بله | کانال در آن نیامده ایام

در آن نیامده ایام

اتحاد و دانایی {موخره داستان انحلال‌ها} (خطاب بیست‌وهفتم درباب تفرقه و جهالت) رمز پیروزی انقلاب، به تفسیر امام خمینی، «وحدت کلمه» بود و رمز شکست تمام جنبش‌های ایرانی پیش از انقلاب که عموما با نیت‌های خیر و مجاهدت‌های بسیار بودند تفرقه بود؛ تفرقه‌ای که توسط استعمار طراحی می‌شد و آن دسته از مبارزان داخلی که فاقد مطالعه و بینش کامل در نوع عملکرد استعمار بودند همه خیال می‌کردند نه این نوعی کمال‌بخشی، خلوص‌بخشی و اصلاحات درمورد حرکت و جماعت خودشان است. برای دانستن این موارد و یافتن همانندی‌ها با وضعیت امروزی، ناگزیریم از خوانش مداوم تاریخ؛ وگرنه ایران مبارز کم نداشته، مبارز مومن کم نداشته، مبارز مومن دانشمند هم کم نداشته؛ ولی به جز این‌ها تمایز امام و رهبر شهید در دشمن‌شناسی، مطالعه و اطلاعات عمیق تاریخی و نیز شناخت روش عملکرد استعمار در به بند کشیدن مردم جهان بوده. امام خمینی یک‌روز پیش از پیروزی انقلاب در پاسخ نامه‌ای از مردم نوشت: «امید است به یاری خدای‌‌ ‌‌تعالی این همبستگی را تا پیروزی کامل حفظ فرمایید، و از تفرقه و اختلاف که وسیلهٔ ‌‌تسلط دشمنان اسلام و بیگانگان است پرهیز نمایید.» یک‌روز پس از پیروزی انقلاب هم در سخنرانی گفتند: «از این به بعد توجه به بسیاری از امور لازم است که عمده‌ی آن توجه‌‌ ‌‌به حفظ وحدت کلمه است». استعمار برای اینکه بتواند یک کشور، یک تمدن و یک ملت را نابود کند و به بردگی بکشد، به انهدام منابع قدرت آن ملت نیاز دارد. ملتی که منابع قدرت دارد با تکیه بر منابع قدرتش می‌تواند در برابر دشمن بایستد. یکی از منابع قدرت رهبران و فرماندهان شجاع آن مردمند، یکی خود پشتوانهٔ مردمی گسترده است و یکی ساختارهایی‌ست که مردم و رهبران به وسیلهٔ آن‌ها بتوانند قدرتشان را نشان بدهند و به بیگانه شلیک‌کنند. راه‌های مبارزهٔ استعمار با این سه عامل قدرت ملی، گاهی متمایز و گاهی مشترک است. «ایجاد منع و تحریم قانونی» مخصوص ساختارهاست، «ترور فیزیکی» و «ترور شخصیتی» مخصوصاً ساختارها و رهبران است؛ اما «تفرقه» برای نابودی هر سه مفید است. به همین دلیل است که از رهبر نخست ایران، آن‌هم پیش از پیروزی انقلاب، تا رهبر سوم ایران، پس از این آیین عظیم، خیره‌کننده و متحدانهٔ تشییع رهبر شهید که مانور قدرت و اقتدار و به تعبیری انقلاب دیگر ایران و اسلام بود، مهم‌ترین و بیشترین تاکیدشان بر تثبیت اتحاد و سرکوب تفرقه است. ملت‌هایی که در معرض استعمار و دشمنی قدرت‌های بزرگ‌اند، هیچ راهی ندارند مگر اینکه هر قدمی می‌خواهند بردارند (هرچقدر زیبا، هرچقدر با نیت خوب و خدایی و هرچقدر با احساس وظیفه) با مطالعه تاریخ و بررسی وضعیت استعمار در همان روز و روزگار باشد. هر قدمی که می‌خواهند بردارند نگاه کنند: در نهایت دارم پازلی از پازل‌های دشمن را کامل می‌کنم؟ یا دارم نقشهٔ دشمن را به‌هم می‌زنم و از رهبران آزاده پیروی می‌کنم. نتیجهٔ عمل مهم است، «حسن عاقبت» مهم است، وگرنه چه‌بسا نمازها و نافله‌های سلیمان بن صرد خزاعی از طاعات و عباداتی کسی چون حر بن یزید ریاحی بیشتر بوده. @FihMaFih