ر
اگر فردا همین امروز بود چه میشد؟طراحی آیندهنگرانه (Speculative Design) روشی خلاقانه است که با ساخت پروژههای مفهومی، محصولات خیالی و سناریوهای داستانی، امکانهای مختلف آینده را بررسی میکند. هدف طراحی آیندهنگرانه چیست؟نه پیشبینی آینده، بلکه برانگیختن گفتوگو درباره تأثیرات اجتماعی و اخلاقی فناوری.به چالش کشیدن فرضیات رایج درباره پیشرفت و نشان دادن آیندههای جایگزین. کاربردهای واقعی:شرکت گوگل از این روش برای آزمایش ایدههای جدید در حوزه هوش مصنوعی استفاده میکند.کمیسیون اروپا از طراحان آیندهنگر دعوت کرده تا سناریوهایی برای سیاستگذاری بهتر در حوزه فناوری ارائه دهند.
نمونه معروف:پروژه «ماشین حسابهای جیبی برای بردهداری» اثر آنتونی دان و فیونا ربی، با طراحی یک دستگاه خیالی، بحث درباره بیعدالتیهای سیستمهای مالی امروز را برانگیخت. فکر میکنید اگر این روش در سیاست و کسبوکارها بیشتر استفاده شود، چه تغییراتی ایجاد میکند؟ منبع: ACM Digital Library, 2022https://dl.acm.org/doi/fullHtml/10.1145/3537797.3537826#آینده#طراحی#هنر#رویای_ایران_آینده
@iranfuturedream۱۰:۱۲
جهانی که میشناسیم، شاید فردایی نداشته باشد...اگر این نوشته را میخوانید، هنوز فرصت هست تا در باب آیندهٔ بشر تأمل کنیم. چه این متن را بر پردهٔ دیجیتال میبینید یا بر برگهای کاغذ - یادگار روزگاری که اینترنت بود - این پرسش را پیش میکشد: آیا تمدن انسانی به سرنوشتی محتوم میرود؟
ده شاهکار سینمایی که آیندهٔ بشر را به چالش میکشنداز نگاه تیزبین فیلمسازان بزرگ، این آثار نه تنها سرگرمی که آیندهنگاریهای هنرمندانهاند:۱۰ – نامههای مرد مرده (۱۹۸۶) – کاوشی فلسفی در پناهگاههای پس از جنگ اتمی۹ – ولگرد (۲۰۱۴) – استعارهای تلخ از فروپاشی نظام سرمایهداری۸ – پرتقال کوکی (۱۹۷۱) – آیندهای که خشونت، فرهنگ غالب میشود۷ – الیسیوم (۲۰۱۳) – شکاف طبقاتی تا کجا میتواند گسترش یابد؟۶ – خرچنگ (۲۰۱۵) – نقدی سیاه بر روابط متعارف انسانی۵ – پارک مجازات (۱۹۷۱) – آیندهای که آزادیهای مدنی نخستین قربانیاند۴ – فرزندان انسان (۲۰۰۶) – وقتی امید به آینده به یأس مطلق میگراید۳ – در ساحل (۱۹۵۹) – وداع باشکوه با تمدن انسانی۲ – جاده (۲۰۰۹) – بقا در جهانی که دیگر ارزش زیستن ندارد۱ – رشتهها (۱۹۸۴) – مستندی خیالی از زوال قطعی انسانیت
تأملی برای اهل اندیشهاین آثار سینمایی آینهای هستند روبروی تمدن معاصر. آنها نه پیشبینی که هشدارند - هشداری دربارهٔ مسیری که شاید ناخواسته در آن گام برمیداریم.آیا این تصاویر dystopian بازتابی از ترسهای جمعی ماست یا واقعاً در انتظار آیندهای چنین تاریکیم؟ پرسشی است برای اندیشمندان و فرهیختگان.
به نظر شما کدام یک از این آثار ژرفترین بینش را دربارهٔ سرنوشت بشر ارائه میدهد؟#سینما#دیستوپیا#تمدن#رویای_آینده_ایران
@iranfuturedream۵:۲۲
چرت عمیق = جرقههای ناگهانی خلاقیت!
تحقیقات جدید نشان میدهد چرتی که به مرحله دوم خواب (N2) برسد، میتواند درهای شهود و خلاقیت را باز کند! مغز در این مرحله، اطلاعات را بازچینی میکند و راهحلها ناگهان مثل یک جرقه ظاهر میشوند.
۸۵٪ کسانی که به خواب N2 رسیدند، الگوی پنهان مسئله را کشف کردند! در مقابل، فقط ۵۵٪ افراد بیدار موفق به این کار شدند.
چرا؟پژوهشگران میگویند مغز در خواب عمیق، دادههای نامرتبط را حذف میکند و ذهن را برای درک سریعتر آماده میسازد.
نکته جالب:ادیسون هم با چرتهای کنترلشده (حالت N1) ایدههایش را پرورش میداد، اما به نظر میرسد خواب کمی عمیقتر (N2) هم میتواند معجزه کند!
پس دفعه بعد که مسئلهای ذهنتان را درگیر کرد، یک چرت عمیق را امتحان کنید!
منبع: PLOS Biology | نیوساینتیستhttps://B2n.ir/kb3232
#خلاقیت#خواب#رویای_آینده_ایران
@iranfuturedream
تحقیقات جدید نشان میدهد چرتی که به مرحله دوم خواب (N2) برسد، میتواند درهای شهود و خلاقیت را باز کند! مغز در این مرحله، اطلاعات را بازچینی میکند و راهحلها ناگهان مثل یک جرقه ظاهر میشوند.
۸۵٪ کسانی که به خواب N2 رسیدند، الگوی پنهان مسئله را کشف کردند! در مقابل، فقط ۵۵٪ افراد بیدار موفق به این کار شدند.چرا؟پژوهشگران میگویند مغز در خواب عمیق، دادههای نامرتبط را حذف میکند و ذهن را برای درک سریعتر آماده میسازد.
نکته جالب:ادیسون هم با چرتهای کنترلشده (حالت N1) ایدههایش را پرورش میداد، اما به نظر میرسد خواب کمی عمیقتر (N2) هم میتواند معجزه کند! پس دفعه بعد که مسئلهای ذهنتان را درگیر کرد، یک چرت عمیق را امتحان کنید! منبع: PLOS Biology | نیوساینتیستhttps://B2n.ir/kb3232#خلاقیت#خواب#رویای_آینده_ایران
@iranfuturedream۱۲:۱۰
پادکست «رویا» قسمت هفتم: تیمور آقامحمدی عزیز (نویسنده و پژوهشگر) - به بهانه انتشار رمان «آنجا»رویای ایرانی، این تصویر آرمانی از آیندهای روشن و متعالی، همواره در طول تاریخ، ذهن و دل ما را به خود مشغول کرده است. این رویا، که ریشه در فرهنگ غنی، تاریخ پرفرازونشیب و آرزوهای جمعی دارد، تنها با خیالپردازی و امید زنده نمیماند، بلکه نیازمند روایتهایی است که آن را به تصویر بکشد و به پیش براند. در اینجا است که داستان و ادبیات به عنوان ابزاری نیرومند وارد میشوند؛ چراکه داستان توانایی آن را دارد که رویاها را از دنیای ذهن به عرصه واقعیت نزدیک کند، الهامبخش باشد و جامعهای را به حرکت درآورد.
ادبیات و روایتگری، با خلق جهانهای خیالی و شخصیتهای ماندگار، میتوانند آرمانهای جمعی را در قالب قصههایی جذاب و تاثیرگذار بازتاب دهند. از اسطورههای کهن تا رمانهای مدرن، داستانها همیشه بستری برای ترسیم رویاها و بازگو کردن آرزوهای یک ملت بودهاند. بنابراین، نقش داستان در رویاپردازی ایرانی فراتر از سرگرمی است؛ آن را باید زبانی دانست که رویاها را ملموس میکند و راه رسیدن به آنها را هموار میسازد.
پیشنهاد میکنم این گفت و گو را با تیمور آقامحمدی عزیز (نویسنده و پژهشگر)، در رابطه با رویای ایرانی دنبال کنید.
لینک کستباکس:https://B2n.ir/ht3859 لینک شنوتو:https://B2n.ir/uj3513 لینک آپارات:https://B2n.ir/hu2153#پادکست#رویای_ایران_آینده
@iranfuturedream۵:۲۶
گیف
0رویای آمریکایی در حال محو شدن؟ �
«آمریکا امروز برای کسانی که شغل ثابت، همسر و خانهٔ شخصی دارند، بهشت است؛ اما برای کسانی که به دنبال اینها هستند، جهنم!»
آمریکا همیشه به عنوان سرزمین فرصتها شناخته میشد؛ جایی که با سختکوشی میشد به "رویای آمریکایی" رسید: شغل خوب، خانوادهٔ stable و خانهٔ شخصی. اما امروز، این رویا برای بسیاری، به ویژه نسل جوان، بیش از هر زمان دیگری دستنیافتنی به نظر میرسد.
تحلیل جدید Axios نشان میدهد که جامعهٔ آمریکا به دو قشر کاملاً مجزا تقسیم شده:
کسانی که داخل "دروازهٔ رؤیا" هستند (شغل ثابت، ازدواج پایدار، ملک شخصی).و کسانی که پشت این دروازه ماندهاند و هر روز امیدشان کمتر میشود.
چه خبر؟بازار کار: بیکاری کم است، اما فرصتهای شغلی جدید هم کم شدهاند.ازدواج: میزان ازدواج و طلاق هر دو در حال کاهش هستند.مسکن: قیمت خانهها بالاست، اما فروش مسکن در پایینترین سطح ۳۰ سال اخیر است!
چرا این اتفاقها میافتد؟شغل: استخدامهای تازه، مخصوصاً برای فارغالتحصیلان دانشگاهی، سخت شده.
ازدواج: جوانان کمتر از قبل رابطهٔ جدی برقرار میکنند، حتی قرارهای عاشقانه نوجوانان هم کمتر شده!
خانه: قیمت بالا + نرخ بهرهٔ بالا = رویای خرید خانه برای بسیاری غیرممکن شده.
نتیجه گیری:جامعهٔ آمریکا به دو گروه تقسیم شده: آنهایی که شغل، همسر و خانه دارند (وضعیت عالی). آنهایی که دنبال اینها هستند (با موانع بزرگ روبهرو هستند).
منبع: Axioshttps://www.axios.com/2025/08/03/american-dream-job-market-housing-price-marriage
#مقاله#رویای_ایران_آینده
@iranfuturedream
«آمریکا امروز برای کسانی که شغل ثابت، همسر و خانهٔ شخصی دارند، بهشت است؛ اما برای کسانی که به دنبال اینها هستند، جهنم!»
