبال کند. در این رویکرد، آمریکا همچنان نقش رهبر ائتلاف را حفظ میکند، اما اجرای بخش عمده عملیات را به کشورهای همپیمان و یا نیروهای محلی واگذار میکند. اصطلاح Lead from Behind بیش از همه با سیاست خارجی دولت باراک اوباما شناخته میشود و پس از مداخلهی ناتو در لیبی در سال ۲۰۱۱ وارد ادبیات روابط بینالملل شد. این مفهوم را نمیتوان یک دکترین مدون برای پیشبرد اهداف خاص دولت ایالات متحده دانست، بلکه به کارگیری نوعی سیاست کلی است که چارچوب خاصی از منش سیاسی را در بر دارد. در عین حال بسیاری از پژوهشگران آن را بیانگر تغییری در شیوهی مداخلهی آمریکا پس از تجربههای پرهزینهی افغانستان و عراق میدانند.هدف اصلی این استراتژی و دلیل استفاده از آن توسط آمریکا، کاهش هزینههای انسانی، مالی و سیاسی مداخلات مستقیم آمریکا است، در حالی که حفظ نفوذ و توان رهبری آن در نظام بینالملل بر جای خود باقی است. در این چارچوب، آمریکا معمولاً اطلاعات و شناسایی، پشتیبانی لجستیکی، توان هوایی، آموزش نیروها، هماهنگی سیاسی و دیپلماتیک و گاه بخشی از توان نظامی را فراهم میکند، اما تلاش میکند بار اصلی عملیات بر دوش شرکای منطقهای یا اعضای ائتلاف باشد. اما بهکارگیری این استراتژی چه کاربردی برای متحدین آمریکا دارد؟ تقسیم کار میان اعضای یک ائتلاف باعث میشود که احساس مالکیت متحدین نسبت به عملیات بیشتر شود، علاوهبر اینکه حضور در یک ائتلاف، تأمین منافع آن ها را نیز در بر دارد. اگر از منظر روانشناسی سیاسی نیز این راهبرد را بررسی کنیم، میتوان «رهبری از پشت» را سبکی از رهبری و مدیریت ادراک دانست، نه یک استراتژی نظامی صرف. در بعد مدیریت ادراک، میتوان گفت که آمریکا تلاش میکند تصویر خاصی از مداخلهی خود در بعد جهانی القا کند: ۱. بروز مداخله در قالب یک ائتلاف بینالمللی: در این تصویر تصور میشود که همپیمانان آمریکا با تصمیم خود مداخله نظامی را منطقی میپندارند، درحالی که مسلما رهبری آمریکا بر ائتلاف محفوظ است، و منافع آن در کنار منافع متحدین مبنا قرار داده میشود. ۲. افزایش مشروعیت: حضور کشورهایدیگر و ساختن چهرهای بینالمللی از مداخله، افکار عمومی را در راستای تایید آن قرار میدهد.ادامه دارد...
#پرونده_ویژه
@faezoun_thinktank۴