بازنمایی دو تصویر از زن ایرانی
تصویر اول: شرکت تولیدکننده «عشق ابدی» قرار است از یک برنامه دیگر رونمایی کند: «زن روز». مهناز افشار هم قرار است جای پرستو صالحی بنشیند. برنامهای که قرار است به قول خودش خوشاستایلترین، زیباترین و خوشپوشترین زن ایرانی را انتخاب کند.
این زن روز تکرار و یادآور «مجله زن روز» است. مجلهای که در دهه چهل به تقلید از یک مسابقه اروپایی، مسابقه «دختر شایسته ایران» را راه انداخت. مسابقهای که برندگانش دخترانی زیبا از طبقه بالای جامعه بودند. حتی لوگوی برنامه جدید زن روز یادآور تاجگذاری مسابقه «Miss world» است که همه مسابقات زیبایی جهان از آن تقلید میکنند! الماسی به شکل تاج در بالای نام زن روز.
این عقبگرد و این ابژهانگاری از زن ایرانی، امر تازهای نیست. «زن زندگی آزادی» هرچه برای بعضیها به خصوص آنور آبیها نان داشت برای زن ایرانی آبی نداشت که هیچ، او را به سمت هرچه منفعلشدن کشاند، برعکس نامش که «آزادی» را یدک میکشد تمام تلاشش را کرد که زن ایرانی را در بند و اسیر موهومات تبلیغاتی و فریبکارانهٔ مدرن کند. دقیقا بعد از ماجرای مهسا امینی، «مسابقه دختر شایسته ایرانی» به یاد مهسا امینی در آمریکا شکل گرفت تا هرساله دختر شایستهٔ ایران را با معیارهای اروپایی_آمریکایی معرفی کند که موفق هم نبود و سروصدایی در جامعه ایرانی به پا نکرد. اینبار زن روز پس از موفقیت در برنامه زرد عشق ابدی، آمده تا شاید بتواند آن ماموریت ناتمام استعماری را انجام دهد.
این درحالیست که نخبگان و فمینیستهای جهان (همین جهان غرب) بارها به اینگونه مسابقات اعتراض کردهاند و حتی در دهه هفتاد میلادی اعتراضشان را به شدیدترین شکل ابراز کردند، زیرا این مسابقات را مصداق بارز شیءانگاری زن، ترویج کلیشههای جنسیتی و تاکید بر ظاهر بهعنوان ملاک ارزشگذاری زن میدانند.
تصویر دوم: «سحر امامی» با شجاعت مثالزدنیاش هنگامی که ساختمان صداوسیما مورد حمله قرار میگیرد همچنان روی آنتن است و محکم و رسا صدایش را مخابره میکند. صدایش در سرتاسر دنیا شنیده میشود و جهانیان تصویری جدید از زن ایرانی را میبینند و او را قهرمان خطاب میکنند. تصویری که اتفاقا جنسیتی نیست. به ظاهر و لباس و قیافه و آرایش کاری ندارد بلکه نمایانگر یک ارزش عمیق و زیبای انسانی است به نام «شجاعت». همان تصویری که اسلام در قرآن از حضرت آسیه میسازد. «و ضرب اللَّه مثلا للذين آمنوا امرأت فرعون...» زن فرعون نمونهای برای تمام مومنان است، چه زن، چه مرد... .
بعد از جنگ گروهی از خبرنگاران به دیدن ساختمان صداوسیما میروند و با سحر امامی هم همصحبت میشوند. همانجا یک عکس تاریخی هم ثبت میشود. یک خانم خبرنگار آمریکایی کنار سحر امامی میایستد و درحالی که انگشت سبابهاش را بالا آورده، ژست حماسی امامی را تکرار میکند و عکس میگیرد.
این عکس خیلی نمادین، دوستداشتنی، باابهت و غرورآفرین است. اگر در مسابقات زرد انتخاب دختر شایسته، نگاه همه جهان به زن اروپایی و آمریکاییست تا شبیهش شوند، در این عکس زن آمریکایی، زن ایرانی را قهرمان میداند و به دنبال الگو گرفتن از اوست. گویی نظم جدید جهانی از همین عکس شروع شدهاست...@jahaneyekzan
تصویر اول: شرکت تولیدکننده «عشق ابدی» قرار است از یک برنامه دیگر رونمایی کند: «زن روز». مهناز افشار هم قرار است جای پرستو صالحی بنشیند. برنامهای که قرار است به قول خودش خوشاستایلترین، زیباترین و خوشپوشترین زن ایرانی را انتخاب کند.
این زن روز تکرار و یادآور «مجله زن روز» است. مجلهای که در دهه چهل به تقلید از یک مسابقه اروپایی، مسابقه «دختر شایسته ایران» را راه انداخت. مسابقهای که برندگانش دخترانی زیبا از طبقه بالای جامعه بودند. حتی لوگوی برنامه جدید زن روز یادآور تاجگذاری مسابقه «Miss world» است که همه مسابقات زیبایی جهان از آن تقلید میکنند! الماسی به شکل تاج در بالای نام زن روز.