آمریکا همیشه به عنوان سرزمین فرصتها شناخته میشد؛ جایی که با سختکوشی میشد به "رویای آمریکایی" رسید: شغل خوب، خانوادهٔ stable و خانهٔ شخصی. اما امروز، این رویا برای بسیاری، به ویژه نسل جوان، بیش از هر زمان دیگری دستنیافتنی به نظر میرسد. تحلیل جدید Axios نشان میدهد که جامعهٔ آمریکا به دو قشر کاملاً مجزا تقسیم شده:کسانی که داخل "دروازهٔ رؤیا" هستند (شغل ثابت، ازدواج پایدار، ملک شخصی).و کسانی که پشت این دروازه ماندهاند و هر روز امیدشان کمتر میشود.
چه خبر؟بازار کار: بیکاری کم است، اما فرصتهای شغلی جدید هم کم شدهاند.ازدواج: میزان ازدواج و طلاق هر دو در حال کاهش هستند.مسکن: قیمت خانهها بالاست، اما فروش مسکن در پایینترین سطح ۳۰ سال اخیر است! چرا این اتفاقها میافتد؟شغل: استخدامهای تازه، مخصوصاً برای فارغالتحصیلان دانشگاهی، سخت شده.ازدواج: جوانان کمتر از قبل رابطهٔ جدی برقرار میکنند، حتی قرارهای عاشقانه نوجوانان هم کمتر شده!
خانه: قیمت بالا + نرخ بهرهٔ بالا = رویای خرید خانه برای بسیاری غیرممکن شده.
نتیجه گیری:جامعهٔ آمریکا به دو گروه تقسیم شده: آنهایی که شغل، همسر و خانه دارند (وضعیت عالی). آنهایی که دنبال اینها هستند (با موانع بزرگ روبهرو هستند). منبع: Axioshttps://www.axios.com/2025/08/03/american-dream-job-market-housing-price-marriage#مقاله#رویای_ایران_آینده
@iranfuturedream۸:۰۵
بینش: سلاح مخفی رویاپردازان و آیندهسازان چه چیزی باعث میشود یک فرد، سازمان یا جامعه آیندهای کاملاً متفاوت را نه فقط در قالب رؤیا، بلکه به شکل یک راهحل عملی ببیند؟ پاسخ یک کلمه است: «بینش».گری کلین در کتاب جذابش "Seeing What Others Don’t" با بررسی نمونههای واقعی — از نجات مأموریت آپولو ۱۳ تا کشف ساختار DNA — نشان میدهد که بینش، یک اتفاق تصادفی یا ویژه نوابغ نیست؛ بلکه یک فرآیند شناختی قابل یادگیری و پرورش است.
کلین سه مسیر اصلی برای رسیدن به بینش معرفی میکند: مواجهه با ناهماهنگی: وقتی چیزی برخلاف انتظار ما رخ میدهد و به جای نادیده گرفتن آن، کنجکاوی میکنیم. نوآوری ناشی از درماندگی: زمانی که تحت فشار شدید، راهحلهای قدیمی جواب نمیدهند و مجبوریم مسیر جدید بسازیم. اتصال ایدهها: ترکیب دو حوزهٔ نامرتبط که به خلق یک ایدهٔ نو منجر میشود.این مسیرها نشان میدهند که ذهن آماده، منعطف و تشنه یادگیری کلید داشتن بینش است.
رویاپردازی و بینشکلین توضیح میدهد که افراد خلاق، توانایی دیدن فرصتها و الگوهایی را دارند که دیگران معمولاً نمیبینند. ذهن ما اغلب در مسیرهای تکراری حرکت میکند، اما با رویاپردازی هدفمند و مشاهده دقیق میتوان زاویههای جدید برای حل مسئله و تصور آینده پیدا کرد. رویاپردازی علمی، فراتر از خیالپردازی است.وقتی رویاپردازی با تحلیل دقیق و سناریوپردازی ترکیب شود، ذهن قادر میشود راهحلهای غیرمنتظره و احتمالات مختلف آینده را کشف کند. به عبارت دیگر، رویاپردازی و تحلیل واقعیت دو ابزار مکمل خلاقیت و آیندهپژوهی هستند. منبع:Klein, G. (2015). Seeing What Others Don’t: The Remarkable Ways We Gain Insights. PublicAffairs.#کتاب#رویای_ایران_آینده
@iranfuturedream۹:۵۳
کسبوکار پیشگویی؛ بازاری همیشه داغغیبگوها، پیشگوها و حتی آیندهپژوهان مدرن، قرنهاست که تلاش میکنند مسیر فردا را ترسیم کنند. بارها پیشبینیهایشان غلط درآمده و اعتبارشان از دست رفته، اما عجیب است که بازارشان همچنان پابرجا و پررونق است. چرا؟
گلن آدامسون، تاریخدان آمریکایی، در کتاب تازهاش A Century of Tomorrows توضیح میدهد: آینده بیش از آنکه تصویری قطعی باشد، میدان نبرد تخیلها و ترسهای ماست. هر پیشبینی، بازتابی است از حال ما، نه روایتی قطعی از فردا. نمونه تاریخیاش را در نمایشگاه جهانی نیویورک (۱۹۳۹) میبینیم: شرکتها با شور و شوق از «دنیای فردا» میگفتند، اما در همان زمان توماس مان هشدار داد که این خیالِ آینده بهتر، چیزی جز افسانۀ ترقی نیست. درست همان دوره، نمایشگاه سیاهپوستان در شیکاگو تصویری کاملاً متفاوت از آینده ارائه داد: آیندهای برآمده از واقعیتهای تلخ گذشته، نه خیالات رنگی. از پیشگوهای باستانی گرفته تا آیندهپژوهان امروزی، انسانها همیشه به کسی نیاز داشتهاند که فردا را برایشان روشن کند—even اگر بارها اشتباه کند. شاید دلیلش این باشد: ما بیش از آنکه از آینده بترسیم، از حالِ پرابهام خود هراس داریم. نکته جالب اینجاست که پیشبینیها، حتی اگر غلط باشند، بر سیاست، اقتصاد و فرهنگ تأثیر واقعی میگذارند. بسیاری از شرکتها و دولتها تصمیمهای کلان خود را بر اساس همین «تصاویر آینده» گرفتهاند. به همین دلیل است که پیشبینی، حتی وقتی خطا میکند، همچنان قدرت میآفریند. شاید بتوان گفت پیشگویی در هر شکلش—از فال قهوه گرفته تا گزارشهای آیندهپژوهی—کمتر دربارهی آینده است و بیشتر دربارهی معنا دادن به حال. پیشگو یا آیندهپژوه به ما داستانی میدهد که بتوانیم با آن در جهان نامطمئن امروز زندگی کنیم. جیمز گلیک در NY Review of Books این پدیده را «کسبوکار پیشگویی» مینامد: صنعتی که شکستهایش آن را نابود نمیکند، بلکه عطش انسان به دانستن فردا همیشه دوباره زندهاش میکند. منبع:https://B2n.ir/et3578#کتاب#آینده_پژوهی#رویای_ایران_آینده
@iranfuturedream۷:۳۱
رویاپردازی: کلید خلاقیت و پیشبینی آیندهرویاپردازی یا daydreaming فقط «خیالبافی» نیست! تحقیقات علمی نشان میدهد که این فرایند ذهنی پیچیده، میتواند هم تاثیر مثبت داشته باشد و هم گاهی منفی. نکته جالب این است که رویاپردازی با خلاقیت، حل مسائل و حتی پیشبینی آینده ارتباط مستقیم دارد.
جنبههای مثبت رویاپردازی- تقویت خلاقیت:ذهن شما هنگام رویاپردازی آزادانه تصاویر و ایدهها را ترکیب میکند. این آزادی باعث میشود راهحلهای جدید و خلاقانه برای مسائل روزمره پیدا کنید.
- پیشبینی و برنامهریزی برای آینده:روزنامهنگاران، مخترعان و هنرمندان اغلب از رویاپردازی بهعنوان تمرینی برای تصور آینده استفاده میکنند. وقتی ذهن سناریوهای مختلف را پیشبینی میکند، شما آماده تصمیمگیری بهتر و مواجهه با چالشها خواهید بود.
- حل مسائل پیچیده:وقتی ذهن آزاد است و در رویا پردازی غرق میشود، بخشهای مختلف مغز با هم ارتباط برقرار میکنند. این هماهنگی باعث میشود راهحلهای غیرمنتظره و خلاقانه شکل بگیرند.
