س
۱۹:۵۱
━━━━━━━━━━━━━━━استجابت دعاهای پنجاه ساله ایرانیان و شکر آن━━━━━━━━━━━━━━━
الله اکبر، الله اکبر
باید دو دست باز خداوند در عالم را دید و به شکر آن پرداخت؛ این است حیات طیبهای که روح انسان را به اسماء الله منور میکند تا ببیند، بشنود، بیندیشد و از فضل خداوند سخن بگوید.
خداوند بزرگ، در این جنگ، تکبیرها و دعاهای ایرانیان پس از نماز جماعت مساجد و نماز جمعه مصلیها را در پنج دهه گذشته استجابت کرد؛ در این نوشتار بر آنیم تا از این استجابت بزرگ سخن بگوییم و شکر آن به جای آوریم.
یکم:شکر خدای را که از نهضت خمینی، محافظت کرد و پویایی نظامند، جمهوری اسلامی در حفظ، پویایی و انتقال قدرت را به جهانیان نشان داد و بار دیگر نام موحد کبیر امام خمینی قدس سره را در جهان طنین افکن کرد. درود و سپاس خود را بر شهیدان انقلاب و دفاع های مقدس و طراحان قانون اسلامی و ایرانیان رأی دهنده بدان، می فرستیم.
دوم:شکر خدای را که خامنه ای رهبر، آیت الله شهید را برای ما حفظ کرد و سایه آن مرد قرآنی را بر ما مستدام داشت تا او را به کهن سالی رساند و سرانجام با شهادت، آن نفس مطمئنه را به سوی خود فراخواند، خداوند حفیظ، امام سید علی خامنه ای را حفظ کرد؛ چرا که یکی از الطاف بزرگ خداوند بر صالحان آن است که مرد را در فرزندش و امام را در امتش حفظ می کند و این نعمت از بزرگترین الباقیات الصالحات است.
سوم:شکر خدای را که در باران رحمت جهاد در راه خود، مرگ بر آمریکا و مرگ بر اسرائیل را محقق کرد و دست خود را از آستین مجاهدان ایرانی، عراقی، لبنانی و یمنی و... جلوه گر کرد و شهادت که حیاتی جاودان و پویا است را برای ما برگزید.
چهارم:شکر خدای را که منافقان ضد ولایت فقیه را هم چون چرکی که از بدن، دفع می شود، از این مملکت دور کرد و امید مشرکان به آنان را نا امید کرد و پته دول منافقی که از قرآن و رسول الله ص و ولایت علوی بویی نبردند را بر آب انداخت و رسوایشان کرد و در مقام عمل به دور از هر گونه مناقشات و جدال های تاریخی و کلامی، نشان داد که شیعه امامیه همان اسلام ناب محمدی ص است که در جنگ نور و ظلمت، سردمدار نور است و گرنه منافقان اسلام نما، دل در گرو یهود و مشرکان دارند، از آخور آنان ارتزاق می کنند و گاو شیر ده شیطان هستند، اف لکم و لما تعبدون من دون الله.
پنجم:شکر خدای را که رزمندگان اسلام را به ایمان به خود و انواع سلاح مجهز و آنان را نصرت کرد و وجود سلاح، آنان را از مبدا اعلی غافل نکرد تا با شهامت و شجاعتی بی نهایت، به جنگ ابر قدرت های تا دندان مسلح بروند و مرگ را به سخره بگیرند و برای جهانیان در مقام عمل ثابت کنند که لا حول و لا قوة إلا بالله.
ششم:شکر خدای را که با حذف بعثی ها از عراق به دست خود کفار و مشرکان، زیارت کربلا و حرکت جهانی اربعین سید الشهداء ع را نصيب ما گردانید و اقتدا بدان حضرت که اسم اعظم شهادت است را سر لوحه جهاد ما قرار داد، آری آن جلوه که فانی نشود، نور خداست.
هفتم:شکر خدای را که همچون خورشیدی که پشت ابرها، برای مردمان سودمند است، ما را از برکات وجودی حضرت بقية الله امام زمان عج بهره مند ساخت و در غبار فتنه، قلب مردم را حفظ کرد. خدایا! دیدار روی مهدی نیز نصیب ما بگردان.
هشتم:شکر خدای را که ما مردم را بر این دعاها ثابت قدم نگه داشت و با بسیج مردمی در خیابان ها، بر حفظ ایران اسلامی کوشید. خداوند است که بین قلب ها الفت ایجاد می کند چون قلب ها به دست اوست.
الله اکبر، الله اکبر خامنه ای، رهبر مرگ بر ضد ولایت فقیه مرگ بر آمریکا مرگ بر اسرائیل
خدایا، خدایا! تا انقلاب مهدی، از نهضت خمینی محافظت بفرما خامنه ای رهبر، به لطف خود نگه دار رزمندگان اسلام، نصرت عطا بفرما زیارت کربلا، دیدار روی مهدی نصیب ما بگردان.
