بخش ویژه پرونده #استراتژی_آمریکاییاستراتژی آمریکا از ابتدای جنگ رمضان تا اکنونبا آغاز جنگ در ۹ اسفندماه ۱۴۰۴، میتوان گستردگی عملیات، شوک تحمیل شده بر ایران، و اهداف دنبال شده توسط آمریکا را با بسیاری از مؤلفههای استراتژی های گفته شده تحلیل کرد. اما مبنای این یادداشت گزارشهای موثق از خبرگزاریهای ایرانی (تسنیم، ایرنا، ایسنا، فارس) و خارجی (رویترز، آسوشیتد پرس، آکسیوس، الجزیره) و مؤلفههایی است که از دید آنها در بروز رفتارهای ترامپ و به طور کلی سیاست ایالات متحدهی آمریکا اتفاق افتاده است. شروع جنگ رمضان و حملهی آمریکا و رژیم صهیونیستی در نهم اسفندماه، در وهلهی اول با اعمال شوک زیاد، و حذف سران نظامی و سیاسی و به ویژه رهبر انقلاب اسلامی ایران همراه بود.اگر آغاز حملهی نظامی را شروع تنش در نظر بگیریم، با تطبیق آن بر مفهوم شوک استراتژیک و تلاش برای ایجاد اختلال در تصمیمگیری، به ویژه با توجه به ترور مقامات سیاسی، میتوان سطح بالایی از تنش، برای ایجاد فشار حداکثری از سوی آمریکا و گرفتن امتیازاتی مثل نابودی قدرت هستهای ایران، و تضعیف نظام سیاسی را مشاهده کرد.مسلم است که هدف غایی به کارگیری این استراتژی Brinkmanship و نردبان تشدید تنش، و فشار حداکثری (Maximum pressure) بهطور کامل محقق نشد.آنچه که با آغاز آتشبس و به میان آمدن شروع مذاکرات توجه خبرگزاریها را به خود جلب کرد، نوع رفتار ترامپ، و سیاستی که آمریکا در طول برگزاری جلسات مذاکره به کار میگرفت، بود. عمدهی توصیفات خبرگزاری ها را میتوان در سطوحی از بهکارگیری «دیپلماسی اجبار» مشاهده کرد (بسیاری از استراتژی ها مثل «مرد دیوانه» و «Brinkmanship» و «Shock and awe» و «جنگ ترکیبی» ذیل مفهوم دیپلماسی اجبار قابل بررسی هستند) بهطوری که همزمان با حفظ ظاهر دیپلماسی و باز گذاشتن راه گفتوگو، نوع تهدیدهای نظامی، کنشهای رسانهای، تصمیمات سیاسی و حتی انتشار اخبار در راستای اجبار طرف مقابل بر امتیاز دهی بروز مییابند و سطوح متفاوتی از فشار را اعمال میکنند.خبرگزاری رویترز، نوع رفتار ترامپ در حین مذاکرات را یک سیر کلی تکرار شونده توصیف میکند شامل: استفاده از لحن مثبت دربارهی گفتوگوهای طرفین، حفظ تهدید نظامی، تلاش برای ایجاد تصوری برمبنای نزدیک بودن توافق و حتی گره زدن این تصویر به تهدید و توصیف پایان عملیات از طرف آمریکا. این مراحل، مواجههی آمریکا با دیپلماسی بدون کنار گذاشتن تهدیدات و اهرم فشار نظامی را نشان میدهند.
تا همین امروز چرخهی تکرارشوندهی «تهدید، اولتیماتوم، ایجاد فشار رسانهای، تحقیر لفظی» ادامه مییابد. بعضا در نوع گفتار ترامپ دربارهی تنگهی هرمز و کنترل آن، تهدیدهای مبنی بر محاصرهی دریایی و با توجه به حملات نظامی به جنوب کشور، تهدید علیه زیرساخت ها و تعیین مدت برای ایران و تمامی این مؤلفهها، بهکارگیری نردبان تشدید تنش در راستای ایجاد فشار مشهود است. این چرخهی مواجههی ترامپ در بسیاری از کنشهای بینالمللی آمریکا قابل بررسی و تا حدی موفق قلمداد میشود. اما در رابطه با این جنگ و مواجههی آمریکا با ایران، تکرار شدن این چرخه و گذر زمان دارای نکتهی مهمی از دید بسیاری از پژوهشگران و خبرگزاری ها میباشد. و آن هم بی اثر بودن به کارگیری این روند در مقابل ایران است.در مواجهههای قبلی، این سیاست به امتیازدهی طرف مقابل ختم میشد. اما حالا علامت سؤال اصلی این است که آیا میتوند ایران را وادار به توافق کند یا خیر. نهایتا بنظر میرسد جنس راه حل خروج آمریکا از این جنگ، متفاوت از جنس استراتژیهای بهکارگرفته شده در آغاز جنگ است. اصلی که باید در آینده و بروز اتفاقات پیشرو بررسی و تحلیل شود این است که آیا روندی که آمریکا در ادامه بهکار میگیرد، همچنان دیپلماسی اجبار است؟ درصورتی که کنشگری ایران موجب عقب نشینی دولت ترامپ از این رویه شود، مسلما میتواند به عنوان سقوط آمریکا از جایگاه ابرقدرت شناخته شود.@faezoun_thinktank۵