جنبههای منفی رویاپردازیکاهش تمرکز: اگر ذهن بیش از حد در خیالپردازی غرق شود، تمرکز روی کارهای جاری کاهش مییابد.اضطراب و نگرانی: بعضی رویاها ممکن است باعث فکر کردن مداوم به مشکلات و نگرانی شوند. یافته علمیمطالعهای منتشر شده در Human Brain Mapping (2022) نشان داد که رویاپردازی با اتصالات عملکردی مغز مرتبط است. این اتصالات به نوعی شبکه خلاقیت را فعال میکنند. محققان دریافتند که رویاپردازی میتواند هم «روشنترین اثرات» را داشته باشد (تقویت خلاقیت و آیندهنگری) و هم «جنبههای تاریک» (اضطراب و حواسپرتی)، بسته به نحوه مدیریت آن. چگونه رویاپردازی را به ابزار موفقیت تبدیل کنیم؟زمانبندی مناسب: روزانه چند دقیقه برای خیالپردازی مثبت و برنامهریزی آینده اختصاص دهید.یادداشت ایدهها: رویاهای خود را ثبت کنید؛ گاهی کوچکترین فکر میتواند ایدهای بزرگ شود.تمرکز بر خلاقیت و حل مسئله: به جای غرق شدن در نگرانی، ذهن خود را به سناریوهای مثبت و خلاقانه هدایت کنید. نکته نهاییرویاپردازی، ابزاری قدرتمند برای خلاقیت، حل مسائل و آیندهنگری است. کلید استفاده درست از آن، تعادل است: نه زیاد که ذهن پراکنده شود، نه کم که فرصت خلاقیت از دست برود. منبع:https://B2n.ir/sr9608#مقاله#رویاپردازی#آینده_پژوهی#رویای_ایران_آینده
@iranfuturedream۱۰:۳۴
اگر تخیل نداشته باشیم از نئولیبرالیسم عبور نمیکنیم تصور رایج این است که نئولیبرالیسم با بحرانهای مالی، گسترش نابرابری و آسیبهای زیستمحیطی به پایان راه رسیده است. بااینحال، واقعیت نشان میدهد که این نظم فکری و سیاسی همچنان توان بازتولید دارد. نئولیبرالیسم صرفاً مجموعهای از سیاستهای اقتصادی یا اصلاحات نهادی نیست، بلکه بر یک «انسانشناسی» خاص تکیه دارد: تصویری از انسان بهعنوان موجودی صرفاً عقلانی، منفعتجو و قابل هدایت از طریق تغییر در محرکهای اقتصادی. این تصویر از Homo economicus شالودهای است که حتی سیاستهای بهظاهر بدیل نیز اغلب بر آن استوار میشوند. همانگونه که میشل فوکو تأکید میکند، لیبرالیسم در تاریخ خود همواره قابلیت بازسازی داشته است؛ هر بحران، نسخهای تازه از آن پدید آورده است. نئولیبرالیسم نیز محصول چنین بازسازیای است، اما ویژگی خاص آن تمرکز افراطی بر انسان اقتصادی است. از این منظر، مخالفت با نئولیبرالیسم تا زمانی که صرفاً به تغییر سیاستها محدود بماند، راه به جایی نمیبرد. آنچه ضرورت دارد، بازاندیشی در تصور ما از «انسان» است. باید بتوانیم افقهایی برای شخصیتهای بدیل انسانی بگشاییم: انسان بهعنوان شهروند اجتماعی ، کنشگر زیستمحیطی ، یا موجودی اخلاقی و همبسته با اجتماع. بااینحال، چالش اصلی فقر «تخیل سیاسی» ماست. ناتوانی در تصور این بدیلها موجب میشود حتی نقدهای ضدنئولیبرالی نیز ناخواسته به بازتولید همان منطق اولیه تن دهند. در یک جمله: نئولیبرالیسم زنده است، زیرا بر دوش تصویری خاص از انسان ایستاده است. عبور از آن مستلزم بازآفرینی تخیل ما دربارهی ماهیت انسان است. منبع:https://B2n.ir/ny7376#مقاله#تخیل#رویای_ایران_آینده
@iranfuturedream۱۱:۳۳
رؤیاها را دور بریزید تا دستیافتنی شوند آیا خیالبافی ما را به آرزوهایمان نزدیکتر میکند، یا فقط در مسیر موفقیت عقب نگهمان میدارد؟ در مواجهه با دردسرهای بزرگ یا وظایف طاقتفرسای روزانه، آدمها اغلب مشغول این خیالپردازی میشوند که اگر آن کار را با موفقیت انجام دهند چه احساسی خواهند داشت. این خیالپردازیها در لحظه احساس خوشایندی دارند و آرامشبخشاند؛ به اندازهای که دست به عمل نمیزنیم. اما غافلگیر میشویم اگر بدانیم که رؤیابافی از میزان انرژیمان میکاهد و ما را در آرامشی خوشایند رها میکند. اولین بار، فیلسوف قرن هجدهم، دیوید هیوم، ادعا کرد که احساساتِ خیالآمیز میتوانند به اندازهٔ احساسات واقعی به هیجانمان بیاورند. در قرن بیستم، روانشناسان دانشگاهی این نظریه را مطرح کردند که خیالپردازی و کنش عملی همترازند. بعضی از پژوهشها هم نظر دیوید هیوم را تأیید میکرد: شبیهسازیِ فعالیتهای جسمانی در ذهن میتواند تنفس و ضربان قلب را تغییر دهد، درست مثل اینکه آن فعالیتها واقعاً انجام شده باشند. من این ایده را «اکتساب ذهنی» مینامم. در نتیجهٔ رؤیابافی، ذهنمان به ما اعلام میکند که لازم نیست ورزش کنیم و درست غذا بخوریم تا وزنمان کم شود. لازم نیست برای یافتن شغل از خانه خارج شویم و در مصاحبههای متعدد شرکت کنیم. ذهنمان بهسرعت به مرحلهٔ پایانی موفقیت پرتاب میشود. ما در آرامشِ حاصل از رسیدن به هدف غرق میشویم، حتی اگر در واقعیت هیچ کاری انجام نداده باشیم. ندانسته و به شکلی غریب، آمادگیمان برای عملکردن را از دست میدهیم، یگانه چیزی که در واقعیت میتواند ما را به موفقیت برساند. آنچه رؤیاپردازی را برای پیشرَوی در زندگی زیانبارتر میسازد این است که شیوۀ جستوجوی ما برای اطلاعات را تحریف میکند. و منطقی به نظر میرسد که بخواهیم تا جای ممکن در همان حال بمانیم، چون خیالپردازی حالتی خوشایند و ملایم ایجاد میکند. ما توجهمان را بیشتر به اطلاعاتی معطوف میکنیم که خیالپردازی را طولانیتر میکنند. اگر بخواهیم ازطریق رؤیاهایمان تجربۀ مجازی سیاحتی اکتشافی در آفریقا را کسب کنیم، بهدنبال مقالههایی در روزنامهها میگردیم که شور و شعفِ یک سفر اکتشافی را شرح میدهند تا اینکه سراغ مقالههایی برویم که نشان میدهند سفرهای اکتشافی تا چه اندازه پرخرج، خطرناک و نامطلوباند. کمکم ساکن جهانی رؤیایی میشویم که خودمان ساختهایم، جهانی با اطلاعات معتبر اما جهتدار. جزئیات و پیچیدگیهای زندگی واقعی از دست میرود و تصمیمگیریهای واقعیمان آسیب میبیند. خیالپردازی مثبت ما را گرفتار خود میسازد. پس افرادی که دربارهٔ آینده خیالپردازی مثبت میکنند -یعنی احتمالاً همهٔ ما- خودشان را گرفتار وضعیتی بغرنج میکنند. در این حالت، ذهن فریب میخورد، شناخت محدود میشود و انگیزه از بین میرود. ما در وضعیتی باقی میمانیم که بهظاهر خوشایند است، اما درنهایت به ناامیدی و احساس درجازدن میرسد. کافی نیست که بنشینیم و خیالبافی کنیم؛ باید دست به عمل بزنیم. رؤیاهای ما شاید تحققپذیر باشند، ولی این رؤیاها مسائلی در پی دارند که گذر از آنها به تعهد و اقدام عملی نیاز دارد. یک خبر خوب: این امکان هست که بهتر بتوانیم آرزوهایی را که ارزش تلاش دارند از میان بقیهٔ آرزوها انتخاب کنیم. آنچه خواندید برگرفته از کتاب «مثبت فکر نکنید: بصیرتهایی از دانش جدید انگیزش»، نوشتۀ گابریله اوتینگن، و با ترجمۀ حسین رحمانی است. لینک کتاب:https://B2n.ir/dh7876#کتاب#رویا#رویای_ایران_آینده
@iranfuturedream۷:۰۱
معرفی فیلم «آسمان اکتبر October Sky»آسمان اکتبر October Sky داستان الهامبخش هومر هیکام، پسری از کولوود، ویرجینیای غربی را روایت میکند که فراتر از معادن زغال محلی رویاپردازی میکند. در اکتبر ۱۹۵۷، پرتاب ماهواره اسپوتنیک ۱ باعث میشود هومر به ساخت راکت علاقهمند شود. او با کوئنتین ویلسون، علاقهمند به ریاضیات و دوستانش روی لی کوک و شرمن اُدل همکاری میکند و تحت هدایت معلم حمایتکنندهشان، خانم فریدیا جی. رایلی، راکتها را میسازند. با وجود تردید مردم شهر و پدرش جان هیکام که میخواهد او راه معدنکاری را ادامه دهد، هومر و دوستانش با تلاش بیوقفه و خلاقیت خود، بهدنبال موفقیت در مسابقات ملی علوم هستند.
لینک IMDB:https://www.imdb.com/title/tt0132477/کارگردان: جو جانسوننویسنده: لوئیس لولیکبازیگران: جیک جیلنهال، لورا درن و کریس کوپرسال پخش: ۱۹۹۹ژانر: درام، بیوگرافی و خانوادگیمیانگین امتیازات October Sky در IMDB: امتیاز ۷.۸ از ۱۰
#فیلم#رویای_ایران_آینده
@iranfuturedream۷:۲۱
برای ساخت آینده، رویاپردازان را کشف کنید
"سرزمین فردا"، نام فیلمی علمی تخیلی از شرکت والت دیزنی به کارگردانی براد برد است که در سال 2015 منتشر شد، داستان این فیلم درباره دختر نوجوانی به نام “کیسی نیوتون” است که رویاهای بزرگی در ذهن دارد، اما وقتی دروازهای به سمت سرزمین فردا برای او باز میشود، همه چیز تغییر میکند و در این راه با مردی با نام فرنک واکر (با بازی جورج کلونی) آشنا میشود و با همدیگر تصمیم می گیرند چیزهای جدیدی از این سرزمین را کشف کنند…
در جایی از فیلم فرانک واکر میگوید “ساختن دنیا کار سختی است که به تنهایی ممکن نیست و برای ساختن آن باید رویاپردازان کشف کنیم. آینده، رویاپردازان هستند. ”
رویا، مهمترین مولفه ساخت آینده است، رویاپردازان تصاویر روشن، جذاب، مهیج و شفاف از آینده ارایه میدهند و شوق حرکت و امید و انگیزه در بین همه مردم جاری میسازند، و اراده و امید اجتماعی را بر می انگیزانند. در این بین وقتی مستند زندگی افرادی مثل ایلان ماسک یا بیل گیتس میبینید، میپندارید که آنها ماموریت خود را تغییر در سطح جهانی میدانند و به فراتر از زمان خود میاندیشند.
رویاپردازان، تصاویر جذاب و شوقانگیز از آینده را روایت میکنند و امید و اعتماد به نفس ملی و اراده پیشرفت در جامعه شکل میدهند تا آرمانهای باشکوه جمعی و ملی جان دوباره بگیرد. رویاپردازان یک تنه به اندازه دهها هزار نفر ارزش دارند و جامعه را به جلو میکشند. پس برای ساخت سرزمین آینده، رویاپردازان را کشف کنید.
@ayandehnegaar
لینک IMDB:https://www.imdb.com/title/tt1964418/
#فیلم#رویای_ایران_آینده
@iranfuturedream
"سرزمین فردا"، نام فیلمی علمی تخیلی از شرکت والت دیزنی به کارگردانی براد برد است که در سال 2015 منتشر شد، داستان این فیلم درباره دختر نوجوانی به نام “کیسی نیوتون” است که رویاهای بزرگی در ذهن دارد، اما وقتی دروازهای به سمت سرزمین فردا برای او باز میشود، همه چیز تغییر میکند و در این راه با مردی با نام فرنک واکر (با بازی جورج کلونی) آشنا میشود و با همدیگر تصمیم می گیرند چیزهای جدیدی از این سرزمین را کشف کنند…در جایی از فیلم فرانک واکر میگوید “ساختن دنیا کار سختی است که به تنهایی ممکن نیست و برای ساختن آن باید رویاپردازان کشف کنیم. آینده، رویاپردازان هستند. ”رویا، مهمترین مولفه ساخت آینده است، رویاپردازان تصاویر روشن، جذاب، مهیج و شفاف از آینده ارایه میدهند و شوق حرکت و امید و انگیزه در بین همه مردم جاری میسازند، و اراده و امید اجتماعی را بر می انگیزانند. در این بین وقتی مستند زندگی افرادی مثل ایلان ماسک یا بیل گیتس میبینید، میپندارید که آنها ماموریت خود را تغییر در سطح جهانی میدانند و به فراتر از زمان خود میاندیشند.رویاپردازان، تصاویر جذاب و شوقانگیز از آینده را روایت میکنند و امید و اعتماد به نفس ملی و اراده پیشرفت در جامعه شکل میدهند تا آرمانهای باشکوه جمعی و ملی جان دوباره بگیرد. رویاپردازان یک تنه به اندازه دهها هزار نفر ارزش دارند و جامعه را به جلو میکشند. پس برای ساخت سرزمین آینده، رویاپردازان را کشف کنید.@ayandehnegaar
لینک IMDB:https://www.imdb.com/title/tt1964418/#فیلم#رویای_ایران_آینده
@iranfuturedream۵:۱۹
معرفی کتاب «رؤیاهای انقلابی»کتاب رؤیاهای انقلابی: رؤیاهای آرمانشهری و زندگی آزمایشی در انقلاب روسیه یکی از مهمترین آثار در حوزه تاریخ فرهنگی انقلابها است؛ پژوهشی ۶۰۰ صفحهای که میکوشد انقلاب را نه از زاویه سیاست و اقتصاد، بلکه از مسیر تخیل اجتماعی، اسطورهها، سبک زندگی و رؤیاهای جمعی تحلیل کند.