حسینی کمال آبادی ۱۴۰۵/۰۱/۱۳
@hkamall
الله اکبر، الله اکبر باید دو دست باز خداوند در عالم را دید و به شکر آن پرداخت؛ این است حیات طیبهای که روح انسان را به اسماء الله منور میکند تا ببیند، بشنود، بیندیشد و از فضل خداوند سخن بگوید.
خداوند بزرگ، در این جنگ، تکبیرها و دعاهای ایرانیان پس از نماز جماعت مساجد و نماز جمعه مصلیها را در پنج دهه گذشته استجابت کرد؛ در این نوشتار بر آنیم تا از این استجابت بزرگ سخن بگوییم و شکر آن به جای آوریم.
یکم:شکر خدای را که از نهضت خمینی، محافظت کرد و پویایی نظامند، جمهوری اسلامی در حفظ، پویایی و انتقال قدرت را به جهانیان نشان داد و بار دیگر نام موحد کبیر امام خمینی قدس سره را در جهان طنین افکن کرد. درود و سپاس خود را بر شهیدان انقلاب و دفاع های مقدس و طراحان قانون اسلامی و ایرانیان رأی دهنده بدان، می فرستیم. دوم:شکر خدای را که خامنه ای رهبر، آیت الله شهید را برای ما حفظ کرد و سایه آن مرد قرآنی را بر ما مستدام داشت تا او را به کهن سالی رساند و سرانجام با شهادت، آن نفس مطمئنه را به سوی خود فراخواند، خداوند حفیظ، امام سید علی خامنه ای را حفظ کرد؛ چرا که یکی از الطاف بزرگ خداوند بر صالحان آن است که مرد را در فرزندش و امام را در امتش حفظ می کند و این نعمت از بزرگترین الباقیات الصالحات است. سوم:شکر خدای را که در باران رحمت جهاد در راه خود، مرگ بر آمریکا و مرگ بر اسرائیل را محقق کرد و دست خود را از آستین مجاهدان ایرانی، عراقی، لبنانی و یمنی و... جلوه گر کرد و شهادت که حیاتی جاودان و پویا است را برای ما برگزید. چهارم:شکر خدای را که منافقان ضد ولایت فقیه را هم چون چرکی که از بدن، دفع می شود، از این مملکت دور کرد و امید مشرکان به آنان را نا امید کرد و پته دول منافقی که از قرآن و رسول الله ص و ولایت علوی بویی نبردند را بر آب انداخت و رسوایشان کرد و در مقام عمل به دور از هر گونه مناقشات و جدال های تاریخی و کلامی، نشان داد که شیعه امامیه همان اسلام ناب محمدی ص است که در جنگ نور و ظلمت، سردمدار نور است و گرنه منافقان اسلام نما، دل در گرو یهود و مشرکان دارند، از آخور آنان ارتزاق می کنند و گاو شیر ده شیطان هستند، اف لکم و لما تعبدون من دون الله. پنجم:شکر خدای را که رزمندگان اسلام را به ایمان به خود و انواع سلاح مجهز و آنان را نصرت کرد و وجود سلاح، آنان را از مبدا اعلی غافل نکرد تا با شهامت و شجاعتی بی نهایت، به جنگ ابر قدرت های تا دندان مسلح بروند و مرگ را به سخره بگیرند و برای جهانیان در مقام عمل ثابت کنند که لا حول و لا قوة إلا بالله. ششم:شکر خدای را که با حذف بعثی ها از عراق به دست خود کفار و مشرکان، زیارت کربلا و حرکت جهانی اربعین سید الشهداء ع را نصيب ما گردانید و اقتدا بدان حضرت که اسم اعظم شهادت است را سر لوحه جهاد ما قرار داد، آری آن جلوه که فانی نشود، نور خداست. هفتم:شکر خدای را که همچون خورشیدی که پشت ابرها، برای مردمان سودمند است، ما را از برکات وجودی حضرت بقية الله امام زمان عج بهره مند ساخت و در غبار فتنه، قلب مردم را حفظ کرد. خدایا! دیدار روی مهدی نیز نصیب ما بگردان. هشتم:شکر خدای را که ما مردم را بر این دعاها ثابت قدم نگه داشت و با بسیج مردمی در خیابان ها، بر حفظ ایران اسلامی کوشید. خداوند است که بین قلب ها الفت ایجاد می کند چون قلب ها به دست اوست.الله اکبر، الله اکبر خامنه ای، رهبر مرگ بر ضد ولایت فقیه مرگ بر آمریکا مرگ بر اسرائیل
خدایا، خدایا! تا انقلاب مهدی، از نهضت خمینی محافظت بفرما خامنه ای رهبر، به لطف خود نگه دار رزمندگان اسلام، نصرت عطا بفرما زیارت کربلا، دیدار روی مهدی نصیب ما بگردان. حسینی کمال آبادی ۱۴۰۵/۰۱/۱۳@hkamall
۶:۱۳
ای خداوند عزیز شکرت که زمین پاک عراق را از لوث وجود بعثی ها پاک کردی؛ و پس از آن همه تیرگی، به ارثیه صالحان بدل ساختی؛ چنانکه پیشتر نیز آن را مدفن اولیای خویش قرار داده بودی.
