مدارس ما و رویداد نیما تکیدو رضا شجیع، مدرس دانشگاهآنچه در رویداد نیما تکیدو در ایرانمال رخ داد، فقط یک ازدحام ساده نبود؛ تصویری فشرده از شکاف میان شهرت دیجیتال و آمادگی مدیریتی در جهان واقعی بود. طبق ویدئوها و گزارشهای منتشرشده، استقبال گسترده هواداران باعث اختلال در برنامه و شکلگیری شرایطی شد که کنترل جمعیت را دشوار کرد. درباره میزان آسیبدیدگی نیز روایتهای مختلفی منتشر شده و همه جزئیات هنوز تأیید رسمی نشدهاند. مسئله اصلی این بود که ظاهراً میزبان، قدرت بسیج یک چهره متولد شبکههای اجتماعی را با معیارهای قدیمی سنجیده بود. نسل زد و آلفا، رابطهای متفاوت با چهره محبوب خود دارند. برای آنها اینفلوئنسر صرفاً یک فرد مشهور نیست؛ شخصیتی آشنا، روزمره و نزدیک است که ساعتها در تلفن همراهشان حضور داشته است. همین احساس نزدیکی، مرز میان تماشاچی و مشارکتکننده را از بین میبرد و میل به نزدیکشدن، عکسگرفتن و ثبت لحظه را تشدید میکند. در چنین رویدادی، ظرفیت سالن فقط یکی از متغیرهاست. مسیر حرکت مهمان، فاصله ایمن، ورودیهای مرحلهای، ثبتنام واقعی، موانع فیزیکی، تعداد نیروهای آموزشدیده، خروج اضطراری و سناریوی توقف برنامه باید از پیش طراحی شود. وقتی رویداد اطلاع رسانی عمومی میشود و همزمان از یکی از شلوغترین دورهمیهای تابستان سخن گفته میشود، ازدحام دیگر یک اتفاق غیرمنتظره نیست؛ یک ریسک قابل پیشبینی است. اما مهمترین نشانه این رویداد، شگفتزدگی همگانی بود: برگزارکننده از جمعیت، رسانهها از نفوذ چهره و جامعه از قدرت فرهنگی نسلی غافلگیر شدند که مدتهاست جهان مرجع خود را بیرون از رسانههای سنتی ساخته است. درس مدیریتی روشن است: نسل جدید را نمیتوان با دادههای قدیمی مدیریت کرد. پیش از برگزاری هر رویداد، باید جامعه هواداری را شناخت، نه فقط ظرفیت مکان را.
شبکههای اجتماعی ماروبیکا |بله |ایتا | تلگرام | [اینستاگرام](https://www.instagram.com/mortezanazari_ed)*
۱