بله | کانال کارگروه حکمرانی آموزش عالی
عکس پروفایل کارگروه حکمرانی آموزش عالیک

کارگروه حکمرانی آموزش عالی

۱۹۲ عضو
کارگروه حکمرانی آموزش عالی
undefined جلسه دوم از سلسله نشست های «نهاد علم در میانه بحران» undefined «نگرش سیستمی در میانۀ بحران؛ با تمرکز بر مسئله امنیت» undefinedسخنران: *دکتر طاهره میرعمادی*؛ استاد حکمرانی و نوآوری سازمان پژوهش های علمی و صنعتی ایران undefined یکشنبه، ۱۴۰۴/۰۹/۳۰ undefined ساعت ۱۶ undefinedباشگاه دانشجویان دانشگاه تهران، سالن کنفرانس undefined@HE_Gov
thumbnail

۱۲:۲۳

کارگروه حکمرانی آموزش عالی
undefined جلسه دوم از سلسله نشست های «نهاد علم در میانه بحران» undefined «نگرش سیستمی در میانۀ بحران؛ با تمرکز بر مسئله امنیت» undefinedسخنران: *دکتر طاهره میرعمادی*؛ استاد حکمرانی و نوآوری سازمان پژوهش های علمی و صنعتی ایران undefined یکشنبه، ۱۴۰۴/۰۹/۳۰ undefined ساعت ۱۶ undefinedباشگاه دانشجویان دانشگاه تهران، سالن کنفرانس undefined@HE_Gov
thumbnail

۱۲:۲۳

کارگروه حکمرانی آموزش عالی
undefined undefinedسومین برنامه از سلسله نشست‌های «نهاد علم در میانه‌ بحران» undefined️ عنوان: «علمِ ایدۀ ایران؛ درباره امکان دانشگاه در ایران امروز» undefinedسخنران: دکتر هادی محمودی*؛ پژوهشگر فلسفه و مدیر اندیشکده علم و سیاست فارسی undefined *چهارشنبه، ۱۴۰۴/۱۰/۱۷ undefined ساعت ۱۶ undefinedمیدان انقلاب، ۱۶ آذر، دانشگاه تهران دانشکده حقوق و علوم سیاسی، سالن عنایت undefined کارگروه حکمرانی آموزش عالی مرکز نوآوری و تعالی کوثر دانشگاه تهران undefined@HE_Gov

صوت نشست دکتر محمودی.m4a

۰۱:۵۰:۴۳-۱۰۳.۴۴ مگابایت
#صوت_نشست
undefined عنوان:علمِ ایدۀ ایران؛ درباره امکان دانشگاه در ایران امروز
undefined سخنران:دکتر محمدهادی محمودیپژوهشگر فلسفه و مدیر اندیشکده علم و سیاست فارسی
undefined@HE_Gov

۱۰:۵۳

thumbnail
undefined #گزارش_تصویری
undefined*نشستِ سوم از سلسله نشست‌های علم در میانه بحران*
undefined «علمِ ایدۀ ایران؛ درباره امکان دانشگاه در ایران امروز»
undefined@HE_Gov

