ibna.ir/x6FTY
@ibna_official
۸:۱۸
ibna.ir/x6FVk
@ibna_official
۸:۲۲
ibna.ir/x6FVf
@ibna_official
۸:۵۷
ibna.ir/x6FTZ
@ibna_official
۹:۲۵
ibna.ir/x6FVc
@ibna_official
۹:۵۸
ibna.ir/x6FVD
@ibna_official
۶:۲۲
از نظر سبکی، بُوو استاد ایجاز است. جملههای کوتاه، توصیفهای حداقلی و حذف هرآنچه زائد است، باعث میشود متن بهشدت فشرده و متمرکز باشد. این سبک، بعدها بر نویسندگانی چون ساموئل بکت، مارگریت دوراس و حتی آلبر کامو تأثیر گذاشت. کامو درباره بُوو گفته بود که آثارش «نشان میدهند چگونه میتوان بدون فلسفهپردازی، به قلب وضعیت انسانی رسید».
ibna.ir/x6FW5
@ibna_official
۶:۲۷
ibna.ir/x6FVg
@ibna_official
۶:۵۸
ibna.ir/x6FWm
@ibna_official
۷:۲۲
ibna.ir/x6FWC
@ibna_official
۸:۱۰
ibna.ir/x6FWf
@ibna_official
۸:۲۳
ibna.ir/x6FWr
@ibna_official
۸:۵۱
ibna.ir/x6FSJ
@ibna_official
۹:۳۷
ibna.ir/x6FWN
@ibna_official
۶:۰۱
ibna.ir/x6FWT
@ibna_official
۶:۲۲
ibna.ir/x6FWR
@ibna_official
۶:۵۸
آن مرحوم در تاریخ در ادبیات و کتابشناسی و معرفت انواع خطوط کمتر نظیر داشت. مقالات آن مرحوم شاید از لحاظ کمّیت آنقدرها زیاد نباشد ولی در عالم ادب نیز کمّیت چندان مورد توجه نیست و نباید باشد. زیرا به قول نظامی گنجوی (آن خشت بود که پُرتوان زد) اما از لحاظ کیفیت بسیار ارجمند و مفید و قابل بررسی و انتقاد است.
مرحوم نخجوان در نوشتن مطالب سبک بخصوص ندارد بلکه تابع همان شیوه تکلم عمومی است منتها نوشتههایش به قدری ساده و روان است که برای خواننده هیچ مطلبی را پوشیده و مبهم نمیگذارد و اغلب تغییرات و جملاتش از عیبهایی که مخّل فصاحت و بلاغت است عاری و خالی است.»
ibna.ir/x6FVL
@ibna_official
۷:۲۳
ibna.ir/x6FWS
@ibna_official
۷:۵۳
ibna.ir/x6FVX
@ibna_official
۸:۲۳
ibna.ir/x6FSy
@ibna_official
۸:۵۲