استایتز در این اثر نشان میدهد که انقلاب روسیه پیش از آنکه یک دگرگونی سیاسی باشد، محصول انباشت بلندمدت تصاویر آرمانشهری و گفتمانهای رهاییبخش در فرهنگ روسیه بود؛ رؤیاهایی که در ادبیات، هنر، مناسبات اجتماعی، گروههای روشنفکری و حتی میان دهقانان و کارگران جریان داشت.
محتوای محوری کتاب۱) تبارشناسی رؤیاها و اتوپیاها در روسیهاستایتز توضیح میدهد چگونه روایتهایی از زندگی اشتراکی، عدالت اجتماعی، پاکی اخلاقی و رهایی از ستم در سدههای مختلف روسیه شکل گرفت و زیر پوست جامعه جریان یافت.
۲) جنبشهای فرهنگیِ پیشاانقلابکتاب بهتفصیل به جنبشهای هنری، ادبی و فکری میپردازد؛ از آوانگاردها و فوتوریستها تا گروههای روشنفکری که رؤیای «انسان نو» و «جامعه نو» را تبلیغ میکردند.
۳) تجربه زندگی آزمایشی پس از انقلاباستایتز با استفاده از منابع تاریخی، خاطرات و اسناد، توضیح میدهد که چگونه مردم در سالهای پس از انقلاب تلاش کردند– خانواده را بازتعریف کنند،– سبک جدیدی از کار جمعی بسازند،– روابط جنسی، مالکیت، آموزش و هنر را از نو تصور کنند.
این بخش کتاب نشان میدهد انقلاب چگونه در «ساحت زندگی روزمره» عمل میکند، نه فقط در سطح حکومت.
۴) فروپاشی یا دگردیسی رؤیاهادر بخش پایانی، نویسنده نشان میدهد که آرمانهای اولیه چگونه با بوروکراتیزهشدن نظام، تثبیت قدرت و شکلگیری دولت استالینی دچار دگرگونی یا زوال شدند.این فصل یکی از دقیقترین تحلیلهای موجود درباره فاصله رویا و واقعیت در انقلابهاست.
ریچارد استایتز | ترجمه افشین خاکباز نشر: فرهنگ نشر نو#کتاب#رویا#رویای_ایران_آینده
@iranfuturedream۷:۵۷
🟠 رؤیا؛ موتورِ درونیِ پیشرانِ انسانهای آیندهساز
چرا انسانها در ساخت آینده مؤثرتر از سیستمها هستند؟
در مطالعات مرتبط با آینده معمولاً دو دستهی کلان در اهداف ارائه میشود: اهداف اکتشافی و اهداف هنجاری. هنگامی که به دنبال ساخت آینده هستیم، دستهبندی «هنجاری» را انتخاب میکنیم. ساخت آینده (آیندهنگاری) اهمیت بسیار زیاد و به همین تناسب پیچیدگیهای بیشتری از اکتشاف آینده دارد. در این رویکرد، به طور فعالانه با آینده مواجه میشویم و به دنبال این هستیم که بر اساس هنجارها و ارزشها و به طور کلی مطلوبیتهای خود به آینده شکل دهیم. آیندهپژوهان، موارد مختلفی را در ساخت آینده مؤثر میدانند. مانند رویدادها، روندها، وقایع، سنن الهی، تصاویر و... . تصاویر از آنجا که میتوانند شوقانگیز و برانگیزاننده و یا کاملاً برعکس، مأیوسکننده و سرکوبکننده باشند؛ از اهمیت بسیار زیادی در این حوزه برخوردارند، که در جای خود باید به آن پرداخته شود و به دقت مورد بحث و بررسی قرار گیرد.
برخلاف برخی از مطالعات و تبلیغات، که نقش سیستمها را در ساخت آینده بسیار مؤثر میبینند؛ اما نظر حقیر این است که انسانها تعیینکنندهتر از سیستمها هستند. چرا که سیستمها بسیار قابل پیشبینی و حدسپذیرند. برای اینکه نوآوری و برهمزنندگی و تحولآفرینی حادث شود، نیازمند انسانهایی هستیم که خلاف جریان مرسوم شنا کنند و به پدیدهها طور دیگری بنگرند و روابطی را پیدا کنند که به طور معمول نمیتوان به آنها پی برد. مطالعاتی هم در حوزههای مختلف مانند کسبوکار، توسعه فناوری و... وجود دارد که این مطلب را تأیید میکنند که انسانهای پیشبرنده و برهمزنندهی نظم مکانیکی یک سیستم، باعث تغییرات شگرفی در مسیر فعلی و آینده محتمل داشتهاند و به نوعی آیندهای متفاوت را خلق کردهاند.
انسانهایی که در پاراگراف قبلی معرفی شدند، برای اینکه بتوانند در این مسیر پر تلاطم و پر از عدم قطعیت آینده مطلوب را خلق کنند، نیازمند موتوری پیشران هستند که کاملاً درونی است؛ چرا که اکثر عوامل بیرونی به طور معمول خلاف او فکر میکنند و به نوعی رفتار او را غیرسنجیده میدانند. اعتقاد قلبی به هدف است که او را به تلاش و ناامید نشدن و مقاومت در برابر ناملایمات وامیدارد. او به نیرویی قوی و درونی نیاز دارد تا بتواند بار عظیم ساخت آینده را بر دوش خود حمل کند و از این جاده ناهموار به سلامت عبور کند.
این موتور درونی که پیشبرنده انسانهای آیندهساز است، را رؤیا مینامیم. منظورمان از رؤیا، «تصویری باورپذیر و برانگیزاننده» از آینده است. این تصاویر برای او باورپذیر است و او این هدف را دستیافتنی میبیند و همین هم مهم است. اعتقاد قلبی او به این تصویر آنقدر قوی است که حتی ممکن است در وصیت خود روی سنگ قبرش هم به آن اشاره کند. این تصویر علاوه بر باورپذیربودن برای او، برانگیزاننده هم هست و موتوری درونی برای حرکت به سمت مقصد است. شور و شوق فکر به این رؤیا، میتواند انسانهای دیگری را با او همراه کند و از یک رؤیای فردی به رؤیایی جمعی تبدیل شود. در این لحظه است که آیندهی در ذهنها، به حالِ محقق شده و واقع منجر میشود.
بر این اساس پرداختن به موضوع رؤیا برای ساخت ایران آینده بسیار مهم است. راه حل ایجاد امید در نسلهای آینده، ساختن تصاویری است که هم برانگیزاننده و هم باورپذیر باشد و این تضمینکننده حرکت رو به جلوی کشور خواهد بود. هرچند که موارد مختلفی مانند «چگونگی ساخت تصویری با این الزامات برای یک فرد»، «نحوه انتقال آن به نسلها و گروههای سنی مختلف»، «توجه به اصول تربیتی و به خصوص مبانی توحیدی در رؤیاسازی»، «زیستبوم کشف و پرورش این افراد»، و موارد بسیار دیگری نیز باید مورد بحث و بررسی قرار گیرد که مطالب جداگانهای را میطلبد و امید است خبرگان و نخبگان عزیز در حوزههای مختلف به این موضوع وارد شده و در تعمیق و توسعه این مفاهیم همت گمارند.
@iranfuture
#رویا#رویای_ایران_آینده
@iranfuturedream
چرا انسانها در ساخت آینده مؤثرتر از سیستمها هستند؟ در مطالعات مرتبط با آینده معمولاً دو دستهی کلان در اهداف ارائه میشود: اهداف اکتشافی و اهداف هنجاری. هنگامی که به دنبال ساخت آینده هستیم، دستهبندی «هنجاری» را انتخاب میکنیم. ساخت آینده (آیندهنگاری) اهمیت بسیار زیاد و به همین تناسب پیچیدگیهای بیشتری از اکتشاف آینده دارد. در این رویکرد، به طور فعالانه با آینده مواجه میشویم و به دنبال این هستیم که بر اساس هنجارها و ارزشها و به طور کلی مطلوبیتهای خود به آینده شکل دهیم. آیندهپژوهان، موارد مختلفی را در ساخت آینده مؤثر میدانند. مانند رویدادها، روندها، وقایع، سنن الهی، تصاویر و... . تصاویر از آنجا که میتوانند شوقانگیز و برانگیزاننده و یا کاملاً برعکس، مأیوسکننده و سرکوبکننده باشند؛ از اهمیت بسیار زیادی در این حوزه برخوردارند، که در جای خود باید به آن پرداخته شود و به دقت مورد بحث و بررسی قرار گیرد. برخلاف برخی از مطالعات و تبلیغات، که نقش سیستمها را در ساخت آینده بسیار مؤثر میبینند؛ اما نظر حقیر این است که انسانها تعیینکنندهتر از سیستمها هستند. چرا که سیستمها بسیار قابل پیشبینی و حدسپذیرند. برای اینکه نوآوری و برهمزنندگی و تحولآفرینی حادث شود، نیازمند انسانهایی هستیم که خلاف جریان مرسوم شنا کنند و به پدیدهها طور دیگری بنگرند و روابطی را پیدا کنند که به طور معمول نمیتوان به آنها پی برد. مطالعاتی هم در حوزههای مختلف مانند کسبوکار، توسعه فناوری و... وجود دارد که این مطلب را تأیید میکنند که انسانهای پیشبرنده و برهمزنندهی نظم مکانیکی یک سیستم، باعث تغییرات شگرفی در مسیر فعلی و آینده محتمل داشتهاند و به نوعی آیندهای متفاوت را خلق کردهاند. انسانهایی که در پاراگراف قبلی معرفی شدند، برای اینکه بتوانند در این مسیر پر تلاطم و پر از عدم قطعیت آینده مطلوب را خلق کنند، نیازمند موتوری پیشران هستند که کاملاً درونی است؛ چرا که اکثر عوامل بیرونی به طور معمول خلاف او فکر میکنند و به نوعی رفتار او را غیرسنجیده میدانند. اعتقاد قلبی به هدف است که او را به تلاش و ناامید نشدن و مقاومت در برابر ناملایمات وامیدارد. او به نیرویی قوی و درونی نیاز دارد تا بتواند بار عظیم ساخت آینده را بر دوش خود حمل کند و از این جاده ناهموار به سلامت عبور کند. این موتور درونی که پیشبرنده انسانهای آیندهساز است، را رؤیا مینامیم. منظورمان از رؤیا، «تصویری باورپذیر و برانگیزاننده» از آینده است. این تصاویر برای او باورپذیر است و او این هدف را دستیافتنی میبیند و همین هم مهم است. اعتقاد قلبی او به این تصویر آنقدر قوی است که حتی ممکن است در وصیت خود روی سنگ قبرش هم به آن اشاره کند. این تصویر علاوه بر باورپذیربودن برای او، برانگیزاننده هم هست و موتوری درونی برای حرکت به سمت مقصد است. شور و شوق فکر به این رؤیا، میتواند انسانهای دیگری را با او همراه کند و از یک رؤیای فردی به رؤیایی جمعی تبدیل شود. در این لحظه است که آیندهی در ذهنها، به حالِ محقق شده و واقع منجر میشود. بر این اساس پرداختن به موضوع رؤیا برای ساخت ایران آینده بسیار مهم است. راه حل ایجاد امید در نسلهای آینده، ساختن تصاویری است که هم برانگیزاننده و هم باورپذیر باشد و این تضمینکننده حرکت رو به جلوی کشور خواهد بود. هرچند که موارد مختلفی مانند «چگونگی ساخت تصویری با این الزامات برای یک فرد»، «نحوه انتقال آن به نسلها و گروههای سنی مختلف»، «توجه به اصول تربیتی و به خصوص مبانی توحیدی در رؤیاسازی»، «زیستبوم کشف و پرورش این افراد»، و موارد بسیار دیگری نیز باید مورد بحث و بررسی قرار گیرد که مطالب جداگانهای را میطلبد و امید است خبرگان و نخبگان عزیز در حوزههای مختلف به این موضوع وارد شده و در تعمیق و توسعه این مفاهیم همت گمارند.@iranfuture
#رویا#رویای_ایران_آینده
@iranfuturedream۱۸:۲۸
رویاپردازی؛ حلقهی مفقودهی توسعه فناوری
در بسیاری از تحلیلها، توسعه فناوری به منابع مالی، نیروی انسانی متخصص و زیرساخت فروکاسته میشود. اما پژوهشهای جدید نشان میدهند که پیشنیاز پنهان و تعیینکنندهی نوآوری فناورانه، «توان رویاپردازی سازمانیافته» است؛ چیزی که در ادبیات علمی با عنوان Visionary Leadership شناخته میشود.