این عقبگرد و این ابژهانگاری از زن ایرانی، امر تازهای نیست. «زن زندگی آزادی» هرچه برای بعضیها به خصوص آنور آبیها نان داشت برای زن ایرانی آبی نداشت که هیچ، او را به سمت هرچه منفعلشدن کشاند، برعکس نامش که «آزادی» را یدک میکشد تمام تلاشش را کرد که زن ایرانی را در بند و اسیر موهومات تبلیغاتی و فریبکارانهٔ مدرن کند. دقیقا بعد از ماجرای مهسا امینی، «مسابقه دختر شایسته ایرانی» به یاد مهسا امینی در آمریکا شکل گرفت تا هرساله دختر شایستهٔ ایران را با معیارهای اروپایی_آمریکایی معرفی کند که موفق هم نبود و سروصدایی در جامعه ایرانی به پا نکرد. اینبار زن روز پس از موفقیت در برنامه زرد عشق ابدی، آمده تا شاید بتواند آن ماموریت ناتمام استعماری را انجام دهد.
این درحالیست که نخبگان و فمینیستهای جهان (همین جهان غرب) بارها به اینگونه مسابقات اعتراض کردهاند و حتی در دهه هفتاد میلادی اعتراضشان را به شدیدترین شکل ابراز کردند، زیرا این مسابقات را مصداق بارز شیءانگاری زن، ترویج کلیشههای جنسیتی و تاکید بر ظاهر بهعنوان ملاک ارزشگذاری زن میدانند.
تصویر دوم: «سحر امامی» با شجاعت مثالزدنیاش هنگامی که ساختمان صداوسیما مورد حمله قرار میگیرد همچنان روی آنتن است و محکم و رسا صدایش را مخابره میکند. صدایش در سرتاسر دنیا شنیده میشود و جهانیان تصویری جدید از زن ایرانی را میبینند و او را قهرمان خطاب میکنند. تصویری که اتفاقا جنسیتی نیست. به ظاهر و لباس و قیافه و آرایش کاری ندارد بلکه نمایانگر یک ارزش عمیق و زیبای انسانی است به نام «شجاعت». همان تصویری که اسلام در قرآن از حضرت آسیه میسازد. «و ضرب اللَّه مثلا للذين آمنوا امرأت فرعون...» زن فرعون نمونهای برای تمام مومنان است، چه زن، چه مرد... .
بعد از جنگ گروهی از خبرنگاران به دیدن ساختمان صداوسیما میروند و با سحر امامی هم همصحبت میشوند. همانجا یک عکس تاریخی هم ثبت میشود. یک خانم خبرنگار آمریکایی کنار سحر امامی میایستد و درحالی که انگشت سبابهاش را بالا آورده، ژست حماسی امامی را تکرار میکند و عکس میگیرد.
این عکس خیلی نمادین، دوستداشتنی، باابهت و غرورآفرین است. اگر در مسابقات زرد انتخاب دختر شایسته، نگاه همه جهان به زن اروپایی و آمریکاییست تا شبیهش شوند، در این عکس زن آمریکایی، زن ایرانی را قهرمان میداند و به دنبال الگو گرفتن از اوست. گویی نظم جدید جهانی از همین عکس شروع شدهاست...@jahaneyekzan
۲۳:۱۱
۲۳:۱۱
گرتا تونبرگ در ناوگان صمود بود. او هم مانند همه مسافران صمود دستگیر شد. به دلیل نقض محاصره غزه! اسرائیل انواع شکنجه جسمی و روانی را رویش انجام داد و در سلولی پر از ساس نگهش داشت. برای اسراییل مهم نبود او یک زن است که فقط ۲۲ سالش است همینطور که مهم نبود شهروند سوئد است و یک اینفلوئنسر. اسرائیل مهم نیست. ضحاک ماردوش که ذاتش مشخص است. او که در ملاءعام هرکاری میکند و بعد دروغ میگوید! تازه بعدش هم لشگر سایبریاش را به کار گرفته که علیه گرتا قصه ببافند!
ولی تو مهمی گرتا. تویی که به تنهایی در این جهان تهی از معنا، هم تعریفی جدید از همنسلانت ارائه دادی و هم زن؛ بیاینکه از جذابیتهای زنانهات سوءاستفاده کنی. چطور در جهان پر از ناعدالتی و خودخواهی و خودپرستی اینچنین شجاع و بیپروایی؟! چطور آنقدر عدالتگرا و مظلومخواه بودی؟آخر چطور همه درسهایی را که ما از اسلام آموخته بودیم را از بر بودی و از پس امتحانت آنقدر خوب برآمدی گرتا تونبرگ؛ دختر آبها؟!
@jahaneyekzan
ولی تو مهمی گرتا. تویی که به تنهایی در این جهان تهی از معنا، هم تعریفی جدید از همنسلانت ارائه دادی و هم زن؛ بیاینکه از جذابیتهای زنانهات سوءاستفاده کنی. چطور در جهان پر از ناعدالتی و خودخواهی و خودپرستی اینچنین شجاع و بیپروایی؟! چطور آنقدر عدالتگرا و مظلومخواه بودی؟آخر چطور همه درسهایی را که ما از اسلام آموخته بودیم را از بر بودی و از پس امتحانت آنقدر خوب برآمدی گرتا تونبرگ؛ دختر آبها؟!
