فراموش کردن همه چیز به معنای فراموش کردنِ فراموش کردن هم هست. اگر فراموشی ناقص باشد هنوز هم حضور چیزی وجود دارد. ولی فراموش کردنِ فراموش کردن به معنای ورود به حوزه مرگ است. می‌بینی که مادر چند قدم جلوتر از تو به طرف مرگ، به طرف فراموش کردن فراموشی راه می‌رود. با این نوع فراموشی وارد فضای بی‌فضا شده‌ای. مادر دارد می‌رود. بزرگ‌ترین استعداد مادر حافظه اوست، و حتی بعضی‌ها معتقدند که او یادش بوده که در شکم مادرش چه می‌گذشته. پس تو حق داری بترسی. اگر حافظه او را به ارث برده باشی و تو خودت می‌دانی یک‌صدم حافظه بیست سال پیش او را نداری، می‌گویی اگر...پس باید به انتظار این باشی که روزی در را باز کنی و بروی بیرون و یادت نباشد که کجا هستی و افق در برابرت تنگ شود و نگاهان ببینی که به حیوان «نیچه» تبدیل شده‌ای. اگر حسنش را به ارث برده‌ای حتماً عاقبت او را هم به ارث برده‌ای. بعد از این مدام خودت را می‌پایی و منتظری ببینی چه چیز را فراموش می‌کنی. رضا براهنی، آزاده خانم و نویسنده‌اش یا آشویتس خصوصی دکتر شریفی ، انتشارات کاروان 306-308 به مناسبت ۲۱ سپتامبر، روز جهانی آلزایمر انجمن جامعه‌شناسی ایران | شعبه آذربایجان شرقی آنکه از یاد می‌بَرَد و از یاد نمی‌رود مهران سلیمانی@ISA_Tabriz@iran_sociology
۶