مطالعهای که در سال ۲۰۲۴ در ژورنال Sustainability منتشر شده، به بررسی تأثیر رهبری رویاپرداز (Visionary Leadership) بر عملکرد نوآورانه در شرکتهای فعال در حوزه IT و Industry 4.0 (با تمرکز بر بنگاههای کوچک و متوسط) میپردازد.
در این پژوهش، رهبری رویاپرداز (Visionary Leadership) بهعنوان توانایی رهبران در تدوین و انتقال یک چشمانداز روشن از آینده سازمان تعریف میشود. نتایج تحلیلهای آماری نشان میدهد که این نوع رهبری بهصورت معنادار موجب افزایش عملکرد نوآورانه سازمانها میشود.
مقاله توضیح میدهد که این تأثیر بهصورت مستقیم اتفاق نمیافتد، بلکه از طریق متغیرهای واسطی مانند:- توانمندسازی روانشناختی کارکنان؛- افزایش انگیزش درونی؛- درگیری شناختی و رفتاری بیشتر با اهداف نوآورانهتقویت میشود. به بیان دیگر، چشمانداز ارائهشده توسط رهبر باعث میشود کارکنان احساس معنا، شایستگی و تأثیرگذاری بیشتری داشته باشند و این موضوع زمینهساز نوآوری فناورانه میشود.
همچنین یافتهها نشان میدهد که محیطهای پویا و فناورانه (Industry 4.0) نقش تعدیلگر دارند؛ به این معنا که در شرایط عدمقطعیت و تغییرات سریع فناوری، نقش رهبری رویاپرداز (Visionary Leadership) در ارتقای نوآوری پررنگتر میشود.
در جمعبندی، مقاله نتیجه میگیرد که:- توسعه نوآوری فناورانه صرفاً به منابع فنی و مالی وابسته نیست؛- بلکه بهطور معناداری تحت تأثیر نوع رهبری و کیفیت چشمانداز ترسیمشده از آینده قرار دارد؛- و این عامل میتواند به پایداری بلندمدت سازمانها کمک کند.
منبع:The Process of Visionary Leadership Increases Innovative Performance, Sustainability Journal, 2024
#مقاله#فناوری#رویای_ایران_آینده
@iranfuturedream
در بسیاری از تحلیلها، توسعه فناوری به منابع مالی، نیروی انسانی متخصص و زیرساخت فروکاسته میشود. اما پژوهشهای جدید نشان میدهند که پیشنیاز پنهان و تعیینکنندهی نوآوری فناورانه، «توان رویاپردازی سازمانیافته» است؛ چیزی که در ادبیات علمی با عنوان Visionary Leadership شناخته میشود.
مطالعهای که در سال ۲۰۲۴ در ژورنال Sustainability منتشر شده، به بررسی تأثیر رهبری رویاپرداز (Visionary Leadership) بر عملکرد نوآورانه در شرکتهای فعال در حوزه IT و Industry 4.0 (با تمرکز بر بنگاههای کوچک و متوسط) میپردازد.
در این پژوهش، رهبری رویاپرداز (Visionary Leadership) بهعنوان توانایی رهبران در تدوین و انتقال یک چشمانداز روشن از آینده سازمان تعریف میشود. نتایج تحلیلهای آماری نشان میدهد که این نوع رهبری بهصورت معنادار موجب افزایش عملکرد نوآورانه سازمانها میشود.
مقاله توضیح میدهد که این تأثیر بهصورت مستقیم اتفاق نمیافتد، بلکه از طریق متغیرهای واسطی مانند:- توانمندسازی روانشناختی کارکنان؛- افزایش انگیزش درونی؛- درگیری شناختی و رفتاری بیشتر با اهداف نوآورانهتقویت میشود. به بیان دیگر، چشمانداز ارائهشده توسط رهبر باعث میشود کارکنان احساس معنا، شایستگی و تأثیرگذاری بیشتری داشته باشند و این موضوع زمینهساز نوآوری فناورانه میشود.
همچنین یافتهها نشان میدهد که محیطهای پویا و فناورانه (Industry 4.0) نقش تعدیلگر دارند؛ به این معنا که در شرایط عدمقطعیت و تغییرات سریع فناوری، نقش رهبری رویاپرداز (Visionary Leadership) در ارتقای نوآوری پررنگتر میشود.
در جمعبندی، مقاله نتیجه میگیرد که:- توسعه نوآوری فناورانه صرفاً به منابع فنی و مالی وابسته نیست؛- بلکه بهطور معناداری تحت تأثیر نوع رهبری و کیفیت چشمانداز ترسیمشده از آینده قرار دارد؛- و این عامل میتواند به پایداری بلندمدت سازمانها کمک کند.
منبع:The Process of Visionary Leadership Increases Innovative Performance, Sustainability Journal, 2024#مقاله#فناوری#رویای_ایران_آینده
@iranfuturedream۷:۲۹
ایران آینده « ویژه روایت پیشرفت »(* نماهنگ ایران آینده اثر برگزیده جشنواره کشوری رود چهل ساله بود که به ساختن آینده توسط نوجوانان می پردازد*)لینک باکیفیت https://s34.picofile.com/file/8489908268/ایران_آینده.mp4.htmlشاعر: قاسم صرافانآهنگساز و تنظیم کننده: مجید نصری کارگردان : عبدالله اسماعیلی تهیه شده در: حوزه هنری خراسان جنوبی و مرکز افرینش های فرهنگی و هنری بسیج استان خراسان جنوبی@sima_music#نماهنگ#رویای_ایران_آینده
@iranfuturedream۶:۱۲
رویا 🌱 🟠 رؤیا؛ موتورِ درونیِ پیشرانِ انسانهای آیندهساز چرا انسانها در ساخت آینده مؤثرتر از سیستمها هستند؟ در مطالعات مرتبط با آینده معمولاً دو دستهی کلان در اهداف ارائه میشود: اهداف اکتشافی و اهداف هنجاری. هنگامی که به دنبال ساخت آینده هستیم، دستهبندی «هنجاری» را انتخاب میکنیم. ساخت آینده (آیندهنگاری) اهمیت بسیار زیاد و به همین تناسب پیچیدگیهای بیشتری از اکتشاف آینده دارد. در این رویکرد، به طور فعالانه با آینده مواجه میشویم و به دنبال این هستیم که بر اساس هنجارها و ارزشها و به طور کلی مطلوبیتهای خود به آینده شکل دهیم. آیندهپژوهان، موارد مختلفی را در ساخت آینده مؤثر میدانند. مانند رویدادها، روندها، وقایع، سنن الهی، تصاویر و... . تصاویر از آنجا که میتوانند شوقانگیز و برانگیزاننده و یا کاملاً برعکس، مأیوسکننده و سرکوبکننده باشند؛ از اهمیت بسیار زیادی در این حوزه برخوردارند، که در جای خود باید به آن پرداخته شود و به دقت مورد بحث و بررسی قرار گیرد. برخلاف برخی از مطالعات و تبلیغات، که نقش سیستمها را در ساخت آینده بسیار مؤثر میبینند؛ اما نظر حقیر این است که انسانها تعیینکنندهتر از سیستمها هستند. چرا که سیستمها بسیار قابل پیشبینی و حدسپذیرند. برای اینکه نوآوری و برهمزنندگی و تحولآفرینی حادث شود، نیازمند انسانهایی هستیم که خلاف جریان مرسوم شنا کنند و به پدیدهها طور دیگری بنگرند و روابطی را پیدا کنند که به طور معمول نمیتوان به آنها پی برد. مطالعاتی هم در حوزههای مختلف مانند کسبوکار، توسعه فناوری و... وجود دارد که این مطلب را تأیید میکنند که انسانهای پیشبرنده و برهمزنندهی نظم مکانیکی یک سیستم، باعث تغییرات شگرفی در مسیر فعلی و آینده محتمل داشتهاند و به نوعی آیندهای متفاوت را خلق کردهاند. انسانهایی که در پاراگراف قبلی معرفی شدند، برای اینکه بتوانند در این مسیر پر تلاطم و پر از عدم قطعیت آینده مطلوب را خلق کنند، نیازمند موتوری پیشران هستند که کاملاً درونی است؛ چرا که اکثر عوامل بیرونی به طور معمول خلاف او فکر میکنند و به نوعی رفتار او را غیرسنجیده میدانند. اعتقاد قلبی به هدف است که او را به تلاش و ناامید نشدن و مقاومت در برابر ناملایمات وامیدارد. او به نیرویی قوی و درونی نیاز دارد تا بتواند بار عظیم ساخت آینده را بر دوش خود حمل کند و از این جاده ناهموار به سلامت عبور کند. این موتور درونی که پیشبرنده انسانهای آیندهساز است، را رؤیا مینامیم. منظورمان از رؤیا، «تصویری باورپذیر و برانگیزاننده» از آینده است. این تصاویر برای او باورپذیر است و او این هدف را دستیافتنی میبیند و همین هم مهم است. اعتقاد قلبی او به این تصویر آنقدر قوی است که حتی ممکن است در وصیت خود روی سنگ قبرش هم به آن اشاره کند. این تصویر علاوه بر باورپذیربودن برای او، برانگیزاننده هم هست و موتوری درونی برای حرکت به سمت مقصد است. شور و شوق فکر به این رؤیا، میتواند انسانهای دیگری را با او همراه کند و از یک رؤیای فردی به رؤیایی جمعی تبدیل شود. در این لحظه است که آیندهی در ذهنها، به حالِ محقق شده و واقع منجر میشود. بر این اساس پرداختن به موضوع رؤیا برای ساخت ایران آینده بسیار مهم است. راه حل ایجاد امید در نسلهای آینده، ساختن تصاویری است که هم برانگیزاننده و هم باورپذیر باشد و این تضمینکننده حرکت رو به جلوی کشور خواهد بود. هرچند که موارد مختلفی مانند «چگونگی ساخت تصویری با این الزامات برای یک فرد»، «نحوه انتقال آن به نسلها و گروههای سنی مختلف»، «توجه به اصول تربیتی و به خصوص مبانی توحیدی در رؤیاسازی»، «زیستبوم کشف و پرورش این افراد»، و موارد بسیار دیگری نیز باید مورد بحث و بررسی قرار گیرد که مطالب جداگانهای را میطلبد و امید است خبرگان و نخبگان عزیز در حوزههای مختلف به این موضوع وارد شده و در تعمیق و توسعه این مفاهیم همت گمارند. @iranfuture #رویا #رویای_ایران_آینده @iranfuturedream