@jahaneyekzan
۱۸:۰۵
اگر کسی هم سووشون را ببیند هم بامداد خمار را، باورش نمیشود کارگردان این دو، یکی است! چطور میشود اولی آنقدر خوب باشد و دومی آنقدر بد. من با ذهنیت کاملا منفی اولین قسمت سووشون را دیدم، آنهم به توصیه یک دوست. آنقدر از سریال بد شنیدهبودم که دوست نداشتم ببینمش که مبادا شاهکار ادبیات داستانی ایرانی را خراب کردهباشد. اولین قسمت را که دیدم واقعا حیرت کردم. همهچیز خیلی خوب بود. شخصیتپردازیها، فضاسازی، بازیها و حتی لهجه خوب از آب درآمدهبود. سکانس گفتگوی طولانی آن شاعر ایرلندی با یوسف شاهکار آن قسمت و حتی قسمت های بعد بود. چند قسمت دیگر دیدم و دانستم که آبیار، نعل به نعل سووشون را به تصویر کشیده، بیاینکه تغییری در آن ایجاد کردهباشد و این بیشتر مرا به دیدن مشتاق میکرد. البته شخصیت زری، به نظرم خیلی خوب نیامد؛ احساس میکردم گفتگوهای ذهنی زری در کتاب، زیادی روی شخصیت به نمایش درآمده از او سایه انداخته درحالی که همهمان میدانیم گفتگوی ذهنی آدمها با خودشان، خیلی اوقات متفاوت است با شخصیتی که نشان میدهند. با وجود اینکه بسیار سریال را دوست داشتم ولی بیشتر از چهار قسمت سووشون را ندیدم! به خاطر سردردهای بدی که ناشی از تکانهای بیخود و دوربین بیش از حد لرزان سریال بود. حیف از سووشون...
بامداد خمار البته هیچکدام از اینها را ندارد. جز چندتا شخصیت حاشیهای بازیها خیلی بد است. با این همه شخصیت موجود در داستان، بازیها جز ننه و دده بقیه یا معمولیاند یا خیلی بد. تقریبا همه چیز تصنعی است. بازیگران انگار یکی در میان زبان آن زمان از خاطرشان میرود و امروزی حرف میزنند. بعضی دیالوگها هم آنقدر امروزی است که مضحک درآمده. بعضی چهرهها و آرایشها که شاخصترینش محبوبه است چهره و آرایشی مناسب با سال ۱۴۰۴ دارد تا دوران احمدشاه. دیدارهای عاشقانه رحیم و محبوبه هم نقطه اوج این ماجراست؛ گویی یک دانشآموز دبیرستانی برای تئاتر مدرسهشان این نمایش را ترتیب داده! دیالوگها و بازیها در هیچ کدام از این سکانسها از حد آماتور بالاتر نمیرود...بعضی چیزها هم که اولین بار است در جمهوری اسلامی به تصویر کشیده میشود و طبق معمول این اولین ها توسط یک کارگردان مذهبی رقم میخورد. تصویری که آبیار از رحیم به نمایش میگذارد یک ابژه اغراق شده است که تا به حال حتی در هیچ فیلم خارجی هم ندیدهام و انگشت به دهان میمانم که چطور این سکانسها مجوز پخش دارد. البته که بامداد خمار برعکس سووشون یک رمان عامهپسند است ولی این هنر کارگردان است که بتواند از یک رمان سطح متوسط، سریالی فاخر بسازد.
@jahaneyekzan
بامداد خمار البته هیچکدام از اینها را ندارد. جز چندتا شخصیت حاشیهای بازیها خیلی بد است. با این همه شخصیت موجود در داستان، بازیها جز ننه و دده بقیه یا معمولیاند یا خیلی بد. تقریبا همه چیز تصنعی است. بازیگران انگار یکی در میان زبان آن زمان از خاطرشان میرود و امروزی حرف میزنند. بعضی دیالوگها هم آنقدر امروزی است که مضحک درآمده. بعضی چهرهها و آرایشها که شاخصترینش محبوبه است چهره و آرایشی مناسب با سال ۱۴۰۴ دارد تا دوران احمدشاه. دیدارهای عاشقانه رحیم و محبوبه هم نقطه اوج این ماجراست؛ گویی یک دانشآموز دبیرستانی برای تئاتر مدرسهشان این نمایش را ترتیب داده! دیالوگها و بازیها در هیچ کدام از این سکانسها از حد آماتور بالاتر نمیرود...بعضی چیزها هم که اولین بار است در جمهوری اسلامی به تصویر کشیده میشود و طبق معمول این اولین ها توسط یک کارگردان مذهبی رقم میخورد. تصویری که آبیار از رحیم به نمایش میگذارد یک ابژه اغراق شده است که تا به حال حتی در هیچ فیلم خارجی هم ندیدهام و انگشت به دهان میمانم که چطور این سکانسها مجوز پخش دارد. البته که بامداد خمار برعکس سووشون یک رمان عامهپسند است ولی این هنر کارگردان است که بتواند از یک رمان سطح متوسط، سریالی فاخر بسازد.
