#استراتژی_آمریکاییاستراتژی دوم: جنگ ترکیبی (Hybrid Warfare)
بخش اول: بررسی بعد نظری استراتژی #جنگ_ترکیبی
جنگ ترکیبی یا Hybrid Warfare یکی از مهمترین مفاهیم در مطالعات امنیتی و روابط بینالملل معاصر است. این مفهوم به نوعی از جنگ اشاره دارد که در آن یک دولت یا بازیگر سیاسی، بهجای تکیه بر یک ابزار مشخص، از ترکیبی از ابزارهای نظامی و غیرنظامی برای دستیابی به اهداف خود استفاده میکند.
در این نوع جنگ، حملات نظامی تنها بخشی از راهبرد هستند و همزمان از ابزارهایی مانند عملیات سایبری، جنگ اطلاعاتی، عملیات روانی، جنگ رسانهای، فشار اقتصادی، تحریم، دیپلماسی و عملیات اطلاعاتی استفاده میشود.
نظریهی جنگ ترکیبی در دههی ۲۰۰۰ توسط فرانک هافمن مطرح شد. او معتقد بود که جنگهای قرن بیست و یکم دیگر شبیه جنگهای کلاسیک گذشته نیستند. زیرا مرز میان جنگ و صلح، و همچنین میان ابزارهای نظامی و غیرنظامی، تا حد زیادی از بین رفته است. به همین دلیل، دولتها تلاش میکنند با هماهنگ کردن چندین ابزار قدرت، توان تصمیمگیری و مقاومت طرف مقابل را تضعیف کنند.
یکی از ویژگیهای مهم جنگ ترکیبی، نگاه چندجانبه در استفاده از ابزارها است. به این معنا که هیچیک از ابزارها بهتنهایی تعیینکننده نیستند، بلکه اثر اصلی زمانی ایجاد میشود که همه آنها بهصورت همزمان و هماهنگ به کار گرفته شوند. از دیدگاه نظریهپردازان، هدف اصلی جنگ ترکیبی تنها شکست نظامی دشمن نیست؛ بلکه تغییر رفتار، کاهش توان تصمیمگیری و فرسایش ارادهی سیاسی و اجتماعی اوست. به همین دلیل، بسیاری از پژوهشگران جنگ ترکیبی را یکی از ویژگیهای اصلی منازعات قرن بیست و یکم میدانند؛ زیرا در این نوع جنگ، میدان نبرد فقط جغرافیا نیست، بلکه فضای سایبری، رسانهها، اقتصاد و افکار عمومی نیز به بخشی از میدان درگیری تبدیل میشوند.
ادامه دارد...
#پرونده_ویژه@faezoun_thinktank
بخش اول: بررسی بعد نظری استراتژی #جنگ_ترکیبی جنگ ترکیبی یا Hybrid Warfare یکی از مهمترین مفاهیم در مطالعات امنیتی و روابط بینالملل معاصر است. این مفهوم به نوعی از جنگ اشاره دارد که در آن یک دولت یا بازیگر سیاسی، بهجای تکیه بر یک ابزار مشخص، از ترکیبی از ابزارهای نظامی و غیرنظامی برای دستیابی به اهداف خود استفاده میکند. در این نوع جنگ، حملات نظامی تنها بخشی از راهبرد هستند و همزمان از ابزارهایی مانند عملیات سایبری، جنگ اطلاعاتی، عملیات روانی، جنگ رسانهای، فشار اقتصادی، تحریم، دیپلماسی و عملیات اطلاعاتی استفاده میشود. نظریهی جنگ ترکیبی در دههی ۲۰۰۰ توسط فرانک هافمن مطرح شد. او معتقد بود که جنگهای قرن بیست و یکم دیگر شبیه جنگهای کلاسیک گذشته نیستند. زیرا مرز میان جنگ و صلح، و همچنین میان ابزارهای نظامی و غیرنظامی، تا حد زیادی از بین رفته است. به همین دلیل، دولتها تلاش میکنند با هماهنگ کردن چندین ابزار قدرت، توان تصمیمگیری و مقاومت طرف مقابل را تضعیف کنند. یکی از ویژگیهای مهم جنگ ترکیبی، نگاه چندجانبه در استفاده از ابزارها است. به این معنا که هیچیک از ابزارها بهتنهایی تعیینکننده نیستند، بلکه اثر اصلی زمانی ایجاد میشود که همه آنها بهصورت همزمان و هماهنگ به کار گرفته شوند. از دیدگاه نظریهپردازان، هدف اصلی جنگ ترکیبی تنها شکست نظامی دشمن نیست؛ بلکه تغییر رفتار، کاهش توان تصمیمگیری و فرسایش ارادهی سیاسی و اجتماعی اوست. به همین دلیل، بسیاری از پژوهشگران جنگ ترکیبی را یکی از ویژگیهای اصلی منازعات قرن بیست و یکم میدانند؛ زیرا در این نوع جنگ، میدان نبرد فقط جغرافیا نیست، بلکه فضای سایبری، رسانهها، اقتصاد و افکار عمومی نیز به بخشی از میدان درگیری تبدیل میشوند. ادامه دارد...
#پرونده_ویژه
@faezoun_thinktank۷