* آغاز *آغاز به کار کانال اطلاعرسانی انجمن علمی روانپزشکان ایران در پیامرسان بله
همکاران ارجمند، اعضای محترم انجمن علمی روانپزشکان ایران،
با توجه به تداوم محدودیت دسترسی به اینترنت بینالمللی و اختلال در مسیرهای معمول ارتباطی، هیات مدیرهی انجمن علمی روانپزشکان ایران بر آن شد تا برای حفظ ارتباط منظمتر و دسترسی آسانتر اعضا و شهروندان به اخبار، اطلاعیهها، برنامهها، مواضع، و مطالب ضروری، کانال رسمی اطلاعرسانی خود را در پیامرسان بله راهاندازی کند.
هدف از ایجاد این کانال، فراهم کردن بستری در دسترستر برای ارتباط حرفهای و صنفی در شرایط کنونی است؛ بهگونهای که اطلاعرسانیهای انجمن، از جمله اخبار مربوط به نشستها، برنامههای آموزشی، بیانیهها، اطلاعیههای اجرایی، و سایر امور مرتبط، با نظم و سهولت بیشتری در اختیار اعضا قرار گیرد.
امید است این مسیر بتواند در روزهایی که ارتباطات حرفهای نیز از محدودیتهای عمومی متأثر شدهاند، به حفظ پیوند، انسجام، و تداوم ارتباط میان همکاران یاری رساند.
از اعضای محترم انجمن دعوت میشود با پیوستن به این کانال و معرفی آن به دیگر همکاران، ما را در گسترش این مسیر ارتباطی همراهی کنند. بعد از عادیسازی شرایط، کانال تلگرامی انجمن مجددا کار خود را از سر میگیرد، و مجرای اصلی اطلاعرسانی انجمن خواهد بود.
هیات مدیره انجمن علمی روانپزشکان ایرانپنجشنبه ۲۱ اسفندماه ۱۴۰۴
#اطلاعرسانی
۱۳:۰۹
اطلاعرسانیراهاندازی کانال آموزش سلامت روان عمومی
کانال «آموزش سلامت روان» که توسط تیمی از متخصصان عضو انجمن علمی روانپزشکان ایران اداره میشود و مطالب آموزشی را به منظور آشنایی عموم با مشکلات شایع سلامت روان و حمایت و مراقبت در بحران منتشر خواهد کرد در طی روزهای آغازین جنگ اسفندماه ۱۴۰۴ آغاز به کار کرده است.
از طریق نشانی زیر میتوانید به این کانال بپیوندید، و یا به بیماران، خانوادهها و عموم جامعه معرفی نمایید.
@lranmentalhealth#اطلاعرسانی
۱۳:۱۵
*بازتاب*جنگ، بیماران روانپزشکی و وظیفهای که نباید فراموش شود
دکتر امیرحسین جلالی ندوشن. سخنگوی انجمن متن منقح شدهی گفتوگو با خبرگزاری ایلنا
در شرایط جنگی، یکی از گروههایی که بیش از دیگران در معرض آسیب قرار میگیرند، بیماران مبتلا به اختلالات روانپزشکی و خانوادههای آنان هستند. این آسیبپذیری فقط محدود به بیماران شدید و مزمن نیست؛ بلکه طیف وسیعی از مبتلایان به اختلالات خفیفتر اما پایدار نیز در چنین وضعیتی در معرض تشدید علائم یا عود بیماری قرار میگیرند.
از یک سو با بیمارانی روبهرو هستیم که به اختلالات شدیدتر مانند افسردگیهای عودکننده، اختلال دوقطبی، اسکیزوفرنی و دیگر بیماریهای مزمن شدید روانی مبتلا هستند. از سوی دیگر، گروه بزرگی از بیماران نیز با مشکلاتی مانند اضطراب، افسردگی، وسواس و اختلالات خواب زندگی میکنند. هر دو گروه در شرایط بحرانی با دشواریهای جدی روبهرو میشوند، هرچند نوع و شدت این دشواریها یکسان نیست.