کجایند صدام و بعثیها تا ببینند، دو دست مبسوط تو را روح شهدای هشت سال دفاع مقدس، در بسط رحمت و لطف الهی آرام باد. حسینی کمال آبادی@hkamall۱۶:۲۰
تکاپوی مذبوحانه و عقدهگشاییِ فرومایگان در عرصه لبنان، بهخوبی آشکار ساخت:که گام استوارِ ایرانِ مقتدر، چگونه حلقومِ این ددمنشانِ کفتارخوی را در هم فشرده و شکوهِ کاذبشان را به لرزه انداخته بود. حسینی کمالآبادی@hkamall۱۴:۳۷
از «میدان» تا «دیپلماسیِ اقتدار»؛ بازخوانی معنای پیروزی هر نبردی در تاریخ، امتداد سیاست است و فرجام آن، پشت میزهای مذاکره رقم میخورد. اما نباید اشتباه کرد؛ مذاکره، میدانِ صدقه نیست، بلکه محلِ برداشتِ محصولِ ایستادگی است. ۱. منطق استراتژیک:
پیروزی به معنای نابودی فیزیکی صرف نیست؛ پیروزی یعنی «تحمیل اراده». وقتی دشمن با تمام عرض و طول نظامیاش، مجبور میشود در چارچوب پیشنهادیِ ما (طرح ۱۰ مادهای ایران) گفتگو کند، این یعنی «تغییر محاسبات دشمن».۲. بازدارندگی پایدار:
زوزههای پرهیاهوی «بدترین جنبدهها» را باور نکنید. در پسِ این غوغا، ترسی عمیق از قدرتِ پاسخدهی ما نهفته است. پذیرش شروط ایران توسط قدرتهای جهانی، اعترافِ رسمی به شکستِ پروژهی فشار و آغازِ عصرِ جدیدِ بازدارندگی است.۳. تأمین منافع:
اگر اهدافِ ملی ما در پایانِ این نبرد تأمین شود، ما پیروزیم؛ حتی اگر صلح برقرار گردد. صلحِ مقتدرانه، میوهی جنگِ هوشمندانه است.---
تحلیل روز | اقتدار ملی* حسینی کمال آبادی*#ایران_مقتدر #دیپلماسی_اقتدار #میدان_و_دیپلماسی #بازدارندگی @hkamall
۱۴:۳۸
جغرافیای زمین، کالبد یک حقیقتاگر زمین را به مثابهی یک پیکر تصور کنیم، «جمهوری اسلامی ایران» بیتردید قلب تپنده و مرکز حیاتبخش این اندام است؛ نقطهای که خون غیرت و ایستادگی را در رگهای جهان جاری میکند.اما هر پیکر سالمی، برای بقا نیازمند پالایش است. آنچه زمین از خود رانده و به خاکش راه نداده، همان صهیونیست های نجسی هستند، که نه در زمین ریشه دارند و نه در آسمان نامی؛ «بیوطنهایی» که حتی خاک هم از پذیرش آنها ابا دارد. آری، دفع زوائد، نشانه سلامت یک قلب تپنده است.
حسینی کمال آبادی@hkamall
حسینی کمال آبادی@hkamall۶:۱۳
در عصرِ "کافینتها" و "کافیشاپها"،️و در میان هیاهوی "کافکایی"، آنچه از یاد بردهایم، یک "کفایت" واقعی است. بسیاری عمر را صرفِ "ناکافیها" کردند،حال آنکه حضرت ولیعصر (عج) در کلامی نافذ مسیر را روشن کردهاند: «الکافی کافٍ لشیعتنا»؛(کتاب کافی برای شیعیان ما کافی است.) بیایید از کافیهای مجازی به سوی "کافیِ کلینی" بازگردیم،که هر چه غیر از اوست، ناکافی است و کلامِ او بعد قرآن کریم، کافیِ محض است. سید مرتضی حسینی کمالآبادی@hkamall۱۳:۴۷
پاداش و کیفر؛ همینجا، درونِ جانِ ما!آیا ثواب و عقاب، فقط قراردادهایی برای دنیای دیگرند؟یکی از بزرگترین کجفهمیها در شناختِ مسیر زندگی، این است که «پاداش» و «مجازات» را اموری اعتباری یا حوالهای به آیندهای دور (قیامت زمانی) بدانیم.حقیقت این است که بر اساس معارف عمیق، ثواب و عقاب چیزی خارج از وجود ما نیستند. ثواب یعنی: «حیاتافزایی»؛ هر گامی که به رشد، پویایی و قدرتِ جان ما میافزاید. عقاب یعنی: «حیاتزدایی»؛ هر مسیری که باعث ضعف، پژمردگی و تقلیل حقیقتِ وجودی ما میشود.به عبارت سادهتر:ما برای کارهایمان پاداش نمیگیریم، بلکه با رشدِ وجودمان، «عینِ پاداش» میشویم.ما برای خطاهایمان مجازات نمیشویم، بلکه با پژمردنِ روحمان، «عینِ مجازات» میشویم.بهشت و جهنم، پیش از آنکه مکانی در زمان دیگر باشند، کیفیتی از «بودن» در همین لحظه هستند. چقدر به حیاتِ خود افزودهایم؟ سید مرتضی حسینی کمال آبادی
#فلسفه_حیات #سبک_زندگی #رشد_فردی #معنای_زندگی #حیات_افزایی #خودشناسی #زنده_جاوید #معرفت_نفس
