#استراتژی_آمریکاییاستراتژی اول: مرد دیوانه ( The Madman Theory)
بخش اول: بررسی بعد نظری استراتژی #مرد_دیوانه
در روابط بینالملل، همیشه قدرت نظامی تعیینکننده نیست. گاهی مهمتر از قدرت واقعی، تصور طرف مقابل از میزان آمادگی شما برای استفاده از قدرت است.
نظریهی مرد دیوانه، تصور فرد مقابل در کنشگری های سیاسی را مد نظر قرار میدهد و با طراحی کنش هایی غیر قابل پیشبینی و حتی افراطی در تلاش است تا واکنش های مقابل مربوط به آن را تحت کنترل درآورد.
به کارگیری این استراتژی بیشتر با رئیس جمهور اسبق آمریکا، ریچارد نیکسون، شناخته میشود. اما ریشههای تئوریک این نظریه را میتوان در آثار اندیشمندان سیاسی مثل توماس شلینگ و هرمن کان بررسی کرد.
شلینگ در کتاب «Arms and influence» توضیح میدهد که یکی از راه های افزایش اعتبار تهدید و اعمال قدرت در سیاست خارجی، این است که رهبر سیاسی در شرایط بحرانی دست به اقداماتی بزند که غیرعقلانی شناخته میشوند. به طوری که با ایجاد ابهام در فهم طرف مقابل از میزان اختیارات، او را وادار به عقبنشینی میکند.
مفهومی که هرمن کان آن را مد نظرقرار میدهد نیز سطوح افزایش تنش را در مثالی مثل «نردبان» توضیح میدهد و مراحل افزایش آن را در عقبنشینی فرد مقابل مؤثر میداند. به طوری که هرچقدر نوع رفتار تنشآمیز و غیرقابل پیشبینیتر به نظر بیاید، «اجتناب» و عقبنشینی را واضحترین راه ممکن در نظر فرد مقابل به شمار میآورد. 🪜
این نظریه با انتقاد های قابل توجهی نیز روبهروست. اما آنچه که آن را دارای اهمیت میکند این است که بهکارگیری این روش چنین فرضی را مبنا قرار میدهد: موفقیت به کارگیری مرد دیوانه، بیش از آنکه به قدرت نظامی وابسته باشد، به باورپذیر بودن تهدید، شرایط سیاسی، شناخت متقابل بازیگران و نحوهی مدیریت بحران مربوط است.
ادامه دارد...
#پرونده_ویژه@faezoun_thinktank
بخش اول: بررسی بعد نظری استراتژی #مرد_دیوانه در روابط بینالملل، همیشه قدرت نظامی تعیینکننده نیست. گاهی مهمتر از قدرت واقعی، تصور طرف مقابل از میزان آمادگی شما برای استفاده از قدرت است.نظریهی مرد دیوانه، تصور فرد مقابل در کنشگری های سیاسی را مد نظر قرار میدهد و با طراحی کنش هایی غیر قابل پیشبینی و حتی افراطی در تلاش است تا واکنش های مقابل مربوط به آن را تحت کنترل درآورد.
به کارگیری این استراتژی بیشتر با رئیس جمهور اسبق آمریکا، ریچارد نیکسون، شناخته میشود. اما ریشههای تئوریک این نظریه را میتوان در آثار اندیشمندان سیاسی مثل توماس شلینگ و هرمن کان بررسی کرد.
شلینگ در کتاب «Arms and influence» توضیح میدهد که یکی از راه های افزایش اعتبار تهدید و اعمال قدرت در سیاست خارجی، این است که رهبر سیاسی در شرایط بحرانی دست به اقداماتی بزند که غیرعقلانی شناخته میشوند. به طوری که با ایجاد ابهام در فهم طرف مقابل از میزان اختیارات، او را وادار به عقبنشینی میکند. مفهومی که هرمن کان آن را مد نظرقرار میدهد نیز سطوح افزایش تنش را در مثالی مثل «نردبان» توضیح میدهد و مراحل افزایش آن را در عقبنشینی فرد مقابل مؤثر میداند. به طوری که هرچقدر نوع رفتار تنشآمیز و غیرقابل پیشبینیتر به نظر بیاید، «اجتناب» و عقبنشینی را واضحترین راه ممکن در نظر فرد مقابل به شمار میآورد. 🪜
این نظریه با انتقاد های قابل توجهی نیز روبهروست. اما آنچه که آن را دارای اهمیت میکند این است که بهکارگیری این روش چنین فرضی را مبنا قرار میدهد: موفقیت به کارگیری مرد دیوانه، بیش از آنکه به قدرت نظامی وابسته باشد، به باورپذیر بودن تهدید، شرایط سیاسی، شناخت متقابل بازیگران و نحوهی مدیریت بحران مربوط است.ادامه دارد...
#پرونده_ویژه
@faezoun_thinktank۹