واقعیت این است که برای هر نوع بیماری روانپزشکی، چه شدید و چه خفیف، استرس و تنش محیطی مانند سم عمل میکند. صدای انفجار، قطع برق، تاریکی، بیثباتی، و حتی احساس ناامنی پیش از وقوع هر حادثه، همگی میتوانند زمینهساز عود بیماری، تشدید علائم موجود، یا حتی بروز علائم تازه باشند. این مسئله فقط مربوط به کسانی نیست که درمان نمیشوند؛ حتی بیماری که در ماههای اخیر تحت مراقبت مناسب بوده و علائمش کنترل شده است نیز در یک محیط تنشزا ممکن است دچار عود یا تشدید بیماری شود. روشن است که اگر فرد پیش از این نیز درمان ناکافی دریافت کرده باشد، داروهایش را منظم مصرف نکرده باشد یا بیماریاش از ابتدا خوب کنترل نشده باشد، تأثیر بحران بر او به مراتب شدیدتر خواهد بود.
اما مشکل فقط خودِ فشار روانی نیست. مسئله مهم دیگر، تداوم مراقبت و دسترسی به خدمات روانپزشکی است. در بیماریهای مزمن روان، تشخیص زودهنگام تغییر حال بیمار و مداخله درمانی سریع، یکی از کلیدهای اصلی کنترل بیماری است. با این حال، در شرایط جنگی، دسترسی به پزشک، بیمارستان، دارو و دیگر خدمات سلامت با اختلال و محدودیت جدی روبهرو میشود. همین اختلال در تداوم مراقبت، خود عاملی مهم برای عود و تشدید بیماری است.
هرچه شدت بیماری بیشتر باشد، بار مراقبت نیز برای خانواده سنگینتر میشود. از سوی دیگر، خودِ بحران جنگی نیز خانواده را زیر فشار مضاعف قرار میدهد. در چنین موقعیتی، بسیاری از افراد ناچار میشوند کارهای عادی زندگی را کنار بگذارند تا بتوانند به الزامات فوری بحران پاسخ دهند. در نتیجه، این احتمال وجود دارد که بخشی از مراقبتهای معمول از بیمار روانپزشکی مورد غفلت قرار گیرد. علاوه بر آن، مراقبت از این بیماران همواره نیازمند ظرافتهایی در رابطه، در تنظیم هیجان، و در مدیریت خواستهها و رفتارهاست. در وضعیت بحران، ترس، خشم، بیحوصلگی و زودرنجی بالا میرود و تحمل معمول افراد کاهش مییابد. به همین دلیل، خانواده ممکن است دیگر نتواند همان دقت و ظرافت لازم را در تعامل با بیمار به خرج دهد و این خود به منبعی تازه برای تنش تبدیل شود.
در کوتاهمدت، یعنی در یکی دو هفته نخست بحران، معمولاً انتظار داریم که شدت علائم افزایش یابد. اما اگر شرایط جنگی طولانی شود، بهویژه در بیماران شدیدتر، احتمال عود کامل بیماری افزایش پیدا میکند. در بسیاری از این موارد، بیمار ممکن است نیازمند بستری شود. این در حالی است که بستریکردن مؤثر، نیازمند یک نظام سلامت نسبتاً باثبات و قابل اتکاست؛ چیزی که در شرایط جنگی نمیتوان به سادگی روی آن حساب کرد. به همین دلیل، از همین حالا باید برای پیشگیری از رسیدن بیماران به مرحله بحران، تدابیر روشن و عملی اندیشید.
در بیماران خفیفتر نیز احتمال عود وجود دارد، اما به استثنای مواردی مانند بحران خودکشی یا ایدهپردازی جدی برای خودکشی که ممکن است نیازمند بستری باشد، در بسیاری از موارد میتوان با خدمات از راه دور، ویزیت تلفنی، مشاوره آنلاین و تنظیم درمان، وضعیت را بهتر مدیریت کرد. این بیماران معمولاً از منابع درونروانی، مهارتهای مقابلهای، و کارآمدی اجتماعی و شغلی بیشتری برخوردارند و همین مسئله کمک میکند که حتی در صورت شدت گرفتن علائم، امکان مدیریت وضعیت بیشتر باشد.
در چنین شرایطی، نخستین وظیفه نظام سلامت، تداوم خدمت است. روانپزشکی از معدود حوزههایی است که بخش مهمی از خدمات آن را میتوان از راه دور ارائه کرد: تلفنی، آنلاین، یا به شکلهای سادهتر مبتنی بر ارتباط غیرحضوری. این یک مزیت مهم است و باید از آن استفاده کرد.