۶:۵۶

thumbnail

۶:۵۶

thumbnail

۶:۵۶

thumbnail

۶:۵۶

thumbnail

۶:۵۶

thumbnail

۶:۵۶

thumbnail

۶:۵۶

thumbnail

۶:۵۶

thumbnail

۶:۵۶

thumbnail

۶:۵۶

بازارسال شده از برآیند
thumbnail
undefined دانشگاه، سنگر است؛ روایتی از بقا و راهبری در زمانه‌ی بحرانundefinedروح الله طالبی توتی؛ پژوهشگر گروه آموزش عالی مرکز کوثر
undefined️جنگ، بیش از آن‌که آزمون قدرت نظامی یک ملت باشد، آزمون عیار هویت، انسجام و ظرفیت‌های فکری آن است. در میانه‌ی غبار نبرد، آن‌گاه که قطعیت‌ها فرو می‌ریزند و آینده در هاله‌ای از ابهام قرار می‌گیرد، جامعه برای بقا و پیروزی به چیزی فراتر از سلاح نیازمند است؛ به یک قدرت اندیشنده که توان تحلیل پیچیدگی‌ها را داشته باشد، راهبردهای راهگشا ارائه دهد و امید را در کالبد ملت زنده نگه دارد. در جهان امروز، انتظار می‌رود که دانشگاه متولی این راهبری باشد.
undefined️ با وجود این، تجربه‌ی حضور و بروز نهاد دانشگاه در جنگ اخیر چنین متبادر می‌سازد که دانشگاه ایرانی در مواجهه با این مسئولیت تاریخی، در دوگانه‌ی فرسایشی «برج عاج استقلال آکادمیک» در برابر «ابزار اجرایی در دست حاکمیت» گرفتار آمده است. اما چگونه می‌توان با عبور از این دوگانه‌ی ناراست، در پی ترسیم راهی دیگر بود؟ بازتعریف هویت دانشگاه به مثابه‌ی راهبری که فعالانه مدیریت بحران ملی را بر عهده می‌گیرد، چگونه ممکن است؟ وضعیت بحران، چگونه تعریف معهود از هویت نهادی دانشگاه را به چالش کشیده و چه فرصت‌هایی برای بازسازی آن فراهم می‌کند؟ افزون بر این، مبنای فلسفی نقش‌آفرینی علم در مدیریت بحران چیست و چگونه می‌توان از این مبنا برای گذار دانشگاه از یک ابزار مدیریت‌شده به نهاد راهبر دفاع کرد؟
undefinedتاریخ علم گواهی می‌دهد که بزرگ‌ترین جهش‌های معرفتی بشر، نه در دوران آسایش، که در بطن بحران‌ها رخ داده‌اند. بحران در فلسفه‌ی علم، نه تنها به‌عنوان یک شرایط بیرونی بلکه به‌مثابه‌ی عاملی درون‌زاد برای شتاب‌بخشی به فرایند حل مسئله فهم می‌شود.
undefinedگذار دانشگاه ایرانی از کنش واکنشی به راهبری نهادینه دانشگاه ایرانی امروز در میانه‌ی دو وجه موثر بر نقش‌آفرینی این نهاد در زمانه‌ی بحران است. از یک سو، ظرفیت عظیمی از دانش و نیروی انسانی متخصص را در خود جای داده که می‌تواند موتور محرک کشور برای عبور از هر بحرانی باشد. اذعان و باور به اهمیت این ظرفیت، امری شعاری یا غیرملموس نیست. برای نمونه، پیمایشی که توسط گروه حکمرانی آموزش عالی مرکز نوآوری کوثر در میانه‌ی جنگ 12 روزه‌ی ایران و اسرائیل به انجام رسید، نشان داد که با کنشگری دانشجویان رشته‌های گوناگون در صورتی که دانشگاه بستر نقش‌آفرینی منعطفی برای آنان ایجاد کند، بسیاری از خلأهای ناشی از جنگ قابل جبران خواهد بود. از سوی دیگر، رابطه‌ی دانشگاه با کانون‌های تصمیم‌گیری، اغلب یک‌سویه و از بالا به پایین است. دانشگاه بیشتر به عنوان یک پیمانکار یا مرکز آموزشی دیده می‌شود که باید سیاست‌های ابلاغی را اجرا کند، نه یک شریک راهبر که در تدوین سیاست‌ها نقش‌آفرینی داشته باشد.
undefinedدانشگاه در وضعیت جنگی نه تنها یک نهاد علمی، بلکه یک سازه‌ی مقاومتی اجتماعی است که با تزریق معنا، اعتماد و دانش، انسجام فروپاشیده‌ی ملت را بازسازی کرده و آن را برای عبور از بحران و تاب‌آوری دوران بحرانی آماده می‌سازد. این تصویرسازی در سطح نظر، به سازواره‌هایی نیاز دارد تا در سطح عمل و به طور عینی، چنین امکانی را مشخصاً برای دانشگاه ایرانی فراهم آورد.
undefined️ رسالت اصلی دانش، نه انباشت حقیقت در خلاء، بلکه ارائه‌ی راه‌حل‌های عملی برای بقا و بالندگی در شرایط عدم قطعیت خواهد بود. جنگ، به عنوان غایی‌ترین صورت بحران، این ماهیت ذاتی را آشکار می‌سازد و علم را از حاشیه‌ی امن خود به متن واقعیت فرامی‌خواند. در چنین شرایطی، معرفت‌شناسی بحران جایگزین مدل سنتی می‌شود؛ معرفت‌شناسی‌ای که در آن سرعت، کارآمدی، میان‌رشتگی و تولید دانش عملیاتی بر دقت‌های وسواس‌گونه و زمان‌بر ارجحیت دارد.
undefined️از طریق طاقچه در جریان برآیندِ کوثر باشید؛https://taaghche.com/book/246726
undefinedبرای سفارش نسخه فیزیکی فصلنامه به آیدی زیر در پیام رسان بله، اطلاع دهید:@barayand_admin
undefined @barayand_mag

