#استراتژی_آمریکایی
بخش سوم: بیشترین فشارها بر روی ایران #Maximum_pressure
اصطلاح Maximum Pressure بهطور رسمی در دورهی اول ریاست جمهوری ترامپ وارد ادبیات سیاست خارجی آمریکا شد. پس از خروج آمریکا از برجام بر خلاف تعهداتش، در سال ۲۰۱۸ دولت ترامپ راهبردی را آغاز کرد که خود آن را «کارزار فشار حداکثری» نامید.
در این چارچوب، تحریمهای تعلیقشده دوباره برقرار شدند و تحریمهای جدیدی نیز علیه بخشهای مختلف اقتصاد ایران اعمال شد. صادرات نفت، بانک مرکزی، شبکه بانکی، کشتیرانی، صنایع فلزی، شرکتهای وابسته و اشخاص حقیقی و حقوقی هدف تحریم قرار گرفتند. علاوهبر این، آمریکا با استفاده از تحریمهای ثانویه، شرکتها و دولتهای دیگر را نیز تحت فشار قرار داد تا همکاری اقتصادی خود با ایران را کاهش دهند.
در کنار ابزارهای اقتصادی، دولت ترامپ از فشار دیپلماتیک، تهدید نظامی، افزایش حضور نظامی در خلیج فارس و تلاش برای انزوای سیاسی ایران نیز استفاده کرد. هدف اعلامشدهی این سیاست، وادار کردن ایران به پذیرش توافقی دیگر بود که علاوه بر برنامهی هستهای، موضوعاتی مانند برنامهی موشکی و سیاستهای منطقهای را نیز در بر بگیرد.
اعمال فشار حداکثری و تحریمهای مختلف از چند وجه بر ایران، طبق آنچه که بهعنوان هدف این استراتژی مطرح شد، با قصد قرارگیری ایران در سطحی از دیپلماسی اجبار شکل گرفت، که بتواند آن را وادار به پذیرش معاهداتی یکطرفه کند.
در سطحی تحلیلی، میتوان این اقدام را بهعنوان کنشی شناخت که اعمال محدودیت علیه ایران را، حتی پس از پذیرش تهدیدات رها نمیکند، چراکه هدف او تغییر محاسبهی ایران، و تحت کنترل گرفتن اقدامات اوست. نه رسیدن به سطحی از صلح متقابل، بلکه جلوگیری از تبدیل ایران به یک قدرت منطقهای.
مستند پیشنهادی: پشت پردهی برجام
پایان استراتژی پنجم
#پرونده_ویژه@faezoun_thinktank
بخش سوم: بیشترین فشارها بر روی ایران #Maximum_pressure اصطلاح Maximum Pressure بهطور رسمی در دورهی اول ریاست جمهوری ترامپ وارد ادبیات سیاست خارجی آمریکا شد. پس از خروج آمریکا از برجام بر خلاف تعهداتش، در سال ۲۰۱۸ دولت ترامپ راهبردی را آغاز کرد که خود آن را «کارزار فشار حداکثری» نامید. در این چارچوب، تحریمهای تعلیقشده دوباره برقرار شدند و تحریمهای جدیدی نیز علیه بخشهای مختلف اقتصاد ایران اعمال شد. صادرات نفت، بانک مرکزی، شبکه بانکی، کشتیرانی، صنایع فلزی، شرکتهای وابسته و اشخاص حقیقی و حقوقی هدف تحریم قرار گرفتند. علاوهبر این، آمریکا با استفاده از تحریمهای ثانویه، شرکتها و دولتهای دیگر را نیز تحت فشار قرار داد تا همکاری اقتصادی خود با ایران را کاهش دهند.در کنار ابزارهای اقتصادی، دولت ترامپ از فشار دیپلماتیک، تهدید نظامی، افزایش حضور نظامی در خلیج فارس و تلاش برای انزوای سیاسی ایران نیز استفاده کرد. هدف اعلامشدهی این سیاست، وادار کردن ایران به پذیرش توافقی دیگر بود که علاوه بر برنامهی هستهای، موضوعاتی مانند برنامهی موشکی و سیاستهای منطقهای را نیز در بر بگیرد.
اعمال فشار حداکثری و تحریمهای مختلف از چند وجه بر ایران، طبق آنچه که بهعنوان هدف این استراتژی مطرح شد، با قصد قرارگیری ایران در سطحی از دیپلماسی اجبار شکل گرفت، که بتواند آن را وادار به پذیرش معاهداتی یکطرفه کند.
در سطحی تحلیلی، میتوان این اقدام را بهعنوان کنشی شناخت که اعمال محدودیت علیه ایران را، حتی پس از پذیرش تهدیدات رها نمیکند، چراکه هدف او تغییر محاسبهی ایران، و تحت کنترل گرفتن اقدامات اوست. نه رسیدن به سطحی از صلح متقابل، بلکه جلوگیری از تبدیل ایران به یک قدرت منطقهای. مستند پیشنهادی: پشت پردهی برجامپایان استراتژی پنجم
#پرونده_ویژه
@faezoun_thinktank۷