کارگروه حکمرانی آموزش عالی
ناظر بر لایه زبانیِ انزوای نخبگانی و شکاف میان دانشگاه و جامعه میتوان راهکارهایی را مورد پیشنهاد قرار داد: پیشنهاد استقرار «خلاصه مردمی پژوهش» در نظام تولید و انتشار دانشگاهی پیشنهاد راهاندازی «روزنامههای دانشگاهی؛ پلی برای پیوند نخبگان و جامعه» نمایش برساختی از «فروتنی نخبگان» و «کنجکاوی مردم» در رسانه
ناظر بر لایه زبانیِ انزوای نخبگانی و شکاف میان دانشگاه و جامعه میتوان راهکارهایی را مورد پیشنهاد قرار داد: پیشنهاد استقرار «خلاصه مردمی پژوهش» در نظام تولید و انتشار دانشگاهی پیشنهاد راهاندازی «روزنامههای دانشگاهی؛ پلی برای پیوند نخبگان و جامعه» نمایش برساختی از «فروتنی نخبگان» و «کنجکاوی مردم» در رسانه نمایش برساختی از «فروتنی نخبگان» و «کنجکاوی مردم» در رسانه راهکار ضمیمه شدنِ بخش «خلاصه مردمی پژوهش» به انتشارات دانشگاهی یا راهاندازی روزنامههای دانشگاهی و یا هر راهکار دیگری که قالبی از ترجمۀ دانش تخصصی به دانش عمومی به شمار میرود، تنها به یک شرط، موثر و نه مبتذل خواهد بود. این شرط و به عبارت دقیقتر این مقدمۀ ضروری عبارت است از «تعامل فروتنی نخبگان با کنجکاوی مردم». تا زمانی که این مقدمه در درون مردم و نخبگان دانشگاهی ریشه نداده باشد، ترجمۀ دانش تخصصی به دانشی همه فهم، کانونی برای درجا زدن یا مسیری رو به افول در نهاد علم تلقی خواهد شد.اگر مردم پرسشهای به خصوصی نداشته باشند و درخواستی برای دانستن نداشته باشند، سخنرانیهای علمی-ترویجی به ترکستان راه میبرد. اگر اصحاب دانشگاه نیز از اریکۀ فضل خویش به زیر نیامده و در مقابل پرسشگر سر تعظیم فرو نیاورند، روزنامههای دانشگاهی نیز همچون بسیاری از کتابها، خوانندهای جز نویسنده و ناشر آن نخواهد داشت.اما با وجود بداهت این مطلب، یک مشکل اساسی وجود دارد: نه تنها دانشگاه امروزِ ما، نخبگان متواضع یا از اساس، انسانهای متواضع پرورش نمیدهد بلکه جامعۀ امروزِ ما نیز کنجکاوی معناداری در درون مردم برنمیانگیزد! منظور از این «امروزِ ما» هم این است که علمآموزیای که غالبا با هدف کسب وجهۀ اجتماعی یا مدرک دانشگاهی بالاتر(به منظور افزایش حقوق) دنبال میشود، سخت میتواند نسبت نزدیکی با فضیلت فروتنی برقرار کند. از طرفی تلقی پول-دار شدن به عنوان ارزش محوری در جامعه و انطباق آن با مفهوم «موفقیت» نیز حس کنجکاوی را در درون آدمی پرورش نمیدهد. البته اگر نگوییم که آن را میکشد. اما باید بدانیم که ما با یک وضعیت طبیعیِ غیرموجه روبهرو هستیم. به این معنا که از آنچه که دیروز اتفاق افتاده، جز وضعیت امروز را نمیتوان انتظار داشت اما طبیعیبودن آن، دلیل قاطعی برای موجه بودن نیست. از این رو لزوما مجبور نیستیم که به آن تن بدهیم. هرچند ایجاد روزنه در این چرخه، پیچیدگیهایی داشته و در ابتداییترین اَشکال خود، طبعاً ماهیتی تصویرسازانه دارد؛ به بیان دیگر، گونهای ترسیم و نگارگری که گویی طرحی را از عدم، خلق میکند. بر این مبنا، صورتهای تعامل فروتنی نخبگان و کنجکاوی مردم، فارغ از واقعیت، باید مورد خیال پردازی قرارگرفته و سپس در قالب های هنری گوناگون مانند فیلم، تئاتر یا گفتوگوهای ساختگی تلویزیونی دربیاید. ما برای ساختن یک واقعیت جدید، به یک خیالپردازیِ حسابشده و مجسم احتیاج داریم! @HE_Gov۲