۶:۰۱

thumbnail
undefined*دانشگاه مصونیت نه، مسئولیت می‌آورد!*نقدی به مصونیت نمادین
undefined محدثه سلطان محمدی؛ پژوهشگر حکمرانی آموزش عالی مرکز نوآوری کوثر

undefinedقسمتی از متن :
« یکی از چالش‌های مهمی که در سال‌های اخیر در فضای عمومی قابل مشاهده است، شکل‌گیری نوعی تصور نانوشته از «مصونیت نمادین» برای افراد دارای عناوینی چون استاد دانشگاه یا دانشجوست؛ گویی این عناوین، به‌خودی‌خود، فرد را در موقعیتی فراتر از سازوکارهای معمول پاسخ‌گویی حقوقی قرار می‌دهند. چنین برداشتی، چه آگاهانه و چه ناخودآگاه، در تعارض آشکار با اصول بنیادین دولت قانون‌مدار و اصل مسئولیت‌پذیری اجتماعی دانشگاهی است.»

undefined متن کامل یادداشت در روزنامه فرهیختگان


undefined@HE_Gov

۱۲:۴۴

undefined*آیا «دانشجو» آنقدر مقدس هست که بتواند «تهاجم خارجی» را تطهیر کند؟*

برای اینکه بتوان گنجشک را رنگ کرد و به جای قناری فروخت، باید امور وارونه‌تر از این حرف‌ها باشد! همچنین برای اینکه هر گردی، گردو باشد و هر که سیبیل دارد، پدرِ ما نیز قصه از همین قرار است.
و برای اینکه امور تا این اندازه وارونه و از آنچه ما به عنوان واقعیت می‌شناسیم، خارج شود، به قدرتی لایتناهی نیاز است که در هر صورت از وجهی قدسی بهره‌مند خواهد بود.
اکنون پرسش اینجاست که آیا عنوانِ مقدس دانشجو که به شانه‌ خالی‌کردن از هرگونه مسئولیت علمی، اجتماعی، سیاسی و حقوقی میل دارد، می‌تواند با تمسک به زیباترین واژگان در بیانیه‌ها، دوباره معجزه بیافریند؟
آیا دانشجو(دامت افاضاته) به قدری مقدس هست که بتواند با نفی آنچه که استبداد خفقان‌آور(!) می‌خواند، استعمار و سلطه کشورهای خارجی را غسل دهد؟
آیا دانشجو به قدری مقدس هست که واژگان زیبایش ـ علی‌رغم مصادیق خطرناکی که در واقعیت دارد ـ بالاخره بتواند ایده‌آل ما را از «شهر» به «شهربازی» تغییر دهد...؟ غافل و البته بسیار آزاد؟

#نظرگاه

undefined@HE_Gov

۱۲:۱۵

thumbnail
undefined*و آیا این شخصیت در طی سالیان، بدون تغییر مانده است؟*

undefined@HE_Gov

۹:۱۵

undefined️ از هفت روز نیز گذشت!
قلب‌های آتش‌گرفته از شهادتِ آن نفس زکیّه، با «ایستادگی» و «گشودن درهای جدید» به خود دلداری می‌دهد.
اما اگر دری در این روزها گشوده می‌شود یا به گشایش آن در آینده امیدی هست، مشروط به همان «متفاوت دیدنِ امور» است؛ آنچه که امام راحل و امام شهید در موضوع دانشگاه، تحت عنوان اسلامی شدن از آن یاد می‌کردند -علی رغم تفاسیر نادرست- تاکید بر همین نکته بود که دانشگاه در ایران باید بتواند «بدون تکیه به اجانب» به فعالیت علمی بپردازد. در اینجا «اسلامی شدن»، نوید امکانی برای متفاوت دیدن وقایع جهان است. این متفاوت دیدن نه به معنای درک غیرواقعی، بلکه فرصتی برای دستیابی به لایه‌های عمیق‌تر و گسترده علم به شمار می‌رود. علمی که نه وسیله‌ای برای استعمار بلکه پلی به سوی استقلال، آزادی و هدایت خواهد بود.
اکنون نیز مصداق تحقق دانشگاه و نهاد علمی که بتواند از اتکای به اجانب فاصله بگیرد و زمینه‌ای برای «نصر» در اسلام و ایران را فراهم آورد، در تعیین نسبت با آمریکا و تسلطش در تار و‌ پود ما متمرکز می‌شود. اینکه:
 undefined*چگونه می‌توان امور را غیرآمریکایی دید؟  undefinedچگونه می‌توان درباره امور غیر/ضدِ آمریکایی فکر کرد؟  undefinedچگونه می‌توان غیر/ضدِ آمریکایی عمل کرد؟ *