🟠 رؤیا؛ موتورِ درونیِ پیشرانِ انسانهای آیندهساز چرا انسانها در ساخت آینده مؤثرتر از سیستمها هستند؟ در مطالعات مرتبط با آینده معمولاً دو دستهی کلان در اهداف ارائه میشود: اهداف اکتشافی و اهداف هنجاری. هنگامی که به دنبال ساخت آینده هستیم، دستهبندی «هنجاری» را انتخاب میکنیم. ساخت آینده (آیندهنگاری) اهمیت بسیار زیاد و به همین تناسب پیچیدگیهای بیشتری از اکتشاف آینده دارد. در این رویکرد، به طور فعالانه با آینده مواجه میشویم و به دنبال این هستیم که بر اساس هنجارها و ارزشها و به طور کلی مطلوبیتهای خود به آینده شکل دهیم. آیندهپژوهان، موارد مختلفی را در ساخت آینده مؤثر میدانند. مانند رویدادها، روندها، وقایع، سنن الهی، تصاویر و... . تصاویر از آنجا که میتوانند شوقانگیز و برانگیزاننده و یا کاملاً برعکس، مأیوسکننده و سرکوبکننده باشند؛ از اهمیت بسیار زیادی در این حوزه برخوردارند، که در جای خود باید به آن پرداخته شود و به دقت مورد بحث و بررسی قرار گیرد. برخلاف برخی از مطالعات و تبلیغات، که نقش سیستمها را در ساخت آینده بسیار مؤثر میبینند؛ اما نظر حقیر این است که انسانها تعیینکنندهتر از سیستمها هستند. چرا که سیستمها بسیار قابل پیشبینی و حدسپذیرند. برای اینکه نوآوری و برهمزنندگی و تحولآفرینی حادث شود، نیازمند انسانهایی هستیم که خلاف جریان مرسوم شنا کنند و به پدیدهها طور دیگری بنگرند و روابطی را پیدا کنند که به طور معمول نمیتوان به آنها پی برد. مطالعاتی هم در حوزههای مختلف مانند کسبوکار، توسعه فناوری و... وجود دارد که این مطلب را تأیید میکنند که انسانهای پیشبرنده و برهمزنندهی نظم مکانیکی یک سیستم، باعث تغییرات شگرفی در مسیر فعلی و آینده محتمل داشتهاند و به نوعی آیندهای متفاوت را خلق کردهاند. انسانهایی که در پاراگراف قبلی معرفی شدند، برای اینکه بتوانند در این مسیر پر تلاطم و پر از عدم قطعیت آینده مطلوب را خلق کنند، نیازمند موتوری پیشران هستند که کاملاً درونی است؛ چرا که اکثر عوامل بیرونی به طور معمول خلاف او فکر میکنند و به نوعی رفتار او را غیرسنجیده میدانند. اعتقاد قلبی به هدف است که او را به تلاش و ناامید نشدن و مقاومت در برابر ناملایمات وامیدارد. او به نیرویی قوی و درونی نیاز دارد تا بتواند بار عظیم ساخت آینده را بر دوش خود حمل کند و از این جاده ناهموار به سلامت عبور کند. این موتور درونی که پیشبرنده انسانهای آیندهساز است، را رؤیا مینامیم. منظورمان از رؤیا، «تصویری باورپذیر و برانگیزاننده» از آینده است. این تصاویر برای او باورپذیر است و او این هدف را دستیافتنی میبیند و همین هم مهم است. اعتقاد قلبی او به این تصویر آنقدر قوی است که حتی ممکن است در وصیت خود روی سنگ قبرش هم به آن اشاره کند. این تصویر علاوه بر باورپذیربودن برای او، برانگیزاننده هم هست و موتوری درونی برای حرکت به سمت مقصد است. شور و شوق فکر به این رؤیا، میتواند انسانهای دیگری را با او همراه کند و از یک رؤیای فردی به رؤیایی جمعی تبدیل شود. در این لحظه است که آیندهی در ذهنها، به حالِ محقق شده و واقع منجر میشود. بر این اساس پرداختن به موضوع رؤیا برای ساخت ایران آینده بسیار مهم است. راه حل ایجاد امید در نسلهای آینده، ساختن تصاویری است که هم برانگیزاننده و هم باورپذیر باشد و این تضمینکننده حرکت رو به جلوی کشور خواهد بود. هرچند که موارد مختلفی مانند «چگونگی ساخت تصویری با این الزامات برای یک فرد»، «نحوه انتقال آن به نسلها و گروههای سنی مختلف»، «توجه به اصول تربیتی و به خصوص مبانی توحیدی در رؤیاسازی»، «زیستبوم کشف و پرورش این افراد»، و موارد بسیار دیگری نیز باید مورد بحث و بررسی قرار گیرد که مطالب جداگانهای را میطلبد و امید است خبرگان و نخبگان عزیز در حوزههای مختلف به این موضوع وارد شده و در تعمیق و توسعه این مفاهیم همت گمارند. @iranfuture #رویا #رویای_ایران_آینده @iranfuturedream
رویا و جنگآیا جنگ و تجربههای مرتبط با آن به رویاها صدمه میزند یا باعث تقویت آنها میشود؟
در مقدمه باید اشاره کنیم که در این نوشتار به تصویر باورپذیر و شوقانگیز «رویا» میگوییم که موتور درونی انگیزه بخش انسانهای آیندهساز همین رویاست. هر اتفاقی میتواند همجهت یا مخالف با تحقق یک رویا عمل کند و فردی که رویا دارد به مثابه یک ناخدا که میخواهد کشتی را به سمت مقصد هدایت کند، همیشه با این موارد مواجه است. در این بین چند اتفاق ممکن است که رخ دهد: مقصد آن قدر شوقانگیز نیست که این سختی ها را بابتش تحمل کند پس به نوعی رویا کمرنگ و کم رمق است و شوقانگیز نیست که شاید اصلا نتوان به آن رویا گفت و بیشتر به یک هدف دم دستی و غیرانگیزشی نزدیک باشد تا رویا. در واقع این موتور درونی توان مناسب برای به حرکت درآوردن یا در حرکت نگهداشتن کشتی را ندارد. مقصد را آنقدر دور میبیند که نمیتواند به ادامه دادن فکر کند. در اینجا هم به نوعی با یک رویای کمرنگ و کم رمق طرف هستیم و بال باورپذیری در این رویا وجود ندارد یا اینکه ضعیف است؛ در این حالت نیز به شاید اصلا نتوان به آن رویا گفت و بیشتر به یک آرزوی طول و دراز و توهم نزدیک باشد تا رویا. در واقع جنگ و هر اتفاق دیگری به نوعی معیار ارزیابی و سنگ محک «رویا» هستن و به انسان کمک میکنند که این تصویر در ذهن خودش را که تا مدتی قبل یک «رویا» به حساب میآورده است، دقیقتر ببیند و اگر نیاز به ترمیم و اصلاح دارد، به اصلاح آن اقدام کند و حتی ممکن است تغییرات عمدهای در آن ایجاد کند. هم چنین گاهی اوقات ممکن است فرد به این نتیجه برسد که چه خوب است موتورهای دیگری هم به این کشتی اضافه کند و شروع میکند به گشتن و پیدا کردن افراد هم جهت و همراستا با خود و حتی ممکن است در افرادی این «بذر رویا» را بکارد تا به یک رویای جمعی نزدیک شود و جنگ و تجربههای مرتبط با آن به نوعی کاتالیزور ساخت رویای جمعی میتواند باشد. در ادامه به یک موضوع خوب است که توجه شود و آن هم یک ویژگی است که در رویا و رویاپردازی کمتر به آن پرداخته شده و آن هم «رویای توحیدی» است. توحید فینفسه نوع نگاه انسان به مسائل را عوض کرده و پذیرش ادبار و اقبال روزگار را آسان میکند. با این نگاه، فرد نه از موفقیتها خیلی خوشحال میشود و نه از شکستها خیلی غمگین. خود را و گامهای خود را در راه هدف بزرگی میبیند که هضم کننده همه ناملایمات و سختی هاست. در این حالت است که معیار خوشحالی و ناراحتی فرد، از موفقیت و شکست ظاهری به رضایت پرودگار تغییر میکند. لازم به تذکر است که برای کسب معارف توحیدی حتما و بایست به علما مراجعه کرد و این نوشتار صرفا یک توجه ناچیز به مطلب است. هرچند رویاهای غیر توحیدی هم ممکن است به یک رویای جمعی تبدیل شوند (مانند رویای امریکایی و …) اما با توجه به ماهیت آنها، احتمالا با یک اتفاق کوچک و یا اتفاقی شبهجنگ، دیگر نتوان به آنها رویا گفت و صرفا به یک هدف دمدستی تقلیل پیدا کنند و ماندگاری و قدرت کشش انسان را نداشته باشند. اما رویاهایی که این ویژگی توحیدی را در خود دارند، آمادگی تبدیل شدن به رویای جمعی را دارند و قابلیت تکثیر در آنها وجود دارد و اگر این ویژگی در آنها کمرنگ است، مناسب تبدیل شدن به یک رویای جمعی نیستند. پینوشت: نقاشی دیجیتال «غیرت ملت» یادبود حضور حماسی مردم غیور ایران اسلامی در روز قدس ۱۴۰۴ است که استاد حسن روحالامین آن را ترسیم کرده است.#رویا#رویای_ایران_آینده
@iranfuturedream۹:۲۴
شیعه در سختی ها رویا دارد...