@jahaneyekzan
۱۷:۱۲
یکی از نتایج بازنشر امر قبیح، منزوی شدن انسانهای مذهبی است. این فیلم، عکس و تصاویری که بارها و بارها از خیابان، مترو، پارک و ... بازنشر میشود با این نیت که «ببینید اوضاع چه خراب است» نتیجهاش این میشود که زن مذهبی دیگر رغبتی به سوار شدن مترو ندارد! دیگر نمیخواهد پارک برود، در مکان عمومی با ترس ظاهر میشود و دوست دارد در همان جمع های خودش بماند. این امر اوضاع را بدتر میکند به چند دلیل.
اینکه رابطه فرد مذهبی با غیرمذهبی قطع میشود و اینطور شرایط تأثیرگذاری هم از بین میرود.
میزان باور آدمها به میزان دینداری افراد جامعه، خیلی اوقات به تجربه شخصیشان برمیگردد. اینکه افراد بیشتر آدمهای غیرمذهبی( از هر نوع و پوشش و رفتاری) میبینند به این نتیجه میرسند اکثریت جامعه را این افراد تشکیل میدهند. کسی دیگر زنان محجبه داخل خانه را نمیبیند.
فضای عمومی برای فرد مذهبی، از نظر روانی ناامن میشود ولی برای فرد غیرمذهبی امن میشود در نتیجه فرد غیرمذهبی جریتر و شجاعتر میشود و ممکن است هر روز بیشتر از روز قبل پا را از هنجارها و ارزشها فراتر بگذارد
پیر جماران اینها را میدید که معتقد بود افشای فحشا نوعی اشاعه فحشاست: «اگر برای کشف خانه های تیمی و مراکز جاسوسی و افساد علیه نظام جمهوری اسلامی از روی خطا و اشتباه به منزل شخصی یا محل کار کسی وارد شدند و در آنجا با آلت لهو یا آلات قمار و فحشا و سایر جهات انحرافی مثل مواد مخدره برخورد کردند، حق ندارند آن را پیش دیگران افشا کنند، چرا که اشاعۀ فحشا از بزرگترین گناهان کبیره است.»
@jahaneyekzan
اینکه رابطه فرد مذهبی با غیرمذهبی قطع میشود و اینطور شرایط تأثیرگذاری هم از بین میرود. میزان باور آدمها به میزان دینداری افراد جامعه، خیلی اوقات به تجربه شخصیشان برمیگردد. اینکه افراد بیشتر آدمهای غیرمذهبی( از هر نوع و پوشش و رفتاری) میبینند به این نتیجه میرسند اکثریت جامعه را این افراد تشکیل میدهند. کسی دیگر زنان محجبه داخل خانه را نمیبیند.فضای عمومی برای فرد مذهبی، از نظر روانی ناامن میشود ولی برای فرد غیرمذهبی امن میشود در نتیجه فرد غیرمذهبی جریتر و شجاعتر میشود و ممکن است هر روز بیشتر از روز قبل پا را از هنجارها و ارزشها فراتر بگذاردپیر جماران اینها را میدید که معتقد بود افشای فحشا نوعی اشاعه فحشاست: «اگر برای کشف خانه های تیمی و مراکز جاسوسی و افساد علیه نظام جمهوری اسلامی از روی خطا و اشتباه به منزل شخصی یا محل کار کسی وارد شدند و در آنجا با آلت لهو یا آلات قمار و فحشا و سایر جهات انحرافی مثل مواد مخدره برخورد کردند، حق ندارند آن را پیش دیگران افشا کنند، چرا که اشاعۀ فحشا از بزرگترین گناهان کبیره است.»
@jahaneyekzan
۱۸:۴۸
در مذمت کنشگری این روزها...
واکنشها به «دیدار رهبری با زنان» و «تصویب جزییات طرح مجلس در مورد محکومیتهای مالی» در دوازدهم آذر نیاز به یک تحلیل عمیق دارد و شاید یکی از دلایل درجازدنها در حوزه زنان همین نوع واکنشها باشد
از همان روزی که کلیات طرح مجلس تصویب شد من به طور جدی دنبال تحلیل حقوقی، فقهی و جامعهشناسی این طرح بودم. خیلی نشستها را نگاه کردم و گوش دادم و خواندم ولی اکثر رویدادها یک چیز مشترک داشتند، استفاده از «ادبیات پوپولیستی». یعنی تقریبا همه مخالفان با هیجان جملاتی یکسان میگفتند « وای اگر این اتفاق بیفتد» «وای به حال زن ایرانی» «این تاریخ هیچ وقت از یاد زنان نمیرود» و مثالهایی در تایید اینها. نکته تلخ ماجرا اینجاست که این مخالفان که اتفاقا از نظر سیاسی در دسته اصلاحطلبان جای نمیگیرند کاملا همانند اصلاحطلبان صحبت میکردند! نقدی که سالها به اصلاحطلبان با ورود ادبیات پوپولیستی به حوزه زنان به آنان وارد بود و حالا گروه مخالف گویی تربیتشدگان همانهاست! این اتفاق جدا از اینکه یک احساس کاذب کنشگری ایجاد میکند و در نتیجه ما را از کنشگری درست و منطقی دور میکند فضا را هم کدر و غبارآلود میکند. حرفهای موافقان که هیچ، حرفهای افرادی که نه موافق کامل هستند و نه مخالف کامل هم به درستی فهم نمیشود و این نتیجهای ندارد جز درجا زدن. چیزی که بارها و بارها در حوزه زنان تکرار شدهاست.