به یادِ خامنه‌ای عزیزتر از جان، مرور می‌کنیم:« تا کی باید ما بنشینیم، مصرف‌کنندۀ علمِ دیگران باشیم؟... شاگردی یک حرف است، تقلید یک حرف دیگر است!»(۱۳۹۷/۰۳/۲۰).


undefined@HE_Gov

۱۶:۵۵

undefined یکی از تکه‌های پازل «ایده دانشگاه» در میان جنگ پیدا شده‌است!
اگر پرسش‌ها و نیازهای ما واقعی باشند، هرگاه نیم‌چه جوابی رخ بنماید، به سرعت از سوی ما تصاحب خواهد شد. در سال‌های اخیر، مسئله «ایده دانشگاه» یکی از همین نیازهای اساسی بود که با وجود اهمیت و ضرورت بسیار، از مدار انتزاع خارج نمی‌شد و به نتیجه‌گیری روشن و عملی نمی‌انجامید. به این معنا که هیچ‌گاه ارزیابی شفافی از اینکه چرا یک ایده خاص از دانشگاه در ایران مطلوب یا برگزیده است، به دست نمی‌آمد. اغلب ایده‌ها می‌توانستند قابل قبول به نظر برسند، اما در مرحله اجرا، تنها بر اساس شهرت یا هماهنگی با روندهای جهانی از سوی سیاستگذاران انتخاب می‌شدند.
به هر حال، جنگ تحمیلی آمریکا و اسرائیل علیه ایران، همراه با تحولاتی که پیش از آن در دانشگاه‌ها جریان داشت، زمینه‌ای عینی و تجربی برای آزمودن این مسئله فراهم کرد. سکوت و انفعال بخشی از جامعه دانشگاهی در برابر وقایع پیش از جنگ — به‌ویژه در برابر حرکت‌هایی از سوی برخی دانشجویان و استادان که افزون بر سلطنت‌طلبی، از مداخله خارجی و ورود نظامی آمریکا حمایت می‌کردند — بار دیگر موضوع «اقتضائات جغرافیایی ایران» و احتمالات دائمی تهاجم بیگانه را به میان آورد.
به عبارت دیگر، کشوری که در طول تاریخ همواره طمع‌ها را برانگیخته، در آینده نیز از این قاعده مستثنا نخواهد بود. این تجربه مکرر، نیازمند نهاد علمی است که نه‌تنها نسبت به این واقعیت آگاهی‌بخشی کند، بلکه در برابر هر گفتمانی که به هرشکل به تطهیر تهاجم خارجی می‌پردازد، فعالانه به کنش‌گری و نظرورزی بپردازد.
تجربه کنونی به مثابۀ نانی که هنوز بیات نشده، گویای قطعه‌ای از پازل ایده دانشگاه است که ارزش خود را در واقعیت ایران امروز آشکار می‌کند:
یعنی مولفۀ «حساسیت نظری و عملی نسبت به مداخله خارجی در ایران».
اگر برای ایران، ایدۀ دانشگاهی جست‌وجو می‌شود، از این مؤلفه اجتنابی ندارد.
پ.ن: این جملات شاید سیاسی به نظر آیند، اما آنگاه که واقعیت با صدایی سهمگین خود را عیان می‌کند، مرز میان علم و سیاست از میان می‌رود.
#نظرگاه
undefined@HE_Gov

۱۸:۵۵

«به آنان که در راه خدا کشته می‌شوند، مرده نگویید؛ بلکه[آن‌ها] زنده‌اند!»(بقره، ۱۵۴).
سرکار خانم محدثه سلطان‌محمدی
شهادت جمعی از عزیزانتان در حمله‌ی جنایت‌کارانه‌ی آمریکایی-اسرائیلی قلبمان را به درد آورد. یقین داریم آن رفتگانِ سعادتمند، شاهد زنده‌ای بر پایداری و عزت اسلام و ایران هستند و خون پاک آنان و دیگر شهیدان، مسئولیت همه‌ی ما را در تلاش برای سربلندی ایران و پاسداری از آرمان‌های آن هزارچندان کرده است.
برای شما و همسر گرامی صبر و سکینه‌ی الهی مسئلت داریم و می‌دانیم ایستادگی‌تان در این حادثه، الهام‌بخش ما خواهد بود.

undefinedundefined@HE_Gov

۱۵:۵۶