بقیه در ادامه...#بازتاب#بیماران
۱۸:۰۴
ادامهی بازتابامسال این مسئله از جهتی دیگر نیز اهمیت دارد، زیرا اسفند معمولاً زمانی است که بیماران برای ایام نوروز و تعطیلات، ویزیت میشوند و داروهایشان تجدید و تنظیم میشود تا وقفهای در درمان رخ ندهد. اما امسال پایان سال با وضعیت جنگی در هم آمیختهاست. بسیاری از بیمارستانها ناچارند خدمات خود را با مقتضیات بحران هماهنگ کنند و در همان حال، خانوادههای بسیاری نیز برای حفظ امنیت، مجبور به جابهجایی و سفر به شهرهای دیگر شدهاند. این مسئله در شهرهای بزرگ بیشتر به چشم میخورد.
از این رو، مهمترین کاری که دولت و نظام سلامت میتوانند انجام دهند، تدوین مقرراتی ساده، روشن و قابل اجرا برای درمان از راه دور است. در بسیاری از موارد، تماس تلفنی کافی است. خوشبختانه دسترسی سریع پزشکان به اطلاعات بیمار از طریق سامانههای موجود، این امکان را تسهیل میکند. تجربه کرونا و حتی بحرانهای اخیر نیز نشان داده است که خدمات تلفنی و غیرحضوری، بهویژه در حوزه روانپزشکی و روانشناسی، میتوانند بسیار کارآمد باشند. با این حال، هنوز این ظرفیت به اندازه لازم جدی گرفته نشده است. در حالی که دستکم در این حوزه، میتوان بخش بزرگی از خدمات را از این طریق ادامه داد و فشار را از روی دوش بیمارستانها و مردم برداشت.
بیمارستانها، چه دولتی و چه خصوصی، باید چنین خدماتی را فراهم کنند. حتی در شرایط بحران، بخشی از این خدمات میتواند برای تقویت همبستگی اجتماعی، رایگان یا با تعرفه پایینتر ارائه شود. از آنجا که نسخهنویسی در کشور به صورت الکترونیک انجام میشود، اگر نظام درمان از راه دور فعال باشد، بسیاری از بیماران از درمان ضروری محروم نخواهند شد و بهویژه بیمارانی که نشانههای اولیه عود را تجربه میکنند، خواهند توانست با پزشک یا نظام سلامت تماس بگیرند و پیش از وخیمتر شدن اوضاع مداخله درمانی دریافت کنند.
در کنار این مسئله، نظام سلامت و نهادهای عمومی وظیفهای روشن برای کاهش وحشت و تنش عمومی نیز دارند. معرفی پناهگاهها، وجود سیستم هشدار و آلارم، و آموزش عملی شهروندان برای مواجهه با شرایط خطر، صرفاً امور امنیتی نیستند؛ اینها مداخلات مهم روانی-اجتماعیاند. مردم زمانی کمتر فرومیپاشند که بدانند چه باید بکنند. بیش از خودِ ناامنی، این احساس ناامنی است که انسان را فرسوده و آسیبپذیر میکند. دادن اطلاعات بهموقع، روشن و عملی به مردم، به آنان احساس کنترل میدهد و همین احساس کنترل میتواند مقدار زیادی از استرس و آشفتگی روانی را کاهش دهد.
برای خانوادههایی که در خانه بیمار روانپزشکی دارند نیز چند اصل ساده اما مهم وجود دارد. نخست اینکه باید بپذیریم بعضی امور، مانند صدای انفجار یا اصل شرایط بیرونی، از کنترل ما خارج است؛ اما میتوانیم محیط خانه را تا حدی امنتر و قابلپیشبینیتر کنیم. برای مثال، میتوان به بیمار توضیح داد که صدای انفجار چه معنایی دارد و در صورت شنیدن آن چه اقدامی باید انجام دهد. همین آموزش ساده میتواند احساس بیپناهی را کاهش دهد و به بیمار احساس خودمختاری نسبی بدهد.
نکته مهم دیگر، کنترل فضای رسانهای خانه است. در خانهای که کودک، سالمند، بیمار روانپزشکی یا هر فرد آسیبپذیر دیگری حضور دارد، نباید تلویزیون و رسانهها ساعتهای طولانی با صدای بلند روشن باشند و نباید فضای خانه از بحثهای هیجانی و مکرر درباره جنگ، حمله، مناطق هدفگرفتهشده و تحلیلهای آشفته سیاسی پر شود. بهتر است یک نفر که تسلط و آرامش بیشتری دارد، اخبار را از منابع قابل اعتماد پیگیری کند و فقط اطلاعات ضروری را منتقل کند. هرچه صدای رسانهها کمتر، و هیجانهای منتقلشده در محیط خانه محدودتر باشد، فضا برای بیمار قابلتحملتر و امنتر خواهد شد.