نوع بعدی واکنشها استفاده افراطی از رهبری بود. این هم همان چیزی بود که دولت فعلی را به دلیل سوءاستفاده از آن متهم میکردند و حالا جریان مقابل بارها همین کار را تکرار کرد. این نوعی ساکتکردن مخالفان بود که از قضا بعضی جاها کاملا نادرست بود یا تفسیر به رایهای شخصی بود و گاهی در تناقض کامل با سخنان رهبری. دقیقا در روزی که دوباره رهبری میگویند که رسانهها به بازنشر تفکرات غربی نپردازند و تاکید میکنند:« در جمهوری اسلامی نشان داده شد که زن مسلمان و مقیّد، بانوی باحجاب و مقیّد به پوشش اسلامی میتواند در همهی عرصهها پیشرفتهتر از دیگران حرکت بکند. میتواند نقشآفرین باشد، هم در جامعه، هم در خانه.» عدهای با کلیتدادن به حرفهایشان و تعمیم این طرح به کل جامعه ایرانی و جمهوری اسلامی وضع زنان ایرانی را اسفبار تعریف میکنند!
نوع سوم واکنشها هم به مطالبهگری مفرط در جامعه کنونی و عدم تکلیفگرایی برمیگشت. رهبری برای چندمین بار تکرار میکنند که زن در خانه گل است و کارگزار نیست و کار خانه نباید بر زن تحمیل شود و حضار دست میزنند این حرف چندباره رهبری و تشویق حضار موجب واکنش منفی بعضیها و برآشفتگی خیلیها شد که چرا یک حق به این واضحی که بارها هم توسط رهبری تکرار شده هنوز در جامعه ایرانی مورد تشویق قرار میگیرید و زنان گویی از این ابتداییترینها هم اطلاعی ندارند. من این اتفاق را نقدی به خودم و امثال خودم میدانم نه به حضار! اینکه کنشگران حوزه زنان برای خودشان گعده بگیرند، نشستهای مکرر برگزار کنند، خودشان به خودشان جایزه بدهند، خودشان برای خودشان هورا بشکند یا اتفاقاتی از این دست، کنشهاییست که حلقه مفقودهاش «مردم» است! اصلا گویی مردم وجود خارجی ندارند. حتی رسانههای حوزه زنان هم، انتخاب موضوع و نوع پرداختن به مسائل برایشان به نوعی است که کاملا مشخص است مخاطبشان مردم عادی نیستند بلکه گروه خاص شبیه خودشان هستند. اینکه در عصر شبکههای اجتماعی هنوز وظیفه نبودن کار خانه برای زن شبیه عصر کبوتر نامهبر است تقصیر فعالان حوزه زنان است نه مردم.
@jahaneyekzan
واکنشها به «دیدار رهبری با زنان» و «تصویب جزییات طرح مجلس در مورد محکومیتهای مالی» در دوازدهم آذر نیاز به یک تحلیل عمیق دارد و شاید یکی از دلایل درجازدنها در حوزه زنان همین نوع واکنشها باشد
از همان روزی که کلیات طرح مجلس تصویب شد من به طور جدی دنبال تحلیل حقوقی، فقهی و جامعهشناسی این طرح بودم. خیلی نشستها را نگاه کردم و گوش دادم و خواندم ولی اکثر رویدادها یک چیز مشترک داشتند، استفاده از «ادبیات پوپولیستی». یعنی تقریبا همه مخالفان با هیجان جملاتی یکسان میگفتند « وای اگر این اتفاق بیفتد» «وای به حال زن ایرانی» «این تاریخ هیچ وقت از یاد زنان نمیرود» و مثالهایی در تایید اینها. نکته تلخ ماجرا اینجاست که این مخالفان که اتفاقا از نظر سیاسی در دسته اصلاحطلبان جای نمیگیرند کاملا همانند اصلاحطلبان صحبت میکردند! نقدی که سالها به اصلاحطلبان با ورود ادبیات پوپولیستی به حوزه زنان به آنان وارد بود و حالا گروه مخالف گویی تربیتشدگان همانهاست! این اتفاق جدا از اینکه یک احساس کاذب کنشگری ایجاد میکند و در نتیجه ما را از کنشگری درست و منطقی دور میکند فضا را هم کدر و غبارآلود میکند. حرفهای موافقان که هیچ، حرفهای افرادی که نه موافق کامل هستند و نه مخالف کامل هم به درستی فهم نمیشود و این نتیجهای ندارد جز درجا زدن. چیزی که بارها و بارها در حوزه زنان تکرار شدهاست.نوع بعدی واکنشها استفاده افراطی از رهبری بود. این هم همان چیزی بود که دولت فعلی را به دلیل سوءاستفاده از آن متهم میکردند و حالا جریان مقابل بارها همین کار را تکرار کرد. این نوعی ساکتکردن مخالفان بود که از قضا بعضی جاها کاملا نادرست بود یا تفسیر به رایهای شخصی بود و گاهی در تناقض کامل با سخنان رهبری. دقیقا در روزی که دوباره رهبری میگویند که رسانهها به بازنشر تفکرات غربی نپردازند و تاکید میکنند:« در جمهوری اسلامی نشان داده شد که زن مسلمان و مقیّد، بانوی باحجاب و مقیّد به پوشش اسلامی میتواند در همهی عرصهها پیشرفتهتر از دیگران حرکت بکند. میتواند نقشآفرین باشد، هم در جامعه، هم در خانه.» عدهای با کلیتدادن به حرفهایشان و تعمیم این طرح به کل جامعه ایرانی و جمهوری اسلامی وضع زنان ایرانی را اسفبار تعریف میکنند!