@hkamall
ثواب یعنی: «حیاتافزایی»؛ هر گامی که به رشد، پویایی و قدرتِ جان ما میافزاید. عقاب یعنی: «حیاتزدایی»؛ هر مسیری که باعث ضعف، پژمردگی و تقلیل حقیقتِ وجودی ما میشود.به عبارت سادهتر:ما برای کارهایمان پاداش نمیگیریم، بلکه با رشدِ وجودمان، «عینِ پاداش» میشویم.ما برای خطاهایمان مجازات نمیشویم، بلکه با پژمردنِ روحمان، «عینِ مجازات» میشویم.بهشت و جهنم، پیش از آنکه مکانی در زمان دیگر باشند، کیفیتی از «بودن» در همین لحظه هستند. چقدر به حیاتِ خود افزودهایم؟ سید مرتضی حسینی کمال آبادی#فلسفه_حیات #سبک_زندگی #رشد_فردی #معنای_زندگی #حیات_افزایی #خودشناسی #زنده_جاوید #معرفت_نفس
@hkamall
۷:۲۴
آدمی، همان چراغدانِ قدیمیِ فتیلهدار است... پیچِ این چراغ در دستِ «اختیار» ماست.هر کارِ نیکی که میکنیم، گویی دستی فتیله را بالا میکشد؛شعله قد میکشد، نور بر جانمان میتابد و جهانِ اطرافمان روشن میشود. اما امان از لرزشِ دست در مسیرِ خطا...هر گناه، فتیله را پایین میبرد؛ شعله کوچک و کوچکتر میشود،تا جایی که به جای نور، دودِ سیاه تمامِ وجودمان را میگیرد و چشممان دیگر حق را نمیبیند. مراقبِ فتیلهی جانت باش؛ نور که بالا برود، خدا در تو تجلی میکند. سید مرتضی حسینی کمالآبادی@hkamall۷:۳۷
* از «نماز خفتن» تا شبنشینیهای بیپایان
در زبان شیوای پارسی، نیاکان ما نامهای زیبایی برای اوقات نماز برگزیده بودند که هر یک نشان از پیوند دین با تاروپود زندگی داشت: نماز بامداد: سپیدهدم و آغازِ بیداری. نماز پشین: ظهر و اوج تابش آفتاب. نماز دیگر: عصرگاه و میانه روز. نماز شام: غروب آفتاب و پایان کار. نماز خفتن: وقت عشا و هنگام آرام گرفتن.
اما در میان این نامها، «نماز خفتن» (نماز عشا) حکایتی غریب دارد. این واژه تنها یک نشانهی مذهبی نیست، بلکه آیینهای از سبک زندگی مردمان گذشته است. در آن روزگاران، پیوند انسان با طبیعت ناگسستنی بود؛ همین که پردهی سیاه شب برافتاد و بانگِ نماز خفتن برخاست، مردمان جان و تن را به سجاده و سپس به بستر خواب میسپردند تا با نخستین طلیعهی نور، همگام با جهانِ هستی بیدار شوند.
امروز اما، این نظمِ ازلی دگرگون شده است.دنیای مدرن، آرامشِ شب را با چراغهای مصنوعی ربوده و «نماز خفتن» را نه به خواب، که به آغاز بیدارنشینیهای بی ثمر بدل کرده است. ما تا پاسی از شب بیدار میمانیم و درست آنگاه که نسیمِ سحری میوزد و گیتی ردای بیداری بر تن میکند، خسته و فرسوده در خواب فرو میافتیم.
غمانگیز است که وقتی خورشید برمیآید و جهان غرق در تسبیح و تکاپو میشود، بسیاری از ما در خوابیم؛ گویی سبک زندگی نوین، ما را از تماشای باشکوهترین لحظهی خلقت، یعنی طلوع، محروم کرده است. بازگشت به آن تعبیرِ زیبای «نماز خفتن»، شاید بازگشت به ریتمِ سلامت و آرامشِ از دست رفتهمان باشد.
سید مرتضی حسینی کمالآبادی
https://eitaa.com/hkamal
از «نماز خفتن» تا شبنشینیهای بیپایاندر زبان شیوای پارسی، نیاکان ما نامهای زیبایی برای اوقات نماز برگزیده بودند که هر یک نشان از پیوند دین با تاروپود زندگی داشت:
نماز بامداد: سپیدهدم و آغازِ بیداری. نماز پشین: ظهر و اوج تابش آفتاب. نماز دیگر: عصرگاه و میانه روز. نماز شام: غروب آفتاب و پایان کار. نماز خفتن: وقت عشا و هنگام آرام گرفتن.اما در میان این نامها، «نماز خفتن» (نماز عشا) حکایتی غریب دارد. این واژه تنها یک نشانهی مذهبی نیست، بلکه آیینهای از سبک زندگی مردمان گذشته است. در آن روزگاران، پیوند انسان با طبیعت ناگسستنی بود؛ همین که پردهی سیاه شب برافتاد و بانگِ نماز خفتن برخاست، مردمان جان و تن را به سجاده و سپس به بستر خواب میسپردند تا با نخستین طلیعهی نور، همگام با جهانِ هستی بیدار شوند.