#بازتاب#مراقبت#بیماران-روان
۱۸:۰۶
تاملدر باب بحران و کاری که با ما میکند
دکتر امیرحسین جلالی ندوشن
بحران، بهخودیِخود جامعهای را پخته، مقاوم یا «واکسینه» نمیکند. این گزارهای است که باید آن را جدی گرفت، چون ما در ایران عادت کردهایم خودِ زیستن در میان بحرانهای متوالی را گاه بهاشتباه نشانهای از بلوغ تاریخی یا نوعی مصونیت اجتماعی بدانیم. حال آنکه مساله، نه صرفِ بحران، بلکه نحوه مواجهه ما با آن است. تنها زمانی میتوان گفت بحران اثری سازنده داشته که جامعه بتواند از دل آن، به بازشناسی ضعفها، اصلاح کاستیها و تغییر مسیر برسد. در غیر این صورت، بحران فقط فرسودگی میآورد. نه باید از آن حماسه ساخت و نه مرثیه.
بحران، پیش از هر چیز، صحنهای است که نقاط قوت و ضعف یک جامعه را عریان میکند.
مساله این است که در سطح اجتماعی، هنوز نشانههای روشنی نمیبینیم که از بحرانها برای یادگیری جمعی، اصلاح ساختارها و رفع نواقصمان استفاده کرده باشیم. با این همه، تاریخ ایران به ما نشان میدهد که این جامعه بارها تا مرز فروپاشی رفته، اما دوباره برخاسته است. از حمله اعراب و هجوم مغولان گرفته تا جنگها، ویرانیها و دورههای مکرر ناامنی و آشوب، جامعه ایرانی یاد گرفته است چگونه در شرایط ضربهپذیری، محدودیت و محرومیت، با تکیه بر حداقل امکانات، حداکثر بهرهوری را برای زندهماندن به کار گیرد. این توانِ بقا، بیتردید یکی از سرمایههای مهم جامعه ماست؛ سرمایهای که توضیح میدهد چرا ایران، با وجود این همه فشار تاریخی، همچنان پابرجا مانده است.
اما همین مزیت تاریخی، وجه دیگری هم دارد که کمتر به آن توجه کردهایم. جامعهای که بخش بزرگی از نیروی روانی و سازمانی خود را صرف دوامآوردن در بحران میکند، لزوماً در افق توسعه، آیندهنگری، کار جمعی و برنامهریزی بلندمدت توفیق نمییابد. به تعبیر دیگر، ما هنر دوامآوردن را آموختهایم، اما نه لزوماً هنر ساختن را. وقتی به دورههای صلح نگاه میکنیم، دوباره همان پرسشهای آشنا بازمیگردند: چرا جامعه ایران در تحقق ظرفیتهای توسعه دچار مشکل است؟ چرا کار تیمی، برنامهریزی و تداوم نهادی چنین دشوار شکل میگیرد؟ چرا صبوری ما بیشتر صبوری برای تحمل مصیبت است، نه صبوری برای کاشتن، مراقبتکردن و در زمان مناسب دروکردن؟ گویی حتی در صلح هم از منطق بحران رها نمیشویم.
از همین منظر است که میتوان فهمید چرا در بخش مهمی از انتظارات جمعی و تصمیمگیریهای اجتماعی ما، نوعی شتابزدگی و میل به راهحلهای ناگهانی و معجزهوار دیده میشود. این فقط یک خصلت روانشناختی فردی نیست؛ بخشی از فرهنگ سیاسی و اجتماعی ما شده است. امروز هم اگر به وعدههای جریانهای مختلف سیاسی نگاه کنیم، میبینیم بسیاری از آنها همچنان بر نوعی تصور معجزهآسا از حل مسائل تکیه دارند؛ گویی قرار است یک رخداد، یک فرد، یک تصمیم یا یک جابهجایی، ناگهان همهچیز را اصلاح کند. حال آنکه توسعه، نه محصول معجزه، بلکه حاصل فرایندی دشوار، تدریجی و پرتنش است؛ فرایندی که در آن خیر و شر، امکان و محدودیت، تعارض و گفتوگو، همه در کنار هم حضور دارند. توسعه از دل حذف پیچیدگی زاده نمیشود، بلکه از دل تحمل و فهم آن پدید میآید.