نوع سوم واکنشها هم به مطالبهگری مفرط در جامعه کنونی و عدم تکلیفگرایی برمیگشت. رهبری برای چندمین بار تکرار میکنند که زن در خانه گل است و کارگزار نیست و کار خانه نباید بر زن تحمیل شود و حضار دست میزنند این حرف چندباره رهبری و تشویق حضار موجب واکنش منفی بعضیها و برآشفتگی خیلیها شد که چرا یک حق به این واضحی که بارها هم توسط رهبری تکرار شده هنوز در جامعه ایرانی مورد تشویق قرار میگیرید و زنان گویی از این ابتداییترینها هم اطلاعی ندارند. من این اتفاق را نقدی به خودم و امثال خودم میدانم نه به حضار! اینکه کنشگران حوزه زنان برای خودشان گعده بگیرند، نشستهای مکرر برگزار کنند، خودشان به خودشان جایزه بدهند، خودشان برای خودشان هورا بشکند یا اتفاقاتی از این دست، کنشهاییست که حلقه مفقودهاش «مردم» است! اصلا گویی مردم وجود خارجی ندارند. حتی رسانههای حوزه زنان هم، انتخاب موضوع و نوع پرداختن به مسائل برایشان به نوعی است که کاملا مشخص است مخاطبشان مردم عادی نیستند بلکه گروه خاص شبیه خودشان هستند. اینکه در عصر شبکههای اجتماعی هنوز وظیفه نبودن کار خانه برای زن شبیه عصر کبوتر نامهبر است تقصیر فعالان حوزه زنان است نه مردم.@jahaneyekzan
۱۱:۱۱
بازارسال شده از
رهبر انقلاب: انشاءالله به زودیِ زود، خداوند احساس پیروزی را در دلهای همهی مردم ایران رواج بدهد. ۱۴۰۴/۱۰/۱۹ نسخه قابل چاپ | استوری Farsi.Khamenei.ir۱۴:۴۹
بازارسال شده از
صربستان: موساد و سیا در امور داخلی ایران دخالت میکنند
«الکساندر ووچیچ» رئیس جمهور صربستان:سازمان جاسوسی اسرائیل (موساد) و سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (سیا) در اعتراضات ایران دخالت میکنند و به دنبال تکرار سناریوی عملیات غرب در ایران در سال ۱۹۵۳ (کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲) هستند.
من از مردم میخواهم کتابهای «عملیات آژاکس» و «همه مردان شاه» را بخوانند. این عملیات مربوط به سال ۱۹۵۳ بود، زمانی که آخرین شاه ایران، محمدرضا پهلوی به قدرت رسید.
امروز ببینید که چگونه موساد و سیا پس از ۷۳ سال دوباره با استفاده از همان فرمول عملیات انجام میدهند.
سایت تسنیم را در آدرس زیر ببینید:www.tasnimnews.ir
@TasnimNews
«الکساندر ووچیچ» رئیس جمهور صربستان:
سازمان جاسوسی اسرائیل (موساد) و سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (سیا) در اعتراضات ایران دخالت میکنند و به دنبال تکرار سناریوی عملیات غرب در ایران در سال ۱۹۵۳ (کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲) هستند.من از مردم میخواهم کتابهای «عملیات آژاکس» و «همه مردان شاه» را بخوانند. این عملیات مربوط به سال ۱۹۵۳ بود، زمانی که آخرین شاه ایران، محمدرضا پهلوی به قدرت رسید.امروز ببینید که چگونه موساد و سیا پس از ۷۳ سال دوباره با استفاده از همان فرمول عملیات انجام میدهند.سایت تسنیم را در آدرس زیر ببینید:www.tasnimnews.ir@TasnimNews
۸:۳۸
قیام مسلحانه در «۱۳۵۷» و «۱۴۰۴»
عدهای میگویند تخریبگران حق دارند؛ با حکومت مخالفند و دارند برای تغییر حکومت هر کاری از دستشان برمیآید میکنند؛ درست مثل انقلابیهای ۵۷. جدا از اینکه آیا مقایسه این تخریبگران که بینشان جاسوس و مزدور و وابسته به بیگانه هست با مردم دهه پنجاه که روی پای خودشان ایستاده بودند بدون کمک بیگانه درست است یا خیر؟ باید ببینیم آیا واقعا اینطور بوده؟شواهد تاریخی و گفتار امام خمینی چیزی خلاف آن را به ما نشان میدهد. امام خمینی هیچ وقت موافق مبارزه و قیام مسلحانه نبود. با اینکه همیشه افرادی در گوشش زمزمه میکردند و به او میگفتند که باید در این مرحله، وارد فاز مبارزه مسلحانه شود ولی مشی امام هیچ وقت این نبود. امام مردم را بدون زور و اسلحه، بدون کمک از بیرون مرزها و فقط و فقط با «کلمه» و «استدلال» با خود همراه کرد؛ از طریق سخنرانیها و اعلامیههای خود. در این راه امام بازداشت شد، تبعید شد، پسرش را شهید کردند، یاران و همراهانش را شکنجه کردند و شهید کردند ولی با این حال امام هیچ موقع به مبارزه مسلحانه اعتقاد نداشت.حتی وقتی در هفده شهریور، محمدرضا پهلوی تانکها را برای سرکوب مردم به شهر آورد و اوضاع جوری شد که حمام خون در خیابانها راه افتاده بود و همه کشورهای جهان حتی کشورهای همپیمان شاه( به جز دو کشور)، این کارش را سرزنش کردند نه تنها امام شیوه مبارزه خود را تغییر نداد بلکه از مردم خواست به نیروهای نظامی گل بدهند!در این میان گروههایی بودند که مبارزه مسلحانه را آغاز کردهبودند: از آن جمله حزب ملل اسلامی، ابوذر، منصورون و ... از همه شدیدتر سازمان مجاهدین خلق( منافقین) بود ولی امام با هیچ کدامشان همراهی نکرد.