امروز اما، این نظمِ ازلی دگرگون شده است.
دنیای مدرن، آرامشِ شب را با چراغهای مصنوعی ربوده و «نماز خفتن» را نه به خواب، که به آغاز بیدارنشینیهای بی ثمر بدل کرده است. ما تا پاسی از شب بیدار میمانیم و درست آنگاه که نسیمِ سحری میوزد و گیتی ردای بیداری بر تن میکند، خسته و فرسوده در خواب فرو میافتیم. غمانگیز است که وقتی خورشید برمیآید و جهان غرق در تسبیح و تکاپو میشود، بسیاری از ما در خوابیم؛ گویی سبک زندگی نوین، ما را از تماشای باشکوهترین لحظهی خلقت، یعنی طلوع، محروم کرده است. بازگشت به آن تعبیرِ زیبای «نماز خفتن»، شاید بازگشت به ریتمِ سلامت و آرامشِ از دست رفتهمان باشد.
سید مرتضی حسینی کمالآبادیhttps://eitaa.com/hkamal
۱۵:۱۱
*تنگه هرمز؛ آستانهی خانهی ما
ایران چنان با اعتمادبه خداوند مقتدر بر «تنگهی هرمز» نظارت دارد که گویی درِ یخچالِ خانهاش را باز و بسته میکند؛ با همان سادگی و همان حقِ مالکیتِ مطلق!
این یعنی هرمز برای ما: نه یک نقطهی مرزی در نقشه که بخشی از حیاطِ خانه و داراییِ شخصیِ این ملت است.
سید مرتضی حسینی کمالآبادی
#اقتدار #ایران #تنگه_هرمز
https://eitaa.com/hkamal
ایران چنان با اعتمادبه خداوند مقتدر بر «تنگهی هرمز» نظارت دارد که گویی درِ یخچالِ خانهاش را باز و بسته میکند؛ با همان سادگی و همان حقِ مالکیتِ مطلق!
این یعنی هرمز برای ما:
نه یک نقطهی مرزی در نقشه که بخشی از حیاطِ خانه و داراییِ شخصیِ این ملت است. سید مرتضی حسینی کمالآبادی#اقتدار #ایران #تنگه_هرمز
https://eitaa.com/hkamal
۱۶:۲۸
وعده شیطان «فقر» است و وعده خدا «فضل»در کشاکش سختيها و نوساناتِ روزگار، تفاوت میان «انسانِ موحد» و «انسانِ مادیگرا» در یک کلمه است: «باور به رزّاقیت».#### ۱. ریشهی ترسهای ما کجاست؟قرآن کریم با صراحتِ تمام، دستِ شیطان را رو میکند:«الشَّیْطانُ یَعِدُکُمُ الْفَقْرَ»؛ شیطان همواره شما را از تهیدستی و نداری میترساند.این ترس، میراثِ جهالت است. همانگونه که عربِ جاهلی از ترس فقر، فرزندان خود را قربانی میکرد، امروز نیز «ترس از آینده»، انگیزه و حرکت را در وجود انسانها میکُشد. شیطان میخواهد ما را «زمینگیر» کند، زیرا انسانی که بترسد، نه میتواند خلاق باشد و نه شاکر.#### ۲. پلّهی اول: توسل، تمسک و تحقق به اسم «رزّاق»برای عبور از این ترس، باید سه گام برداشت:- توسل: خواندنِ خدا با نام رزّاق.- تمسک: چنگ زدن به این باور که روزی دست اوست.- تحقق: یعنی چنان به رزّاقیت خدا ایمان داشته باشیم که «آرامش» در رفتارمان متجلی شود.وقتی دل آرام شد، چشمِ جان باز میشود و «رودخانهی رزق» را حتی در دلِ سختیها میبیند. آنجاست که زبان به شکر میچرخد و قاعدهی تخلفناپذیر الهی جاری میشود: «لَئِنْ شَکَرْتُمْ لَأَزیدَنَّکُمْ»؛ شکر، رزق را روی رزق میآورد و میشود «نورٌ علیٰ نور».#### ۳. کار از تو، برکت از اوقدیمیها «خداباور» بودند که میگفتند:«تو نیکی میکُن و در دجله انداز / که ایزد در بیابانت دهد باز»در منطقِ ایمان:«تو کار میکُن و دل بر خدا دار / که رزّاق، روزی میبخشدت باز»رزق همیشه مادی نیست؛ گاهی در دلِ فقرِ مادی، رزقهایی از جنسِ معنا و معرفت نهفته است که در هیچ گنجی یافت نمیشود. به قول حضرت علامه حسنزاده آملی (ره):«دولتِ فقرت کند مستطیع ای بختیار / کعبه وصلش طلب میکن و میقات را»#### ۴. فقر و ثروت؛ بذر هستند، نه میوه!