ای غم شیرین ت با آدم و حواای بهشت فطرت در دوزخ دنیابا تو پیمان بستیم در عهد خمینیان تقوموا لله مثنی و فرادی باید برخاستدنیا با آنها و مولا با ماستاین پیچ تاریخی طاقت فرساست باطل خواهد رفت و حق پابرجاست باید برخاست هر مصر فرعونی دریا دارداین قوم مستضعف موسی داردشیعه در سختی ها رویا داردرؤیا یعنی دوباره حسینمی آید خورشید از تبار حسینکنار او می جنگیمکنار حسینزمین بر می گردد بر مدار حسین انا علی العهدلبیک یا مهدیای پناه مردم هنگام بلاای همه نیرویت از روضه زهرابا شما می آییم تا آخر قلهبا شما می مانیم تا مسجد الاقصی با این رهبر خیبر را له کردیم با یا حیدریاران رفتندبی سر خونین پیکر ما می مانیم اما با همدیگرباید فهمید تا وقتی این ملتایمان داردکی تسلیم و تحمیل امکان داردایران رهبر رهبر ایران داردایران یعنی دیار علینیام شمشیر ذوالفقار علی قرار یاران بی قرار علی به اینجا بر می گردد دوباره علی انا علی العهد لبیک یا مهدی
با نوای محسن محمدی پناه شاعر حجت الاسلام مروسی زاده
@ayandehnegaar
#رویا#مداحی#رویای_ایران_آینده
@iranfuturedream
ای غم شیرین ت با آدم و حواای بهشت فطرت در دوزخ دنیابا تو پیمان بستیم در عهد خمینیان تقوموا لله مثنی و فرادی باید برخاستدنیا با آنها و مولا با ماستاین پیچ تاریخی طاقت فرساست باطل خواهد رفت و حق پابرجاست باید برخاست هر مصر فرعونی دریا دارداین قوم مستضعف موسی داردشیعه در سختی ها رویا داردرؤیا یعنی دوباره حسینمی آید خورشید از تبار حسینکنار او می جنگیمکنار حسینزمین بر می گردد بر مدار حسین انا علی العهدلبیک یا مهدیای پناه مردم هنگام بلاای همه نیرویت از روضه زهرابا شما می آییم تا آخر قلهبا شما می مانیم تا مسجد الاقصی با این رهبر خیبر را له کردیم با یا حیدریاران رفتندبی سر خونین پیکر ما می مانیم اما با همدیگرباید فهمید تا وقتی این ملتایمان داردکی تسلیم و تحمیل امکان داردایران رهبر رهبر ایران داردایران یعنی دیار علینیام شمشیر ذوالفقار علی قرار یاران بی قرار علی به اینجا بر می گردد دوباره علی انا علی العهد لبیک یا مهدی
با نوای محسن محمدی پناه شاعر حجت الاسلام مروسی زاده
@ayandehnegaar
#رویا#مداحی#رویای_ایران_آینده
@iranfuturedream۲۱:۰۶
بازارسال شده از
🟠 «ایرانیان چه رؤیایی در سر دارند؟» (۱)
رؤیای ایرانی فراتر از تغییرِ رژیم سیاسی، تغییرِ رژیمِ حقیقت بود.
سید امیررضا میرساداتی، پژوهشگر جامعهشناسی
«این روزها خیلیها نگاهی تمدنی را با چشم دوختن به افقهای دوردست تجربه میکنند و برای خود تصویری نه موهوم بلکه متکی به واقعیات حال و آینده خلق میکنند.» • بخشی از پیام آیتالله سیدمجتبی حسینی خامنهای | ۱۴۰۵/۱/۲۰
رؤیا در سادهترین تعریف خود، نوعی تصویر یا ایماژ ذهنی است؛ اما این تعریف تنها سطح ظاهری پدیدهای عمیقتر را نشان میدهد. رؤیا باید چیزی فراتر از یک ایماژ ذهنی گذرا باشد. هنگامی که یک فرد یا یک جمع رؤیا میبیند، در واقع از خلال امکانات وضعیت موجود، فراروی از آن وضعیت را تجربه میکند. رؤیا رابطهای سهگانه با زمان برقرار میسازد: گذشته را احضار میکند، اکنون را ذیل امکانات گذشته بازخوانی میکند و آیندهای را که هنوز تحقق نیافته اما ممکن تصور میشود، به شکلی مقدماتی ترسیم میکند. همین خصلت سهزمانه است که رؤیا را به یکی از بنیادیترین سازوکارهای شکلدهندهٔ فرهنگ، سیاست و جامعه بدل میکند.
بنابراین باید گفت رؤیا کنشی در نسبت با تاریخ است؛ کنشی که واقعیت را تعلیق میکند، از کرانههای وضع موجود فراتر میرود و افقی نو را در هوای مهآلود آینده، برای دگرگون ساختن واقعیت جستوجو میکند. رؤیا در این معنا، تقاطع تمنا، اراده و آگاهی تاریخی است؛ تصویری که در آن، آنچه هست در برابر عظمتِ آنچه باید باشد رنگ میبازد.
رؤیاهای جمعی معمولاً در لحظات عادی شکل نمیگیرند؛ آنها محصول لحظاتی هستند که جامعه با بحران، گسست یا وضعیت آستانهای مواجه میشود. در چنین لحظاتی، نظم موجود توان معنابخشی خود را از دست میدهد. شکافها و تنشها آشکار میشوند و جامعه نیازمند چارچوب تازهای برای فهم اکنون و آیندهٔ خویش میشود. در این لحظه است که تصویرهای پراکنده از نارضایتیها، خواستها، مسائل و روایتهای تاریخی، در قالب یک رؤیا وحدت مییابند. در رخدادهای تاریخی، این رؤیا به یک افق، یک خواست عمومی و یک زبان مشترک بدل میشود. جامعه در چنین لحظاتی تاریخ را از نو میبیند و از نو تصویر میکند. در این بازآفرینی تاریخ، گذشته در قالبی نمادین و آنگونه که اکنون به آن نیاز است ظاهر میشود.
به بیان میشل فوکو رخداد لحظهای است که نیروهای سرکوبشدهٔ تاریخ که نمیتوانستند در چارچوب نظم موجود بیان شوند، ناگهان امکان مییابند که خود را در قالب شکلی تازه آشکار کنند. در این معنا، رخداد نوعی آشکارگی است، و این آشکارگی اغلب در قالب تصویرهای مشترک، افقهای تازه و تخیلهای سیاسی ظاهر میشود.
فوکو، انقلاب اسلامی ایران را یک رخداد میدانست، به همین دلیل بود که پرسید: «ایرانیان چه رؤیایی در سر دارند؟». هنگامی که از رؤیای ایرانی سخن گفته میشود، در واقع از یک سازوکار تاریخی صحبت میکنیم که در نهایت خود را در خواست یک نظم جدید متعین کرده است. این رؤیا بخشی از فرایند تکوین یک سوژهٔ تاریخی جدید است؛ سوژهای که میخواهد آینده و مسیر تاریخی خویش را بازآرایی کند. رؤیای ایرانی در گسست از نظم پیشین شکل گرفت؛ نظمی که ایالات متحده به عنوان معمار و نگهبان آن در عرصهٔ جهانی شناخته میشد.
این رؤیا، خواستِ نظمی جدید بود که بر پایهٔ بازگشت به ریشههای معنایی و هویتی خود شکل میگرفت. به تعبیر آلن بدیو، این رؤیا حاملِ یک حقیقت بود که در چارچوبهای سیاسی و حقوقی بینالمللی نظم موجود تعریفناپذیر مینمود. ارادهٔ معطوف به تغییر تاریخ، در واقع وفاداری به همان حقیقتی بود که در لحظهٔ رخداد آشکار گشت. رؤیای انقلاب اسلامی، احضارِ تمام آن فریادهای فروخفته و تمناهای سرکوبشدهای بود که در طول دو قرن، زیر آوار استعمار، استبداد و مدرنیزاسیونِ آمرانه مدفون شده بودند. بنابراین، نبرد امروز میان ایران و ایالات متحده را نباید صرفاً به سطح منازعات دیپلماتیک یا تضاد منافع ملی تقلیل داد. بیجهت نیست که این روزها شعارها، نواها و حال و هوای دههٔ شصت به صحنهٔ خیابان بازگشته است.