کتاب جریانها و سازمانهای مذهبی-سیاسی در ایران به این مورد اشاره میکند:با توجه به نفوذ امام در بین مردم، سازمان منافقین دنبال گرفتن تایید از امام بود. چندین نفر از سازمان از جمله« حسین روحانی» و «حق شناس» جلساتی با امام داشتند و کتابهایشان را به امام هدیه دادند تا امام با آنها همراه شود ولی امام گفته بودند من با مبارزه مسلحانه مخالفم.
جریان رادیکال هیچ وقت در طول تاریخ نتوانسته مدت زیادی دوام بیاورد و مردم را با خود همراه کند چون انسان ذاتا از خشونت تنفر دارد.
@jahaneyekzan
عدهای میگویند تخریبگران حق دارند؛ با حکومت مخالفند و دارند برای تغییر حکومت هر کاری از دستشان برمیآید میکنند؛ درست مثل انقلابیهای ۵۷. جدا از اینکه آیا مقایسه این تخریبگران که بینشان جاسوس و مزدور و وابسته به بیگانه هست با مردم دهه پنجاه که روی پای خودشان ایستاده بودند بدون کمک بیگانه درست است یا خیر؟ باید ببینیم آیا واقعا اینطور بوده؟شواهد تاریخی و گفتار امام خمینی چیزی خلاف آن را به ما نشان میدهد. امام خمینی هیچ وقت موافق مبارزه و قیام مسلحانه نبود. با اینکه همیشه افرادی در گوشش زمزمه میکردند و به او میگفتند که باید در این مرحله، وارد فاز مبارزه مسلحانه شود ولی مشی امام هیچ وقت این نبود. امام مردم را بدون زور و اسلحه، بدون کمک از بیرون مرزها و فقط و فقط با «کلمه» و «استدلال» با خود همراه کرد؛ از طریق سخنرانیها و اعلامیههای خود. در این راه امام بازداشت شد، تبعید شد، پسرش را شهید کردند، یاران و همراهانش را شکنجه کردند و شهید کردند ولی با این حال امام هیچ موقع به مبارزه مسلحانه اعتقاد نداشت.حتی وقتی در هفده شهریور، محمدرضا پهلوی تانکها را برای سرکوب مردم به شهر آورد و اوضاع جوری شد که حمام خون در خیابانها راه افتاده بود و همه کشورهای جهان حتی کشورهای همپیمان شاه( به جز دو کشور)، این کارش را سرزنش کردند نه تنها امام شیوه مبارزه خود را تغییر نداد بلکه از مردم خواست به نیروهای نظامی گل بدهند!در این میان گروههایی بودند که مبارزه مسلحانه را آغاز کردهبودند: از آن جمله حزب ملل اسلامی، ابوذر، منصورون و ... از همه شدیدتر سازمان مجاهدین خلق( منافقین) بود ولی امام با هیچ کدامشان همراهی نکرد.
کتاب جریانها و سازمانهای مذهبی-سیاسی در ایران به این مورد اشاره میکند:با توجه به نفوذ امام در بین مردم، سازمان منافقین دنبال گرفتن تایید از امام بود. چندین نفر از سازمان از جمله« حسین روحانی» و «حق شناس» جلساتی با امام داشتند و کتابهایشان را به امام هدیه دادند تا امام با آنها همراه شود ولی امام گفته بودند من با مبارزه مسلحانه مخالفم.
جریان رادیکال هیچ وقت در طول تاریخ نتوانسته مدت زیادی دوام بیاورد و مردم را با خود همراه کند چون انسان ذاتا از خشونت تنفر دارد.@jahaneyekzan
۱۹:۴۴
رونوشت به شاهزاده پهلوی
«رژیم بغداد به بختیار تابعیت عراقی اعطا کرده است. او یک نامه سرگشاده به حسنالبکر رئیس جمهور عراق نوشته و درباره آینده ملت ایران اظهار نگرانی کردهاست. عملی است ننگین بخصوص از طرف کسی که با اخاذی از همین ملت که ادعا میکند نمایندگیاش را دارد، میلیونر شدهاست.»