برخلاف فرهنگ غربی که سعادت را صرفاً در انباشت ثروت میبیند، در نگاه الهی، نه فقر لزوماً بدبختی است و نه ثروت لزوماً خوشبختی. هر دو «ابزارِ آزمون» هستند:- فقرِ مدیریت نشده، انسان را به کفر میکشاند.- ثروتِ مدیریت نشده، فرعون و قارون میسازد (اِنَّ الْاِنْسانَ لَیَطْغی اَنْ رَآهُ اسْتَغْنی).سعادت یعنی قدرتِ روح؛ روحی که بتواند هم از فقر و هم از ثروت، پلی برای کمال بسازد: اگر ثروت مدیریت شود، «خدیجه کبری (س)» میسازد که مالش ستونِ ترویج خیمهی اسلام شد. اگر فقر مدیریت شود، «آیتالله سید علی قاضی (ره)» میسازد که از دامانِ تهیدستیاش، بزرگترین عرفای عصر برخاستند. سخن پایانی:مراقب باشیم در محاسباتِ زندگی، «خدا» را حذف نکنیم. شیطان با عدد و رقمهایش ما را از «نداری» میترساند، اما خدا با فضلش ما را به «داراییِ حقیقی» فرامیخواند.کار را برای خدا انجام دهیم، او خودش راه را در میان صخرهها باز میکند. سید مرتضی حسینی کمال آبادی@hkamall۶:۱۵
فریبِ واژهها؛ از «تحریم» تا «دزدی»آنها از «تحریم» سخن میگویندو ما از بلندایِ اراده...کیستند این راهزنانِ مدرنکه بر غارتِ خویش، جامهی قانون میپوشانند؟تو که نامِ پلیدِ دزدی را با واژهی تحریم میآرایی،بدان که پیش پایِ همتِ ما، نه سد هستی و نه سرور؛تنها غبارِ راهی که به دست باد سپرده میشود.به سروده شیوای علامه حسنزاده آملی (قدسسره):«گفتم ای دل در کفِ خربندگانِ دهر چیست؟گفت باد است و دگر باد است و باز هم باد، باد...»تحلیل و تحریم، تنها ویژهی خداوند سبحان است (إِنِ الْحُكْمُ إِلَّا لِلَّهِ)؛و بدترین جنبندگانِ زمین را نرسد که پا از گلیمِ خویش فراتر نهند. ما نیز باید در پیشگاه خدا پاسخ دهیم که چرا حتی در حدِ «لفظ»، از واژگانِ متضمنِ «حکم» (که ویژهی ذات اقدس الهی است) در حقِ کافرانِ حربی استفاده کردهایم! پیشنهاد نهایی:بیایید به جای استفاده از واژهی تحریم برای آمریکا، همان عملکرد واقعی آنها یعنی «دزدی» را در ادبیات سیاسی خویش وارد کنیم، تا این حقیقت در تاریخِ سیاه غارتگریهای آنان برای همیشه ثبت شود. سید مرتضی حسینی کمالآبادی@hkamall۲۱:۴۹
ملکات؛ ما معمارانِ چهرهی ابدی خویشیم
کارهایی که ما در این دنیا انجام میدهیم، لایهلایه روی هم جمع میشوند و در جانِ ما «عادتهای همیشگی» یا همان «ملکات» را میسازند. این عادتها در جهانِ پس از مرگ، دستبهکار میشوند و صورت و چهرهی واقعی ما را طراحی میکنند.
در قرآن آمده است که در روز قیامت، انسان از برادر، مادر، پدر، همسر و فرزندانش فرار میکند. اما چرا؟ یکی از دلایلش این است که افراد با صورتِ واقعیِ باطنشان محشور میشوند. کسی که در دنیا خصلتهای درندگی مثل گرگ و پلنگ داشته، آنجا هم به همان شکل دیده میشود؛ چهرهای چنان هولناک که حتی نزدیکانش از او میگریزند. اینها کسانی هستند که در دنیا، با کارهایشان، تیشه به ریشهی انسانیت خود زدهاند.
«چرا به این شکلهای زشت درآمدید؟ مگر نمیدانستید هر شکلی که اینجا دارید، بازتابِ رفتار خودتان در دنیاست؟»
مولوی چه زیبا میگوید:«ای کسی که آبروی دیگران (یوسفها) را میدری، بدان که وقتی از خوابِ مرگ بیدار شوی، به شکل گرگ برمیخیزی. آن حرفهای نیشدار و کنایههایی که مثل مار و کژدم به جان دیگران میانداختی، آنجا واقعاً به مار و کژدم تبدیل میشوند و خودت را نیش میزنند.»
خلاصهی کلام:هر فکری که میکنیم و هر کاری که انجام میدهیم، آجرِ بنایِ وجودِ ماست. مراقب باشیم که در حال ساختن چه موجودی هستیم؛ فرشته یا...؟ افسوس که گاهی از این حقیقتِ بزرگ غافل میشویم.
