کارگروه حکمرانی آموزش عالی
[بارگیریِ ایدۀ دانشگاه... ۵٪] . . . 
انزوای نخبگانی از آن جایی که در روزهای جنگ، زخمهای «انزوای نخبگانی»، کاریتر از «عوامزدگی علمی» است، بهتر است حق تقدم را به انزوای نخبگانی داده و کمی به دستهبندی و ریشهیابی آن بپردازیم. . . . اگر بخواهیم در یک دستهبندی ساده به انزوای نخبگانی، نگاهی بیندازیم باید بدانیم که ما لزوما همیشه با یک فعل آگاهانه و ارادی از سوی اصحاب دانشگاه یا نخبگان روبهرو نیستیم. به عبارت دیگر گاهی دستِ خودشان نیست! یعنی ضرورتا نمیخواهند از جامعه و واقعیتش فاصله بگیرند، اما میگیرند :) بنابراین انزوای نخبگانی یا ارادی است یا غیر ارادی. هرچند که انزوای غیرارادی، به دلیل غلبۀ رویکردهای سیاستگذارانه، شایعتر، ناملموستر و نامفهومتر از دستۀ ارادی بوده و درک آن، به دقت بیشتری نیاز دارد. ارائه و پیگیری راهکار نیز در این زمینه دشوارتر است. اما تمایز ماهیت ارادی و غیرارادی این پدیده، بر ریشهیابی آن سبقت نمیگیرد. از این رو، در ادامه به لایههایی چند از مسئله انزوای نخبگانی پرداخته میشود: @HE_Gov
انزوای نخبگانی از آن جایی که در روزهای جنگ، زخمهای «انزوای نخبگانی»، کاریتر از «عوامزدگی علمی» است، بهتر است حق تقدم را به انزوای نخبگانی داده و کمی به دستهبندی و ریشهیابی آن بپردازیم. . . . اگر بخواهیم در یک دستهبندی ساده به انزوای نخبگانی، نگاهی بیندازیم باید بدانیم که ما لزوما همیشه با یک فعل آگاهانه و ارادی از سوی اصحاب دانشگاه یا نخبگان روبهرو نیستیم. به عبارت دیگر گاهی دستِ خودشان نیست! یعنی ضرورتا نمیخواهند از جامعه و واقعیتش فاصله بگیرند، اما میگیرند :) بنابراین انزوای نخبگانی یا ارادی است یا غیر ارادی. هرچند که انزوای غیرارادی، به دلیل غلبۀ رویکردهای سیاستگذارانه، شایعتر، ناملموستر و نامفهومتر از دستۀ ارادی بوده و درک آن، به دقت بیشتری نیاز دارد. ارائه و پیگیری راهکار نیز در این زمینه دشوارتر است. اما تمایز ماهیت ارادی و غیرارادی این پدیده، بر ریشهیابی آن سبقت نمیگیرد. از این رو، در ادامه به لایههایی چند از مسئله انزوای نخبگانی پرداخته میشود: @HE_Gov لایهٔ ساختاری و نهادی: نظام پاداش و انگیزهها در دانشگاه مدرن در این موقف، دانشگاه، بهعنوان یک نهاد، با سازوکارهای درونی خود، نخبگان را به سمت فاصلهگرفتن از جامعه سوق میدهد.غلبه رویکرد ارجاعمحور در پژوهش: با وجود اهمیت و ارزش ارجاع به پژوهشهای پیشین و افراد شاخص در هر حوزه، محوریت یافتن این اقدام، موجب میشود که دقت و تأمل در خود پدیده، به حاشیه رانده شود. به این معنا که با تبدیل ارجاع به یک ارزش علمی در ساختار پژوهشی، پژوهشگران به طور دائمی با عینک کسی که خودش عینکی را از فرد دیگری به عاریت گرفته که آن فرد نیز عینکش را از شخص دیگری قرض گرفته، به امور و موضوعات تحقیق مینگرند. این رویکرد به اصطلاح علمی به نحو ساختاری، محقق را درگیر واسطههای متعددی میکند که به جای شناخت بیشتر واقعیت، در مواردی به مانع و حایلی میان پژوهشگر و واقعیت تبدیل می شود. وسوسهٔ «مقاله برای مقاله»: معیار اصلی ارتقا، کسب اعتبار و بودجه، چاپ مقاله در ژورنالهای معتبر بینالمللی است. این نظام، کمیت را بر کیفیت تأثیر اجتماعی ارجح مینهد. یک استاد ترجیح میدهد مسئلهای حلشدنی، قابل اندازهگیری و دارای «پتانسیل چاپ» را دنبال کند تا یک معضل واقعی، درهمتنیده و «کثیف» جامعهٔ خودش را. نتیجه، تولید دانشِ خودارجاع و بیربط به مسائل واقعی کشور است. پژوهشها اغلب پاسخهایی هستند که به دنبال سؤال میگردند، نه سؤالهایی که از دل رنجهای واقعی جامعه برخاستهباشند.ظهور برج عاج جدید: این برج در دوران معاصر، «ژورنالهای بینالمللی» و «کنفرانسهای تخصصی» است. یک محقق ممکن است بیشتر از همکارش در آنسوی دنیا خبر داشته باشد تا از مردم محلهٔ همجوار دانشگاهش. گفتوگوی انتقادی او نه با جامعه، بلکه با داوران ناشناس مقالهاش است.@HE_Gov۵