اگر بخواهیم از بحرانهای خود چیزی بیش از زندهماندن به دست آوریم، باید از ستایش صرفِ تابآوری فاصله بگیریم و به این پرسش سختتر پاسخ دهیم که چگونه میتوان از تجربه رنج، دانایی جمعی ساخت. بدون این چرخش، بحرانها فقط تکرار میشوند و ما هر بار، تنها به مهارت قدیمی خود در دوامآوردن پناه میبریم.
*منبع*: روزنامهی پیام ما. گفتگو با صدف سرداری
#تامل#جنگ
۱۴:۲۸
بازارسال شده از
راهنما.pdf
۱۸۵.۰۳ کیلوبایت
راهنمای حمایت از بیماران شدید روانپزشکی در شرایط جنگیتهیه شده در "دفتر سلامت روانی، اجتماعی و اعتیاد وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی"۱۵:۵۳
بازارسال شده از
روان.pdf
۵.۰۶ مگابایت
کتابچه دیجیتال «آشنایی با اختلالات سلامت روان پس از سانحه از جمله اختلال استرس پس از سانحه»️تهیه شده در دفتر سلامت روانی، اجتماعی و اعتیاد وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی۷:۵۷
هیات مدیره در آخرین روز کاری سال تشکیل جلسه داد
هیات مدیره تصمیم گرفت در مورد پیامدهای جنگ جاری به رییس انجمن جهانی روانپزشکی نامه بنویسد.
همچنین بعد از بررسی با حضور رییس کمیتهی سلامت روان شهری، هیات مدیره مصوب نمود کانال آموزش سلامت روان انجمن در «بله» که از روزهای آغازین جنگ کنونی راهاندازی شده، و برای آموزش عموم شهروندان طراحی شده با حمایتهای تازه توسعه یابد.
هیات مدیرهی انجمن علمی روانپزشکان ایران آرزومند سالی شادکام برای ایرانیان و پایندگی برای ایران است.
هیات مدیره تصمیم گرفت در مورد پیامدهای جنگ جاری به رییس انجمن جهانی روانپزشکی نامه بنویسد.
همچنین بعد از بررسی با حضور رییس کمیتهی سلامت روان شهری، هیات مدیره مصوب نمود کانال آموزش سلامت روان انجمن در «بله» که از روزهای آغازین جنگ کنونی راهاندازی شده، و برای آموزش عموم شهروندان طراحی شده با حمایتهای تازه توسعه یابد.
هیات مدیرهی انجمن علمی روانپزشکان ایران آرزومند سالی شادکام برای ایرانیان و پایندگی برای ایران است.
۱۲:۵۵
بازارسال شده از
هیات مدیره در آخرین روز کاری سال تشکیل جلسه داد
هیات مدیره تصمیم گرفت در مورد پیامدهای جنگ جاری به رییس انجمن جهانی روانپزشکی نامه بنویسد.
همچنین بعد از بررسی با حضور رییس کمیتهی سلامت روان شهری، هیات مدیره مصوب نمود کانال آموزش سلامت روان انجمن در «بله» که از روزهای آغازین جنگ کنونی راهاندازی شده، و برای آموزش عموم شهروندان طراحی شده با حمایتهای تازه توسعه یابد.
هیات مدیرهی انجمن علمی روانپزشکان ایران آرزومند سالی شادکام برای ایرانیان و پایندگی برای ایران است.
هیات مدیره تصمیم گرفت در مورد پیامدهای جنگ جاری به رییس انجمن جهانی روانپزشکی نامه بنویسد.
همچنین بعد از بررسی با حضور رییس کمیتهی سلامت روان شهری، هیات مدیره مصوب نمود کانال آموزش سلامت روان انجمن در «بله» که از روزهای آغازین جنگ کنونی راهاندازی شده، و برای آموزش عموم شهروندان طراحی شده با حمایتهای تازه توسعه یابد.
هیات مدیرهی انجمن علمی روانپزشکان ایران آرزومند سالی شادکام برای ایرانیان و پایندگی برای ایران است.
۱۲:۵۹