سید مرتضی حسینی کمالآبادی
@hkamall
کارهایی که ما در این دنیا انجام میدهیم، لایهلایه روی هم جمع میشوند و در جانِ ما «عادتهای همیشگی» یا همان «ملکات» را میسازند. این عادتها در جهانِ پس از مرگ، دستبهکار میشوند و صورت و چهرهی واقعی ما را طراحی میکنند.
در قرآن آمده است که در روز قیامت، انسان از برادر، مادر، پدر، همسر و فرزندانش فرار میکند. اما چرا؟ یکی از دلایلش این است که افراد با صورتِ واقعیِ باطنشان محشور میشوند. کسی که در دنیا خصلتهای درندگی مثل گرگ و پلنگ داشته، آنجا هم به همان شکل دیده میشود؛ چهرهای چنان هولناک که حتی نزدیکانش از او میگریزند. اینها کسانی هستند که در دنیا، با کارهایشان، تیشه به ریشهی انسانیت خود زدهاند.
«چرا به این شکلهای زشت درآمدید؟ مگر نمیدانستید هر شکلی که اینجا دارید، بازتابِ رفتار خودتان در دنیاست؟»
مولوی چه زیبا میگوید:«ای کسی که آبروی دیگران (یوسفها) را میدری، بدان که وقتی از خوابِ مرگ بیدار شوی، به شکل گرگ برمیخیزی. آن حرفهای نیشدار و کنایههایی که مثل مار و کژدم به جان دیگران میانداختی، آنجا واقعاً به مار و کژدم تبدیل میشوند و خودت را نیش میزنند.»
خلاصهی کلام:هر فکری که میکنیم و هر کاری که انجام میدهیم، آجرِ بنایِ وجودِ ماست. مراقب باشیم که در حال ساختن چه موجودی هستیم؛ فرشته یا...؟ افسوس که گاهی از این حقیقتِ بزرگ غافل میشویم.
سید مرتضی حسینی کمالآبادی@hkamall
۷:۰۶
*طلایِ نطق یا نقرهیِ سکوت؟ مسئله این است! همهی ما شنیدهایم که میگویند «سکوت طلاست»، اما در مکتب امام سجاد (ع) نگاهی دقیقتر و متفاوت وجود دارد. آقا فرمودهاند:«اگر سکوت نقره باشد، نطق و سخن گفتن طلاست.» 🪙
اما چرا؟ مگر نه اینکه همیشه از فضیلت خاموشی شنیدهایم؟
چرا نطق، طلاست؟بیایید صادقانه نگاه کنیم؛ تمام درسها، بحثها، انتقال دانش، شکوفایی حقیقت و حتی همین کتابهایی که راه زندگی را به ما نشان میدهند، ثمرهی «بیان» و «نطق» هستند. اگر قرار بود همه همیشه سکوت کنند، نه علمی جابهجا میشد و نه معرفتی آموخته میشد. نطق، کلید گنجینهی دانش است. اما یک شرط بزرگ وجود دارد: «تعادل»بزرگان ما نکتهی ظریفی را یادآوری کردهاند. آنها میگویند دو چیز نشاندهندهی ضعفِ خرد است:۱. وقتی باید حرف بزنیم (برای دفاع از حق یا آموزش)، سکوت کنیم. ۲. وقتی باید سکوت کنیم (برای شنیدن یا پرهیز از بیهودهگویی)، حرف بزنیم. خطکشِ دانایی:سخن گفتن مثل طلا ارزشمند است، به شرطی که «عیار» داشته باشد. - جایی که حرفِ ما گرهی باز میکند، طلاست.- جایی که سکوتِ ما حرمتی را حفظ میکند، نقره است.یادمان باشد:هنرِ واقعی، نه فقط «خوب حرف زدن»، بلکه «فهمیدنِ زمانِ درست برای حرف زدن» است. مراقب باشیم جای این دو را با هم عوض نکنیم!
سید مرتضی حسینی کمالآبادی@hkamall
۵:۳۴
*«خدایا! او را به بهشت تبعید کن!»
خدایا! زاهد از تو حور میخواهد؛ قصورش ده. «ز جنّت میگریزد از درت یا رب شعورش ده»
در نگاه نخست، این یک دعا به نظر میرسد؛ اما در بطن خود، یک مرثیه برای همتهای کوتاه است. زاهد، تمامِ عبادتش را هزینهی «تجارت» میکند؛ او پیشانی بر خاک میساید تا به «قصر» برسد. شاعر با ظرافتی بینظیر از واژهی «قصور» استفاده میکند. این واژه دو پهلو دارد:۱. قصرها: یعنی خدایا، آنچه میخواهد (کاخهای بهشتی) را به او بده.۲. کوتاهی: یعنی خدایا، او را در همین سطح از فهم و درکِ کوتاه رها کن!
چرا؟ چون کسی که در حضور «سلطان»، سراغ «نان» را میگیرد، در واقع از لذتِ دیدار محروم مانده است. به تعبیر آن بیتِ تکاندهنده: «ز جنت میگریزد از درت یا رب شعورش ده»؛ کسی که از آغوشِ خدا به سمتِ باغهای بهشت فرار میکند، در حقیقت دچارِ نوعی «بیشعوریِ معنوی» است.