@iranfuture
رؤیای ایرانی فراتر از تغییرِ رژیم سیاسی، تغییرِ رژیمِ حقیقت بود. سید امیررضا میرساداتی، پژوهشگر جامعهشناسی «این روزها خیلیها نگاهی تمدنی را با چشم دوختن به افقهای دوردست تجربه میکنند و برای خود تصویری نه موهوم بلکه متکی به واقعیات حال و آینده خلق میکنند.» • بخشی از پیام آیتالله سیدمجتبی حسینی خامنهای | ۱۴۰۵/۱/۲۰ رؤیا در سادهترین تعریف خود، نوعی تصویر یا ایماژ ذهنی است؛ اما این تعریف تنها سطح ظاهری پدیدهای عمیقتر را نشان میدهد. رؤیا باید چیزی فراتر از یک ایماژ ذهنی گذرا باشد. هنگامی که یک فرد یا یک جمع رؤیا میبیند، در واقع از خلال امکانات وضعیت موجود، فراروی از آن وضعیت را تجربه میکند. رؤیا رابطهای سهگانه با زمان برقرار میسازد: گذشته را احضار میکند، اکنون را ذیل امکانات گذشته بازخوانی میکند و آیندهای را که هنوز تحقق نیافته اما ممکن تصور میشود، به شکلی مقدماتی ترسیم میکند. همین خصلت سهزمانه است که رؤیا را به یکی از بنیادیترین سازوکارهای شکلدهندهٔ فرهنگ، سیاست و جامعه بدل میکند. بنابراین باید گفت رؤیا کنشی در نسبت با تاریخ است؛ کنشی که واقعیت را تعلیق میکند، از کرانههای وضع موجود فراتر میرود و افقی نو را در هوای مهآلود آینده، برای دگرگون ساختن واقعیت جستوجو میکند. رؤیا در این معنا، تقاطع تمنا، اراده و آگاهی تاریخی است؛ تصویری که در آن، آنچه هست در برابر عظمتِ آنچه باید باشد رنگ میبازد. رؤیاهای جمعی معمولاً در لحظات عادی شکل نمیگیرند؛ آنها محصول لحظاتی هستند که جامعه با بحران، گسست یا وضعیت آستانهای مواجه میشود. در چنین لحظاتی، نظم موجود توان معنابخشی خود را از دست میدهد. شکافها و تنشها آشکار میشوند و جامعه نیازمند چارچوب تازهای برای فهم اکنون و آیندهٔ خویش میشود. در این لحظه است که تصویرهای پراکنده از نارضایتیها، خواستها، مسائل و روایتهای تاریخی، در قالب یک رؤیا وحدت مییابند. در رخدادهای تاریخی، این رؤیا به یک افق، یک خواست عمومی و یک زبان مشترک بدل میشود. جامعه در چنین لحظاتی تاریخ را از نو میبیند و از نو تصویر میکند. در این بازآفرینی تاریخ، گذشته در قالبی نمادین و آنگونه که اکنون به آن نیاز است ظاهر میشود. به بیان میشل فوکو رخداد لحظهای است که نیروهای سرکوبشدهٔ تاریخ که نمیتوانستند در چارچوب نظم موجود بیان شوند، ناگهان امکان مییابند که خود را در قالب شکلی تازه آشکار کنند. در این معنا، رخداد نوعی آشکارگی است، و این آشکارگی اغلب در قالب تصویرهای مشترک، افقهای تازه و تخیلهای سیاسی ظاهر میشود. فوکو، انقلاب اسلامی ایران را یک رخداد میدانست، به همین دلیل بود که پرسید: «ایرانیان چه رؤیایی در سر دارند؟». هنگامی که از رؤیای ایرانی سخن گفته میشود، در واقع از یک سازوکار تاریخی صحبت میکنیم که در نهایت خود را در خواست یک نظم جدید متعین کرده است. این رؤیا بخشی از فرایند تکوین یک سوژهٔ تاریخی جدید است؛ سوژهای که میخواهد آینده و مسیر تاریخی خویش را بازآرایی کند. رؤیای ایرانی در گسست از نظم پیشین شکل گرفت؛ نظمی که ایالات متحده به عنوان معمار و نگهبان آن در عرصهٔ جهانی شناخته میشد. این رؤیا، خواستِ نظمی جدید بود که بر پایهٔ بازگشت به ریشههای معنایی و هویتی خود شکل میگرفت. به تعبیر آلن بدیو، این رؤیا حاملِ یک حقیقت بود که در چارچوبهای سیاسی و حقوقی بینالمللی نظم موجود تعریفناپذیر مینمود. ارادهٔ معطوف به تغییر تاریخ، در واقع وفاداری به همان حقیقتی بود که در لحظهٔ رخداد آشکار گشت. رؤیای انقلاب اسلامی، احضارِ تمام آن فریادهای فروخفته و تمناهای سرکوبشدهای بود که در طول دو قرن، زیر آوار استعمار، استبداد و مدرنیزاسیونِ آمرانه مدفون شده بودند. بنابراین، نبرد امروز میان ایران و ایالات متحده را نباید صرفاً به سطح منازعات دیپلماتیک یا تضاد منافع ملی تقلیل داد. بیجهت نیست که این روزها شعارها، نواها و حال و هوای دههٔ شصت به صحنهٔ خیابان بازگشته است.@iranfuture
۱۰:۵۳
بازارسال شده از
🟠 «ایرانیان چه رؤیایی در سر دارند؟» (۲)
رؤیای ایرانی فراتر از تغییرِ رژیم سیاسی، تغییرِ رژیمِ حقیقت بود.
سید امیررضا میرساداتی، پژوهشگر جامعهشناسی
نبرد امروز، تداوم بهمن ۱۳۵۷ است. ما امروز با تقابل دو روایت تاریخی روبرو هستیم. ایالات متحده، به عنوان وارث و نمایندهٔ نظمی که پس از جنگ جهانی دوم بر جهان مستقر شد، حاملِ رؤیایی است که خود را پایان تاریخ و غایتِ حرکت بشر میداند. در مقابل، رؤیای ایرانی که از دل انقلاب برآمد، همچنان مدعیِ گشودن مسیری دیگر در دل تاریخ است. این تقابل، در واقع تداوم همان رویارویی اولیه است. این اراده برای بازنویسی تاریخ، زمانی که به یک رؤیای جمعی تبدیل شد، دیگر تنها متعلق به یک نسل یا یکطبقهٔ خاص نبود، بلکه به بخشی از اتوس و منش فرهنگی یک ملت بدل شد که خود را بر صحنهٔ واقعیت تحمیل میکند.
به بیان دیگر، گذار به نظم جدید در رؤیای انقلاب اسلامی فراتر از یک تغییر سیاسی ساده است. این رؤیا، مستلزم «خواستن» بود. ارادهای که ناشی از فقدانی در نظم موجود بود. جوششی که خواهان بازیابی عاملیت تاریخی خود بود. به بیان ژیژک، این رؤیا شکافهای نظم موجود را پوشاند و به سوژهها هدایتِ لازم برای کنش را داد. هدایتی که برای خروج از جایگاهِ دیگریِ تاریخ و تبدیلشدن به سوژهٔ تاریخ بود.
فوکو معتقد بود که ایرانیان در تجربهٔ انقلاب، نوعی معنویت سیاسی را جستوجو میکردند؛ رؤیاپردازی برای نظمی که در آن معنویت و سیاست درهمتنیده باشند. بدین ترتیب، رؤیای ایرانی فراتر از تغییرِ رژیم سیاسی، تغییرِ رژیمِ حقیقت بود. آنها میخواستند حقیقتِ بودنِ خود را در میانِ مللِ جهان، با زبانی متفاوت بیان کنند و نبرد امروز، کارزاری برای این حقیقت است. به واقع ایالات متحده، تنها یک رقیبِ ژئوپلیتیک نیست؛ بلکه همان «دیگریِ بزرگ» است که رؤیای انقلابی در مقابل آن تعریف شده بود.
نتیجه آنکه اگر انقلاب را لحظهٔ تولد یک امکان در تاریخ بدانیم، نبرد امروز چیزی جز استمرار همان امکان نیست. رؤیای ایرانی، تصویر این امکان بود. وقایع تاریخ معاصر ایران، ذیل رؤیای ایرانی وحدت مییابند. رؤیایی که در نهضت تنباکو جوانه زد، در انقلاب اسلامی نمایان شد و در جنگ رمضان خود را بر نظم جهانی تحمیل کرد. رؤیایی که در آن سوژهای نو میتوانست خود را بازشناسد، حقیقتی تازه میتوانست بر زبان آید و نظمی نوین میتوانست در برابر جهان قد علم کند.
آنچه امروز در میدان تاریخ جریان دارد، پژواک همان لحظهٔ نمایانشدن این رؤیا است؛ گویی تاریخ هنوز در همان پرسش ایستاده است: آیا جهانی دیگر ممکن است؟ «الله اکبر» امروز، تداوم طنین همان «الله اکبر» است که در زمستان ۵۷ از خیابانهای ایران برخاست؛ تداوم همان تمنای دیرپا برای زایش انسانی نو. تاریخ را همیشه کسانی پیش بردهاند که جرئت تصور ناممکن را داشتهاند. همان چیزی که امروز در عمق این سرزمین جاری است؛ همان رؤیای ناتمام، همان ایمان سرسخت، و همان ارادهای که هنوز در گوش زمان خواست خود را نجوا میکند.
@iranfuture
رؤیای ایرانی فراتر از تغییرِ رژیم سیاسی، تغییرِ رژیمِ حقیقت بود. سید امیررضا میرساداتی، پژوهشگر جامعهشناسی نبرد امروز، تداوم بهمن ۱۳۵۷ است. ما امروز با تقابل دو روایت تاریخی روبرو هستیم. ایالات متحده، به عنوان وارث و نمایندهٔ نظمی که پس از جنگ جهانی دوم بر جهان مستقر شد، حاملِ رؤیایی است که خود را پایان تاریخ و غایتِ حرکت بشر میداند. در مقابل، رؤیای ایرانی که از دل انقلاب برآمد، همچنان مدعیِ گشودن مسیری دیگر در دل تاریخ است. این تقابل، در واقع تداوم همان رویارویی اولیه است. این اراده برای بازنویسی تاریخ، زمانی که به یک رؤیای جمعی تبدیل شد، دیگر تنها متعلق به یک نسل یا یکطبقهٔ خاص نبود، بلکه به بخشی از اتوس و منش فرهنگی یک ملت بدل شد که خود را بر صحنهٔ واقعیت تحمیل میکند. به بیان دیگر، گذار به نظم جدید در رؤیای انقلاب اسلامی فراتر از یک تغییر سیاسی ساده است. این رؤیا، مستلزم «خواستن» بود. ارادهای که ناشی از فقدانی در نظم موجود بود. جوششی که خواهان بازیابی عاملیت تاریخی خود بود. به بیان ژیژک، این رؤیا شکافهای نظم موجود را پوشاند و به سوژهها هدایتِ لازم برای کنش را داد. هدایتی که برای خروج از جایگاهِ دیگریِ تاریخ و تبدیلشدن به سوژهٔ تاریخ بود. فوکو معتقد بود که ایرانیان در تجربهٔ انقلاب، نوعی معنویت سیاسی را جستوجو میکردند؛ رؤیاپردازی برای نظمی که در آن معنویت و سیاست درهمتنیده باشند. بدین ترتیب، رؤیای ایرانی فراتر از تغییرِ رژیم سیاسی، تغییرِ رژیمِ حقیقت بود. آنها میخواستند حقیقتِ بودنِ خود را در میانِ مللِ جهان، با زبانی متفاوت بیان کنند و نبرد امروز، کارزاری برای این حقیقت است. به واقع ایالات متحده، تنها یک رقیبِ ژئوپلیتیک نیست؛ بلکه همان «دیگریِ بزرگ» است که رؤیای انقلابی در مقابل آن تعریف شده بود. نتیجه آنکه اگر انقلاب را لحظهٔ تولد یک امکان در تاریخ بدانیم، نبرد امروز چیزی جز استمرار همان امکان نیست. رؤیای ایرانی، تصویر این امکان بود. وقایع تاریخ معاصر ایران، ذیل رؤیای ایرانی وحدت مییابند. رؤیایی که در نهضت تنباکو جوانه زد، در انقلاب اسلامی نمایان شد و در جنگ رمضان خود را بر نظم جهانی تحمیل کرد. رؤیایی که در آن سوژهای نو میتوانست خود را بازشناسد، حقیقتی تازه میتوانست بر زبان آید و نظمی نوین میتوانست در برابر جهان قد علم کند. آنچه امروز در میدان تاریخ جریان دارد، پژواک همان لحظهٔ نمایانشدن این رؤیا است؛ گویی تاریخ هنوز در همان پرسش ایستاده است: آیا جهانی دیگر ممکن است؟ «الله اکبر» امروز، تداوم طنین همان «الله اکبر» است که در زمستان ۵۷ از خیابانهای ایران برخاست؛ تداوم همان تمنای دیرپا برای زایش انسانی نو. تاریخ را همیشه کسانی پیش بردهاند که جرئت تصور ناممکن را داشتهاند. همان چیزی که امروز در عمق این سرزمین جاری است؛ همان رؤیای ناتمام، همان ایمان سرسخت، و همان ارادهای که هنوز در گوش زمان خواست خود را نجوا میکند.@iranfuture
۱۰:۵۳