برگرفته از کتاب گفتگوهای من با شاه؛ خاطرات محرمانه امیراسدالله علم
پینوشت: تیمور بختیار از عوامل محمدرضا پهلوی بود که نقش پررنگی در تقویت پهلوی بعد از کودتای ۲۸ مرداد داشت. او مدارج ترقی را به سرعت طی کرد و مدتی هم رییس ساواک بود ولی بعد از مدتی محمدرضا به او بدگمان شد چون احتمال کودتا از سمت او میرفت. او نهایتا با فراز و فرودهای بسیار پناهنده عراق شد. به دلیل روابط خصمانه دولت آن زمان عراق با حکومت ایران، عراق تجهیزاتی از جمله شبکه رادیویی در اختیارش قرار داد تا علیه حکومت ایران فعالیت کند. جالب توجه اینکه بختیار بارها تلاش کرد با امام خمینی رابطه برقرار کند چون از نفوذ امام بین مردم مطلع بود، حتی دولت عراق هم در این راه تلاش کرد ولی با وجود اینکه امام مخالف جدی حکومت بود و در تبعید به سر میبرد هیچ وقت روی خوش به بختیار نشان نداد و با او همکاری نکرد.@jahaneyekzan
«رژیم بغداد به بختیار تابعیت عراقی اعطا کرده است. او یک نامه سرگشاده به حسنالبکر رئیس جمهور عراق نوشته و درباره آینده ملت ایران اظهار نگرانی کردهاست. عملی است ننگین بخصوص از طرف کسی که با اخاذی از همین ملت که ادعا میکند نمایندگیاش را دارد، میلیونر شدهاست.»
برگرفته از کتاب گفتگوهای من با شاه؛ خاطرات محرمانه امیراسدالله علم پینوشت: تیمور بختیار از عوامل محمدرضا پهلوی بود که نقش پررنگی در تقویت پهلوی بعد از کودتای ۲۸ مرداد داشت. او مدارج ترقی را به سرعت طی کرد و مدتی هم رییس ساواک بود ولی بعد از مدتی محمدرضا به او بدگمان شد چون احتمال کودتا از سمت او میرفت. او نهایتا با فراز و فرودهای بسیار پناهنده عراق شد. به دلیل روابط خصمانه دولت آن زمان عراق با حکومت ایران، عراق تجهیزاتی از جمله شبکه رادیویی در اختیارش قرار داد تا علیه حکومت ایران فعالیت کند. جالب توجه اینکه بختیار بارها تلاش کرد با امام خمینی رابطه برقرار کند چون از نفوذ امام بین مردم مطلع بود، حتی دولت عراق هم در این راه تلاش کرد ولی با وجود اینکه امام مخالف جدی حکومت بود و در تبعید به سر میبرد هیچ وقت روی خوش به بختیار نشان نداد و با او همکاری نکرد.@jahaneyekzan
۲۱:۰۶
چونان «محبوبی گرامی»
و یک وصیت به ملت شریف ایران و سایر ملتهای مبتلا به حکومتهای فاسد و دربند قدرتهای بزرگ میکنم؛ اما به ملت عزیز ایران توصیه میکنم که نعمتی که با جهاد عظیم خودتان و خون جوانان برومندتان به دست آوردید همچون عزیزترین امور قدرش را بدانید و از آن حفاظت و پاسداری نمایید و در راه آن که نعمتی عظیم الهی و امانت بزرگ خداوندی است کوشش کنید و از مشکلاتی که در این صراط مستقیم پیش می آید نهراسید که «ان تنصروا الله ينصركم ويثبت أقدامکم» و در مشکلات دولت جمهوری اسلامی با جان و دل شریک و در رفع آنها کوشا باشید و دولت و مجلس را از خود بدانید، و چون محبوبی گرامی از آن نگهداری کنید.
بندی از وصیتنامه سیاسی-عبادی امام روحالله ...
@jahaneyekzan
و یک وصیت به ملت شریف ایران و سایر ملتهای مبتلا به حکومتهای فاسد و دربند قدرتهای بزرگ میکنم؛ اما به ملت عزیز ایران توصیه میکنم که نعمتی که با جهاد عظیم خودتان و خون جوانان برومندتان به دست آوردید همچون عزیزترین امور قدرش را بدانید و از آن حفاظت و پاسداری نمایید و در راه آن که نعمتی عظیم الهی و امانت بزرگ خداوندی است کوشش کنید و از مشکلاتی که در این صراط مستقیم پیش می آید نهراسید که «ان تنصروا الله ينصركم ويثبت أقدامکم» و در مشکلات دولت جمهوری اسلامی با جان و دل شریک و در رفع آنها کوشا باشید و دولت و مجلس را از خود بدانید، و چون محبوبی گرامی از آن نگهداری کنید.
بندی از وصیتنامه سیاسی-عبادی امام روحالله ...@jahaneyekzan
۱۷:۰۹