نکته راهبردی:فرق است میان کسی که «بهشت» را میخواهد و کسی که «بهشتآفرین» را. زاهد در پیِ نعمت است و عارف در پیِ مُنْعِم. زاهد میخواهد در بهشت «بماند»، اما عارف میخواهد به او «برسد».
تلنگر:مراقب باشیم در پیچوخمِ دعاها، به جایِ «صاحبخانه»، سرگرمِ «تزییناتِ خانه» نشویم. کسی که به حور و قصور دلخوش کرد، از لذتِ «لقاءالله» بازماند.
سید مرتضی حسینی کمالآبادی@hkamall
خدایا! زاهد از تو حور میخواهد؛ قصورش ده. «ز جنّت میگریزد از درت یا رب شعورش ده»در نگاه نخست، این یک دعا به نظر میرسد؛ اما در بطن خود، یک مرثیه برای همتهای کوتاه است. زاهد، تمامِ عبادتش را هزینهی «تجارت» میکند؛ او پیشانی بر خاک میساید تا به «قصر» برسد. شاعر با ظرافتی بینظیر از واژهی «قصور» استفاده میکند. این واژه دو پهلو دارد:۱. قصرها: یعنی خدایا، آنچه میخواهد (کاخهای بهشتی) را به او بده.۲. کوتاهی: یعنی خدایا، او را در همین سطح از فهم و درکِ کوتاه رها کن!
چرا؟ چون کسی که در حضور «سلطان»، سراغ «نان» را میگیرد، در واقع از لذتِ دیدار محروم مانده است. به تعبیر آن بیتِ تکاندهنده: «ز جنت میگریزد از درت یا رب شعورش ده»؛ کسی که از آغوشِ خدا به سمتِ باغهای بهشت فرار میکند، در حقیقت دچارِ نوعی «بیشعوریِ معنوی» است.
نکته راهبردی:فرق است میان کسی که «بهشت» را میخواهد و کسی که «بهشتآفرین» را. زاهد در پیِ نعمت است و عارف در پیِ مُنْعِم. زاهد میخواهد در بهشت «بماند»، اما عارف میخواهد به او «برسد».
تلنگر:مراقب باشیم در پیچوخمِ دعاها، به جایِ «صاحبخانه»، سرگرمِ «تزییناتِ خانه» نشویم. کسی که به حور و قصور دلخوش کرد، از لذتِ «لقاءالله» بازماند. سید مرتضی حسینی کمالآبادی@hkamall۱۳:۲۱
رهایی از پیلهی عادت؛ وصف، دریچهای به سوی بیداریما در محاصرهی معجزاتیم، اما «عادت»، پردهای صلب بر دیدگان ما کشیده است. آنکه از حصار تکرار بیرون میجهد، پیش از هر چیز به «وصفِ آفرینش» مینشیند؛ او ذرات عالم را بازخوانی میکند و همین «دقتِ ستایشگرانه»، او را به حقالیقینِ معرفت و شکر میرساند.
️ تفاوت انسان و شبهانسان در چیست؟«شبهانسانِ» غرق در روزمرگی، نگاهی مسطح دارد؛ برای او که به سطحِ هر چیز عادت کرده، توصیف چیزی جز بازی با کلمات نیست. اما در مکتب امیرالمؤمنین (ع) —آن خروجیافتهی مطلق از عادت— توصیفِ شگفتآور خلقت، از شکوه طاووس تا ظرافتِ مورچه، نردبانی است که زمین را به الهیات پیوند میزند.️ وصف؛ نه یک صنعت ادبی، که یک استراتژیِ شناختیباید باور کنیم که توصیف، هم «میوه» بیداری است و هم «بذر» آن. اگر برخاستن از خوابِ عادت سخت است، میتوان با «مشقِ وصف» به آن رسید. ما میتوانیم با «نوشتن»، طبعِ سرکش و عادیپسند خود را به بندِ وصف بکشیم تا ذهن ناچار به «دقت» شود.همانگونه که حضرت علامه حسنزاده آملی در رسالهی «من کیستم؟»، با وصفِ دقیقِ جان، زنجیرهای سهمگینِ «عادت به خود» را گسست.️ «دفتر وصف»؛ رزمگاهی علیه غفلتبیایید برای خود دفتر توصیفی بنا کنیم؛ هستی را در آن وصف کنیم و دیدگان خود را در آن بگردانیم تا رازها هویدا شوند. این همان دستورِ صریحِ حضرت حق در سورهی مُلک است:«...فَارْجِعِ الْبَصَرَ هَلْ تَرَىٰ مِنْ فُطُورٍ»خداوند دستور به «ارجاعِ بصر» میدهد؛ یعنی دوباره نگریستن، از زاویهای دیگر دیدن و خسته نشدن از تماشا. آنقدر بنگر و وصف کن تا دیدهات از یافتنِ نقص درمانده شود و مبهوتِ عظمتِ خالق به سویت بازگردد. بنویسید و وصف کنید؛ که تمرکز بر جزئیاتِ هستی، آغازِ ارتقای وجودی و خروج از پیلهی عادت است. سید مرتضی حسینی کمالآبادی1405/02/21@hkamall
۱۹:۵۹